Polyrhachis dives: robotnice – prawdziwe zdjęcie Antomas
Polyrhachis dives: robotnice – prawdziwe zdjęcie Antomas

Polyrhachis dives

1 Opinie
Obecnie brak na stanie
24,99 €
Brutto

Złote tkaczki: czarna mrówka o złotym owłosieniu, która wznosi miasta z jedwabiu i kartonu za pomocą własnych larw, gromadzi dziesiątki królowych w jednym imperium i stawia czoła nawet mrówce ognistej. Idealna tkaczka na początek: odporna, żarłoczna i rosnąca w niepowstrzymanym tempie. Polecamy kolonie poliginiczne, z co najmniej dwiema królowymi. Wysyłka do całej Europy z gwarancją żywej dostawy.


 

Poziom trudności: 2/5 – Początkujący

Najłatwiejsza tkaczka w hobby: buduje gniazda z jedwabiu i kartonu przy pomocy swoich larw, tworzy kolonie z wieloma królowymi i rośnie w ogromnym tempie. Potrzebuje ciepła, suchego i przewiewnego otoczenia oraz miejsca do wzrostu.

Polyrhachis dives Smith, 1857 to tkaczka z Azji Południowo-Wschodniej i zachodniego Pacyfiku, czarna, pokryta delikatnym złotym owłosieniem i uzbrojona w kolce na tułowiu i na petiolusie. Należy do Polyrhachis, jednego z najbardziej zróżnicowanych rodzajów mrówek na Ziemi, z około 500 opisanymi gatunkami, i jest prawdopodobnie najłatwiejszą w hodowli domowej tkaczką. Buduje gniazda z jedwabiu i „kartonu” przy pomocy swoich larw, tworzy kolonie z dziesiątkami królowych rozproszonych w wielu gniazdach, walczy z groźną mrówką ogniową i od stuleci jest „czarną mrówką” tradycyjnej medycyny chińskiej.

Biologia

Zasięg i siedlisko

Gatunek opisano na podstawie okazów z Singapuru zebranych przez Alfreda Russela Wallace’a, współodkrywcę doboru naturalnego. Dziś znany jest z południowych Chin (Junnan, Guangxi, Kuejczou, Hongkong i Makau), Tajwanu, południa japońskiego archipelagu Riukiu (Okinawa), Filipin, Azji Południowo-Wschodniej, Nowej Gwinei i z dwóch izolowanych populacji w północnej Australii (Terytorium Północne i północny Queensland). Badanie z 2025 roku dotyczące 52 gatunków Polyrhachis z Chin wskazuje ją jako gatunek o najszerszej niszy ekologicznej w tym kraju.

To mrówka otwartych i nasłonecznionych przestrzeni: zadrzewionych sawann, podmokłych równin nadbrzeżnych, skrajów lasów, zarośli, terenów trawiastych, a przede wszystkim krajobrazów rolniczych. Na Okinawie jest pospolita na terenach wiejskich i w uprawach, gdzie gniazduje na plantacjach trzciny cukrowej, w zraszaczach, a zimą nawet wewnątrz ananasów; na Filipinach notowano ją na polach ryżowych, a na Tajwanie zajmuje tereny przekształcone obok mrówki ogniowej. Na całym tym obszarze jest gatunkiem rodzimym i poza nim nie jest znana jako gatunek inwazyjny.

Tkaczka w pół drogi: gniazda z jedwabiu i kartonu

Podobnie jak słynna Oecophylla, P. dives tka gniazdo z jedwabiu swoich larw: robotnice chwytają żuwaczkami larwy ostatniego stadium, przenoszą je w miejsce, które chcą połączyć, i dotykają ich głowy czułkami, żeby przędły. Ale jej dzieło jest inne. Zamiast zszywać żywe liście w duże zielone worki, buduje gniazda z „kartonu”: mieszaniny jedwabiu z gałązkami, kawałkami kory, suchymi liśćmi, ziemią i resztkami roślin, w kształcie kuli lub papierowego pudełka, zawieszone między gałęziami krzewu, w kępie trawy albo blisko ziemi. Pewien przyrodnik, który otwierał je na Jawie na początku XX wieku, opisał je jako wyłożone od środka jedwabiem, z wtopionymi fragmentami drewna i liści, i podzielone na komory przegrodami z półprzezroczystego jedwabiu; gdy zrobił w nich wyłom, robotnice naprawiły go z larwami w żuwaczkach, „zupełnie jak Oecophylla”.

