Gromphadorhina portentosa – Cucaracha Gigante Silbadora de Madagascar – foto real de Antomas
Gromphadorhina portentosa – Cucaracha Gigante Silbadora de Madagascar – foto real de Antomas
Gromphadorhina portentosa – Cucaracha Gigante Silbadora de Madagascar – foto real de Antomas
Gromphadorhina portentosa – Cucaracha Gigante Silbadora de Madagascar – foto real de Antomas

Gromphadorhina portentosa – kakkerlak

Laatste items in voorraad
€ 3,99
Inclusief belasting

De kakkerlak die sist. Gromphadorhina portentosa is de grote sissende kakkerlak van Madagaskar, de referentiesoort van haar groep: vleugelloos, rustig in de hand en lang levend; ze blaast lucht door haar ademopeningen om alarm te slaan, tijdens de balts of om een rivaal uit te dagen. De mannetjes, gewapend met twee ‘hoorns’ op het halsschild, verdedigen hun territorium met duwen in geritualiseerde duels die de wetenschap al decennia bestudeert. Makkelijk te houden en te kweken; de vrouwtjes baren levende nimfen. Een huisdier dat zich graag laat bekijken en, in stukken gesneden, groot voer voor kolonies van jagende mieren. Te koop in groepen van 5 stuks en van 10 stuks. Verzending door heel Europa, garantie op levende aankomst.

Groep

 

Moeilijkheidsgraad: 2/5 – Beginner

Huisdier en groot voerdier. Kakkerlak zonder vleugels van 5-7,5 cm, met een lange levensduur (tot ongeveer 5 jaar) en rustig in de hand. Temperatuur: 22-27 °C, en iets warmer om te kweken. Inrichting: terrarium met goed sluitend gaasdeksel (ze klimmen tegen glas op), licht vochtig substraat, schors om op te klimmen en zich te verstoppen, water zonder verdrinkingsgevaar. Voer: droogvoer met fruit en groente in kleine stukjes, en resten weghalen. Kweek: eenvoudig; de vrouwtjes brengen na ongeveer 60 dagen draagtijd levende nimfen ter wereld. Voor mieren: nimfen of adulten in stukken, alleen voor grote kolonies.

Gromphadorhina portentosa (Schaum, 1853) is de sissende kakkerlak van Madagaskar «uit het boekje»: de referentiesoort van de groep, die gebruikt wordt op scholen, in musea en in gedragslaboratoria, en een van de grootste kakkerlakken die gekweekt worden. Hij heeft geen vleugels, bijt niet, leeft jaren en als je hem stoort, sist hij door lucht uit zijn stigma's te persen. De mannetjes hebben twee grote uitsteeksels op het pronotum, als hoorns, waarmee ze territoria verdedigen en elkaar wegduwen; die geritualiseerde gevechten, bijna altijd zonder verwondingen, behoren tot de best bestudeerde gedragingen van insecten.

Bij Antomas verkopen we hem in groepen van 5 en van 10 exemplaren, als huisdier en als groot voerdier. Zoek je een kleinere, handzamere sissende kakkerlak, vooral om te voeren, kijk dan naar onze Elliptorhina javanica. Deze verzorgingsgids richt zich op wat G. portentosa uniek maakt: zijn gedrag en de kweek als huisdier.

Waarom het een goed huisdier is

Groot, traag in de hand en ongevaarlijk

Het is een stevig, sterk verhard insect zonder vleugels: hij vliegt niet, springt niet en bijt niet. Hij laat zich rustig oppakken en loopt van de ene hand naar de andere. Het enige wat hij doet als hij zich gestoord voelt, is sissen en, als je hem knijpt, de stekels van zijn poten een beetje in je huid zetten (Mulder en Shufran, Oklahoma State University). Daarom is het een van de soorten die het meest in het onderwijs worden gebruikt.

Gedrag dat je thuis kunt observeren

Weinig terrariumongewervelden «doen» zo veel zichtbare dingen: de mannetjes kiezen een steen of een stuk schors en verdedigen die, duwen elkaar met het pronotum, sissen op drie verschillende manieren en maken de vrouwtjes het hof. Met een groep van meerdere mannetjes en vrouwtjes zie je op één middag meer ethologie dan in maanden met andere soorten.

