Formica gerardi: reina y obreras – foto real de Antomas
Formica gerardi: reina y obreras – foto real de Antomas

Formica gerardi

Niet op voorraad
€ 12,99
Inclusief belasting

De Formica die de zon trotseert: Formica gerardi is de meest xerotherme van Europa, een bruine, matte Iberische mier die door dennenbossen en over gloeiende hellingen rent wanneer de andere zich verstoppen. Snel, nieuwsgierig en gewapend met mierenzuur, is ze zo waardevol dat de gevreesde slavenmaker Polyergus rufescens haar als slaaf uitkiest. Zonder slavenmakers bouwt ze haar eigen kolonie op: ze rekruteert vlot, jaagt vastberaden en deelt de nectar van mond tot mond, zichtbaar voor iedereen. Een Europese Formica, perfect om de stap te zetten naar dit legendarische geslacht. Kolonies en koninginnen, klaar om te groeien in je formicarium. Verzending door heel Europa, garantie op levende aankomst.


 

Moeilijkheidsgraad: 3/5 – Gevorderd

De meest xerotherme Formica van Europa: een Iberische mier, bruin en mat, snel en nerveus, die leeft in dennenbossen, steeneikenbossen en droge hellingen en die door de amazones als slavin wordt uitgekozen. Kolonies en koninginnen met tientallen werksters. Droog, modulair nest (QBIK ONE) met een licht vochtig hoekje en altijd water bij de hand, 22-27 °C met gradiënt, dagelijks suiker en veel gevarieerd eiwit. Diapauze van 4-5 maanden (november-maart) bij 5-10 °C. Ze klimmen heel goed: barrière van paraffineolie en een deksel.

Formica gerardi Bondroit, 1917 is zo'n mier die bijna iedereen heeft gezien zonder haar naam te kennen: een bruine, middelgrote Formica die over de bodem van dennenbossen en zonnige hellingen van het Iberisch Schiereiland en Zuid-Frankrijk rent. Van dichtbij heeft ze een kenmerk dat haar verraadt: een volledig mat lichaam, zonder de glans van haar verwanten. En ze heeft een bescheiden record: volgens de myrmecologen die haar in 2018 herbeschreven, is ze de meest xerotherme Europese Formica, degene die hitte en droogte het best verdraagt.

Ze behoort tot het ondergeslacht Serviformica, dat van de «slavenmieren», en niet toevallig: in de Pyreneeën en in het oosten van het schiereiland is ze de gebruikelijke gastheer van de amazone, Polyergus rufescens. Zonder amazones is ze een zelfstandige, hardwerkende en zeer actieve mier, perfect voor wie de stap naar Formica wil zetten met een soort uit ons klimaat. Ze is weinig onderzocht, dus in deze verzorgingsgids scheiden we wat er over haar bekend is, wat er over haar ondergeslacht bekend is (en dat geven we zo aan) en wat we bij Antomas aanraden.

Biologie

Honderd jaar heen en weer: Formica of Iberoformica?

Weinig Europese mieren zijn zo vaak van vakje gewisseld. De Belgische entomoloog Joseph Bondroit beschreef haar in 1917 aan de hand van werksters uit Banyuls-sur-Mer, aan de Frans-Catalaanse kust. Een halve eeuw later, in 1967, beschouwde de Fransman Francis Bernard haar als een gewoon synoniem van Iberoformica subrufa, een andere Iberische mier met een vergelijkbaar uiterlijk. In 1969 herstelden Collingwood en Yarrow haar als soort, en in 2012 verplaatsten andere auteurs haar, zonder opgaaf van redenen, naar het geslacht Iberoformica.

In 2018 werd de kwestie afgesloten. Een team van Spaanse en Noord-Amerikaanse myrmecologen, onder leiding van Kiko Gómez, vergeleek haar DNA en haar morfologie met die van I. subrufa en die van de Serviformica en bracht haar terug naar Formica, ondergeslacht Serviformica, binnen de fusca-groep. Haar chromosoomaantal, n = 27, is het gebruikelijke in dat ondergeslacht. In hetzelfde werk beschreven ze voor het eerst de koningin en het mannetje: een eeuw lang was de soort alleen van haar werksters bekend.

De Formica die het best tegen de hitte kan

Formica zijn vooral mieren van koele klimaten: ze domineren de bossen van Midden- en Noord-Europa en de bergen. F. gerardi is de uitzondering. Ze leeft op het Iberisch Schiereiland, van Andalusië tot de Pyreneeën, en in Zuid-Frankrijk, en is gemeld in Cádiz, Granada, de Sierra de Cazorla, Zaragoza, Huesca, Barcelona, Burgos en Palencia. Ze is volgens Gómez en collega's de meest xerotherme soort onder de Europese Formica.

Maar ze heeft haar grenzen. Ze is minder warmteminnend dan Iberoformica subrufa, waarmee ze werd verward: ze komt tot op de noordelijke Meseta, en in het zuiden van het schiereiland zoekt ze schaduwrijke bosgebieden op. Haar klimaat is mediterraan, met droge, hete zomers en winters die variëren van zacht, dicht bij de kust, tot koud en met vorst, op de Meseta en in de bergen. Haar plek zijn dennenbossen, steeneikenbossen, open plekken en zonnige hellingen met wat begroeiing.

Rennen op het middaguur: de verdeling van de mediterrane hitte

Op mediterrane bodems wordt warmte verdeeld als een hulpbron. Een klassiek onderzoek van Xim Cerdá, Javier Retana en Sergi Cros mat de temperatuurgrenzen van de mieren in deze gemeenschappen en vond twee extreme strategieën. De dominante soorten, die het voedsel beheersen, komen in de avond en 's nachts naar buiten, ver van hun grenzen. De ondergeschikte soorten benutten de zwaarste uren van de dag: ze foerageren heel dicht bij hun kritische temperatuur, riskeren te sterven door de hitte en vinden in ruil daarvoor het voedsel vrijwel zonder concurrentie.

Dat werk onderzocht F. gerardi niet, maar het helpt om haar te begrijpen. Serviformica zijn weinig agressieve mieren, die meestal wijken voor de dominante soorten en dat compenseren met snelheid en goede ogen. Een Formica die hitte beter verdraagt dan haar verwanten, heeft een duidelijke plek in die verdeling: buiten zijn als de anderen zich verstoppen. Thuis merk je het: het zijn snelle verkensters, die op volle snelheid door het foerageergebied gaan.

Mat tussen glanzende soorten: zo herken je haar

Het kenmerk dat haar het best onderscheidt, is niet de kleur, maar de glans, of liever het gebrek eraan. Met een loep met weinig vergroting is de werkster van F. gerardi volledig mat, terwijl de andere Iberische Serviformica min of meer glanzende delen hebben. Het mannetje bevestigt het: zijn mesopleuren, de zijkanten van het borststuk, zijn mat, en bij de mannetjes van de andere Serviformica van het schiereiland glanzen ze. Voor een hobbyist met een goed oog is het een prachtige observatieoefening: vergelijk een werkster met die van Formica rufibarbis, met een roodachtig en glanzender borststuk, en je ziet het verschil.

De favoriete slavin van de amazones

De Europese amazone, Polyergus rufescens, is een obligate sociale parasiet: haar werksters, gewapend met sabelvormige kaken, verzorgen het broed niet en graven niet, en eten niet eens zelf. Om te overleven trekken ze in colonnes uit om de nesten van Formica uit het ondergeslacht Serviformica te plunderen en nemen ze hun cocons mee. De werksters die daaruit komen, groeien op in het nest van de amazones en werken voor hen alsof het hun eigen nest is.

Op het schiereiland is de gedocumenteerde gastheer juist F. gerardi. De myrmecoloog James Trager, auteur van de wereldwijde revisie van het geslacht Polyergus, noemt haar de talrijkste potentiële gastheer in de Pyreneeën, en Gómez en collega's beschrijven een geval van slavernij tussen beide in een dennenbos in het oosten van het schiereiland, waar F. gerardi tot de meest voorkomende mieren behoorde. Het merkwaardige is wat er niet gebeurt: Iberoformica subrufa, hoewel talrijk in dezelfde gebieden, wordt nooit tot slaaf gemaakt.

Daarom wordt onze kolonie P. rufescens verkocht met werksters van F. gerardi. En daarom is deze soort ook de beste keuze om de slavinnen van een amazonekolonie aan te vullen: haar poppen zijn die welke de kolonie al kent.

«Het experiment met de slavenmakende mieren», van Anthouse: amazones en Formica-werksters oog in oog.

Chemie van de usurpatie: hoe een amazonekoningin binnenkomt

Een pas bevruchte amazonekoningin kan niet alleen een kolonie stichten. Ze moet een Serviformica-nest binnendringen, de koningin doden en zich door de werksters laten accepteren. Een team van Europese en Israëlische chemici en ethologen ontdekte in 2000 een deel van de truc: de klier van Dufour van de amazonekoningin is volgeladen met decylbutanoaat, meer dan 90% van de inhoud. Dat mengsel verminderde de agressie van de werksters van Formica cunicularia, een andere Serviformica, en stootte ze in zuivere vorm zelfs af: hongerige werksters kwamen niet eens in de buurt van een druppel honing die ermee behandeld was. De koningin heeft bovendien een onopvallend chemisch profiel, waardoor ze weinig opvalt. Het is een dubbele strategie, «binnensluipen of afstoten», en Serviformica zoals F. gerardi staan aan de andere kant van die wapenwedloop.

Een geslacht van parasieten, een zelfstandig ondergeslacht

Het geslacht Formica heeft verreweg de meeste sociale parasieten onder de mieren. In 2021 reconstrueerden Marek Borowiec, Stefan Cover en Christian Rabeling de stamboom ervan met meer dan honderd soorten: het geslacht ontstond zo'n 30 miljoen jaar geleden in de Oude Wereld, en de helft van de 172 soorten zijn bevestigde of vermoede sociale parasieten. De rode bosmieren moeten in andermans nesten binnendringen om een kolonie te stichten; slavernij is daarentegen maar één keer binnen het geslacht ontstaan.

Midden in die wereld van parasieten behoudt de fusca-groep, die van F. gerardi, de oudste leefwijze. Volgens hetzelfde werk zijn zelfstandige kolonie­stichting door een koningin, de mogelijkheid om meerdere koninginnen te hebben en om meerdere nesten te bezetten oorspronkelijke kenmerken van het geslacht. De Serviformica vormen geen afgesloten groep, maar een «trap» van lijnen aan de basis van de stamboom van de andere. Ze zijn in zekere zin de «oorspronkelijke» Formica: degene die zelf een kolonie stichten en van wie zoveel andere afhankelijk zijn.

Verwanten met een laboratoriumneus

Serviformica zijn ook laboratoriummieren. Met haar naaste verwant uit Midden-Europa, Formica fusca, heeft een Frans team iets verbazingwekkends aangetoond. Eerst, in 2019, dat werksters in heel weinig pogingen leren een geur te associëren met een suikerbeloning en die dagen later nog weten: «ze leren snel en vergeten niet», vatten ze in de titel samen. Daarna, in 2022, dat ze na zo'n training menselijke kankercellen van gezonde cellen onderscheiden aan de vluchtige stoffen die ze afgeven, en zelfs twee soorten kanker van elkaar. En in 2023 dat ze de geur van een tumor herkennen in de urine van muizen met menselijke tumoren.

Het zijn gegevens van F. fusca, niet van F. gerardi, maar ze zeggen iets over wat je voor je hebt: mieren uit hetzelfde ondergeslacht, met een opmerkelijk geurgeheugen. Thuis merk je het aan hoe snel ze leren waar het drinkbakje staat of langs welke weg het voedsel komt.

Mierenzuur: wapen en ontsmettingsmiddel

Zoals alle Formicinae heeft ze geen angel. Haar wapen is mierenzuur, dat ze uitstoot via de acidoporus, een klein mondstukje aan de punt van de gaster, en dat ze combineert met bijten. In 2020 werd bij verschillende Formicinae aangetoond dat ze bovendien hun eigen gif inslikken bij het poetsen: zo houden ze de krop zuur, de «sociale maag» waarin ze het voedsel bewaren dat ze daarna van mond tot mond verdelen, en filteren ze de microben die ermee binnenkomen. Een praktisch detail: Formica spuiten bij eiwit vaak zuur op de prooien, en de resten bederven daardoor sneller. Ze op tijd weghalen, hoort bij het onderhoud.

Eén koningin, of misschien meerdere: wat niet bekend is

Over de cyclus van F. gerardi in de natuur is heel weinig bekend: er zijn geen studies naar haar sociale structuur of haar bruidsvluchten. Wat we wel weten, is wat haar verwanten doen. Bij F. fusca is polygynie facultatief: er zijn kolonies met één koningin en andere met meerdere, en een Fins onderzoek uit 2004 bracht dat voortplantingssysteem in verband met de leeftijd van het habitat. Bij Serviformica sticht de koningin alleen een kolonie, op claustrale wijze: na de bruidsvlucht trekt ze haar vleugels uit, sluit ze zich op in een kleine kamer en brengt ze haar eerste werksters groot op haar reserves, zonder naar buiten te gaan om te eten.

In gevangenschap is het verstandig F. gerardi te behandelen als een soort met één koningin per kolonie: geen koninginnen of verschillende kolonies samenvoegen.

Grootte en morfologie

Het is een middelgrote Formica, slank en met lange poten, met werksters van iets verschillende grootte binnen de kolonie en zonder angel.

  • Kleur. Werksters lichtbruin tot donkerbruin, soms met roodbruine delen aan de zijkanten van het pronotum, het voorste deel van het borststuk. Zonder het rood-zwarte contrast van de Formica uit de rufibarbis-groep.
  • Oppervlak. Bij weinig vergroting volledig mat: haar nuttigste kenmerk om haar te herkennen.
  • Borststuk. Het propodeum, het achterste deel van het borststuk, is lager dan bij de rufibarbis-groep.
  • Ogen. Groot, zoals bij alle Formica: het zijn mieren met goede ogen, die op bewegingen reageren.
  • Koningin. Groter en robuuster, met een breed mesosoma (het borststuk), waarin de vliegspieren zaten; die verliest ze na de bruidsvlucht. Voor het eerst beschreven in 2018.
  • Mannetje. Donker en met matte mesopleuren, die hem onderscheiden van de mannetjes van de andere Iberische Serviformica.

Zoals bij alle Formica spinnen de larven een cocon voordat ze verpoppen, en de pas uitgekomen werksters zijn bleek en worden in een paar dagen geleidelijk donkerder.

Afmetingen bij benadering

  • Koningin: koplengte 1,70 mm (1,36-1,91); kopbreedte 1,71 mm; lengte van het mesosoma 3,13 mm (2,86-3,57)
  • Mannetje: koplengte 1,30 mm; kopbreedte 1,53 mm; lengte van het mesosoma 2,73 mm

Dit zijn de maten van Gómez et al. (2018), genomen bij 9 Iberische koninginnen en 5 mannetjes. Myrmecologen meten per lichaamsdeel, niet de totale lengte, die sterk verschilt naargelang hoe uitgerekt de gaster is. Voor de werksters zijn geen betrouwbare gepubliceerde maten, dus we geven geen cijfer.

Houden in gevangenschap

Moeilijkheidsgraad: 3/5 – Gevorderd

Het is een mier uit ons klimaat, die van alles eet en geen vreemde waarden vraagt. Bij Antomas geven we haar een 3/5, om drie redenen:

  • Snelheid en klimmen: heel snelle, nerveuze werksters, die tegen glas en plastic op klimmen. Een verwaarloosde barrière is een zekere ontsnapping.
  • Groei van een Formica: kleine kolonies gaan langzaam vooruit en vragen in het actieve seizoen veel eiwit en warmte.
  • Verplichte diapauze: elke winter 4-5 maanden echte kou.

En het is zeer de moeite waard. Het is een Iberische Formica met heel zichtbaar gedrag: ze verkennen onophoudelijk, rekruteren snel, jagen vastberaden en verdelen het voedsel zichtbaar van mond tot mond. Bovendien is ze de perfecte opstap naar de amazones: wie F. gerardi beheerst, is al halverwege om ooit P. rufescens te houden.

Aanbevolen waarden

  • Nesttemperatuur: 22-27 °C in het actieve seizoen, met gradiënt: een zone op 26-27 °C, waar ze meestal het broed brengen, en een koelere.
  • Warmte: verwarmingskabel of -mat met thermostaat, aan één kant of onder een deel van het nest, nooit onder het water.
  • Vochtigheid: eerder droog nest, met een licht vochtig hoekje waar ze het broed naartoe kunnen brengen als dat nodig is. Foerageergebied droog.
  • Water: altijd beschikbaar, in een reageerbuis met water en watten in het foerageergebied.
  • Licht: het volstaat om hun een donkere zone in het nest en een verlicht foerageergebied te geven, met een normaal dag-nachtritme.
  • Diapauze: 4-5 maanden, van november tot maart, bij 5-10 °C (zie «Diapauze»).

