Acheta domesticus - Grillo – foto real de Antomas
Acheta domesticus - Grillo – foto real de Antomas

Acheta domesticus – krekel

€ 3,49
Inclusief belasting

Het klassieke feestmaal voor groeiende kolonies. Acheta domesticus is wereldwijd de meest gebruikte krekel om insecteneters te voeren: een zacht lichaam, volop vlees in achterlijf en poten, en eiwitten waarmee de larven vlot doorgroeien. In stukjes of net gedood voor kleine kolonies, levend zodat grote jagers kunnen laten zien wat ze kunnen. Twee formaten: maat S (nr. 2 en 4), zo’n 60-70 krekels, en maat L (nr. 5 en 6), zo’n 40-50 krekels. In de gids lees je hoe je ze zonder geurtjes bewaart, hoe je ze goed bijvoert (gutloading) en hoe je ze aanbiedt zonder schimmel in het nest. Verzending door heel Europa, garantie op levende aankomst.

Maat

 

Gebruik: levend voer voor mieren en andere insecteneters

Formaten: Maat S (nr. 2 en 4), zo'n 60-70 krekels, voor kleine en middelgrote kolonies; Maat L (nr. 5 en 6), zo'n 40-50 krekels, voor grote kolonies en grote soorten. Zo bewaar je ze: geventileerde bak met eierdozen, droogvoer en watergel of een stukje groente, bij 20-26 °C, en haal elke dag de dode dieren eruit. Koop wat je in twee of drie weken gebruikt. Zo geef je ze: in stukjes of pas gedood voor startende kolonies en kleine kolonies; levend voor grote kolonies en jagende soorten. Haal resten binnen 24 uur weg.

Acheta domesticus (Linnaeus, 1758) is de krekel die wereldwijd het meest als voerdier wordt gebruikt, en een van de basiseiwitbronnen voor middelgrote en grote mierenkolonies. Linnaeus beschreef hem als Gryllus domesticus, en de soortnaam zegt alles: eeuwenlang heeft hij naast de mens geleefd, in verwarmde huizen, bakkerijen en vuilnisbelten die door gisting warm bleven. Hij komt waarschijnlijk oorspronkelijk uit Zuidwest-Azië (Ghouri, 1961), en vandaag, op industriële schaal gekweekt, is hij over de hele wereld te vinden.

Bij Antomas verkopen we hem in twee maten: Maat S (nr. 2 en 4), zo'n 60-70 krekels, en Maat L (nr. 5 en 6), zo'n 40-50 krekels. In deze verzorgingsgids leggen we uit wat die nummers betekenen, hoe je ze bewaart zodat ze lang goed blijven, hoe je ze kweekt als je er veel gebruikt en hoe je ze aan je mieren geeft zonder problemen met schimmel of mijten.

Waarom het goed voer is voor mieren

Een grote, zachte prooi die makkelijk te krijgen is

De krekel heeft een zacht lichaam, zonder hard pantser, en veel vlees in het achterlijf en de achterpoten. Eén prooi is genoeg om veel werksters tegelijk te voeden: een paar werksters halen hem uit elkaar, andere brengen de hemolymfe en de stukjes naar het nest, en de larven krijgen vers eiwit. Daarom is hij in gevangenschap de eiwitbasis van veel kolonies Camponotus, Messor, Myrmecia of Pogonomyrmex.

Echt eiwit, maar niet compleet

Een volwassen krekel bestaat voor twee derde uit water; van de droge stof is ongeveer twee derde eiwit en zo'n 17% vet (Finke, 2002; Oonincx en Dierenfeld, 2012). Zoals alle voerinsecten is hij arm aan calcium, en methionine en cystine zijn de aminozuren die het eerst tekortschieten (Finke, 2002). Voor mieren, die geen botten nodig hebben, is calcium minder belangrijk dan voor een reptiel, maar het onderliggende idee geldt net zo goed: geen enkel insect is op zichzelf compleet.

De regel van Antomas: gevarieerd voeren. Wissel de krekel van week tot week af met ander levend voer uit de winkel, afhankelijk van de grootte van de kolonie: Thermobia domestica, ideaal voor startende kolonies, dubia-kakkerlak (Blaptica dubia), runner-kakkerlak (Shelfordella lateralis) en meelworm (Tenebrio molitor).