Lang levend en makkelijk te kweken

Hij kan in gevangenschap tot ongeveer vijf jaar oud worden, en de kolonie van de Oklahoma State University is meer dan zestien jaar in stand gehouden, met vele generaties, op droog hondenvoer en water. De vrouwtjes brengen levende jongen ter wereld, dus er zijn geen ootheken om in de gaten te houden: warmte, voer en water volstaan.

En meteen ook een groot voerdier

Zijn nimfen en adulten in stukken zijn een zeer volwaardige eiwitbron voor grote kolonies jagende mieren en voor andere rovers. Dat bespreken we verderop, in «Hoe je ze aan mieren geeft».

Biologie

Endemisch op Madagaskar

Hij komt van nature alleen op Madagaskar voor. Hij werd beschreven als Hormetica portentosa op basis van exemplaren uit het zuidwesten van het eiland, en in 1865 richtte Brunner von Wattenwyl voor hem het geslacht Gromphadorhina op, waarvan hij de typesoort is. Hij behoort tot de familie Blaberidae en tot de tribus van de sissende kakkerlakken, Gromphadorhinini, met een twintigtal soorten, op één na allemaal van Madagaskar. Hij leeft op de bosbodem, tussen bladstrooisel en rottende stammen, waar hij gevallen fruit en plantaardig materiaal eet en zelf prooi is voor lemuren, vogels en hagedissen.

Een waarschuwing: in de handel worden verschillende grote sissende kakkerlakken met elkaar verward, en G. portentosa wordt vaak vermengd met G. oblongonota en G. picea. Een betrouwbare determinatie van deze soorten is werk voor specialisten.

Hoe hij sist: lucht onder druk door de stigma's

Insecten ademen via stigma's, openingen aan de zijkanten van het lichaam. G. portentosa gebruikt er een paar van, op het vierde segment van het achterlijf, als fluitje: hij sluit ze, drukt het achterlijf samen en laat de lucht in één keer ontsnappen. Nelson (1979) stelde vast dat de trachee van dat stigma bij de oorsprong vernauwd is en zich daarna in een lange kegel opent, en dat het bewogen wordt door dezelfde motorneuronen als de ademhalingsstigma's, alleen met een ander vuurpatroon. Met andere woorden: de evolutie maakte van een ademhalingsorgaan een communicatieorgaan zonder nieuwe zenuwen uit te vinden. Anders dan krekels en cicaden wrijft hij geen enkel lichaamsdeel langs een ander: het geluid is pure lucht.

Drie soorten gesis, drie boodschappen

  • Alarmgesis: mannetjes, vrouwtjes en grotere nimfen laten het horen als ze gestoord of vastgepakt worden. Dit hoor je als je ze oppakt.
  • Gevechtsgesis: alleen volwassen mannetjes, tijdens confrontaties.
  • Baltsgesis: alleen volwassen mannetjes, bij een vrouwtje.

Nelson en Fraser (1980) toonden aan dat het gesis echt communiceert: bij stilgemaakte mannetjes accepteerden de vrouwtjes de paring weer als het opgenomen baltsgesis werd afgespeeld.

Mannetjes met «hoorns»: territoria en gevechten

Volwassen mannetjes hebben twee grote uitsteeksels op het pronotum, die veel mensen voor ogen aanzien: de kop zit eronder, beschermd door dat schild. Bij de vrouwtjes zijn ze lager en gladder. Daarmee duwen ze elkaar tijdens gevechten.

In een kolonie verdedigt elk mannetje maandenlang een steen of een stam, waar hij alleen af komt om te eten en te drinken. In zijn territorium accepteert hij vrouwtjes en nimfen, maar geen ander mannetje: komt een buurman binnen, dan duwt hij die onder gesis weg. De vrouwtjes vechten niet, en de verliezer raakt niet gewond (Mulder en Shufran). De wetenschap heeft veel aan deze duels gemeten:

  • Gewicht beslist. Zwaardere mannetjes winnen meer gevechten, en het gesis is een eerlijk signaal van hun grootte: grote mannetjes sissen langer en lager, een eigenschap met een genetische basis (Clark en Moore, 1995).
  • Dominante mannetjes sissen meer. Mannetjes met een hoge rang sissen vaker tijdens confrontaties, en het sissen hangt samen met agressiviteit (Clark en Moore, 1994 en 1995).
  • Ze herkennen elkaar. Een mannetje behoudt zijn rang tegenover bekende rivalen, maar kan hem verliezen tegenover een onbekende (Clark, Beshear en Moore, 1995).
  • Een vrouwtje in de buurt verandert alles. Het residente mannetje vecht feller als er een vrouwtje in zijn territorium is (Guerra en Mason, 2005).
  • Geen «winnende reeks». Een studie uit 2026 met 158 adulten vond niet dat het winnen van een gevecht helpt om het volgende te winnen; de beste voorspellers van een overwinning zijn lange schokbewegingen en tikken met de antennes, en wat een nederlaag aankondigt is ongecontroleerd rammen, zich omdraaien of stil blijven staan (Young et al., 2026).

Een ongewone balts voor een kakkerlak

Bij de meeste kakkerlakken klimt het vrouwtje op de rug van het mannetje en likt ze aan klieren op zijn rug voordat ze paren. Bij G. portentosa, zonder vleugels en zonder dat ritueel, beschreef Barth (1968) een «afwijkend» patroon: na de balts met gesis en antennes draait het mannetje zich om en loopt achteruit tot hij zich met het uiteinde van het achterlijf aan het vrouwtje koppelt, waarna ze in tegengestelde richting staan, staart aan staart.

Ze brengen levende jongen ter wereld

Hij is ovovivipaar. Het vrouwtje vormt een ootheek, maar in plaats van die op de grond achter te laten, trekt ze hem terug in een broedzak in het achterlijf, waar de embryo's beschermd tot ontwikkeling komen (Snart et al., 1984). Na ongeveer 60 dagen draagtijd in het laboratorium brengt ze de al uitgekomen nimfen naar buiten. De nimfen doorlopen zes vervellingen en doen er bijna vijf maanden over om volwassen te worden (Mulder en Shufran).

Beter in groep: samen besparen ze water

Hij is zeer gezellig, en niet alleen uit gewoonte: Yoder en Grojean (1997) maten dat kakkerlakken in groep minder water verliezen dan geïsoleerde dieren. Een exemplaar alleen in een droog terrarium heeft het moeilijker dan een groep.

Zijn mijten zijn geen parasieten

Veel sissende kakkerlakken dragen piepkleine, lichte mijten die over hun lichaam rondrennen, vooral bij de poten. Het zijn Androlaelaps schaeferi (vroeger Gromphadorholaelaps schaeferi), en ze leven alleen op deze kakkerlakken. Jarenlang dacht men dat ze hun hemolymfe opzogen, maar experimenten met kleurstoffen toonden aan dat ze van hun voer en speeksel eten (Yoder en Barcelona, 1995; Yoder, 1996). Bovendien verminderen ze de schimmels op het oppervlak van de kakkerlak (Yoder et al., 2009). Ze gaan niet over op mensen of andere huisdieren. Nemen ze sterk toe, dan is dat meestal een teken van voerresten en vuil in het terrarium.

Grootte en morfologie

Breed, afgeplat lichaam, donkerbruin tot zwart, met een achterlijf dat vaak lichtere en oranje tinten heeft aan de randen van de segmenten. In geen enkel stadium vleugels. Groot, schildvormig pronotum dat de kop bedekt. Lange antennes en poten met stekels, klauwtjes en hechtkussentjes waarmee ze tegen bijna elk oppervlak op kunnen klimmen, ook glas. Na elke vervelling zijn ze wit en worden ze binnen een paar uur donker, naarmate de cuticula uithardt.

Mannetjes en vrouwtjes onderscheiden

  • Mannetjes: twee hoge, duidelijke uitsteeksels op het pronotum, en dikkere, behaarde antennes.
  • Vrouwtjes: lage, gladde, bijna vlakke uitsteeksels, dunnere antennes en een breder achterlijf.
  • Nimfen: moeilijker te seksen; de uitsteeksels worden pas in de laatste stadia duidelijk.

Afmetingen bij benadering

  • Adult: 5-7,5 cm lang; tot ongeveer 10 cm volgens de Oklahoma State University
  • Gewicht van de adult: ongeveer 7-25 g
  • Draagtijd: ongeveer 60 dagen in het laboratorium
  • Ontwikkeling: 6 vervellingen; bijna 5 maanden tot geslachtsrijpheid
  • Levensduur: tot ongeveer 5 jaar in gevangenschap

Hoe je ze als huisdier houdt

Deze richtlijnen volgen de gids van de Oklahoma State University en de gangbare praktijk van Europese kwekers.