Wielka różnica tkwi w larwach. U Oecophylla oddają cały swój jedwab na gniazdo i przepoczwarczają się nagie; u P. dives dają jedwab na gniazdo, a mimo to przędą własny kokon, żeby się przepoczwarczyć. Badania ewolucyjne nad tym rodzajem umieszczają te tkaczki na etapie pośrednim między mrówkami, które prawie nie używają jedwabiu, a skrajną specjalizacją Oecophylla: u Polyrhachis życie na drzewach i tkanie to cechy przodków, które wielokrotnie zanikały i pojawiały się ponownie, a utrata kokonu pojawiła się niezależnie co najmniej dwa razy. W odróżnieniu od Oecophylla nie udokumentowano, by tworzyły łańcuchy robotnic do zginania liści.

Praktyczny wniosek jest taki sam jak u innych tkaczek: bez larw nie ma budowy. Młoda kolonia albo kolonia w przerwie w składaniu jaj nie może tkać, dlatego warto zacząć od zestawu dopasowanego do jej wielkości i rozbudowywać go w miarę wzrostu kolonii.

Miasta wielu królowych: poliginia, polidomia i superkolonie

Kolonia P. dives rzadko ma tylko jedną królową. Na Okinawie klasyczne badania Yamauchiego i jego zespołu opisały kolonie polikaliczne, rozproszone w wielu gniazdach, i silnie poliginiczne, z podawanymi liczbami do około pięćdziesięciu królowych w kolonii. Na Tajwanie w pewnej rozprawie doktorskiej znaleziono w naturze kolonie bez królowej, z jedną i z wieloma królowymi, zakładanie kolonii niezależne i przez pączkowanie w tym samym siedlisku, królowe kopulujące z jednym lub z kilkoma samcami oraz prawdziwe superkolonie zorganizowane w cztery typy jednostek: centralne, rozrodcze, wspierające i rezerwowe.

Jak gromadzi się tyle królowych? W Chinach zaobserwowano, że po locie godowym wiele świeżo zapłodnionych samic wraca do własnego gniazda lub do gniazd sąsiednich i tam odrywa sobie skrzydła. Nowe królowe mogą też zakładać gniazda satelitarne w pobliżu kolonii, nie przestając być jej częścią. Dlatego ten gatunek jest tak odporny: kolonia nie zależy od jednej królowej. Z doświadczenia Antomas kolonia powiększa się o własne królowe, ale nie przyjmuje królowych z zewnątrz.

Co je i kiedy wychodzi na żer

Na wolności dieta P. dives opiera się przede wszystkim na słodkich płynach: spadzi czerwców, mszyc i innych pluskwiaków, nektarze i sokach z dojrzałych owoców. Robotnice „doją” te owady ssące i w zamian je chronią: na Okinawie karmią je czerwce trzciny cukrowej, a na Tajwanie dzielą z mrówką ogniową spadź inwazyjnego czerwca papai. U jej bliskiej krewniaczki P. simplex, badanej w Izraelu, spadź dostarcza od 4 do 9 razy więcej energii, niż potrzebuje kolonia.

Białko dla larw pochodzi z małych owadów, często zbieranych martwych lub chwytanych, gdy są osłabione: nie jest wielką łowczynią, tylko oportunistyczną zbieraczką. Mimo to jej patrole oczyszczają rośliny z drobnych szkodników, a na Okinawie badacze podkreślają jej rolę w uprawach.

To mrówka dzienna: żerowanie i aktywność rozrodcza skupiają się w godzinach dziennych, z bardzo wyraźnym rytmem dobowym w koloniach, które mają królową. U P. simplex szczyt aktywności przypada w chłodnych miesiącach na południe, a gdy w południe robi się gorąco, przesuwa się na rano i popołudnie. W niewoli, przy stałej temperaturze, wielu hodowców widzi je w ruchu także nocą.

Strażniczki, terytorium i chemia

W superkoloniach na Tajwanie opisano kastę strażniczek: robotnice identyczne z pozostałymi pod względem budowy, ale wyspecjalizowane w obronie. Gatunek jest bardzo terytorialny i atakuje inne mrówki; na Tajwanie udokumentowano, że napada i niszczy kolonie mrówki ogniowej (Solenopsis invicta), jednego z najbardziej szkodliwych gatunków inwazyjnych na świecie, i zaproponowano ją jako naturalny hamulec jej ekspansji.