Wat zij eten, eten jouw mieren: gut loading

Een krekel is voor een deel wat hij in zijn darmen heeft. Studies met voerinsecten laten zien dat het voer van de laatste dagen hun gehalte aan voedingsstoffen verandert (Finke, 2003) en dat de kwaliteit van het kweekvoer invloed heeft op hun overleving, hun ontwikkeling en hun samenstelling (Lundy en Parrella, 2015; Oonincx en collega's, 2015). In de praktijk: geef ze verse groente en goed droogvoer in de 24-48 uur voordat je ze aanbiedt. Een hongerige, uitgedroogde krekel, het soort dat meestal onderin een verwaarloosde bak achterblijft, is een armzalige hap.

Let op bij reageerbuizen

Zijn zwakke punt is het omgekeerde van dat van Thermobia: een stukje krekel is sappig en gaat met het vocht van de watten binnen een paar dagen rotten en beschimmelen. Bied in een stichtingsbuis kleine stukjes aan, ver van de watten, en haal ze na 24 uur weg. Voor koninginnen alleen en kolonies die nog in buizen wonen, geven we bij Antomas de voorkeur aan Thermobia, waarvan de resten uitdrogen zonder te rotten; de krekel komt tot zijn recht zodra de kolonie een foerageergebied heeft.

Biologie van de krekel

Een insect van de warmte: geen diapauze bij 30 °C

Deze krekel heeft geen verplichte winterrust: bij 30 °C ontwikkelt hij zich zonder pauze, generatie na generatie (Clifford en Woodring, 1990). De temperatuur bepaalt alles. Bij 25 °C duurt het 119 dagen voordat hij volwassen is, en bij 28 °C maar 49; vreemd genoeg worden dieren die bij 25 °C zijn opgegroeid zwaardere volwassenen (Booth en Kiddell, 2007). In een andere studie ging de cyclus van ei tot volwassen dier van 200 dagen bij 18 °C naar 66 dagen bij 30 °C, en was de eileg het hoogst bij 26 °C, met zo'n 1.360 eieren per vrouwtje, tegen maar 101 bij 18 °C (Odhiambo en collega's, 2022). Het optimale bereik om ze te kweken ligt tussen 26 en 34 °C.

Onvolledige gedaanteverwisseling: van nimf tot gevleugeld volwassen dier

Het is een rechtvleugelige, dus hij heeft geen larve of pop: uit het ei komt een piepkleine nimf, die op het volwassen dier lijkt maar geen vleugels heeft, en die vervelling na vervelling groeit. De vleugels verschijnen na de laatste vervelling. Het aantal vervellingen ligt niet vast: het hangt af van de temperatuur en het voer, en nimfen die in groepen opgroeien worden sneller volwassen en doorlopen meestal minder stadia dan nimfen die alleen opgroeien (Watler, 1982). De vrouwtjes leggen hun eieren één voor één door de legboor in een willekeurig vochtig substraat te steken, en bij warmte komen ze na ongeveer twee weken uit.

Wat de maatnummers betekenen

In de handel worden krekels ingedeeld met nummers die hun groei volgen: de laagste zijn pas uitgekomen nimfen, zo groot als een speldenknop, en de hoogste de subadulte en volwassen dieren. De precieze omrekening naar millimeters verschilt per producent, omdat het geen wetenschappelijke schaal is, maar een praktische manier om lichtingen van dezelfde leeftijd te scheiden. Bij Antomas groeperen we twee nummers per formaat:

  • Maat S (nr. 2 en 4): kleine en middelgrote nimfen, zonder vleugels. Zo'n 60-70 krekels.
  • Maat L (nr. 5 en 6): grote nimfen en subadulten, die thuis hun laatste vervelling tot volwassen dier kunnen doormaken. Zo'n 40-50 krekels.

Omdat ze onophoudelijk groeien, bereikt een lichting maat S die warm en met voer en water wordt bewaard binnen een paar weken maat L. Wil je ze klein houden, bewaar ze dan koeler (zie «Zo bewaar je ze thuis»).