Terrarium en inrichting

  • Bak: een terrarium of plastic bak met een gaasdeksel dat echt goed sluit. Voor een groep van 5-10 adulten volstaat een bak van ongeveer 30-40 cm lang; wil je territoria zien, geef ze dan meer oppervlak.
  • Substraat: kokosvezel, turf of houtsnippers, licht vochtig, waarin ze zich kunnen ingraven om aan het licht te ontsnappen. Niet doorweekt.
  • Structuur: stukken kurkschors, takken, stenen en rechtopstaand karton. Hoe meer oppervlakken, hoe meer bruikbare ruimte en hoe meer territoria voor de mannetjes.
  • Ventilatie: goed, maar zonder tocht.

Temperatuur en luchtvochtigheid

  • Temperatuur: 22-27 °C. Boven ongeveer 27 °C zijn ze actiever en planten ze zich meer voort; bij 21 °C of minder worden ze traag, en ze mogen nooit onder ongeveer 18 °C komen.
  • Warmte: is het bij jou thuis koel, leg dan een warmtemat of verwarmingskabel aan één kant, met thermostaat, zodat er een gradiënt ontstaat en ze hun eigen zone kiezen.
  • Luchtvochtigheid: licht vochtig substraat en af en toe sproeien. Te veel is makkelijker dan te weinig: in een nat, slecht geventileerd terrarium ontstaan schimmel en mijten.

Water en voer

  • Droge basis: droog honden-, katten- of visvoer, of een speciaal insectenvoer. De kolonie in Oklahoma heeft jarenlang alleen op hondenvoer en water geleefd.
  • Vers: fruit en groente in kleine stukjes van ongeveer 2-3 cm: sinaasappel, appel, banaan, wortel, pompoen. Die leveren ook water.
  • Water: in een drinkbakje met een katoenen lont of in een schaaltje met een sponsje of steentjes, zodat de nimfen niet verdrinken. Watergel kan ook.
  • Schoonmaak: haal vers voer na een paar dagen weg, voordat het gaat gisten of vliegen aantrekt.

Hoe je ze oppakt

Laat hem op je hand klimmen of duw hem er voorzichtig naartoe, of houd hem zachtjes vast aan de zijkanten van het borststuk. Trek nooit aan hem als hij zich vastklampt: zijn klauwtjes haken zich vast en je kunt een poot uittrekken. Knijp niet, want de stekels van de poten kunnen krassen. En raak dieren die net verveld zijn, wit en zacht, niet aan.

Hoe je ze kweekt

  • Startgroep: meerdere vrouwtjes per mannetje. Met 5 of 10 exemplaren heb je een goede start. Heb je meerdere mannetjes, geef dan ruim voldoende oppervlak en meerdere stenen of stukken schors, zodat elk zijn eigen territorium heeft.
  • Kweektemperatuur: het bovenste deel van het bereik, ongeveer 27-30 °C in de warme zone, met een koelere zone.
  • Eiwit: het droogvoer levert dat al; vlees is niet nodig.
  • Geboortes: ineens zie je enkele tientallen kleine, lichte nimfen bij een vrouwtje. Je hoeft ze niet te scheiden: ze groeien op in dezelfde groep, met schuilplaatsen en voer voor iedereen.
  • Nimfen: dezelfde verzorging als de adulten, met water zonder verdrinkingsgevaar en voer in stukjes. Bijna vijf maanden tot ze volwassen zijn.
  • Dichtheid: groeit de groep sterk, zet dan een deel in een ander terrarium of gebruik het als voer; met te veel dieren nemen vuil, mijten en gevechten toe.
  • Oogst: haal voor voer de nimfen van de maat die je nodig hebt eruit; laat altijd volwassen kweekdieren zitten.

Hoe je ze aan mieren geeft

Een adulte G. portentosa is een enorme prooi, met een hard pantser dat weinig mieren kunnen openen. Als mierenvoer werkt hij vooral als eiwitbron voor grote kolonies, of in stukken:

  • Startende en kleine kolonies: dit is niet hun prooi. Beter iets zachts en kleins, zoals Thermobia domestica, of een stukje van een net vervelde nimf.
  • Middelgrote kolonies: kleine nimfen, net gedood, of stukken van een grote nimf. Open het lichaam of snijd het achterlijf door, zodat de werksters bij de zachte delen kunnen.
  • Grote kolonies van jagende soorten: middelgrote nimfen in hun geheel, net gedood, of een adult in stukken. Grote mieren met een flinke angel, zoals onze Neoponera villosa of Myrmecia pyriformis, en soorten met grote kolonies die aas in stukken snijden, zoals Iridomyrmex purpureus, maken er korte metten mee.

Levend of dood. Levend verdedigt een grote sissende kakkerlak zich door te duwen, klampt hij zich vast en kan hij in het foerageergebied omhoogklimmen; geef ze daarom liever net gedood of ingevroren en ontdooid. Bij Antomas raden we aan ze in te vriezen: dat is het handigst, en zo heb je voor weken voorraad en kun je telkens stukken pakken.

Hoeveel. Wat de kolonie in een of twee dagen leegeet. Haal het exoskelet en de resten weg, zodat er geen schimmel of mijten ontstaan. Met dagelijkse schoonmaak kun je beter te veel voeren: hoe meer eiwit, hoe beter en sneller de kolonie groeit.

Darmvulling. Geef ze een of twee dagen vooraf gevarieerd fruit en groente: wat ze in hun darm hebben, voedt de mieren ook.

Gevarieerd dieet. Geen enkel insect is op zichzelf volledig. Wissel van week tot week af met ander levend voer uit de winkel: Blaptica dubia, Shelfordella lateralis, Acheta domesticus of Tenebrio molitor.

Andere rovers. De nimfen zijn ook een klassieke prooi voor reptielen, amfibieën en grote jagende ongewervelden, zoals de roofwants Platymeris biguttatus.

Ontsnappingen, hygiëne en veiligheid

  • Ontsnappingen: ze klimmen tegen glas en bijna elke wand op. Het deksel moet zonder kieren passen en kleine nimfen glippen door minuscule openingen. Als extra zekerheid houdt een strook vaseline of PTFE (Fluon) op de bovenste 5 cm van de wanden de nimfen tegen, al vervangt dat geen goed deksel.
  • Een plaag in huis? Het is geen huiskakkerlak: hij heeft constante warmte en vochtigheid nodig, en buiten Madagaskar is hij alleen bekend uit laboratoria, scholen en terraria (Mulder en Shufran). Laat ze toch nooit vrij, en vries resten of overtollige dieren eerst in voordat je ze weggooit.
  • Mijten: zijn mijten zijn onschadelijk en gaan niet over op mensen. Zijn het er veel, maak dan het terrarium schoon, haal oud voer en dode dieren weg en borstel ze af met een zacht penseel. De gids uit Oklahoma stelt ook voor ze voorzichtig te schudden in een zakje met wat bloem en ze daarna met verneveld water af te spoelen. Gebruik nooit acariciden: die zouden ook de kakkerlakken doden.
  • Schimmels en allergieën: op hun uitwerpselen en vervellingshuidjes groeien schimmels, waarvan sommige allergeen zijn (Yoder et al., 2009), en zoals elke kakkerlak kunnen ze allergie veroorzaken door contact of door het stof uit het terrarium. Was je handen nadat je ze hebt aangeraakt, maak het terrarium regelmatig schoon en draag handschoenen als je allergie of astma hebt.
  • Geur: een terrarium dat schoon is en aan de oppervlakte droog, ruikt nauwelijks. Een slechte geur komt van gistend voer en te veel vocht.

Wat je niet moet doen

  • Gebruik geen deksel dat niet goed sluit en ga er niet van uit dat ze niet tegen glas op klimmen: dat doen ze wel.
  • Houd ze niet onder ongeveer 18 °C en niet op een warmtebron zonder thermostaat.
  • Maak het substraat niet kletsnat en laat het niet zonder ventilatie: schimmel, mijten en geur.
  • Laat fruit of groente niet liggen tot het gist, en laat geen dode kakkerlakken in het terrarium.
  • Zet het water niet in een bakje waarin de nimfen kunnen verdrinken.
  • Trek niet aan een kakkerlak die zich vastklampt en pak net vervelde dieren niet op.
  • Zet niet veel mannetjes samen op weinig ruimte en zonder schuilplaatsen: dat geeft meer gevechten en stress.
  • Gebruik geen acariciden of insecticiden in de buurt van het terrarium.
  • Geef je mieren geen levende, hele adult als de kolonie klein is: ze kunnen hem niet aan en raken gestrest.
  • Laat ze nooit vrij in de natuur.