Nie ma żądła. Jej obroną jest ugryzienie, a przede wszystkim pryskanie kwasem mrówkowym: unosi gaster i wystrzeliwuje go przez acidoporus. Resztę robią kolce: drapieżnik, który spróbuje połknąć robotnicę, natrafia na małego jeża. W Japonii uważa się ją za mniej agresywną od jej krewniaczki P. lamellidens, choć jej ugryzienie, według rolników z Okinawy, jest odczuwalne.

Higiena bez antybiotyków

Prawie wszystkie mrówki mają gruczoł metapleuralny, który wydziela substancje przeciwdrobnoustrojowe. Polyrhachis dives go nie ma, a mimo to w badaniu z owadobójczym grzybem Metarhizium robotnice w grupie opierały się infekcji tak samo dobrze jak grzybiarki tnące liście, które ten gruczoł mają. Ich sekret? Czyszczą się częściej niż inne gatunki z badania, a ich jad hamuje kiełkowanie zarodników grzyba. Mrówka, która dokładnie się myje i dezynfekuje własnym kwasem.

Wrogowie jak z filmu

Tak liczna mrówka ma wyspecjalizowanych wrogów. Osy parazytoidalne z rodziny Eucharitidae (Stilbula polyrhachicida i Stilbuloida doddi) składają jaja w pobliżu gniazd, a ich larwy wkradają się do środka, by pasożytować na czerwiu. Grzyb Ophiocordyceps unilateralis, słynny „grzyb zombie”, infekuje robotnice i kontroluje ich zachowanie, zanim je zabije. A gąsienica małej ćmy z rodzaju Batrachedra żyje w gniazdach i żywi się czerwiem.

„Czarna mrówka” medycyny chińskiej

W Chinach „czarna mrówka” (黑蚂蚁) używana w medycynie tradycyjnej to właśnie ten gatunek, często publikowany pod nazwą Polyrhachis vicina, która dziś jest synonimem P. dives. Tradycyjnie stosowano ją przeciw reumatoidalnemu zapaleniu stawów i innym dolegliwościom, a „nalewka z mrówek” pojawia się już w tekstach farmaceutycznych z końca XVII wieku. Współczesne badania analizowały jej ekstrakty w laboratorium i na zwierzętach: zawierają blisko 70% białka i dziesiątki związków bioaktywnych, z działaniem przeciwutleniającym, wpływem na kwas moczowy i nerki u szczurów oraz pochodnymi dopaminy (polirhadopaminami), które w hodowli komórkowej pobudzają namnażanie nerwowych komórek macierzystych. Jest też owadem jadalnym w Chinach i w części Azji Południowo-Wschodniej. (Informacja popularnonaukowa; nie jest to zalecenie spożycia.)

Cykl roczny i rozmnażanie

W subtropikalnych populacjach wschodnich Chin opisano jedno pokolenie dorosłych na rok: kolonia zimuje z królowymi, samcami, robotnicami, jajami i larwami, które w chłodzie prawie nie rosną, a wiosną przyspieszają; nowe robotnice wylęgają się od maja do listopada, samce od sierpnia do listopada, a uskrzydlone samice w październiku, przy czym poczwarek jest najwięcej w sierpniu. Na cieplejszym Tajwanie dziewicze królowe pojawiają się dwa razy w roku, a samce są obecne przez cały rok.

Nazwa z historią

Nazwa dives znaczy po łacinie „bogata”, być może od złotego połysku jej owłosienia. Gatunek otrzymał na przestrzeni lat wiele innych nazw (vicina, euclides, democles, siwiensis…), które dziś uznaje się za synonimy: to mrówka morfologicznie bardzo stabilna w całym swoim ogromnym zasięgu. Specjaliści umieszczają ją w podrodzaju Myrmhopla, w tak zwanej grupie dives.

Wielkość i morfologia

Robotnica jest czarna i pokryta delikatnym złotym owłosieniem, najlepiej widocznym na głowie i gastrze, które nadaje jej charakterystyczny połysk; nasada żuwaczek i końce czułków są żółtawobrązowe. Już oryginalny opis z 1857 roku podkreśla jej kolce: dwa krótkie i zakrzywione w przedniej części tułowia (pronotum), dwa podobnej długości w tylnej części (propodeum) i dwa długie kolce na petiolusie, zakrzywione do tyłu, które obejmują gaster. Nogi nie mają kolców. Nie ma przyoczek, a jej oczy są mało wypukłe.

W odróżnieniu od wielu mrówek z hobby robotnice są monomorficzne: wszystkie mają praktycznie ten sam kształt, bez kast majorów ani żołnierzy, z umiarkowaną zmiennością wielkości.