Het getjirp: alleen volwassen mannetjes

Het getjirp dat iedereen kent, wordt gemaakt door volwassen mannetjes, die een vijl op een van de voorvleugels (tegmina) langs een schraper op de andere wrijven. De dominante frequentie ligt rond 4,8 kHz, met 2-4 pulsen per tjirp en 40 tot 200 tjirpen per minuut, sneller naarmate het warmer is (Walker, Singing Insects of North America). Nimfen en vrouwtjes tjirpen niet. Heb je last van het nachtelijke geluid, gebruik je krekels dan voordat ze volwassen zijn.

Het virus dat de krekelkweek onderuithaalde: AdDNV

Het Acheta domesticus densovirus (AdDNV) is de grote vijand van deze krekel. Het is in Europese kwekerijen bekend sinds minstens 1977, de datum van het oudste gesequencete isolaat, en is daar al decennia endemisch (Liu en collega's, 2011; Szelei en collega's, 2011). Sinds de herfst van 2009 heeft het de grote kwekerijen in Noord-Amerika gedecimeerd, die tot 50 miljoen krekels per week verstuurden (Szelei en collega's, 2011; Weissman en collega's, 2012). Besmette krekels zijn kleiner en minder actief, springen minder, en volwassen vrouwtjes leven zelden langer dan 10-14 dagen; de sterfte concentreert zich in het laatste nimfstadium en bij jonge volwassen dieren (Szelei en collega's, 2011).

Andere krekelsoorten kunnen het virus dragen, maar het doodt alleen A. domesticus (Weissman en collega's, 2012), en het besmette de rupsen waarmee het werd getest niet (Szelei en collega's, 2011). Er zijn geen aanwijzingen dat het mieren of mensen treft. Voor wie thuis kweekt, is de les praktisch: begint een kweek massaal dood te gaan precies wanneer de dieren volwassen worden, meng hem dan niet met nieuwe krekels; vries hem in en gooi hem weg, maak de bak grondig schoon en begin opnieuw.

Grootte en morfologie

Cilindrisch lichaam, grijsbruin tot geelbruin, met een afgeronde kop, antennen die langer zijn dan het lichaam en achterpoten om mee te springen. Op de kop zitten donkere dwarsbanden. Aan de punt van het achterlijf heeft hij twee cerci, en de vrouwtjes hebben bovendien een naaldvormige, donkerbruine legboor, ongeveer even lang als de cerci: zo onderscheid je de geslachten met het blote oog. Volwassen dieren hebben volledige vleugels; nimfen hooguit vleugelaanzetten.

Maten bij benadering

  • Volwassen dier: 16-21 mm lang, zonder antennen of legboor
  • Drooggewicht van het volwassen dier: 48-61 mg, afhankelijk van de kweektemperatuur (Booth en Kiddell, 2007)
  • Lichaamswater van het volwassen dier: ongeveer 70%
  • Van ei tot volwassen dier: zo'n 2 maanden bij 30 °C en meer dan 6 maanden bij 18 °C
  • Eileg: tot zo'n 1.360 eieren per vrouwtje bij 26 °C (Odhiambo en collega's, 2022)
  • Levensduur van het volwassen dier: een paar weken, korter naarmate het warmer is

Zo bewaar je ze thuis een paar dagen of weken

De krekel is kwetsbaarder dan Thermobia of kakkerlakken: wat ze het meest doodt, zijn overbevolking, stilstaand vocht en dode dieren die niet worden weggehaald. Met deze zorg houdt een bakje het zonder problemen twee of drie weken uit.

  • Zet ze meteen na aankomst uit het bakje over in een grotere bak: van plastic, 10-20 liter, met een deksel met fijn gaas voor ventilatie en goede ventilatie aan de zijkant. Hoe meer ruimte, hoe minder er doodgaan.
  • Eierdozen rechtop: die vergroten het oppervlak, bieden schuilplekken en je kunt ze eruit halen zonder ze achterna te zitten.
  • Droogvoer: havervlokken, zemelen of krekelvoer, in een schaaltje.
  • Water zonder plassen: watergel of stukjes wortel, aardappel, courgette of sinaasappel, elke dag of om de dag vervangen. Nooit een schaaltje water: daarin verdrinken ze.
  • Temperatuur: 20-26 °C. Koeler, onder zo'n 18 °C, groeien ze minder en gaan ze langer mee, maar eten ze weinig; bij strenge kou gaan ze dood. Zet ze niet in de koelkast.
  • Dagelijks schoonmaken: haal de dode dieren en de oude groente weg. Een dode krekel gaat meteen rotten, en het mengsel van kadavers, uitwerpselen en vocht veroorzaakt de typische ammoniaklucht van een verwaarloosde bak, trekt vliegen aan en laat de sterfte omhoogschieten.
  • Geen condens: zie je druppels op de wanden, dan is er te weinig ventilatie of te veel groente.