Wetenschappelijke bronnen

Deze verzorgingsgids is gebaseerd op de wetenschappelijke literatuur over Gromphadorhina portentosa en zijn mijten, op de gids van de Oklahoma State University (Mulder, P. en Shufran, A., Madagascar Hissing Cockroaches: Information and Care, factsheet L-278, extension.okstate.edu) en op de ervaring van Antomas en andere kwekers. Belangrijkste referenties:

  1. Nelson, M. C. (1979). Sound production in the cockroach, Gromphadorhina portentosa: the sound-producing apparatus. Journal of Comparative Physiology A 132: 27–38. doi:10.1007/BF00617729
  2. Nelson, M. C. & Fraser, J. (1980). Sound production in the cockroach, Gromphadorhina portentosa: evidence for communication by hissing. Behavioral Ecology and Sociobiology 6: 305–314. doi:10.1007/BF00292773
  3. Clark, D. C. & Moore, A. J. (1994). Social interactions and aggression among male Madagascar hissing cockroaches (Gromphadorhina portentosa) in groups (Dictyoptera: Blaberidae). Journal of Insect Behavior 7: 199–215. doi:10.1007/BF01990081
  4. Clark, D. C. & Moore, A. J. (1995). Variation and repeatability of male agonistic hiss characteristics and their relationship to social rank in Gromphadorhina portentosa. Animal Behaviour 50: 719–729. doi:10.1016/0003-3472(95)80132-4
  5. Clark, D. C. & Moore, A. J. (1995). Genetic aspects of communication during male-male competition in the Madagascar hissing cockroach: honest signalling of size. Heredity 75: 198–205. doi:10.1038/hdy.1995.124
  6. Clark, D. C., Beshear, D. D. & Moore, A. J. (1995). Role of familiarity in structuring male–male social interactions in the cockroach Gromphadorhina portentosa (Dictyoptera: Blaberidae). Annals of the Entomological Society of America 88: 554–561. doi:10.1093/aesa/88.4.554
  7. Guerra, P. A. & Mason, A. C. (2005). Information on resource quality mediates aggression between male Madagascar hissing cockroaches, Gromphadorhina portentosa (Dictyoptera: Blaberidae). Ethology 111: 626–637. doi:10.1111/j.1439-0310.2005.01086.x
  8. Young, J. J., Craven, C. A., Koenig, J. A., Addemir, M., He, B. Z., Miakotina, O. L. & Eberl, D. F. (2026). Combat behaviors predictive of fight outcome in Gromphadorhina portentosa. microPublication Biology. doi:10.17912/micropub.biology.001927
  9. Barth, R. H. (1968). The mating behavior of Gromphadorhina portentosa (Schaum) (Blattaria, Blaberoidea, Blaberidae, Oxyhaloinae): an anomalous pattern for a cockroach. Psyche 75: 124–131. doi:10.1155/1968/96242
  10. Snart, J. O. H., Greenwood, M., Beck, R. & Highnam, K. C. (1984). The functional morphology of the brood sac in two species of ovoviviparous cockroaches, Byrsotria fumigata (Guerin) and Gromphadorhina portentosa (Schaum). 1. Scanning and light microscopy. International Journal of Invertebrate Reproduction and Development 7: 345–355. doi:10.1080/01688170.1984.10510112
  11. Yoder, J. A. & Grojean, N. C. (1997). Group influence on water conservation in the giant Madagascar hissing-cockroach, Gromphadorhina portentosa (Dictyoptera: Blaberidae). Physiological Entomology 22: 79–82. doi:10.1111/j.1365-3032.1997.tb01143.x
  12. Yoder, J. A. & Barcelona, J. C. (1995). Food and water resources used by the Madagascan hissing-cockroach mite, Gromphadorholaelaps schaeferi. Experimental and Applied Acarology 19: 259–273. doi:10.1007/BF00052618
  13. Yoder, J. A. (1996). The Madagascar hissing-cockroach mite (Gromphadorholaelaps schaeferi): first observation of its larva and ptyalophagy in Acari. International Journal of Acarology 22: 141–148. doi:10.1080/01647959608684088
  14. Yoder, J. A., Chambers, M. J., Condon, M. R., Benoit, J. B. & Zettler, L. W. (2009). Regulation of the external mycoflora of the giant Madagascar hissing-cockroach, Gromphadorhina portentosa, by its mite associate, Gromphadorholaelaps schaeferi, and its implications on human health. Symbiosis 47: 93–98. doi:10.1007/BF03182292
Moeilijkheidsgraad
Gevorderde beginner
Nog geen beoordelingen
Commentaar (0)
Geen klantenbeoordelingen op het moment.

16 andere producten in dezelfde categorie:

Klanten die dit product aangeschaft hebben kochten ook...

Klanten die dit product aangeschaft hebben kochten ook...