Thermobia domestica – termofilka – prawdziwe zdjęcie Antomas
Thermobia domestica – termofilka – prawdziwe zdjęcie Antomas

Thermobia domestica – termofilka

Obecnie brak na stanie
3,99 €
Brutto

Idealny kąsek dla zakładanych kolonii. Thermobia domestica to termofilka: mała, miękka i szybka ofiara, która nie gryzie, nie kłuje i nie potrafi wspinać się po szkle, więc czeka na arenie, aż robotnice ją upolują i zaniosą królowej. Ma też sekret, który docenią probówki: jej resztki wysychają zamiast gnić, bez śladu pleśni. W Antomas to ulubiony przysmak naszych Pheidole i codzienne pierwsze białko naszych Myrmecocystus. I najlepszy zamiennik termitów dla mrówek, które na nie polują. Sprzedawany na gramy. Wysyłka do całej Europy z gwarancją żywej dostawy.


 

Żywy pokarm · Hodowla: prosta w cieple (2/5)

Do czego służy: mała i miękka ofiara, idealna dla zakładanych kolonii i małych kolonii. Nie kłuje, nie gryzie i nie wspina się po szkle ani gładkim plastiku, więc zostaje na arenie, a jej resztki wysychają, zamiast gnić: żadnej pleśni w probówkach. Ulubiona ofiara naszych Pheidole i Myrmecocystus i świetny zamiennik termitów dla gatunków termitożernych. Jak je przechowywać: gładki pojemnik z pokrywką z drobną siatką, kawałek wytłaczanki, płatki owsiane i źródło wody; w temperaturze pokojowej wytrzymują tygodnie, choć się nie rozmnażają. Czy można je hodować? Tak, i w cieple to proste: w 35-37 °C rozmnażają się przez cały rok.

Thermobia domestica (Packard, 1873) to mały bezskrzydły owad z rzędu Zygentoma i jeden z najwdzięczniejszych rodzajów żywego pokarmu dla Twoich mrówek. W hobby często nazywa się ją rybikiem cukrowym, choć ściśle biorąc ta nazwa należy do Lepisma saccharinum, tego z łazienek i szaf. Thermobia to jego ciepłolubny krewniak: po angielsku firebrat, a po polsku termofilka. Jej nazwa pochodzi z greckiego thermós, „ciepły”, i bíos, „życie”.

To znacznie więcej niż pokarm: Zygentoma są grupą siostrzaną owadów uskrzydlonych, a łatwa w hodowli T. domestica jest ulubienicą laboratoriów: bada się na niej m.in. pochodzenie przeobrażenia. W Antomas sprzedajemy ją z prostszego powodu: mrówki ją uwielbiają. Sprzedajemy ją na wagę: 1 g to ok. 80 sztuk, a 3 g ok. 240.

Dlaczego to jeden z najlepszych rodzajów żywego pokarmu dla mrówek

To, co poniżej, to doświadczenie Antomas, które używa jej na co dzień: żadne badanie ani forum nie porównało jej z innymi ofiarami. Jej biologia pomaga jednak to wyjaśnić.

Probówki bez pleśni: resztki, które wysychają, zamiast gnić

Największym wrogiem probówki są zapomniane resztki jedzenia: kawałek świerszcza gnije w kilka dni od wilgoci z waty, pokrywa się pleśnią i zmusza do przeniesienia królowej do nowej probówki w najmniej odpowiednim momencie. Z Thermobia jest dokładnie odwrotnie: w Antomas raz po raz widzimy, że jej resztki ani nie gniją, ani nie pleśnieją. Pozostają suche i usuwa się je, kiedy przyjdzie pora. Dlatego to szczególnie dobry żywy pokarm dla kolonii, które wciąż mieszkają w probówkach.

Nikt tego nie badał, ale jej biologia podsuwa kilka rozsądnych wyjaśnień:

  • Pije z powietrza, ale tylko za życia. Żywa pochłania parę wodną z powietrza, gdy wilgotność przekracza 63%, dzięki mechanizmowi zużywającemu energię (zob. „Owad, który pije wodę z powietrza”). Martwa nie odzyskuje już wody: tylko ją traci.
  • Wysycha przy niskiej wilgotności. Poniżej 43% wilgotności względnej traci wodę nawet za życia, więc resztka leżąca z dala od mokrej waty wysycha, zanim pleśń zdąży się rozwinąć.
  • Małe ciało. Średnio ok. 12,5 mg, wielokrotnie mniej niż świerszcz: im mniejsze ciało, tym większa jego powierzchnia w stosunku do objętości i tym szybciej wysycha.
  • Sucha dieta. Hoduje się ją na płatkach, otrębach i mąkach, a nie na owocach czy warzywach, więc w jej jelicie jest mało wody i mało cukru, który mógłby fermentować.

To hipotezy, ale pasują do tego, co obserwujemy. Pamiętaj jednak, że przy skraplaniu się wody lub przemoczonej wacie każda resztka skończy źle.

Idealny kąsek dla zakładanych kolonii

Królowa z pierwszymi robotnicami potrzebuje białka, ale nie poradzi sobie z dużymi ofiarami. Z naszego doświadczenia Thermobia świetnie sprawdza się przy zakładanych koloniach z czterech powodów:

  • Wielkość. Dorosły osobnik mierzy ok. 1 cm bez czułków i ogonków, a w każdej partii są mniejsze osobniki: w sam raz dla kilku robotnic.
  • Łatwo ją przenieść. Jest wydłużona, spłaszczona i miękka, bez kolców i twardego pancerza, więc nawet najmniejsze robotnice zaniosą ją do gniazda.
  • Nie kłuje ani nie gryzie. Nie ma żądła ani jadu, a jej żuwaczki są tak słabe, że raczej skrobią, niż gryzą: żadnego ryzyka dla królowej ani czerwiu.
  • Nie wspina się po szkle ani gładkim plastiku. Dlatego nie wydostaje się z wanny i dlatego zostaje na arenie, w zasięgu robotnic.

Pheidole i Myrmecocystus: te, które cieszą się nią najbardziej

Z naszego doświadczenia przy dwóch rodzajach daje szczególnie dużo satysfakcji, zarówno kolonii, jak i obserwatorowi.

Pheidole. Mniejsze robotnice od razu znajdują ofiarę i wzywają towarzyszki, a majory z ogromnymi głowami pomagają ją rozczłonkować: Thermobia ma idealny rozmiar do pracy zespołowej. Widzimy to u naszej Pheidole pallidula, śródziemnomorskiej Pheidole, oraz u amerykańskich Pheidole rhea i Pheidole titanis.

Myrmecocystus. Miodziarki startują powoli i na początku potrzebują bardzo małych porcji białka, podawanych często. W Antomas nasze Myrmecocystus mexicanus, M. placodops, M. mimicus, M. mendax i M. navajo dostają Thermobia jako codzienne białko na start.

Najlepszy zamiennik termitów w niewoli

Niektóre mrówki specjalizują się w termitach: w naturze żyją z polowania na nie, a w niewoli zdobycie termitów i utrzymanie ich przy życiu jest trudne. W Antomas sprawdziliśmy, że Thermobia to świetny zamiennik termitów: miękka, odpowiedniej wielkości i łatwa do przeniesienia, a te łowczynie ją uwielbiają. Widzimy to u niektórych Leptogenys, rodzaju, w którym kilka gatunków to wyspecjalizowane łowczynie termitów, oraz u Pheidole titanis, która w naturze grupowo napada na termitiery. Pasuje też do Myrmecocystus mimicus, która w swoim środowisku zalicza termity do głównych ofiar.

Jak je podawać: żywe lub świeżo zabite, i ile

  • Żywe dla kolonii z dużą liczbą robotnic i dla przyjemności oglądania polowania: wypuść je na arenę, gdzie zostaną, dopóki mrówki ich nie znajdą.
  • Świeżo zabite dla samotnych królowych, zakładanych kolonii i gatunków, które słabo polują, bo dorosłe osobniki są bardzo szybkie (zob. „Sprinter z czujnikami na ogonie”). W Antomas nigdy ich nie zamrażamy: zabijamy je tuż przed podaniem, lekko zgniatając im głowę, dzięki czemu trafiają do mrówek świeże i całe. W probówce z zakładaną kolonią kładź je z dala od waty.

Ile? Orientacyjnie tyle, ile kolonia zje w ciągu dnia:

  • Sama królowa lub z 1-5 robotnicami: 1 co jeden lub dwa dni.
  • Mała kolonia, 10-50 robotnic: 2-5 dziennie.
  • Średnia kolonia, 50-200 robotnic: 5-15 na jedno karmienie.
  • Duża kolonia: kilkadziesiąt, na zmianę z większymi ofiarami.

I nie skąp: im więcej białka, tym lepiej i szybciej rosną. Jeśli codziennie dbasz o formikarium i usuwasz resztki, lepiej przekarmiać, bo kolonia odczytuje to jako obfitość zasobów i rośnie szybciej; jeśli nie będziesz mógł często sprzątać, lepiej nie przesadzać. A z Thermobia to, co zostanie, i tak nie gnije.

Wartość odżywcza: co wiadomo, a czego nikt nie zmierzył

Zacznijmy od tego, czego brakuje: nikt nie opublikował analizy wartości odżywczej Thermobia ani żadnego innego przedstawiciela Zygentoma. Nie ma danych o białku, tłuszczu, wapniu ani aminokwasach, a każdy procent, który gdzieś zobaczysz, jest skopiowany z innego owada.

Jedyna zmierzona wartość to woda: u dobrze odżywionych dorosłych sucha masa stanowi 33,9% masy żywej, czyli ok. 66% wody. To samo badanie wykazało, że głodzenie zwiększa udział wody i zużywa suchą masę (Okasha, 1971): głodna Thermobia to uboższy kąsek. Dla porównania opublikowane dane innych owadów karmowych:

OfiaraSucha masa (% masy żywej)Białko surowe*Tłuszcz surowy*Stosunek Ca:P
Thermobia domestica, dorosła33,9%brak danychbrak danychbrak danych
Drosophila melanogaster, dorosła30,9%68,0%19,0%0,13
Shelfordella lateralis, mała nimfa20,8%76,1%14,5%0,20
Tenebrio molitor, dorosły chrząszcz38,8%67,7%17,7%0,07
Acheta domesticus, dorosły świerszcz28,4%63,3%17,3%bardzo zmienny

* W suchej masie. Źródła: Oonincx i Dierenfeld (2012); Okasha (1971) dla Thermobia; Barker i współpracownicy (1998) oraz Finke (2002) dla świerszcza, którego zawartość wapnia bardzo różni się między próbkami.

Przy 34% suchej masy Thermobia jest nieco bardziej skoncentrowana niż muszka owocowa czy świerszcz. A wszystkie analizy zgadzają się w jednym: owady karmowe są ubogie w wapń, a metionina i cystyna to aminokwasy, których najszybciej zaczyna brakować (Finke, 2002).

Zasada Antomas: urozmaicona dieta. Żaden owad nie jest sam w sobie pokarmem kompletnym, więc nie dawaj wyłącznie Thermobia. Używaj jej jako podstawy dla zakładanych i małych kolonii, a z tygodnia na tydzień zmieniaj ją na inny żywy pokarm ze sklepu, zależnie od wielkości kolonii: świerszcz (Acheta domesticus), karaczan dubia (Blaptica dubia), karaczan runner (Shelfordella lateralis), mącznik (Tenebrio molitor) i skoczogonki (Sinella curviseta). To samo dotyczy cukru: w Antomas polecamy nektar Blue Sugar od Anthouse 4-5 razy w tygodniu, a inny słodki płyn lub nektar 1-2 razy, zawsze w poidełku, nigdy na wacie.

Biologia termofilki

Uwielbia 37 °C

Niewiele owadów szuka ciepła tak jak Thermobia. Prawdopodobnie pochodzi z pustyń północnej Afryki i zachodniej Azji, a dziś żyje na pół świata, ale prawie zawsze w ciepłych pomieszczeniach: piekarniach, przy piecach i w kotłowniach. W testach wyboru wolała kryjówki w 35 °C niż w 20 °C, a samice trzymane w 35 °C składały dużo jaj, podczas gdy w 20 lub 25 °C nie składały ich wcale (Tremblay i Gries, 2006). W chłodzie nie ginie: oszczędza. Według danych DeVriesa i Appela (2013) w 20 °C zużywa 4-6 razy mniej tlenu niż w 37 °C. Nie ma żadnego spoczynku zimowego: w cieple rozmnaża się przez cały rok.

Owad, który pije wodę z powietrza

To jej wielka supermoc. Przy wilgotności względnej 63% lub wyższej aktywnie pochłania parę wodną z powietrza przez odbytnicę; poniżej 43% traci wodę (Noble-Nesbitt, 1969). Napędzają to woreczki odbytnicze wypełnione mitochondriami, a jej kutykula ma niemal nieprzepuszczalną warstwę tłuszczową. To doskonałe przystosowanie owada pustynnego i prawdopodobnie część tajemnicy jej suchych resztek.

Linieje przez całe życie

Prawie wszystkie owady przestają linieć, gdy stają się dorosłe. Thermobia linieje przez całe życie, które trwa od dwóch do kilku lat, i przechodzi od 45 do 60 stadiów. Co więcej, wykorzystuje linienie do regeneracji: gdy straci odnóże lub przysadkę odwłokową, następne linienie następuje szybciej, a odnóża odzyskują w nim co najmniej 80% długości, przysadki zaś tylko 20% (Buck i Edwards, 1990).

Zaloty bez kopulacji: spermatofor

Rybiki nie kopulują jak większość owadów. Po zalotach z dotykaniem się czułkami samiec zostawia na podłożu spermatofor, pakiecik nasienia, a samica go podejmuje: to system starszy niż kopulacja owadów uskrzydlonych. Japońskie badanie z 2023 roku wykazało ponadto, że samice kopulują wielokrotnie (Inada i współpracownicy, 2023). Nie ma partenogenezy: do hodowli potrzebne są samce i samice.

Gromadzą się, kierując się zapachem swoich mikrobów

Nie są owadami społecznymi, ale skupiają się we wspólnych kryjówkach. W 2008 roku przypisano to feromonowi z ich bursztynowych odchodów; w 2013 roku ci sami badacze znaleźli klucz: przyciągają je bakteria Enterobacter cloacae i grzyb Mycotypha microspora, które żyją w tych odchodach i dostarczają też składników odżywczych nimfom, które je zjadają (Woodbury i Gries, 2013). Celulozę natomiast trawi sama, własnym enzymem.

Sprinter z czujnikami na ogonie

Jeśli kiedykolwiek próbowałeś złapać rybika, wiesz, jaki jest szybki. Jego dwie przysadki odwłokowe i środkowy filament pokrywają włoski czuciowe połączone z olbrzymimi interneuronami, które uruchamiają ucieczkę przy dotyku lub ruchu powietrza. Układ ten ma wszystkie elementy układu świerszczy i karaczanów i został opisany jako prototyp obrony przed drapieżnikami lądowymi (Edwards i Reddy, 1986). Dla mrówki żywy dorosły osobnik to łowieckie wyzwanie; wolniejsze nimfy są łatwiejszą zdobyczą.

Nowość w Hiszpanii: zakład piekarniczy w Madrycie, 2022

Do niedawna nie było jej na liście domowych rybikowatych Hiszpanii. Pierwsze opublikowane stwierdzenie pochodzi z października 2022: 36 osobników na lepowej pułapce w szafie elektrycznej w hali pieców przemysłowego zakładu piekarniczego w Madrycie. Na Półwyspie Iberyjskim znano ją wcześniej tylko z piekarni pod Lizboną.

Morfologia i wielkość

Ciało wydłużone, spłaszczone i bezskrzydłe, z dwoma długimi czułkami, małymi oczami złożonymi i trzema „ogonkami”: dwiema przysadkami odwłokowymi i środkowym filamentem. Łuski tworzą szaro-brązowy cętkowany wzór, bez srebrzystego połysku Lepisma; nasze są kremowe, w szare i czarne cętki, z pomarańczowymi pasami na odwłoku. Młode wylęgają się białe i bez łusek, które pojawiają się w czwartym stadium. Narządy gębowe są gryzące, ale bardzo słabe, a samce i samice różnią się tylko końcem odwłoka.

Przybliżone wymiary

  • Dorosła: 10-13 mm, bez czułków i przysadek (według niektórych autorów do 15 mm)
  • Masa dorosłej: ponad 7 mg; fizjolodzy jako punkt odniesienia przyjmują osobnika o masie 30 mg
  • Nasze partie: średnio ok. 12,5 mg (80 na gram), prawdopodobnie osobniki przeddorosłe i małe dorosłe
  • Woda w ciele: ok. 66%
  • Jajo: ok. 1 mm, według hodowców pomarańczowe
  • Długość życia: od 2 do kilku lat

Jak przechowywać je w domu przez kilka dni lub tygodni

W temperaturze pokojowej przeżywają bez problemu, choć się nie rozmnażają: poniżej ok. 30 °C przestają się rozmnażać, a ich metabolizm zwalnia (zob. „Uwielbia 37 °C”).

  • Pojemnik: gładki plastikowy pojemnik z pokrywką wentylowaną drobną siatką.
  • Kryjówka: kawałek wytłaczanki lub zmięty papier bez farby drukarskiej.
  • Jedzenie: szczypta płatków owsianych lub pokarmu płatkowego dla ryb, wymieniana co tydzień. Dobrze odżywione lepiej odżywią Twoje mrówki.
  • Woda: źródło wody, w którym nie mogą się utopić, np. wilgotna wata w nakrętce albo mała probówka z wodą zatkana watą, i bez skraplania się wody. W suchym powietrzu mieszkania stopniowo się odwadniają: to woda najbardziej wydłuża ich życie.
  • Miejsce: w ciemności, w 20-28 °C i nigdy poniżej ok. 15 °C.

Jak je hodować

Jeśli zużywasz ich dużo, hodowla się opłaca i nie jest trudna: jedyną rzeczą niezbędną jest ciepło. Te wskazówki pochodzą z laboratoriów i od europejskich hodowców.

Ciepło i wilgotność: 35-37 °C i woda pod ręką

  • Temperatura: 35-37 °C w strefie ciepłej, standard laboratoryjny, i druga, chłodniejsza strefa, ok. 26-30 °C. Poniżej ok. 30 °C się nie rozmnażają.
  • Kontrolowane ciepło: z termostatem i czujnikiem wewnątrz pojemnika. Dobrze sprawdza się kabel grzewczy na bocznej ściance, nie na dnie; mata grzewcza bez kontroli może przegrzać pojemnik.
  • Wilgotność: laboratoria pracują przy ponad 70%, choć w klasycznym badaniu hodowano je przy 25%. Niezbędna jest dostępna woda bez ryzyka utonięcia i bez skraplania się wody, które topi młode i powoduje pleśnienie jedzenia.

Pojemnik i kryjówki

  • Pudełko: z gładkiego plastiku, 5-10 litrów, z wentylacją zasłoniętą bardzo drobną siatką, która zatrzyma też świeżo wyklęte młode.
  • Wentylacja w sam raz: szczelna pokrywa powoduje skraplanie się wody, a pokrywa z samej siatki zbytnio wysusza powietrze. Najlepsza jest pokrywa z otworami zasłoniętymi siatką.
  • Kryjówki: suche wytłaczanki, tektura falista lub złożona bibuła filtracyjna.
  • Start: hodowcy zalecają zacząć od 100-150 osobników. Hodowla potrzebuje kilku miesięcy, żeby nabrać tempa.

Dieta w hodowli

Suche jedzenie bogate w skrobię. Laboratoria używają kaszki ryżowej dla niemowląt z suchą karmą dla kotów albo pokarmu płatkowego dla ryb z płatkami owsianymi; hodowcy dodają otręby lub zarodki pszenne, a drożdże piwowarskie sprawdzają się jako uzupełnienie. Lepiej mało i często wymieniane. Woda w fiolce zatkanej watą, nigdy w kałuży. Usuwaj wszystko, co spleśnieje, i nie używaj zadrukowanego papieru ani niczego, na czym mogą być insektycydy.

Składanie jaj i inkubacja: pomarańczowe jaja w 9-12 dni

W cieple samice zaczynają składać jaja w wieku 1,5-4,5 miesiąca, średnio ok. 50 jaj na złożenie. Daj im kulki czystej waty między wytłaczankami: to ich ulubione miejsce. Według hodowców jaja są pomarańczowe: z czasem wata robi się szaropomarańczowa, a to, co pomarańczowe, to jaja. W 37 °C wylęgają się po 9-12 dniach (Makkinje i współpracownicy, 2025; Truman i współpracownicy, 2024), a od jaja do postaci dorosłej mijają ok. 3 miesiące.

Młode, które nie jedzą aż do trzeciego stadium

Świeżo wyklęte młode linieją dzień po wylęgu i zaczynają jeść dopiero w trzecim stadium (Truman i współpracownicy, 2024). Nie martw się, jeśli nie widzisz, że jedzą, ale zapewnij jedzenie i wodę od pierwszego tygodnia. Od trzeciego do piątego stadium, już jedzące i z niewielką liczbą łusek, mają idealny rozmiar dla najmniejszych zakładanych kolonii.

Zbiory partiami

  • Według wieku: co 1-2 tygodnie przełóż watę z jajami do osobnego pudełka w 35-37 °C. Po 9-12 dniach będziesz mieć partię młodych tej samej wielkości.
  • Jak je wyjąć: strząśnij kawałek wytłaczanki nad gładkim kubkiem: wpadną do środka i nie wyjdą.
  • Bez nadmiernej eksploatacji: poczekaj, aż pudełko będzie dobrze zaludnione, i zawsze zostawiaj dorosłe osobniki rozrodcze. Hodowle upadają, gdy wyjmuje się za dużo osobników lub brakuje wody.

Ucieczki: po czym się wspinają, a po czym nie

Nie wspinają się po szkle ani gładkim plastiku, ale po tekturze, taśmie klejącej i chropowatych powierzchniach już tak. W hodowli: drobna siatka na wszystkich otworach i nic chropowatego, co sięgałoby do pokrywy. W formikarium zostają na arenie ze szkła lub akrylu, ale chowają się na chropowatych powierzchniach, pod dekoracjami i w wacie probówek: podawaj tyle, ile mrówki zjedzą, i przy sprzątaniu sprawdzaj kryjówki.

Higiena i bezpieczeństwo

To nieszkodliwy owad; wystarczy kilka prostych środków ostrożności:

  • Alergie: jedynym zarejestrowanym alergenem rybika jest tropomiozyna Lepisma, która działa drogą oddechową i przypomina tropomiozyny roztoczy i owoców morza (Barletta i współpracownicy, 2005). Dla Thermobia nie zarejestrowano żadnego. Mimo to, jeśli masz alergię na roztocza lub owoce morza, używaj rękawiczek, nie wzbijaj kurzu z hodowli i myj ręce po pracy.
  • Spiżarnia jest bezpieczna: w mieszkaniu przeżywają, ale się nie rozmnażają, bo potrzebują ponad ok. 30 °C. Mimo to trzymaj hodowlę szczelnie zamkniętą i z dala od spiżarni i książek.
  • Nigdy ich nie wypuszczaj i nie wyrzucaj żywych jaj do śmieci: najpierw zamroź resztki.
  • Tylko z hodowli: nie dawaj mrówkom rybików złapanych w domu, bo mogą mieć na sobie insektycydy.

Źródła naukowe

Ten poradnik opiera się na literaturze naukowej o Thermobia domestica i o składzie owadów karmowych, na pierwszym stwierdzeniu gatunku w Hiszpanii (Bernal, Molero-Baltanás i Viejo, 2022, Boletín de la SEA 71: 153–154), na przewodniku Uniwersytetu Kalifornijskiego o rybikach i termofilkach (firebrats) oraz na doświadczeniu Antomas i innych hodowców. Najważniejsze źródła:

  1. Tremblay, M. N. & Gries, G. (2006). Abiotic and biotic factors affect microhabitat selection by the firebrat, Thermobia domestica (Packard) (Thysanura: Lepismatidae). Journal of Insect Behavior 19: 321–335. doi:10.1007/s10905-006-9028-1
  2. DeVries, Z. C. & Appel, A. G. (2013). Standard metabolic rates of Lepisma saccharina and Thermobia domestica: effects of temperature and mass. Journal of Insect Physiology 59: 638–645. doi:10.1016/j.jinsphys.2013.04.002
  3. Noble-Nesbitt, J. (1969). Water balance in the firebrat, Thermobia domestica (Packard). Exchanges of water with the atmosphere. Journal of Experimental Biology 50: 745–769. doi:10.1242/jeb.50.3.745
  4. Okasha, A. Y. K. (1971). Water relations in an insect, Thermobia domestica. Journal of Experimental Biology 55: 435–448. doi:10.1242/jeb.55.2.435
  5. Buck, C. & Edwards, J. S. (1990). The effect of appendage and scale loss on instar duration in adult firebrats, Thermobia domestica (Thysanura). Journal of Experimental Biology 151: 341–347. doi:10.1242/jeb.151.1.341
  6. Inada, K., Minemura, T., Ohde, T. & Daimon, T. (2023). Mating behaviors and multiple mating in the firebrat, Thermobia domestica (Zygentoma: Lepismatidae). Applied Entomology and Zoology 58: 297–302. doi:10.1007/s13355-023-00826-9
  7. Woodbury, N. & Gries, G. (2013). Firebrats, Thermobia domestica, aggregate in response to the microbes Enterobacter cloacae and Mycotypha microspora. Entomologia Experimentalis et Applicata 147: 154–159. doi:10.1111/eea.12054
  8. Woodbury, N. & Gries, G. (2013). How firebrats (Thysanura: Lepismatidae) detect and nutritionally benefit from their microbial symbionts Enterobacter cloacae and Mycotypha microspora. Environmental Entomology 42: 860–867. doi:10.1603/EN13104
  9. Edwards, J. S. & Reddy, G. R. (1986). Mechanosensory appendages and giant interneurons in the firebrat (Thermobia domestica, Thysanura): a prototype system for terrestrial predator evasion. Journal of Comparative Neurology 243: 535–546. doi:10.1002/cne.902430408
  10. Truman, J. W., Riddiford, L. M., Konopová, B., Nouzova, M., Noriega, F. G. & Herko, M. (2024). The embryonic role of juvenile hormone in the firebrat, Thermobia domestica, reveals its function before its involvement in metamorphosis. eLife 12: RP92643. doi:10.7554/eLife.92643
  11. Makkinje, W. P. D., te Lindert-Blommert, E., van Velzen, R. & Schranz, E. (2025). Developmental transcriptomics of the Firebrat: exploring developmental expression patterns and morphology during the embryogenesis of Thermobia domestica. PLoS ONE 20: e0324844. doi:10.1371/journal.pone.0324844
  12. Oonincx, D. G. A. B. & Dierenfeld, E. S. (2012). An investigation into the chemical composition of alternative invertebrate prey. Zoo Biology 31: 40–54. doi:10.1002/zoo.20382
  13. Finke, M. D. (2002). Complete nutrient composition of commercially raised invertebrates used as food for insectivores. Zoo Biology 21: 269–285. doi:10.1002/zoo.10031
  14. Barletta, B. et al. (2005). Immunological characterization of a recombinant tropomyosin from a new indoor source, Lepisma saccharina. Clinical and Experimental Allergy 35: 483–489. doi:10.1111/j.1365-2222.2005.02214.x
Brak opinii
Komentarze (0)
Na razie nie dodano żadnej recenzji.

16 innych produktów w tej samej kategorii:

Klienci którzy zakupili ten produkt kupili również:

Klienci którzy zakupili ten produkt kupili również: