Thermobia domestica - Pececillo de Plata – foto real de Antomas
Thermobia domestica - Pececillo de Plata – foto real de Antomas

Thermobia domestica

Niet op voorraad
€ 3,99
Inclusief belasting

De perfecte hap voor startende kolonies. Thermobia domestica, een verwant van het zilvervisje, is een prooi die van warmte houdt: klein, zacht en snel. Ze steekt niet, bijt niet en kan niet tegen glas op klimmen, dus wacht ze in het foerageergebied tot de werksters haar vangen en naar hun koningin brengen. En ze heeft een geheim waar reageerbuisjes blij mee zijn: haar resten drogen in plaats van te rotten, zonder spoor van schimmel. Bij Antomas is ze de favoriete lekkernij van onze Pheidole en het dagelijkse starteiwit van onze Myrmecocystus. En de beste vervanger van termieten voor termietenjagers. Te koop per gram. Verzending door heel Europa, garantie op levende aankomst.


 

Levend voer · Kweek: eenvoudig met warmte (2/5)

Waarvoor: een kleine, zachte prooi, ideaal voor startende kolonies en kleine kolonies. Ze steekt niet, bijt niet en klimt niet tegen glas of glad plastic op, dus ze blijft in het foerageergebied, en haar resten drogen uit zonder te rotten: geen schimmel in de reageerbuizen. De favoriet van onze Pheidole en Myrmecocystus, en een uitstekende vervanger van termieten voor soorten die op termieten jagen. Zo bewaar je ze: gladde pot met een deksel van fijn gaas, eierdoos, havervlokken en een waterpunt; op kamertemperatuur houden ze het weken vol, al planten ze zich dan niet voort. Kun je ze kweken? Ja, en met warmte is het eenvoudig: bij 35-37 °C planten ze zich het hele jaar voort.

Thermobia domestica (Packard, 1873) is een klein, vleugelloos insect uit de orde Zygentoma en een van de dankbaarste soorten levend voer voor je mieren. In de hobby wordt ze vaak «zilvervisje» genoemd, al hoort die naam strikt genomen bij Lepisma saccharinum, het zilvervisje uit badkamers en kasten. Thermobia is haar warmteminnende verwant: in het Engels heet ze firebrat. Haar naam komt van het Griekse thermós, «warm», en bíos, «leven».

Ze is veel meer dan voer: de Zygentoma zijn de zustergroep van de gevleugelde insecten, en T. domestica, die heel makkelijk te kweken is, is de favoriet van laboratoria: met haar wordt bijvoorbeeld de oorsprong van de gedaanteverwisseling onderzocht. Bij Antomas verkopen we haar om een eenvoudiger reden: mieren zijn er dol op. Ze wordt per gewicht verkocht: 1 gram is zo'n 80 stuks, en 3 gram zo'n 240.

Waarom het een van de beste soorten levend voer voor mieren is

Wat volgt is de ervaring van Antomas, waar we haar dagelijks gebruiken: geen enkele studie of forum heeft het met andere prooien vergeleken. Haar biologie helpt het wel te verklaren.

Reageerbuizen zonder schimmel: resten die uitdrogen in plaats van rotten

De grote vijand van de reageerbuis is het vergeten voerrestje: een stukje krekel gaat met het vocht van de watten binnen een paar dagen rotten, raakt vol schimmel en dwingt je de koningin te verhuizen naar een nieuwe buis op het slechtst mogelijke moment. Met Thermobia gebeurt precies het omgekeerde: bij Antomas zien we keer op keer dat haar resten niet rotten en niet beschimmelen. Ze blijven droog en je haalt ze weg wanneer het uitkomt. Daarom is ze bijzonder goed levend voer voor kolonies die nog in reageerbuizen wonen.

Niemand heeft het onderzocht, maar haar biologie biedt een paar redelijke verklaringen:

  • Ze drinkt uit de lucht, maar alleen bij leven. Levend neemt ze waterdamp uit de lucht op als de luchtvochtigheid boven 63% ligt, met een mechanisme dat energie kost (zie «Een insect dat water uit de lucht drinkt»). Dood neemt ze geen water meer op: ze verliest het alleen nog.
  • Ze droogt uit bij weinig vocht. Onder 43% relatieve luchtvochtigheid verliest ze zelfs levend water, dus een restje ver van de natte watten droogt uit voordat schimmel de kans krijgt te groeien.
  • Een klein lichaam. Gemiddeld zo'n 12,5 mg, vele malen minder dan een krekel: hoe kleiner een lichaam, hoe groter het oppervlak in verhouding tot het volume, en hoe sneller het uitdroogt.
  • Een droog dieet. Ze wordt gekweekt met vlokken, zemelen en meel, niet met fruit of groente, dus haar darmen bevatten weinig water en weinig suiker die kan gisten.

Het zijn hypotheses, maar ze passen bij wat we zien. Wel geldt: met condens of doorweekte watten loopt elk restje slecht af.

De perfecte hap voor startende kolonies

Een koningin met haar eerste werksters heeft eiwit nodig, maar kan geen grote prooien aan. In onze ervaring is Thermobia om vier redenen ideaal voor startende kolonies:

  • Haar formaat. Een volwassen dier meet ongeveer 1 cm zonder antennen en staartdraden, en elke lichting bevat kleinere exemplaren: precies de goede maat voor een handvol werksters.
  • Makkelijk te vervoeren. Ze is langwerpig, plat en zacht, zonder stekels of hard pantser, en zelfs de kleinste werksters slepen haar naar het nest.
  • Ze steekt en bijt niet. Ze heeft geen angel of gif, en haar kaken zijn zo zwak dat ze schrapen in plaats van bijten: geen enkel risico voor de koningin of het broed.
  • Ze klimt niet tegen glas of glad plastic op. Daarom komt ze niet uit een badkuip, en om dezelfde reden blijft ze in het foerageergebied, binnen bereik van de werksters.

Pheidole en Myrmecocystus: de grootste liefhebbers

Bij twee geslachten is ze in onze ervaring extra bevredigend, voor de kolonie en voor wie kijkt.

Pheidole. De minors vinden de prooi meteen en rekruteren hun nestgenoten, en de majors, met hun enorme kop, helpen haar in stukken te knippen: een Thermobia heeft precies de maat om in teamverband aan te werken. We zien het bij onze Pheidole pallidula, de mediterrane Pheidole, en bij de Amerikaanse Pheidole rhea en Pheidole titanis.

Myrmecocystus. Honingpotmieren komen langzaam op gang en hebben in het begin heel kleine, frequente eiwitporties nodig. Bij Antomas krijgen onze Myrmecocystus mexicanus, M. placodops, M. mimicus, M. mendax en M. navajo Thermobia als dagelijks starteiwit.

De beste vervanger van termieten in gevangenschap

Sommige mieren zijn termietenspecialisten: in het wild leven ze van de jacht op termieten, en in gevangenschap is het lastig om termieten te krijgen en in leven te houden. Bij Antomas hebben we vastgesteld dat Thermobia een uitstekende vervanger van termieten is: zacht, van de juiste maat en makkelijk te dragen, en deze jagers zijn er dol op. We zien het bij sommige Leptogenys, een geslacht waarin verschillende soorten gespecialiseerde termietenjagers zijn, en bij Pheidole titanis, die in het wild in groep termietennesten overvalt. Ze past ook bij Myrmecocystus mimicus, die in haar leefgebied termieten tot haar belangrijkste prooien rekent.

Zo bied je ze aan: levend of pas gedood, en hoeveel

  • Levend, voor kolonies met werksters genoeg en om ze te zien jagen: laat ze los in het foerageergebied, waar ze blijven tot ze gevonden worden.
  • Pas gedood, voor koninginnen alleen, startende kolonies en soorten die weinig jagen, want volwassen dieren zijn erg snel (zie «Een sprinter met sensoren aan de staart»). Bij Antomas vriezen we ze nooit in: we doden ze vlak voor het aanbieden door de kop een beetje plat te drukken, zodat ze vers en heel aankomen. Leg ze in een stichtingsbuis ver van de watten.