Zo kweek je ze

Heb je veel kolonies, dan loont het om je eigen krekels te kweken, al vraagt het meer aandacht dan een kakkerlakkenkweek: ze hebben warmte, ventilatie en voortdurend schoonmaken nodig. Deze richtlijnen komen uit laboratoriummethoden (Clifford en Woodring, 1990) en uit de praktijk van kwekers.

Bak, warmte en vochtigheid

  • Bak: van plastic of glas, 30-60 liter, met veel ventilatie afgedekt met fijn gaas en eierdozen rechtop.
  • Temperatuur: 28-30 °C, met een thermostaat en een sensor in de bak; onder 25 °C wordt de cyclus enorm veel langer (Booth en Kiddell, 2007).
  • Vochtigheid: een droge omgeving, rond 50% voor grote nimfen en volwassen dieren, en hoger voor pas uitgekomen nimfen (Clifford en Woodring, 1990). Stilstaand vocht is de belangrijkste oorzaak van sterfte en stank.

Voeding van de kweek

Een droge, eiwitrijke basis, zoals krekelvoer, kippenvoer of vlokken met visvoer, en elke dag verse groente als waterbron. De kwaliteit van het voer zie je terug in de overleving en de grootte van de volwassen dieren: met arme bijproducten groeien krekels slechter (Lundy en Parrella, 2015; Oonincx en collega's, 2015). Is er te weinig eiwit of zitten ze te dicht op elkaar, dan eten ze de zwakke dieren en de dieren die aan het vervellen zijn op.

Eileg, incubatie en oogst

  • Legbakje: een bakje met 4-5 cm vochtig substraat, zoals kokosvezel, turf of aarde zonder meststoffen, afgedekt met grof gaas zodat de vrouwtjes eieren leggen zonder te graven of de eieren op te eten.
  • Incubatie: haal het legbakje na 2-3 dagen weg, dek het af en houd het op 28-30 °C, vochtig maar niet doorweekt. Bij warmte komen de nimfen na ongeveer twee weken uit.
  • In lichtingen: door het legbakje om de paar dagen te wisselen krijg je lichtingen van dezelfde leeftijd, dus van dezelfde maat. Pas uitgekomen nimfen hebben heel fijn voer en vocht nodig en zijn erg gevoelig voor uitdroging.
  • Oogst: schud een eierdoos uit boven een emmer met gladde wanden. Houd altijd een groep volwassen kweekdieren over.

Zo geef je ze aan je mieren

De maat afhankelijk van de kolonie

  • Startende kolonies en koninginnen met weinig werksters: kleine stukjes krekel van maat S, zoals een opengemaakte achterpoot of een stukje achterlijf. Een startende kolonie kan geen hele krekel aan, en wat niet wordt opgegeten, gaat rotten.
  • Kleine kolonies, van 20-100 werksters: maat S in zijn geheel, pas gedood, 1-3 stuks elke dag of om de dag.
  • Middelgrote en grote kolonies: maat S of L afhankelijk van de grootte van de werksters, meerdere krekels per voederbeurt. Grote soorten zoals onze Camponotus cruentatus maken korte metten met maat L.
  • Grote jagers: bulldogmieren, zoals Myrmecia gulosa, of ponerinen zoals Neoponera villosa, genieten ervan om in het foerageergebied op levende krekels van maat S of L te jagen.

Levend, pas gedood of ingevroren

  • Levend: alleen voor kolonies met werksters genoeg en jagende soorten, en altijd in het foerageergebied. Een grote krekel die in het nest rondspringt, stoort de koningin, en kwekers waarschuwen dat hij aan het broed kan knabbelen.
  • Pas gedood: het makkelijkst voor bijna alle kolonies. Een droge tik op de kop is genoeg; maak voor kleine kolonies het achterlijf of de achterpoot open.
  • Ingevroren: 24 uur in de vriezer doodt ze zonder lijden en je kunt een voorraad aanleggen. Laat ze op kamertemperatuur ontdooien voordat je ze aanbiedt en vries wat overblijft niet opnieuw in.

Hoeveel en hoe vaak

Als richtlijn: zoveel als de kolonie in één dag opeet. En wees niet te zuinig: hoe meer eiwit, hoe beter en sneller ze groeien. Doe je dagelijks onderhoud en haal je de resten weg, dan is het beter ruim te voeren, want de kolonie begrijpt dat ze meer middelen heeft en groeit sneller; kun je niet vaak schoonmaken, overdrijf dan liever niet.

Haal resten binnen 24 uur weg. De werksters laten het lege exoskelet, de vleugels en de poten op de afvalhoop achter, en daar verschijnen schimmel en mijten. Met een schoon foerageergebied geeft de krekel geen enkel probleem.

Ontsnappingen, hygiëne en veiligheid

  • Ze springen: een levende krekel springt moeiteloos uit een open foerageergebied. Bied ze alleen levend aan in foerageergebieden met een deksel of hoge wanden, en tel hoeveel je erin doet.
  • Een ontsnapte krekel tjirpt: in een verwarmd huis kan hij een tijd verstopt overleven en, als het een volwassen mannetje is, 's nachts tjirpen. Het is geen gevaarlijke plaag, maar laat hem niet vrij: historisch gezien leefde hij in huizen, bakkerijen en warme vuilnisbelten.
  • Allergieën: het belangrijkste allergene eiwit van de krekel is tropomyosine, dat kruisreacties geeft met dat van garnalen en huisstofmijt en bestand is tegen de spijsvertering (De Marchi en collega's, 2021; Wangorsch en collega's, 2024). Daarom verplicht de EU om op het etiket van krekels als voedingsmiddel te vermelden dat ze reacties kunnen veroorzaken bij mensen die allergisch zijn voor schaaldieren, weekdieren en mijten (Uitvoeringsverordening (EU) 2022/188). Heb je een van die allergieën, hanteer ze dan met handschoenen, woel het stof in de bak niet op en was na afloop je handen.
  • Geuren en vliegen: die voorkom je met ruimte, ventilatie en het dagelijks weghalen van dode dieren en groente.
  • Alleen gekweekte krekels: geef je mieren geen krekels die in de natuur zijn gevangen, want die kunnen pesticiden of parasieten bevatten.

Wat je niet moet doen

  • De krekels dagenlang in het verzendbakje laten zitten: zet ze meteen na aankomst over in een ruime bak.
  • Ze water geven in een schaaltje of op doordrenkte watten: ze verdrinken en de watten gaan rotten. Gebruik watergel of groente.
  • Dode dieren in de bak laten liggen: dat is de oorzaak van stank en kettingsterfte.
  • Ze in de koelkast zetten om ze te bewaren: de strenge kou doodt ze.
  • Hele levende krekels aanbieden aan een koningin alleen of aan een startende kolonie.
  • Stukjes krekel naast de watten van een reageerbuis laten liggen, of resten langer dan 24 uur in het foerageergebied.
  • Ontdooide krekels opnieuw invriezen.
  • Week na week alleen krekel geven: varieer het eiwit.
  • Nieuwe krekels mengen met een kweek die massaal doodgaat.
  • Overgebleven krekels vrijlaten: vries ze in voordat je ze weggooit.

Wetenschappelijke bronnen

Deze verzorgingsgids is gebaseerd op de wetenschappelijke literatuur over Acheta domesticus, zijn ontwikkeling, zijn virus en zijn samenstelling, op de catalogus van zangen van Noord-Amerikaanse rechtvleugeligen van T. J. Walker (Singing Insects of North America, orthsoc.org/sina), op Uitvoeringsverordening (EU) 2022/188 en op de ervaring van Antomas en andere kwekers. Belangrijkste bronnen:

  1. Ghouri, A. S. K. (1961). Home and distribution of the house cricket Acheta domesticus L. Nature 192: 1000. doi:10.1038/1921000a0
  2. Clifford, C. W. & Woodring, J. P. (1990). Methods for rearing the house cricket, Acheta domesticus (L.), along with baseline values for feeding rates, growth rates, development times, and blood composition. Journal of Applied Entomology 109: 1–14. doi:10.1111/j.1439-0418.1990.tb00012.x
  3. Booth, D. T. & Kiddell, K. (2007). Temperature and the energetics of development in the house cricket (Acheta domesticus). Journal of Insect Physiology 53: 950–953. doi:10.1016/j.jinsphys.2007.03.009
  4. Odhiambo, M. A., Ochia, C. O. & Okuto, E. O. (2022). Effects of temperature on the development and survival of cricket species; Acheta domesticus and Gryllus bimaculatus (Orthoptera: Gryllidae). East African Journal of Agriculture and Biotechnology 5: 176–189. doi:10.37284/eajab.5.1.834
  5. Watler, D. (1982). Influence of social situation on food consumption and growth in nymphs of the house cricket, Acheta domesticus. Physiological Entomology 7: 343–350. doi:10.1111/j.1365-3032.1982.tb00307.x
  6. Szelei, J. et al. (2011). Susceptibility of North-American and European crickets to Acheta domesticus densovirus (AdDNV) and associated epizootics. Journal of Invertebrate Pathology 106: 394–399. doi:10.1016/j.jip.2010.12.009
  7. Liu, K. et al. (2011). The Acheta domesticus densovirus, isolated from the European house cricket, has evolved an expression strategy unique among parvoviruses. Journal of Virology 85: 10069–10078. doi:10.1128/JVI.00625-11
  8. Weissman, D. B., Gray, D. A., Pham, H. T. & Tijssen, P. (2012). Billions and billions sold: pet-feeder crickets (Orthoptera: Gryllidae), commercial cricket farms, an epizootic densovirus, and government regulations make for a potential disaster. Zootaxa 3504: 67–88. doi:10.11646/zootaxa.3504.1.3
  9. Finke, M. D. (2002). Complete nutrient composition of commercially raised invertebrates used as food for insectivores. Zoo Biology 21: 269–285. doi:10.1002/zoo.10031
  10. Finke, M. D. (2003). Gut loading to enhance the nutrient content of insects as food for reptiles: a mathematical approach. Zoo Biology 22: 147–162. doi:10.1002/zoo.10082
  11. Oonincx, D. G. A. B. & Dierenfeld, E. S. (2012). An investigation into the chemical composition of alternative invertebrate prey. Zoo Biology 31: 40–54. doi:10.1002/zoo.20382
  12. Lundy, M. E. & Parrella, M. P. (2015). Crickets are not a free lunch: protein capture from scalable organic side-streams via high-density populations of Acheta domesticus. PLoS ONE 10: e0118785. doi:10.1371/journal.pone.0118785
  13. Oonincx, D. G. A. B., van Broekhoven, S., van Huis, A. & van Loon, J. J. A. (2015). Feed conversion, survival and development, and composition of four insect species on diets composed of food by-products. PLoS ONE 10: e0144601. doi:10.1371/journal.pone.0144601
  14. De Marchi, L. et al. (2021). Allergenicity assessment of the edible cricket Acheta domesticus in terms of thermal and gastrointestinal processing and IgE cross-reactivity with shrimp. Food Chemistry 359: 129878. doi:10.1016/j.foodchem.2021.129878
  15. Wangorsch, A. et al. (2024). Allergic reaction to a commercially available insect snack caused by house cricket (Acheta domesticus) tropomyosin. Molecular Nutrition & Food Research 68. doi:10.1002/mnfr.202300420
  16. Uitvoeringsverordening (EU) 2022/188 van de Commissie tot toelating van het in de handel brengen van bevroren, gedroogde en poedervormige Acheta domesticus als nieuw voedingsmiddel. eur-lex.europa.eu
Nog geen beoordelingen
Commentaar (0)
Geen klantenbeoordelingen op het moment.

16 andere producten in dezelfde categorie:

Klanten die dit product aangeschaft hebben kochten ook...

Klanten die dit product aangeschaft hebben kochten ook...