Królowa jest bardziej krępa niż robotnica, ale niewiele dłuższa od największych robotnic. Rozpoznasz ją po trzech przyoczkach, tułowiu uskrzydlonej samicy (lub bliznach po skrzydłach), bardziej wypukłych oczach i bardzo zredukowanych kolcach: te na pronotum są tylko ząbkami, a te na petiolusie są krótkie. Jej ubarwienie, rzeźba i owłosienie są takie same jak u robotnicy.

Kokony. W odróżnieniu od Oecophylla larwy przędą własny kokon, żeby się przepoczwarczyć, więc w gnieździe zobaczysz poczwarki owinięte jasnym jedwabiem.

Nie mylić z P. lamellidens, większą, z czerwonawobrązowym tułowiem i kolcami także na mesonotum, ani z P. illaudata, wyraźnie większą i wolniej się rozwijającą.

Przybliżone wymiary

  • Robotnice: 5,4-7,7 mm
  • Królowa: 7-9 mm

Robotnice: wymiary 34 okazów z rewizji Kohouta (2010). Królowa: wymiar z linii Antomas.

Hodowla w niewoli

Poziom trudności: 2/5 – Początkujący

To najlepsza tkaczka na początek i jeden z najbardziej wdzięcznych gatunków tropikalnych w hobby: znosi wahania temperatury i wilgotności znacznie lepiej niż Oecophylla, je wszystko, szybko rośnie, tka gniazdo z każdego materiału, jaki jej dasz, i zatrzymuje ją prawie każda bariera przeciw ucieczkom. Potrzebuje tylko trzech rzeczy: stałego ciepła, suchego i dobrze wentylowanego otoczenia oraz zestawu, który może rosnąć razem z nią. Dla kogoś, kto przechodzi od gatunków europejskich, to idealne wejście w świat tkaczek.

Zalecane parametry

  • Temperatura: 26-29 °C w dzień; nocą może spaść do 23-25 °C.
  • Ciepły punkt: 28-30 °C, miejscowy i boczny (mata grzewcza z jednej strony lub lampa), lepiej niż od spodu.
  • Minimum: nie trzymać długo poniżej 22 °C.
  • Wilgotność: suche otoczenie. Nie trzeba spryskiwać ani nawilżać gniazda, które tkają same.
  • Woda: zawsze dostępna (probówka z watą lub poidełko).
  • Wentylacja: niezbędna; unikać kondensacji.
  • Zimowanie: nie. Pozostają aktywne przez cały rok; zimą wystarczy utrzymywać ciepło.

W Antomas zalecamy suche i dobrze wentylowane otoczenie, a doświadczenie hodowców to potwierdza: najczęściej przytaczany na forach przypadek porażki to kolonia z ogrzewaniem od spodu, dużą kondensacją i słabą wentylacją, która doszła do siebie po podniesieniu temperatury do około 28 °C i przewietrzeniu.

Zestaw: terraria GAIA od Anthouse

P. dives nie potrzebuje zwykłego formikarium: tka własne gniazdo na arenie, a formikaria z gipsu, Ytongu lub akrylu zwykle się u niej nie sprawdzają. W Antomas zalecamy terraria GAIA od Anthouse, a konkretnie GAIA Explorer (53 × 29 × 29 cm): wysoki i dobrze wentylowany zbiornik, w którym kolonia może się wspinać, tkać na widoku swoją kulę z jedwabiu i kartonu i rosnąć, nie mając za mało miejsca.

Terrarium GAIA Explorer od Anthouse (53 × 29 × 29 cm), zalecane dla Polyrhachis dives
Terrarium GAIA Explorer od Anthouse

W terrarium daj im materiał do tkania: suchy mech lub torfowiec, suchą trawę, opadłe liście, gałązki, włókno kokosowe lub konopne, korę… Z tego zbudują gniazdo, często przyklejone do gałęzi lub do górnego narożnika. Jako podłoże piasek z odrobiną gliny albo włókno kokosowe; unikaj bardzo drobnych i pylących podłoży.

Dla małych kolonii doskonale sprawdza się probówka w pojemniku z areną: larwy będą tkać wewnątrz samej szklanej probówki. Gdy kolonia wypełni dwie lub trzy probówki, czas przenieść ją do terrarium. Nie warto wkładać bardzo małej kolonii do ogromnego zbiornika: rośnie wtedy gorzej.