Hoeveel? Als richtlijn: zoveel als de kolonie in één dag opeet:

  • Koningin alleen of met 1-5 werksters: 1 per dag of om de dag.
  • Kleine kolonie, van 10-50 werksters: 2-5 per dag.
  • Middelgrote kolonie, van 50-200 werksters: 5-15 per voederbeurt.
  • Grote kolonie: enkele tientallen, afgewisseld met grotere prooien.

En wees niet te zuinig: hoe meer eiwit, hoe beter en sneller ze groeien. Doe je dagelijks onderhoud en haal je de resten weg, dan is het beter ruim te voeren, want de kolonie begrijpt dat ze meer middelen heeft en groeit sneller; kun je niet vaak schoonmaken, overdrijf dan liever niet. Met Thermobia gaat wat overblijft bovendien niet rotten.

Voedingswaarde: wat bekend is en wat niemand heeft gemeten

We beginnen met wat er niet is: niemand heeft een voedingsanalyse van Thermobia gepubliceerd, en ook niet van een andere Zygentoma. Er zijn geen cijfers over eiwit, vet, calcium of aminozuren, en elk percentage dat je ergens ziet, is van een ander insect overgenomen.

Het enige gemeten gegeven is water: bij goed gevoede volwassen dieren is de droge stof 33,9% van het levend gewicht, dus ongeveer 66% water. Dezelfde studie stelde vast dat vasten het aandeel water verhoogt en de droge stof opmaakt (Okasha, 1971): een hongerige Thermobia is een armere hap. Ter vergelijking de gepubliceerde gegevens van andere voerinsecten:

ProoiDroge stof (% van het levend gewicht)Ruw eiwit*Ruw vet*Ca:P-verhouding
Thermobia domestica, volwassen33,9%geen gegevensgeen gegevensgeen gegevens
Drosophila melanogaster, volwassen30,9%68,0%19,0%0,13
Shelfordella lateralis, kleine nimf20,8%76,1%14,5%0,20
Tenebrio molitor, volwassen kever38,8%67,7%17,7%0,07
Acheta domesticus, volwassen krekel28,4%63,3%17,3%zeer variabel

* Op droge stof. Bronnen: Oonincx en Dierenfeld (2012); Okasha (1971) voor Thermobia; Barker en collega's (1998) en Finke (2002) voor de krekel, waarvan het calcium sterk verschilt tussen monsters.

Met 34% droge stof is Thermobia iets geconcentreerder dan de fruitvlieg of de krekel. En alle analyses zijn het over één ding eens: voerinsecten zijn arm aan calcium, en methionine en cystine zijn de aminozuren die het eerst tekortschieten (Finke, 2002).

De regel van Antomas: gevarieerd voeren. Geen enkel insect is op zichzelf compleet, dus geef niet altijd Thermobia. Gebruik haar als basis bij startende kolonies en kleine kolonies en wissel van week tot week af met ander levend voer uit de winkel, afhankelijk van de grootte van de kolonie: krekel (Acheta domesticus), dubia-kakkerlak (Blaptica dubia), runner-kakkerlak (Shelfordella lateralis), meelworm (Tenebrio molitor) en springstaarten (Sinella curviseta). Hetzelfde geldt voor suiker: bij Antomas raden we de Blue Sugar-nectar van Anthouse aan, 4-5 keer per week, en 1-2 keer een andere suikerhoudende vloeistof of nectar, altijd in een drinkbakje en nooit op watten.

Biologie van de firebrat

Dol op 37 °C

Weinig insecten zoeken de warmte zo op als Thermobia. Ze komt waarschijnlijk uit de woestijnen van Noord-Afrika en West-Azië, en leeft nu in de halve wereld, maar bijna altijd binnenshuis op warme plekken: bakkerijen, ovens en ketelruimten. In keuzeproeven gaf ze de voorkeur aan schuilplekken van 35 °C boven die van 20 °C, en vrouwtjes die op 35 °C werden gehouden legden veel eieren, terwijl ze bij 20 of 25 °C niet legden (Tremblay en Gries, 2006). Bij kou gaat ze niet dood: ze spaart energie. Volgens de gegevens van DeVries en Appel (2013) verbruikt ze bij 20 °C 4 tot 6 keer minder zuurstof dan bij 37 °C. Ze heeft geen enkele winterrust: met warmte plant ze zich het hele jaar voort.

Een insect dat water uit de lucht drinkt

Dat is haar grote superkracht. Bij een relatieve luchtvochtigheid van 63% of meer neemt ze actief waterdamp uit de lucht op, via de endeldarm; onder 43% verliest ze water (Noble-Nesbitt, 1969). De motor zijn zakjes in de endeldarm vol mitochondriën, en haar cuticula heeft een bijna waterdichte vetlaag. Het is de perfecte aanpassing voor een woestijninsect en waarschijnlijk een deel van het geheim van haar droge resten.

Ze vervelt haar hele leven

Bijna alle insecten houden op met vervellen als ze volwassen zijn. Thermobia blijft haar hele leven vervellen, dat twee tot meerdere jaren duurt, en doorloopt 45 tot 60 stadia. Bovendien gebruikt ze de vervellingen om zichzelf te herstellen: verliest ze een poot of een cercus, dan komt de volgende vervelling eerder, en daarbij krijgen de poten minstens 80% van hun lengte terug, maar de cerci maar 20% (Buck en Edwards, 1990).

Een balts zonder paring: de spermatofoor

Zilvervisjes en hun verwanten paren niet zoals de meeste insecten. Na een balts met aanrakingen van de antennen legt het mannetje een spermatofoor op de grond, een pakketje sperma, en het vrouwtje neemt het op: een systeem dat ouder is dan de paring van de gevleugelde insecten. Een Japanse studie uit 2023 stelde bovendien vast dat de vrouwtjes meerdere keren paren (Inada en collega's, 2023). Er is geen parthenogenese: om ze te kweken heb je mannetjes en vrouwtjes nodig.

Ze komen samen op de geur van hun microben

Het zijn geen sociale insecten, maar ze groeperen zich in gedeelde schuilplekken. In 2008 werd dat toegeschreven aan een feromoon in hun amberkleurige uitwerpselen; in 2013 vonden dezelfde onderzoekers de sleutel: wat ze aantrekt zijn een bacterie, Enterobacter cloacae, en een schimmel, Mycotypha microspora, die in die uitwerpselen leven en bovendien voedingsstoffen leveren aan de nimfen die ze opeten (Woodbury en Gries, 2013). Cellulose verteert ze daarentegen zelf, met een eigen enzym.

Een sprinter met sensoren aan de staart

Heb je ooit geprobeerd een zilvervisje te vangen, dan weet je hoe snel het is. Haar twee cerci en haar middelste staartdraad zijn bedekt met zintuigharen die verbonden zijn met reuzeninterneuronen, die de vlucht in gang zetten bij een aanraking of een luchtstroom. Het systeem heeft alle onderdelen van dat van krekels en kakkerlakken, en is beschreven als een prototype van verdediging tegen rovers op het land (Edwards en Reddy, 1986). Voor een mier is een levend volwassen dier een jachtuitdaging; de tragere nimfen zijn makkelijkere prooien.

Pas in Spanje aangekomen: een broodfabriek in Madrid, 2022

Tot voor kort stond ze niet op de lijst van huisbewonende Lepismatidae van Spanje. De eerste gepubliceerde vondst is van oktober 2022: 36 exemplaren op een kleefval, in een elektriciteitskast in de ovenruimte van een industriële broodfabriek in Madrid. Op het Iberisch Schiereiland was ze daarvoor alleen bekend van een bakkerij bij Lissabon.

Morfologie en grootte

Langwerpig, plat lichaam zonder vleugels, met twee lange antennen, kleine facetogen en drie «staarten»: twee cerci en een middelste staartdraad. Haar schubben vormen een grijs en bruin gevlekt patroon, zonder de zilveren glans van Lepisma; de onze zijn crèmekleurig met grijze en zwarte vlekjes, en oranje banden op het achterlijf. De jongen komen wit en zonder schubben uit het ei; de schubben verschijnen in het vierde stadium. De monddelen zijn bijtend maar heel zwak, en mannetjes en vrouwtjes zijn alleen aan het uiteinde van het achterlijf te onderscheiden.

Maten bij benadering

  • Volwassen dier: 10-13 mm, zonder antennen of cerci (tot 15 mm volgens sommige auteurs)
  • Gewicht van het volwassen dier: meer dan 7 mg; fysiologen gebruiken een exemplaar van 30 mg als referentie
  • Onze lichtingen: gemiddeld zo'n 12,5 mg (80 per gram), waarschijnlijk subadulten en kleine volwassen dieren
  • Lichaamswater: ongeveer 66%
  • Ei: ongeveer 1 mm, oranje volgens kwekers
  • Levensduur: 2 tot meerdere jaren

Zo bewaar je ze thuis een paar dagen of weken

Op kamertemperatuur overleven ze zonder problemen, al planten ze zich niet voort: onder zo'n 30 °C stoppen ze met voortplanten en vertraagt hun stofwisseling (zie «Dol op 37 °C»).

  • Bak: een gladde plastic pot met een deksel met fijn gaas voor ventilatie.
  • Schuilplek: een stukje eierdoos of verfrommeld papier zonder inkt.
  • Voer: een snufje havervlokken of visvoervlokken, elke week ververst. Goed gevoed voeden ze je mieren beter.
  • Water: een waterpunt waarin ze niet kunnen verdrinken, zoals een vochtig propje watten in een dopje of een buisje water afgesloten met watten, en zonder condens. In de droge lucht van een huis drogen ze langzaam uit: water is wat hun leven het meest verlengt.
  • Plek: in het donker, tussen 20 en 28 °C, en nooit onder zo'n 15 °C.

Zo kweek je ze

Gebruik je er veel, dan loont het om ze te kweken en het is niet moeilijk: het enige wat echt nodig is, is warmte. Deze richtlijnen komen van laboratoria en van Europese kwekers.

Warmte en vochtigheid: 35-37 °C met water binnen handbereik

  • Temperatuur: 35-37 °C in de warme zone, de standaard van laboratoria, en een gematigder zone van zo'n 26-30 °C. Onder zo'n 30 °C planten ze zich niet voort.
  • Gecontroleerde warmte: met een thermostaat en de sensor in de bak. Een verwarmingskabel tegen een zijwand, niet op de bodem, werkt goed; een warmtemat zonder regeling kan te warm worden.
  • Vochtigheid: laboratoria werken boven 70%, al kweekte een klassieke studie ze bij 25%. Wat onmisbaar is, is bereikbaar water zonder risico op verdrinken, en geen condens, want die verdrinkt de jongen en laat het voer beschimmelen.

Bak en schuilplekken

  • Bak: van glad plastic, 5-10 liter, met de ventilatie afgedekt met heel fijn gaas, dat ook pas uitgekomen jongen tegenhoudt.
  • Precies genoeg ventilatie: een luchtdicht deksel geeft condens, en een deksel van alleen gaas maakt de lucht te droog. Ideaal is een deksel met gaten die met gaas zijn afgedekt.
  • Schuilplekken: droge eierdozen, golfkarton of gevouwen filtreerpapier.
  • Start: kwekers raden aan te beginnen met 100-150 exemplaren. Het duurt een paar maanden voordat de kweek op gang komt.

Het voer van de kweek

Droog, zetmeelrijk voer. Laboratoria gebruiken rijstpap voor baby's met droog kattenvoer, of visvoervlokken met havervlokken; kwekers voegen zemelen of tarwekiemen toe, en biergist is een goede aanvulling. Liever weinig en vaak vervangen. Het water in een flesje afgesloten met watten, nooit in een plasje. Haal weg wat beschimmelt en gebruik geen bedrukt papier of iets wat insecticiden kan bevatten.

Eileg en incubatie: oranje eitjes in 9-12 dagen

Met warmte beginnen de vrouwtjes op een leeftijd van 1,5-4,5 maanden te leggen, gemiddeld zo'n 50 eieren per leg. Geef ze propjes schone watten tussen de eierdozen: dat is hun favoriete plek. Volgens kwekers zijn de eitjes oranje: na verloop van tijd worden de watten grijsoranje, en het oranje zijn de eitjes. Bij 37 °C komen ze in 9-12 dagen uit (Makkinje en collega's, 2025; Truman en collega's, 2024), en van ei tot volwassen dier duurt het zo'n 3 maanden.

Jongen die tot het derde stadium niet eten

Pas uitgekomen jongen vervellen de dag na het uitkomen en beginnen pas in het derde stadium te eten (Truman en collega's, 2024). Maak je geen zorgen als je ze niet ziet eten, maar zorg vanaf de eerste week voor voer en water. Van het derde tot het vijfde stadium, als ze al eten en nog weinig schubben hebben, zijn ze de ideale maat voor de kleinste startende kolonies.

Oogsten in lichtingen

  • Per leeftijd: zet om de 1-2 weken de watten met eitjes over in een aparte bak bij 35-37 °C. Binnen 9-12 dagen heb je een lichting jongen van dezelfde grootte.
  • Om ze eruit te halen: schud een stuk eierdoos uit boven een glad glas: ze vallen erin en kunnen er niet meer uit.
  • Niet overoogsten: wacht tot de bak goed bevolkt is en houd altijd volwassen kweekdieren over. Kweken storten in als je er te veel uithaalt of als er water ontbreekt.

Ontsnappingen: waar ze wel en niet tegenop klimmen

Ze klimmen niet tegen glas of glad plastic op, maar wel tegen karton, plakband en ruwe oppervlakken. In de kweek: fijn gaas op alle openingen en niets ruws wat tot aan het deksel reikt. In het formicarium blijven ze in een foerageergebied van glas of acryl, maar ze verstoppen zich op ruwe oppervlakken, onder de decoratie en in de watten van de buizen: bied aan wat ze gaan opeten en controleer de schuilplekken bij het schoonmaken.

Hygiëne en veiligheid

Het is een onschuldig insect; een paar eenvoudige voorzorgsmaatregelen volstaan:

  • Allergieën: het enige geregistreerde allergeen van een zilvervisje is een tropomyosine van Lepisma, dat via de luchtwegen werkt en lijkt op die van huisstofmijt en schaal- en schelpdieren (Barletta en collega's, 2005). Van Thermobia is er geen enkel geregistreerd. Toch: ben je allergisch voor huisstofmijt of schaal- en schelpdieren, gebruik dan handschoenen, woel het stof van de kweek niet op en was na afloop je handen.
  • De voorraadkast is veilig: in een huis overleven ze, maar planten ze zich niet voort, omdat ze meer dan zo'n 30 °C nodig hebben. Houd de kweek toch goed gesloten en uit de buurt van de voorraadkast en boeken.
  • Laat ze nooit vrij en gooi geen levende eitjes in de vuilnisbak: vries de resten eerst in.
  • Alleen gekweekte dieren: geef je mieren geen zilvervisjes die je in huis hebt gevangen, want die kunnen insecticiden bevatten.

Wetenschappelijke bronnen

Deze verzorgingsgids is gebaseerd op de wetenschappelijke literatuur over Thermobia domestica en over de samenstelling van voerinsecten, op de eerste vondst van de soort in Spanje (Bernal, Molero-Baltanás en Viejo, 2022, Boletín de la SEA 71: 153–154), op de gids van de University of California over zilvervisjes en firebrats en op de ervaring van Antomas en andere kwekers. Belangrijkste bronnen:

  1. Tremblay, M. N. & Gries, G. (2006). Abiotic and biotic factors affect microhabitat selection by the firebrat, Thermobia domestica (Packard) (Thysanura: Lepismatidae). Journal of Insect Behavior 19: 321–335. doi:10.1007/s10905-006-9028-1
  2. DeVries, Z. C. & Appel, A. G. (2013). Standard metabolic rates of Lepisma saccharina and Thermobia domestica: effects of temperature and mass. Journal of Insect Physiology 59: 638–645. doi:10.1016/j.jinsphys.2013.04.002
  3. Noble-Nesbitt, J. (1969). Water balance in the firebrat, Thermobia domestica (Packard). Exchanges of water with the atmosphere. Journal of Experimental Biology 50: 745–769. doi:10.1242/jeb.50.3.745
  4. Okasha, A. Y. K. (1971). Water relations in an insect, Thermobia domestica. Journal of Experimental Biology 55: 435–448. doi:10.1242/jeb.55.2.435
  5. Buck, C. & Edwards, J. S. (1990). The effect of appendage and scale loss on instar duration in adult firebrats, Thermobia domestica (Thysanura). Journal of Experimental Biology 151: 341–347. doi:10.1242/jeb.151.1.341
  6. Inada, K., Minemura, T., Ohde, T. & Daimon, T. (2023). Mating behaviors and multiple mating in the firebrat, Thermobia domestica (Zygentoma: Lepismatidae). Applied Entomology and Zoology 58: 297–302. doi:10.1007/s13355-023-00826-9
  7. Woodbury, N. & Gries, G. (2013). Firebrats, Thermobia domestica, aggregate in response to the microbes Enterobacter cloacae and Mycotypha microspora. Entomologia Experimentalis et Applicata 147: 154–159. doi:10.1111/eea.12054
  8. Woodbury, N. & Gries, G. (2013). How firebrats (Thysanura: Lepismatidae) detect and nutritionally benefit from their microbial symbionts Enterobacter cloacae and Mycotypha microspora. Environmental Entomology 42: 860–867. doi:10.1603/EN13104
  9. Edwards, J. S. & Reddy, G. R. (1986). Mechanosensory appendages and giant interneurons in the firebrat (Thermobia domestica, Thysanura): a prototype system for terrestrial predator evasion. Journal of Comparative Neurology 243: 535–546. doi:10.1002/cne.902430408
  10. Truman, J. W., Riddiford, L. M., Konopová, B., Nouzova, M., Noriega, F. G. & Herko, M. (2024). The embryonic role of juvenile hormone in the firebrat, Thermobia domestica, reveals its function before its involvement in metamorphosis. eLife 12: RP92643. doi:10.7554/eLife.92643
  11. Makkinje, W. P. D., te Lindert-Blommert, E., van Velzen, R. & Schranz, E. (2025). Developmental transcriptomics of the Firebrat: exploring developmental expression patterns and morphology during the embryogenesis of Thermobia domestica. PLoS ONE 20: e0324844. doi:10.1371/journal.pone.0324844
  12. Oonincx, D. G. A. B. & Dierenfeld, E. S. (2012). An investigation into the chemical composition of alternative invertebrate prey. Zoo Biology 31: 40–54. doi:10.1002/zoo.20382
  13. Finke, M. D. (2002). Complete nutrient composition of commercially raised invertebrates used as food for insectivores. Zoo Biology 21: 269–285. doi:10.1002/zoo.10031
  14. Barletta, B. et al. (2005). Immunological characterization of a recombinant tropomyosin from a new indoor source, Lepisma saccharina. Clinical and Experimental Allergy 35: 483–489. doi:10.1111/j.1365-2222.2005.02214.x
Nog geen beoordelingen
Commentaar (0)
Geen klantenbeoordelingen op het moment.

16 andere producten in dezelfde categorie:

Klanten die dit product aangeschaft hebben kochten ook...

Klanten die dit product aangeschaft hebben kochten ook...