Deze waarden zijn de gangbare praktijk bij Serviformica; er zijn geen kweekstudies van F. gerardi. Haar tolerantie voor hitte en droogte brengt ons tot een droger nest dan dat van de Midden-Europese bos-Formica.

Aanbevolen formicaria

Voor een xerotherme Formica raden we bij Antomas de Qbik-reeks van Anthouse aan: modulaire formicaria uit de Alpha-reeks, droog en schoon, die met de kolonie meegroeien door modules te koppelen en waarin je het broed heel goed ziet.

1. Om te beginnen: QBIK ONE. Eén module van precies de juiste grootte voor een kolonie van enkele tientallen werksters, die hem helemaal zal bezetten en goed zal verdedigen. Voeg het water toe in de buis van het foerageergebied en, als je ziet dat het broed zich ophoopt op zoek naar vocht, een vochtig punt in een hoek.

2. Om te groeien: QBIK DUO. Twee keer zoveel ruimte, voor als de kolonie boven een paar honderd werksters uitkomt of broed en werksters in het foerageergebied begint op te hopen.

Breid alleen uit als het nodig is: de kamers die ze niet gebruiken, raken vol resten. Maak de opstelling af met een ruim foerageergebied (het zijn grote verkensters), met een dun laagje zand, een platte steen en een takje ver van de wanden; de ontsnappingsbarrière van paraffineolie en het goed sluitende deksel; de waterbuis en een drinkbakje voor de suikerhoudende vloeistoffen, nooit op watten.

Aankomst en verhuizing

Laat je kolonie bij ontvangst tot rust komen op een rustige plek, bij 22-25 °C, en controleer of ze water heeft. Het is normaal dat ze zonder broed aankomt: buiten het seizoen of na de reis kan de koningin geen eieren of larven hebben. Met warmte en eiwit gaat ze binnen een paar dagen of weken weer leggen.

Om haar naar het formicarium over te zetten, doen we het bij Antomas door overstorten: je opent de verpakking in het foerageergebied, naast de ingang van het nest, en stort voorzichtig de koningin en de werksters eruit, waarbij je de achterblijvers met een zacht penseel helpt. Zorg dat het nest al klaar is en de olie­barrière vers aangebracht, werk boven een bak en houd het nestgedeelte donker zodat ze het meteen betrekken. Ze zijn heel snel: dit is het moment met het grootste risico op ontsnappingen.

Voeding

Suiker, dagelijks. Formica leven grotendeels van nectar en van de honingdauw van de bladluizen die ze verzorgen, en suiker is de brandstof van hun rennende werksters. Varieer de suikers: bij Antomas raden we de Blue Sugar-nectar van Anthouse 4-5 keer per week aan en een andere suikerhoudende vloeistof of nectar 1-2 keer per week. Je kunt ook wat eiwit aan de nectar toevoegen. Bied ze altijd aan in een drinkbakje en nooit op watten, die beschimmelen en de vloeistof snel bederven: liever een traditioneel of zelfgemaakt drinkbakje, waarin de druppel «uitgespreid» en bereikbaar ligt.

Eiwit: hoe meer, hoe beter. Doe je dagelijks onderhoud en haal je de resten weg, dan raden we bij Antomas aan ruim te voeren: de kolonie begrijpt dat ze middelen genoeg heeft en kweekt sneller en in grotere aantallen. Kun je niet vaak schoonmaken, overdrijf dan liever niet, want wat overblijft, rot en trekt schimmel en mijten aan. Wissel van week tot week van insectensoort, zodat ze niet altijd hetzelfde eten:

Grote kolonies jagen goed op kleine levende prooien; geef jonge kolonies ze liefst in stukjes of pas gedood. Koop de insecten bij een betrouwbare leverancier, nooit wilde. Haal de resten weg binnen ongeveer 24 uur: door het zuur dat ze spuiten, bederven ze sneller. En water, altijd, in de buis met watten in het foerageergebied.

Groei: wat je kunt verwachten

Formica zijn in het begin niet de snelste, maar een kolonie met koningin en enkele tientallen werksters heeft al de kracht om in een goed tempo te foerageren en te kweken. Wat het verschil maakt, is het eiwit: met warmte en volop gevarieerd voedsel zie je binnen een paar weken cocons en begint de kolonie vanaf haar tweede seizoen echt te groeien. De koningin legt bijna alles in de lente en de zomer, en in de herfst neemt de eileg vanzelf af: het teken dat de diapauze nadert.

Kolonie­stichting: hoe een kolonie begint

Ook al verkopen we kolonies met werksters, het is goed om te weten hoe ze ontstaan. Bij Serviformica sticht de koningin alleen en op claustrale wijze een kolonie. Na de bruidsvlucht trekt ze haar vleugels uit, zoekt ze een spleet of graaft ze zich in in een kleine kamer, sluit die af en legt haar eerste eieren. Weken lang gaat ze niet naar buiten en eet ze niet: ze voedt haar eerste larven met de reserves van haar lichaam, vooral met de energie van de vliegspieren, die ze niet meer nodig heeft. De eerste werksters zijn klein; zodra ze uitkomen, gaan ze op voedsel uit en komt de kolonie op gang. Die zelfstandigheid is precies waar de amazones en andere parasitaire Formica van profiteren: een kolonie die zichzelf sticht, is een kolonie die je kunt binnenvallen.

Diapauze

Ze leeft in een mediterraan klimaat met een echte winter, en op de Meseta en in de Pyreneeën een koude. Bij Antomas raden we een diapauze van 4-5 maanden aan, ongeveer van november tot maart, bij 5-10 °C, dezelfde als voor de amazones die haar als slavin gebruiken.

  • Bereid haar voor in de herfst: voer haar goed en verlaag, als eileg en foerageren afnemen, de warmte geleidelijk over een of twee weken.
  • Tussen 5 en 10 °C: een koele kamer zonder verwarming, een vorstvrije garage of een wijnklimaatkast zijn geschikt.
  • Altijd water en wat suiker: de stofwisseling daalt, maar stopt niet. Eiwit weinig of niet.
  • Controleer haar vaak: kijk om de paar dagen of ze water heeft, of er geen schimmel is en of de werksters het goed maken, bij zacht licht en zonder haast.
  • Geleidelijk wakker worden: verhoog in maart de temperatuur stap voor stap en ga weer over op eiwit zodra er activiteit en eieren zijn.

Gedrag in gevangenschap

Snel en verkennend. Ze rennen op volle snelheid door het foerageergebied, en één verkenster die voedsel vindt, haalt meteen haar nestgenoten erbij. Bij het openen van het nest rennen jonge kolonies weg om zich te verstoppen en komen grote kolonies naar buiten om te verdedigen met beten en zuur. Na verloop van tijd wennen ze aan je aanwezigheid.

Kijk zonder angst. Bij Antomas vinden we dat mieren er zijn om van te genieten, ze te observeren en van ze te leren, niet om ze verstopt te houden. Het volstaat om hun een donkere zone in het nest en een verlicht foerageergebied te geven. Bekijk haar vaak: dat is de beste manier om elk probleem op tijd te zien.

Alarmsignalen:

  • Geen eieren of larven midden in het seizoen: tekort aan eiwit of warmte.
  • Al het broed opgehoopt bij het water: het nest is te droog.
  • Condens of schimmel: te veel vocht of vergeten resten.
  • Werksters en broed opgehoopt in het foerageergebied: tijd om uit te breiden.

Ontsnappingen en barrières

Formica klimmen heel goed, ook tegen glas en plastic, en F. gerardi is snel en nerveus. Bij Antomas raden we een goed onderhouden barrière van paraffineolie aan (PTFE, of Fluon, is een alternatief):

  • Een dunne, ononderbroken strook bovenaan de wanden van het foerageergebied. Controleer die elke week en vernieuw haar als er stof of resten op komen.
  • Zand en takken ver van de wanden: elke korrel of tak die tegen de barrière ligt, is een brug.
  • Goed sluitend deksel, als tweede verdedigingslinie, en geen kieren in aansluitingen en doppen.
  • Voorzichtig bij het openen: open alleen wat nodig is, werk rustig en sluit af zodra je klaar bent.

Hantering en veiligheid

Ze steken niet, want ze hebben geen angel, maar ze bijten en spuiten mierenzuur, dat een beetje prikt op gevoelige huid of in een klein wondje. Niets om je zorgen over te maken. Hanteer ze met entomologisch gereedschap, zoals een zacht penseel of een lang pincet, nooit met de handen. Voeg geen koninginnen samen en meng geen kolonies, en laat haar niet vrij: ook al is ze inheems, een thuis gekweekte kolonie mag niet in de natuur worden losgelaten.

Wat je niet moet doen

  • De barrière verwaarlozen of zand en takken tegen de wanden laten liggen.
  • Haar in het actieve seizoen zonder warmte of gradiënt houden.
  • Het hele nest nat maken of haar zonder water laten.
  • De diapauze overslaan of die te warm doen.
  • Te weinig eiwit geven of altijd hetzelfde insect.
  • Suikerhoudende vloeistoffen op watten geven of ze laten opraken.
  • Voedselresten langer dan een dag laten liggen.
  • Koninginnen of verschillende kolonies samenvoegen.
  • Wilde insecten geven, ze met de handen hanteren of ze vrijlaten.

Wetenschappelijke bronnen

Deze verzorgingsgids is opgesteld op basis van de wetenschappelijke literatuur over Formica gerardi, haar ondergeslacht en haar geslacht, en de ervaring van Antomas. Belangrijkste referenties:

  1. Gómez, K., Lorite, P., García, F., Espadaler, X., Palomeque, T., Sanllorente, O. & Trager, J. (2018). Differentiating Iberoformica and Formica (Serviformica) with description of the sexual castes of Formica (Serviformica) gerardi Bondroit, 1917 stat. rev. Sociobiology 65: 463–470. doi:10.13102/sociobiology.v65i3.3315
  2. Trager, J. C. (2013). Global revision of the dulotic ant genus Polyergus (Hymenoptera: Formicidae, Formicinae, Formicini). Zootaxa 3722: 501–548. doi:10.11646/zootaxa.3722.4.5
  3. Borowiec, M. L., Cover, S. P. & Rabeling, C. (2021). The evolution of social parasitism in Formica ants revealed by a global phylogeny. Proceedings of the National Academy of Sciences 118: e2026029118. doi:10.1073/pnas.2026029118
  4. Goropashnaya, A. V., Fedorov, V. B., Seifert, B. & Pamilo, P. (2012). Phylogenetic relationships of Palaearctic Formica species (Hymenoptera, Formicidae) based on mitochondrial cytochrome b sequences. PLoS ONE 7: e41697. doi:10.1371/journal.pone.0041697
  5. D'Ettorre, P., Errard, C., Ibarra, F., Francke, W. & Hefetz, A. (2000). Sneak in or repel your enemy: Dufour's gland repellent as a strategy for successful usurpation in the slave-maker Polyergus rufescens. Chemoecology 10: 135–142. doi:10.1007/PL00001815
  6. Cerdá, X., Retana, J. & Cros, S. (1998). Critical thermal limits in Mediterranean ant species: trade-off between mortality risk and foraging performance. Functional Ecology 12: 45–55. doi:10.1046/j.1365-2435.1998.00160.x
  7. Hannonen, M., Helanterä, H. & Sundström, L. (2004). Habitat age, breeding system and kinship in the ant Formica fusca. Molecular Ecology 13: 1579–1588. doi:10.1111/j.1365-294X.2004.02136.x
  8. Piqueret, B., Sandoz, J.-C. & d'Ettorre, P. (2019). Ants learn fast and do not forget: associative olfactory learning, memory and extinction in Formica fusca. Royal Society Open Science 6: 190778. doi:10.1098/rsos.190778
  9. Piqueret, B., Bourachot, B., Leroy, C., Devienne, P., Mechta-Grigoriou, F., d'Ettorre, P. & Sandoz, J.-C. (2022). Ants detect cancer cells through volatile organic compounds. iScience 25: 103959. doi:10.1016/j.isci.2022.103959
  10. Piqueret, B., Montaudon, É., Devienne, P., Leroy, C., Marangoni, E., Sandoz, J.-C. & d'Ettorre, P. (2023). Ants act as olfactory bio-detectors of tumours in patient-derived xenograft mice. Proceedings of the Royal Society B 290: 20221962. doi:10.1098/rspb.2022.1962
  11. Tragust, S. et al. (2020). Formicine ants swallow their highly acidic poison for gut microbial selection and control. eLife 9: e60287. doi:10.7554/eLife.60287
Moeilijkheidsgraad
Gemiddeld
Nog geen beoordelingen
Commentaar (0)
Geen klantenbeoordelingen op het moment.

16 andere producten in dezelfde categorie:

Klanten die dit product aangeschaft hebben kochten ook...

Klanten die dit product aangeschaft hebben kochten ook...