Uwaga na rurki łączące: P. dives mają zwyczaj zajmowania rurek, które łączą moduły, i zaklejania ich jedwabiem i resztkami, przez co zamieniają je w gniazdo. Jeśli łączysz kilka zbiorników, używaj krótkich i szerokich połączeń, sprawdzaj je i unoś nad podłoże.

Higiena: usuwaj resztki ofiar w ciągu 24-48 h i wymieniaj słodki płyn, zanim sfermentuje: sfermentowana mieszanka może zatruć kolonię.

Kolonie poliginiczne: dlaczego zalecamy co najmniej dwie królowe

W naturze P. dives zakłada kolonie zarówno niezależnie, jak i przez pączkowanie, ale zakładanie kolonii przez samotną królową to jej najbardziej krucha faza. Dlatego w Antomas nigdy nie sprzedajemy samotnych królowych w fazie zakładania kolonii i zalecamy kupno kolonii poliginicznych, z co najmniej dwiema królowymi: składają więcej jaj, kolonia rośnie szybciej, a jeśli jedna królowa zawiedzie, kolonia trwa dalej. Królowe, które przyjeżdżają razem, żyją ze sobą bez problemów.

Nie da się adoptować nowych królowych. W odróżnieniu od Oecophylla, której osierocone kolonie przyjmują królowe z zewnątrz, z naszego doświadczenia kolonia P. dives nie przyjmuje obcych królowych ani robotnic. Nie próbuj łączyć kolonii ani dodawać królowych kupionych osobno. Nie warto też mieć wielu królowych przy bardzo małej liczbie robotnic: zdarzały się kolonie z ponad dziesięcioma królowymi i tylko kilkudziesięcioma robotnicami, którym nie udawało się rozwinąć.

Orientacyjne czasy: około 4-6 tygodni od jaja do robotnicy w 27-28 °C.

Karmienie

Węglowodany. Słodki płyn ad libitum: woda z miodem lub cukrem albo nektar dla mrówek, zawsze dostępny i wymieniany, zanim sfermentuje; od czasu do czasu dojrzałe owoce. To podstawa ich diety, jak na wolności, i zużywają go dużo: kolonia licząca około 270 robotnic potrafi opróżnić kilka nakrętek wody z cukrem co trzy dni.

Białko. Zawsze, gdy są larwy. Głównie świeże, dopiero co zabite owady: świerszcze, małe karaczany, muchy, pokrojone mączniki i inne bezpieczne owady hodowlane. Można je podawać żywe, jeśli są to małe owady, jak Drosophila czy Thermobia, albo jeśli kolonia jest bardzo duża; ale w Antomas zalecamy podawać je zawsze martwe, bo nie są wielkimi łowczyniami: duża żywa ofiara je stresuje i się marnuje. Kolonia licząca kilkaset robotnic potrafi zjeść dorosłego świerszcza lub karaczana dziennie i zostawić tylko egzoszkielet.

Woda czysta, zawsze dostępna, osobno od słodkiego płynu.

Zachowanie w niewoli

To gatunek bardzo aktywny i efektowny: patroluje arenę o każdej porze, wspina się po gałęziach, tka i rozbudowuje swoje kartonowe gniazdo, zakłada gniazda satelitarne i łatwo się przeprowadza. Zaniepokojona unosi gaster i pryska kwasem mrówkowym; jeśli bardzo ją zestresujesz, może przenieść, a nawet porzucić czerw. Wzrost jest szybki: na forach przytacza się kolonie, które w osiem miesięcy przeszły od około dziesięciu robotnic do prawie trzystu albo w trzy lata od około stu do kilku tysięcy. Dlatego to bardzo wdzięczny gatunek: zmiany w kolonii zobaczysz prawie co tydzień.

Ucieczki i bariery

To niestrudzone odkrywczynie i szukają każdej szczeliny, ale nie są jak Oecophylla: zatrzymuje je praktycznie każda bariera przeciw ucieczkom (PTFE czy Fluon, olej parafinowy, talk), pod warunkiem że jest czysta, bez kurzu i kondensacji. Uzupełnij barierę dobrze dopasowaną pokrywą z drobną siatką.

Obsługa i bezpieczeństwo

Nie ma żądła. Gryzie, ale jej ugryzienie zwykle nie przebija skóry; dokuczliwy jest kwas mrówkowy, który piecze, jeśli dostanie się do małej ranki, i który trzeba trzymać z dala od oczu. Nie brać ich w ręce; używać długiej pęsety. Nie trzymać obok innych gatunków mrówek: jest bardzo terytorialna. To gatunek egzotyczny: w żadnym wypadku nie wolno go wypuszczać na wolność.

Czego nie robić

  • Wilgotne otoczenie z kondensacją i słabą wentylacją albo ogrzewanie tylko od spodu.
  • Próbować dodawać nowe królowe albo łączyć różne kolonie.
  • Podawać duże żywe ofiary: lepiej zawsze martwe.
  • Dopuszczać, by skończył się słodki płyn albo by sfermentował.
  • Zostawiać resztki ofiar dłużej niż 48 h.
  • Zestawy bez wysokości i bez materiału do tkania albo ogromne zbiorniki dla małej kolonii.
  • Długie i wąskie rurki łączące bez kontroli: zamienią je w gniazdo.
  • Trzymać ją poniżej 22 °C przez całe tygodnie.

Źródła naukowe

Ten poradnik powstał na podstawie literatury naukowej o gatunku oraz doświadczenia Antomas i europejskich hodowców. Najważniejsze źródła:

  1. Smith, F. (1857). Catalogue of the hymenopterous insects collected at Sarawak, Borneo; Mount Ophir, Malacca; and at Singapore, by A. R. Wallace. Journal of the Proceedings of the Linnean Society of London, Zoology 2: 42–88. doi:10.5281/zenodo.6297610
  2. Kohout, R.J. (2010). A review of the Australian Polyrhachis ants of the subgenera Myrmhopla Forel and Hirtomyrma subgen. nov. Memoirs of the Queensland Museum – Nature 55: 167–204.
  3. Robson, S.K.A. & Kohout, R.J. (2007). A review of the nesting habits and socioecology of the ant genus Polyrhachis Fr. Smith. Asian Myrmecology 1: 81–99. researchonline.jcu.edu.au/2602
  4. Robson, S.K.A., Kohout, R.J., Beckenbach, A.T. & Moreau, C.S. (2015). Evolutionary transitions of complex labile traits: silk weaving and arboreal nesting in Polyrhachis ants. Behavioral Ecology and Sociobiology 69: 449–458. doi:10.1007/s00265-014-1857-x
  5. Yamauchi, K., Ito, Y., Kinomura, K. & Takamine, H. (1987). Polycalic colonies of the weaver ant Polyrhachis dives. Kontyû 55: 410–420.
  6. Jong, J.-J. (2008). Models of division of labor and expression of biological clock in the colony of Polyrhachis dives. Rozprawa doktorska, National Taiwan University. Streszczenie
  7. Chen & Tang (1989). Biologia Polyrhachis vicina (= P. dives) w prowincji Zhejiang. Zoological Research 10(1): 57–63. zoores.ac.cn
  8. Graystock, P. & Hughes, W.O.H. (2011). Disease resistance in a weaver ant, Polyrhachis dives, and the role of antibiotic-producing glands. Behavioral Ecology and Sociobiology 65: 2319–2327. doi:10.1007/s00265-011-1242-y
  9. Wong, T.L. & Guénard, B. (2020). Review of ants from the genus Polyrhachis in Hong Kong and Macau. Asian Myrmecology 13: e013001. doi:10.20362/am.013001
  10. Liu, J.-H. et al. (2017). Characterization of mitochondrial genome and phylogenetic implications for Chinese black ant, Polyrhachis dives. Mitochondrial DNA Part B 2(2): 679–680. doi:10.1080/23802359.2017.1383204
  11. Zhang, Z. et al. (2022). Characterization, antioxidant activities, and pancreatic lipase inhibitory effect of extract from the edible insect Polyrhachis vicina. Frontiers in Nutrition 9: 860174. doi:10.3389/fnut.2022.860174
  12. Dorow, W.H.O. (1995). Revision of the ant genus Polyrhachis Smith, 1857 on subgenus level with keys, checklist of species and bibliography. Courier Forschungsinstitut Senckenberg 185: 1–113.
Poziom trudności
Podstawowy
1 Opinie

Fantastico come sempre
Ho comprato questa specie da Tomas innumerevoli volte spedendole a mia volta ad amici e parenti..tutto sempre perfetto.tomas é il numero uno.
By Michele Migliore on 2026-11-19
Komentarze (0)
Na razie nie dodano żadnej recenzji.

16 innych produktów w tej samej kategorii:

Klienci którzy zakupili ten produkt kupili również:

Klienci którzy zakupili ten produkt kupili również: