Myrmecia simillima: robotnice – prawdziwe zdjęcie Antomas
Myrmecia simillima: robotnice – prawdziwe zdjęcie Antomas

Myrmecia simillima

Ostatnie sztuki w magazynie
349,99 €
Brutto

Żuwaczki jak piły, oczy, którym nic nie umknie, i prawie dwa i pół centymetra łowczyni. Myrmecia simillima to mrówka buldog z grupy gulosa, czyli olbrzymek z południowo-wschodniej Australii: patroluje w słońcu wśród eukaliptusów, poluje samotnie i na widoku, a jej krótkoskrzydłe królowe skrywają jedną z najlepiej strzeżonych tajemnic rodzaju. Pradawny ród, groźny jad i kolonia, na którą trzeba zapracować umiejętnościami, cierpliwością i szacunkiem. Tylko dla ekspertów. Kolonie i królowe. Wysyłka do całej Europy z gwarancją żywej dostawy.

Kolonia

 

Poziom trudności: 5/5 – Ekspert

Duża mrówka buldog z grupy gulosa, z umiarkowanego południowego wschodu Australii: robotnice 19-23 mm, długie nogi, ząbkowane żuwaczki i doskonały wzrok. Gatunek z krótkoskrzydłymi królowymi, które czasem trudno odróżnić od dużej robotnicy. Wysyłamy ją jako królową z czerwiem, o zakładaniu półklaustralnym: wilgotna probówka startowa, którą pozostawia się do przeschnięcia, w ciemności, a potem QBIK DUO z dużymi korytarzami i Qbik Wild Nona Diafano. 24-27 °C z gradientem i dojrzałe larwy nigdy powyżej 28 °C. Cukier codziennie, białko w zależności od larw i na początku martwa ofiara. Zimowanie przez około 3 miesiące w 10-15 °C. Jej użądlenie bardzo boli: nie dla osób uczulonych ani do domów z małymi dziećmi lub zwierzętami.

Myrmecia simillima Smith, 1858 to jedna z klasycznych mrówek buldogów z południowego wschodu Australii: samotna łowczyni o długości prawie dwóch i pół centymetra, z długimi żuwaczkami uzbrojonymi w zęby, oczami zajmującymi pół twarzy i żądłem, które budzi respekt. Należy do grupy gulosa, grupy dużych mrówek buldogów, i dzieli z krewniaczkami prymitywny sposób wychowu czerwiu, polowanie wzrokiem i roczny cykl, który zimą się zatrzymuje.

Ma też osobliwość, która odróżnia ją od prawie wszystkich sąsiadek: w literaturze opisano brachypteryczne królowe, o krótkich skrzydłach, które na pierwszy rzut oka uchodzą za duże robotnice. W swojej ojczyźnie jest pospolita, a poza nią zaskakująco rzadko hodowana: nie znaleźliśmy żadnego opublikowanego dziennika hodowli. Ten poradnik zbiera wszystko, co wiemy o rodzaju i jej bliskich krewniaczkach, oddziela to, co udokumentowano o gatunku, od tego, co się ekstrapoluje, i dodaje to, co stosujemy w Antomas z naszymi Myrmecia.

Biologia

Siedem nazw dla jednej mrówki buldoga

Frederick Smith opisał ją w 1858 roku w swoim katalogu błonkówek Muzeum Brytyjskiego, a epitet mówi wszystko: simillima to łaciński stopień najwyższy od „podobna”, czyli „najbardziej podobna”. Bardzo trafna nazwa w rodzaju, w którym wiele gatunków różni się szczegółami barwy i rzeźby oskórka.

Późniejsza historia przyznała mu rację. Według Atlas of Living Australia w XIX wieku opisano ją kilka razy pod różnymi nazwami: M. crudelis (sam Smith, 1858), M. affinis, M. nigriventris, M. spadicea i M. tricolor (wszystkie cztery Mayr, 1862), M. paucidens (Forel, 1910) i M. tricolor rogeri (Emery, 1914). Dziś wszystkie uważa się za synonimy. To, że jedna mrówka zebrała siedem nazw, zwykle oznacza, że jej barwa bardzo się zmienia między populacjami; sama nazwa tricolor dobrze opisuje jej klasyczne, trzybarwne ubarwienie.

John Clark opisał ją ponownie w 1951 roku w swojej pracy o mrówkach Australii i stamtąd pochodzą wymiary i opis barwy powtarzane we wszystkich opracowaniach.

W klubie olbrzymek: grupa gulosa

Rodzaj Myrmecia obejmuje nieco ponad 90 gatunków, podzielonych na kilka grup, które Ogata (1991) oraz Ogata i Taylor (1991) wyznaczyli na podstawie morfologii. M. simillima należy do grupy gulosa, grupy największych mrówek buldogów, razem z M. gulosa, M. forceps, M. fulgida czy M. nigriscapa. To grupa inna niż grupa małych jack jumpers (M. pilosula i pokrewne) i grupa M. nigrocincta.

Badania genetyczne potwierdzają, że grupa jest naturalną linią: Hasegawa i Crozier (2006) odtworzyli ją jako jedną z dobrze wyodrębnionych gałęzi rodzaju, a filogenomika Mera-Rodrígueza i współpracowników (2023), oparta na danych z kilkudziesięciu gatunków, przedstawia mrówki buldogi jako bardzo stary ród, występujący niemal wyłącznie w Australii. W praktyce przynależność do tej grupy oznacza duże robotnice, długie żuwaczki i kolonie, które rosną powoli.

Królowe o krótkich skrzydłach

U większości Myrmecia królowe rodzą się z czterema pełnymi skrzydłami, wylatują na gody i odrywają je przed założeniem kolonii. U M. simillima literatura podaje coś innego: królowe brachypteryczne, o skrzydłach zredukowanych i mało sprawnych. Informacja pochodzi z niepublikowanych notatek Johna Freelanda, jednego z wielkich badaczy biologii mrówek buldogów w połowie XX wieku, oraz z pracy Clarka (1951), w ujęciu AntWiki. Literatura wspomina też królowe ergatoidalne, bez skrzydeł i z ciałem robotnicy, ale królowe, które widzimy w Antomas, nie są ergatoidalne, tylko brachypteryczne.

Co oznacza królowa, która słabo lata? U innych mrówek z takimi królowymi zwykle królowa kopuluje w pobliżu gniazda i zakłada kolonię niedaleko, pieszo, albo kolonia się dzieli, co myrmekolodzy nazywają pączkowaniem. U M. simillima żadne badanie tego nie sprawdziło, więc podajemy to jako rozsądną możliwość, a nie jako fakt. Natychmiastową praktyczną konsekwencję ma natomiast to, że brachypteryczną królową łatwo pomylić z dużą robotnicą, choć trochę wprawione oko bez problemu rozpozna ją po masywniejszym tułowiu (zob. „Zakładanie kolonii: jak przychodzi Twoja kolonia”).

Ród o głębokich korzeniach

Myrmecia tworzą razem z Nothomyrmecia macrops podrodzinę Myrmeciinae. Ward i Brady (2003) odtworzyli jej historię: to stary ród, który dziś żyje prawie wyłącznie w Australii, z jednym gatunkiem w Nowej Kaledonii. Jej krewniaczka Nothomyrmecia trafiła na pierwsze strony, gdy pod koniec lat siedemdziesiątych odkryto ją ponownie w Australii Południowej, i zyskała przydomek „żywej skamieniałości”.

Trzeba to powiedzieć dokładnie: mrówka buldog nie jest „przodkiem mrówek”. To współczesna mrówka, która zachowuje wiele cech pierwotnych: samotne łowczynie, larwy, które same jedzą z ofiary, robotnice zdolne do składania jaj i królowe dość podobne do swoich robotnic. Hodowla M. simillima to okazja, by zajrzeć w to, jak mogły żyć pierwsze społeczności mrówek.

Mrówka z umiarkowanego południowego wschodu

Jej naturalny zasięg to południowo-wschodnia Australia. Atlas of Living Australia zbiera ponad 2000 rekordów, w zdecydowanej większości z Victorii (nieco ponad 1100) i Nowej Południowej Walii (około 800), z dużą liczbą w Terytorium Stołecznym Australii i pojedynczymi przypadkami w Australii Południowej i na południu Queenslandu. Okazy muzealne skupiają się w pasie wybrzeża Nowej Południowej Walii i na wyżynach południowego wschodu, są też zbiory z płaskowyżów w głębi lądu.

To więc mrówka buldog klimatu umiarkowanego: ciepłe lata, ze średnimi maksymalnymi 27-29 °C na wyżynach, chłodne zimy ze średnimi lipcowymi od około 6 °C w głębi lądu do około 13 °C na wybrzeżu i opady rozłożone na cały rok, bez wyraźnej pory suchej. Nic wspólnego z mrówką tropikalną. Gniazduje w ziemi, głównie na otwartych terenach z eukaliptusami, pod dużymi kamieniami, u podstawy drzew lub przy pniach, a stamtąd robotnice wychodzą polować na ziemi i często wspinają się na roślinność.

Gdy przychodzi chłód, wszystko się zatrzymuje

Rekordy z Atlasu rysują bardzo wyraźny kalendarz. Od września do kwietnia jest od 160 do 250 obserwacji miesięcznie; w maju spada ich liczba do około stu, a w czerwcu i lipcu jest ich zaledwie po 26 w każdym miesiącu, czyli spadek o około 90% w porównaniu z australijską wiosną i latem. Część tego spadku wynika z tego, że zimą mniej ludzi wychodzi w teren, ale wzorzec pokrywa się z wzorcem jej krewniaczki M. nigriscapa, u której badanie terenowe wykazało, że zimą nie ma czerwiu ani aktywności.

Wniosek dla hodowcy jest prosty: M. simillima żyje według zegara pór roku. W ciepłym sezonie pracuje pełną parą, a z chłodem zwalnia. W Antomas widzimy, jak dostosowuje się do europejskiej zimy, od grudnia do lutego, z łagodną przerwą, w której nie zatrzymuje się całkowicie (zob. „Zimowanie: trzy miesiące spokoju”).

Oczy, które widzą wszystko

Wystarczy spojrzeć na nią z przodu: dwoje dużych, wypukłych oczu złożonych zajmuje sporą część boków głowy. Myrmecia polują wzrokiem, bez podążania za śladami feromonowymi, a każda robotnica sama namierza, ściga i chwyta ofiarę. Taki tryb życia wymaga dobrej optyki i rodzaj ją ma: Greiner i współpracownicy (2007) wykazali, że budowa oka tych mrówek zmienia się w zależności od pory, o której dany gatunek wychodzi żerować, a Narendra i współpracownicy (2011), że nawet robotnice, królowe i samce tego samego gatunku mają oczy dostosowane do własnego rytmu dnia.

Oczu M. simillima nie zbadano szczegółowo. W naszych koloniach jest łowczynią dzienną, która wychodzi przy świetle i w cieple. W domu od razu zauważysz, że Cię widzi: obraca głowę w stronę pęsety, śledzi ruch ręki i reaguje na cień. To nie zły charakter, tylko jej sposób postrzegania świata, i dlatego kolonię zakłada się w ciemności.

Dwa rozmiary robotnic, dwa zawody

Myrmecia nie mają żołnierzy ani wyraźnych kast robotnic, ale u M. simillima widać wśród robotnic dwa dość wyraźne zakresy wielkości. To nie jest prawdziwy polimorfizm, bo istnieją formy pośrednie, ale w Antomas widzimy, że wiąże się z pracą: mniejsze robotnice zwykle zostają w gnieździe, przy czerwiu, a duże częściej wychodzą żerować i bronić.

Jest krewniaczka z tej samej grupy, u której to zbadano. U M. gulosa Dietemann, Hölldobler i Peeters (2002) stwierdzili, że duże i małe robotnice pełnią różne role i że wiele z nich składa jaja troficzne, nierozwinięte jaja, które są pokarmem dla larw i królowej. Bardzo prawdopodobne, że u M. simillima dzieje się coś podobnego, choć nikt tego nie zmierzył.

Wychów czerwiu po staremu

U prawie wszystkich współczesnych mrówek robotnice karmią larwy z ust do ust. Mrówki buldogi nie: ich larwy, wydłużone i dość ruchliwe, jedzą same, bezpośrednio z kawałków ofiary, które robotnice zostawiają obok nich. Gdy kończą wzrost, przędą kokon, a do tego potrzebują wokół siebie drobin ziemi lub włókien; w rodzaju zaobserwowano, że robotnice obsypują je nawet ziemią, żeby im pomóc.

Królowa natomiast nie jest wielką niańką. Słowami Tomása królowe Myrmecia są „trochę nieporadne” z czerwiem: czasem go zaniedbują albo przenoszą bez ceregieli, a jeśli pierwsze larwy się wylęgną i nie ma pokarmu, mogą je nawet zjeść. To część ich prymitywnej biologii i trzeba to wziąć pod uwagę przy zakładaniu kolonii.

Jad do polowania i do obrony

Jadu M. simillima nie analizowano, ale jad jej krewniaczki z grupy, M. gulosa, tak, i jest jednym z najlepiej poznanych wśród mrówek. Robinson i współpracownicy (2018) stwierdzili, że prawie wszystkie jego peptydy należą do jednej rodziny genów, aculeatoksyn, o podzielonych funkcjach: jedne paraliżują owady, a inne pobudzają neurony czuciowe ssaków, czyli wywołują ból. Jeden jad służy do polowania i do obrony gniazda.

Eagles i współpracownicy (2022) opisali w tym samym jadzie toksynę, która naśladuje hormony EGF kręgowców i u myszy wywołuje nadwrażliwość na ból trwającą całe dni. Przy żądle tej wielkości i tak bliskim pokrewieństwie rozsądnie jest przyjąć, że M. simillima gra w tej samej lidze (zob. „Obsługa i bezpieczeństwo”).

Otwarte pytania

Jak na mrówkę pospolitą na swoim obszarze, o M. simillima wiadomo niewiele. Nie ma spisów jej kolonii: liczby kilkuset czy tysiąca robotnic krążące w internecie nie mają za sobą żadnych badań, a jako punkt odniesienia mamy tylko M. gulosa, z dojrzałymi koloniami liczącymi około 1600 robotnic. Brak też wiarygodnych danych o jej lotach godowych i o tym, czy kolonia może mieć kilka królowych, i brakuje badania, jak krótkoskrzydła królowa zakłada kolonię w naturze. Każda dobrze prowadzona kolonia wnosi trochę nowych informacji o gatunku, który wciąż wiele skrywa.

Wielkość i morfologia

Duża, smukła mrówka buldog o długich nogach, które dają jej szybkość i świetny refleks w terenie. Królowa przypomina dużą robotnicę, a u form krótkoskrzydłych różnica może być subtelna.

  • Ubarwienie według literatury. Clark (1951) opisuje ją z brązową głową, mezosomą (tułowiem) i węzłem, czarnym gastrem, rudawymi żuwaczkami i nogami oraz stopami i końcową częścią czułków w kolorze rudawożółtym.
  • Zmienność barwy. W naturze bardzo częste są osobniki w rudawych odcieniach z czarnym gastrem, o bardzo efektownym kontraście. Natomiast forma, która zwykle trafia do hodowców i którą hodowca najprawdopodobniej spotka, jest prawie całkowicie czarna.
  • Żuwaczki. Długie, proste i ząbkowane, stworzone do precyzyjnego chwytania żywych ofiar. Jak w całej grupie gulosa, mają dodatkowy ząb na spodniej stronie, blisko końca.
  • Oczy. Duże i wypukłe: wzrok jest jej głównym zmysłem.
  • Nogi. Bardzo długie, z naszego doświadczenia jedne z najdłuższych w rodzaju w stosunku do ciała.
  • Robotnice. Monomorficzne, bez kast, ale z dwoma dobrze widocznymi zakresami wielkości w kolonii.
  • Królowe. Brachypteryczne (krótkoskrzydłe), łatwe do pomylenia z dużymi robotnicami, ale z masywniejszą mezosomą; z odrobiną wprawy rozpoznaje się je bez problemu. Literatura podaje też królowe ergatoidalne, których w Antomas nie widzieliśmy.
  • Żądło. Funkcjonalne i długie, bez zadziorów, więc mogą żądlić wiele razy.
  • Czerw. Larwy zamykają się w jedwabnym kokonie przed przepoczwarczeniem; naga poczwarka to znak, że coś poszło nie tak.

Przybliżone wymiary

  • Robotnice: 19-23 mm
  • Królowa: 22-24 mm

To wymiary Clarka (1951) powtarzane w opracowaniach; nie mogliśmy sprawdzić oryginału i nie ma opublikowanych danych o samcach. Niektóre sklepy podają mniejsze liczby, bez żadnego źródła. Przy robotnicach dłuższych niż dwa centymetry i królowej, która musi się obrócić z dużą larwą w żuwaczkach, praktyczny wniosek jest jasny: duże korytarze od samego początku.

Hodowla w niewoli

Poziom trudności: 5/5 – Ekspert

Stawiamy ją na samym szczycie naszej skali. To nie jest mrówka niemożliwa, ale wymaga wprawy i konsekwencji:

  • Powolne i delikatne zakładanie kolonii. Królowa jest półklaustralna, opiekuje się czerwiem po swojemu i utrata pojedynczego kokonu po drodze jest normalna.
  • Ścisła granica temperatury. Dojrzałe larwy nie znoszą spędzania całych dni powyżej 28 °C, a europejskie lato wystawia to na próbę.
  • Wilgotność i podłoże według metody. Bez drobin w gnieździe larwy nie przędą, a przy nadmiarze wody kokony giną.
  • Rytm pór roku. Potrzebuje zimowej przerwy i rośnie powoli.
  • Wzrok, szybkość i żądło. Łatwo się stresuje, jest bardzo szybka, a jej użądlenie naprawdę boli.

Jeśli to Twoja pierwsza mrówka buldog, z naszego doświadczenia bardziej wyrozumiałe są M. nigriceps i M. pavida. M. simillima jest dla tych, którzy wyhodowali już jakąś Myrmecia i chcą przejść do jednej z olbrzymek, w stylu M. pyriformis czy M. gulosa. I dobra wiadomość: gdy kolonia ma już pierwsze robotnice, wszystko staje się dużo łatwiejsze.

Zalecane parametry

  • Temperatura: 24-27 °C w sezonie aktywnym, z nieco chłodniejszą częścią gniazda, żeby mogły wybierać.
  • Dojrzałe larwy: nigdy długotrwale powyżej 28 °C.
  • Wilgotność: umiarkowana wilgotność otoczenia, 50-70%, z gradientem w gnieździe: wilgotno dla jaj i małych larw, sucho i przewiewnie dla kokonów.
  • Podłoże: zawsze w komorach, z odrobiną włókna roślinnego.
  • Woda: zawsze w zasięgu, w probówce z wodą i watą na arenie.
  • Światło: całkowita ciemność podczas zakładania kolonii; gdy są robotnice, gniazdo w ciemności, a arena z cyklem dnia i nocy.
  • Zimowanie: około 3 miesięcy (8-12 tygodni) w 10-15 °C, od grudnia do lutego.

28 °C: czerwona linia dla larw

Jeśli z całego rodzaju zapamiętać tylko jedną zasadę, to tę. W Antomas sprawdziliśmy to na kilku Myrmecia: gdy duże larwy spędzają całe dni powyżej 28 °C, przędzenie zawodzi. Zaczynają kokon i zostawiają go w połowie, robią go od nowa raz za razem albo przepoczwarczają się bez niego, a takie nagie poczwarki prawie nigdy nie przeżywają. Inni hodowcy opowiadają to samo; w dzienniku M. nigrocincta larwy przepoczwarczały się bez kokonu i przepadł prawie cały czerw. Mechanizm nie jest znany, ale wynik powtarza się zbyt często, żeby go ignorować.

  • Ogrzewaj z boku, z termostatem, i pozwól kolonii wybrać, gdzie umieścić czerw.
  • Nigdy nie ogrzewaj pod komorą z czerwiem i nie podnoś temperatury, żeby kolonia szybciej rosła.
  • Latem wybierz najchłodniejszy kąt w domu, z dala od nasłonecznionych okien, a w razie potrzeby włącz klimatyzację.

Nadmiar ciepła hamuje też królową: w dzienniku M. pavida przestała składać jaja na siedem tygodni przy arenie w 33-35 °C i wróciła do tego, gdy temperatura spadła o kilka stopni.

Wilgotność: od wilgotnego do suchego

Tomás stosuje ze swoimi Myrmecia prostą metodę, która uprzedza prawie wszystkie problemy z wilgotnością:

  • Wilgotny start. Królowa trafia do dość wilgotnej probówki lub modułu startowego, bo jajom i małym larwom to służy.
  • Stopniowe przesychanie. W miarę wzrostu larw nie dolewa się więcej wody.
  • Kokony w suchym. Gdy przychodzi czas przędzenia, gniazdo ma już akurat odpowiednią wilgotność. Mokry kokon ginie z braku powietrza, a robotnice go wyrzucają.

Podłączenie osobnego suchego modułu wydaje się dobrym pomysłem, ale królowe nie zawsze same przenoszą kokony do suchej strefy. Jeśli musisz dolać wody, rób to bardzo ostrożnie: jeśli dotrze do czerwiu, zabije go. Gdy są robotnice, jest łatwiej, bo same rozdzielają czerw między strefę wilgotną i suchą, pod warunkiem że gniazdo oferuje obie.

Podłoże: materiał na kokon

Larwy mrówek buldogów nie mogą prząść w próżni: potrzebują wokół siebie ziarenek i włókien, żeby zbudować kokon. Dlatego nigdy gołe komory:

  • Podczas zakładania kolonii: cienka warstwa miniareny z odrobiną włókna roślinnego w probówce lub module startowym.
  • W formikarium: mieszanka włókna kokosowego, drobnego piasku i odrobiny gliny lub jasnego torfu, w kupkach w komorach, bez ich zapełniania.
  • Obszerne komory: ułatwiają rozwój larw i przędzenie, a larwa mrówki buldoga jest duża.
  • Uzupełnianie: rosnąca kolonia zużywa materiał; jeśli widzisz czyste komory, dodaj go.

Hodowca M. pyriformis stracił sześć z siedmiu larw w gnieździe z betonu komórkowego bez podłoża i sam przypisywał to brakowi materiału do przędzenia.

Polecane formikaria

Zestaw rośnie razem z kolonią w trzech etapach, a we wszystkich obowiązuje ta sama zasada: duże korytarze.

1. Zakładanie kolonii: probówka startowa z warstwą miniareny. Na początku wilgotna i połączona z małą areną. Mała i ciemna przestrzeń uspokaja królową i pozwala jej kontrolować czerw.

2. Pierwsze robotnice: QBIK DUO z dużymi korytarzami. Modułowe formikarium z serii Alpha od Anthouse, raczej suche, do którego podłącza się probówkę startową jako strefę wilgotną, dopóki jest potrzebna, z kupkami podłoża w komorach.

3. Duża kolonia: Qbik Wild Nona Diafano. Z gipsu, który dobrze zatrzymuje wilgoć, i bez gotowych komór: wypełnia się go podłożem, a robotnice same wykopują gniazdo, z mieszanką materiałów potrzebnych ich larwom w zasięgu ręki.

Nie śpiesz się z powiększaniem: w zbyt dużym gnieździe mała kolonia źle kontroluje wilgotność i czystość. Oprócz gniazda przygotuj:

  • Obszerną arenę z piaskiem, płaskimi kamieniami i kawałkami kory, na której mogą patrolować i polować.
  • Szeroką barierę i pokrywę od pierwszego dnia (zob. „Ucieczki i bariery”).
  • Probówkę z wodą i watą oraz poidełko na słodkie płyny.
  • Termometr przy gnieździe, niezbędny przy gatunku tak wrażliwym na ciepło.

Zakładanie kolonii: jak przychodzi Twoja kolonia

W Antomas wysyłamy M. simillima jako królową z czerwiem: królowa przychodzi z jajami, larwami lub kokonami. Zakładanie kolonii jest półklaustralne, jak u prawie wszystkich Myrmecia: królowa nie żyje tylko z zapasów, ale wychodzi pić, pobiera cukier i poluje, żeby wykarmić larwy. To wyznacza cały ten etap:

  • W ciemności i bez drgań. Przykryj probówkę i jej małą arenę nieprzezroczystym kartonikiem lub folią aluminiową i postaw w spokojnym miejscu, z dala od przejść, zwierząt i wibrujących urządzeń.
  • Jedna kontrola dziennie. Krótka i z zewnątrz: niech będą woda, cukier i białko i niech nie zostają resztki.
  • Ofiary martwe lub świeżo uśmiercone. Królowe Myrmecia są zapalonymi łowczyniami i wyczuwają każde drganie, ale żywa ofiara, która się broni, może je zranić, a zraniona królowa to stracona kolonia.
  • Uwaga na wylęg. Gdy wylęgają się pierwsze larwy, białko musi być codziennie: bez niego królowa może zjeść własny czerw. W dzienniku M. dispar królowa zjadła larwę po około 12 godzinach bez ofiary.
  • Normalne straty. Utrata jednego lub dwóch kokonów na dziesięć mieści się w normie; jeśli ginie ich wiele, sprawdź wilgotność i temperaturę.

Gdzie jest królowa? Jej królowe są brachypteryczne, o krótkich skrzydłach, i na pierwszy rzut oka myli się je z dużą robotnicą; z odrobiną wprawy rozpoznaje się je bez problemu. Zwróć uwagę na najbardziej krzepkiego osobnika, z wyraźniej wypukłą i szerszą mezosomą, który spędza więcej czasu przy czerwiu. Jeśli masz wątpliwości, napisz do nas i dołącz zdjęcie.

Wszystko trwa długo. W cieple i bez przerw inni hodowcy Myrmecia mówią o 6-10 tygodniach od jaja do robotnicy, ale przy przerwach w składaniu jaj albo zimowej przerwie po drodze łatwo dojść do kilku miesięcy. Pierwszy rok zakończony garstką robotnic to dobre założenie kolonii. Od tego momentu robotnice polują, opiekują się larwami i zajmują się kokonami, a kolonia nabiera stabilności.

Przyjazd i przeprowadzka przez wysypanie

Po odebraniu zostaw ją w ciemnym, spokojnym miejscu w 22-25 °C, sprawdź, czy ma wodę, i podaj kroplę cukru oraz małą martwą ofiarę. Przez pierwsze dni nie zmieniaj jej probówki. Do przeniesienia do QBIK DUO w Antomas stosujemy przeprowadzkę przez wysypanie:

  • Przygotuj wcześniej formikarium: podłoże w komorach, nałożona bariera i gotowa woda.
  • Pracuj w dużym pudle lub na tacy z własną barierą, na wypadek gdyby któraś robotnica uciekła.
  • Ostrożnie wysyp zawartość probówki, z królową, robotnicami i czerwiem, przy wejściu do gniazda, a maruderki kieruj grubym pędzelkiem lub długą pęsetą, nigdy palcami.
  • Przykryj gniazdo i nie niepokój ich przez kilka dni.

Gdy przyjdzie czas na Nona, robi się to tak samo.

Karmienie

Cukier codziennie i z urozmaiceniem. Dorosłe robotnice napędza cukier; w naturze czerpią go z nektaru i wydzielin innych owadów. Jako główny płyn, 4-5 razy w tygodniu, w Antomas używamy nektaru Blue Sugar od Anthouse, do którego można dodać trochę białka. W pozostałe dni podawaj na zmianę wodę z miodem lub cukrem, a od czasu do czasu bardzo mały kawałek dojrzałego owocu, np. banana, jabłka lub winogrona. Płyny zawsze w poidełku, nigdy na wacie: wata pleśnieje, a płyn szybko się psuje. Nada się tradycyjne lub domowe poidełko, w którym kropla jest rozlana i łatwo dostępna; wymieniaj je, zanim zacznie fermentować.

Białko w zależności od larw. Gdy są larwy, kolonia poluje łapczywie; gdy ich nie ma, ofiary tracą dla niej prawie cały urok. Dostosuj ilość do czerwiu, który widzisz, a wielkość ofiary do kolonii:

Zmieniaj rodzaj owada z tygodnia na tydzień, żeby nie jadły ciągle tego samego. I karm obficie: w Antomas sprawdziliśmy, że przy codziennej obsłudze i usuwaniu resztek lepiej dawać za dużo, bo kolonia czuje, że ma zasoby, i rośnie szybciej i liczniej. Jeśli nie możesz często sprzątać, ogranicz ilość, bo resztki przyciągają pleśń i roztocza. Używaj owadów od zaufanego dostawcy, bez insektycydów, i zostawiaj ofiarę blisko wejścia: robotnice ją ćwiartują, a larwy jedzą bezpośrednio z niej.

Zimowanie: trzy miesiące spokoju

W Antomas zalecamy dla M. simillima zimowanie przez około 3 miesiące, od 8 do 12 tygodni, w 10-15 °C, w czasie naszej zimy, od grudnia do lutego. Opiera się to na kilku rzeczach: klimat jej pochodzenia ma naprawdę chłodne zimy; jej rekordy w naturze gwałtownie spadają w środku australijskiej zimy; a u Myrmecia, które hodujemy, przerwa, choć u niektórych gatunków nie jest aż tak niezbędna, pomaga królowej wrócić do składania jaj z pełną siłą. U innych gatunków rodzaju pominięcie jej może przerwać wychów dużej partii larw.

To łagodne zimowanie: kolonia mocno zwalnia, a rozwój czerwiu się hamuje, ale nie zatrzymuje całkowicie, i niektóre robotnice nadal będą wychodzić, żeby pić albo pobierać cukier.

  • Kiedy. Najwygodniej zgrać je z europejską zimą; z czasem kolonia dostosowuje się do naszego kalendarza. Najlepiej zaczynać, gdy czerw jest już w kokonach albo nie ma małych larw, które zależą od obfitego jedzenia.
  • Jak. Obniżaj temperaturę stopniowo, przez tydzień lub dwa, aż do stabilnego miejsca w 10-15 °C, np. nieogrzewanego pokoju, piwnicy lub chłodziarki do wina. Woda zawsze, trochę cukru, jeśli są aktywne robotnice, i białko tylko wtedy, gdy je przyjmują.
  • Potem. Podnoś temperaturę równie powoli do 24-27 °C sezonu aktywnego. Królowa powinna wrócić do składania jaj w ciągu kilku tygodni, a z larwami wraca codzienne karmienie.

Jeśli po pierwszej partii królowa przez wiele tygodni nie składa jaj, nie spisuj jej na straty: u Myrmecia składanie jaj partiami, z długimi przerwami, jest normalne, a często to właśnie chłód ją pobudza.

Zachowanie i obserwacja

Gdy kolonia jest już rozwinięta, stosuj filozofię Antomas: mrówki są po to, by się nimi cieszyć, obserwować je i uczyć się od nich, a nie trzymać je w ukryciu. Wystarczy zostawić im ciemną strefę w gnieździe i oświetloną arenę oraz obserwować je delikatnie, ingerując tylko tyle, ile trzeba. Oto, co zobaczysz:

  • Dzienną łowczynię. Robotnice patrolują arenę w dzień, każda na własną rękę, i rzucają się na ofiarę, gdy tylko ją wykryją.
  • Dużą reaktywność. To gatunek terytorialny o błyskawicznym refleksie: natychmiast reaguje na drgania, stukanie w szybę albo zbliżającą się rękę.
  • Czujność na wszystko. Będzie śledzić Cię wzrokiem; z czasem kolonia przyzwyczaja się do Twojej obecności.
  • Dwa rozmiary w pracy. Duże na zewnątrz, polują i pilnują; małe w środku, przy czerwiu.
  • Więcej polowania, gdy są larwy. Bez czerwiu kolonia wydaje się niechętna do jedzenia: to normalne.

Sygnały alarmowe:

  • Otwarte kokony lub poczwarki bez kokonu: nadmiar ciepła lub brak podłoża.
  • Spleśniałe kokony lub wynoszone na arenę: za dużo wilgoci.
  • Larwy znikające podczas zakładania kolonii: głód lub stres królowej.
  • Robotnice bez przerwy krążące po krawędzi areny: sprawdź barierę.

Ucieczki i bariery

Robotnica dłuższa niż dwa centymetry, z żądłem i bardzo długimi nogami, przebiega blat stołu w mgnieniu oka. Szybkość jest jej najlepszą bronią przy ucieczce, a kilka Myrmecia wspina się po gładkich powierzchniach, więc zestaw musi być przygotowany od pierwszego dnia:

  • Szeroka bariera z oleju parafinowego lub PTFE w górnej części areny, często odnawiana. Lepszy szeroki pas niż cienka linia, bo w rodzaju są gatunki zdolne przeskoczyć kilka centymetrów; pamiętaj też, że PTFE działa gorzej przy dużej wilgotności.
  • Pewna pokrywa na arenie i dobrze dopasowane połączenia.
  • Nic, co działa jak most: ani dekoracji opartych o ścianki, ani resztek dużych ofiar przy krawędzi.
  • Uwaga przy karmieniu: wtedy zdarza się wiele ucieczek. Miej pokarm przygotowany, otwieraj tylko tyle, ile trzeba, i od razu zamykaj.
  • Przeprowadzki na tacy z własną barierą.

Obsługa i bezpieczeństwo

Użądlenie Myrmecia bardzo boli: należy do najboleśniejszych wśród mrówek, na poziomie użądlenia pszczoły lub powyżej. Ponieważ żądło nie ma zadziorów, nie zostaje w skórze i mogą żądlić wiele razy. Ponadto jad może wywoływać ciężkie reakcje alergiczne: w Australii Myrmecia odpowiadały za prawie dziewięć na dziesięć przypadków anafilaksji po użądleniu mrówki ze zidentyfikowanym gatunkiem, a 56 z nich przypisano „mrówkom buldogom” bez określenia gatunku (Brown i współpracownicy, 2011). Nie trzeba się jej bać, ale trzeba ją szanować:

  • Nigdy nie bierz jej do rąk. Używaj zawsze długiej pęsety lub grubego pędzelka, pracuj spokojnie i nie trzymaj ręki nad wejściem do gniazda.
  • Nie polecamy jej osobom uczulonym na użądlenia błonkówek ani do domów z małymi dziećmi lub zwierzętami.
  • Jeśli Cię użądli, umyj to miejsce i przyłóż coś zimnego. Przy jakichkolwiek objawach ogólnych (trudności w oddychaniu, obrzęk twarzy lub zawroty głowy) natychmiast zgłoś się na pogotowie.
  • Nigdy nie łącz dwóch kolonii ani dwóch królowych i nigdy nie wypuszczaj jej na wolność: to gatunek egzotyczny.

Czego nie robić

  • Pozwalać, by dojrzałe larwy spędzały całe dni powyżej 28 °C, albo grzać, żeby przyspieszyć kolonię.
  • Używać gniazda bez podłoża albo z małymi korytarzami.
  • Dalej dolewać wody, gdy larwy rosną, albo moczyć kokony.
  • Zapominać o białku w dniu wylęgu larw albo dawać królowej duże żywe ofiary.
  • Zakładać kolonię przy świetle, w miejscu, gdzie ktoś ciągle przechodzi, albo przy źródle drgań.
  • Pomylić królową z robotnicą i ją usunąć albo zaniedbać.
  • Pomijać zimowanie albo uznawać za bezpłodną królową, która przestaje składać jaja po pierwszej partii.
  • Przenosić do dużego gniazda za wcześnie.
  • Podawać słodkie płyny na wacie albo dawać zawsze tę samą ofiarę.
  • Zaniedbywać barierę albo otwierać arenę bez przygotowanego pokarmu.
  • Dotykać jej palcami albo trzymać zestaw w zasięgu dzieci lub zwierząt.

Źródła naukowe

Ten poradnik opiera się na literaturze o Myrmecia simillima, grupie gulosa i całym rodzaju, na danych o rozmieszczeniu z Atlas of Living Australia oraz na doświadczeniu Antomas i innych hodowców Myrmecia. Najważniejsze źródła:

  1. Smith, F. (1858). Catalogue of hymenopterous insects in the collection of the British Museum. Part VI. Formicidae. British Museum, p. 144.
  2. Clark, J. (1951). The Formicidae of Australia. Vol. 1. Subfamily Myrmeciinae. CSIRO, pp. 89–91.
  3. Ogata, K. & Taylor, R. W. (1991). Ants of the genus Myrmecia Fabricius: a preliminary review and key to the named species (Hymenoptera: Formicidae: Myrmeciinae). Journal of Natural History 25: 1623–1673. doi:10.1080/00222939100771021
  4. Ogata, K. (1991). Ants of the genus Myrmecia Fabricius: a review of the species groups and their phylogenetic relationships (Hymenoptera: Formicidae: Myrmeciinae). Systematic Entomology 16: 353–381. doi:10.1111/j.1365-3113.1991.tb00694.x
  5. Hasegawa, E. & Crozier, R. H. (2006). Phylogenetic relationships among species groups of the ant genus Myrmecia. Molecular Phylogenetics and Evolution 38: 575–582. doi:10.1016/j.ympev.2005.09.021
  6. Mera-Rodríguez, D. et al. (2023). Biogeography and evolution of social parasitism in Australian Myrmecia bulldog ants revealed by phylogenomics. Molecular Phylogenetics and Evolution 186: 107825. doi:10.1016/j.ympev.2023.107825
  7. Ward, P. S. & Brady, S. G. (2003). Phylogeny and biogeography of the ant subfamily Myrmeciinae (Hymenoptera: Formicidae). Invertebrate Systematics 17: 361–386. doi:10.1071/IS02046
  8. Freeland, J. (1958). Biological and social patterns in the Australian bulldog ants of the genus Myrmecia. Australian Journal of Zoology 6: 1–18. doi:10.1071/ZO9580001
  9. Greiner, B., Narendra, A., Reid, S. F., Dacke, M., Ribi, W. A. & Zeil, J. (2007). Eye structure correlates with distinct foraging-bout timing in primitive ants. Current Biology 17: R879–R880. doi:10.1016/j.cub.2007.08.015
  10. Narendra, A., Reid, S. F., Greiner, B., Peters, R. A., Hemmi, J. M., Ribi, W. A. & Zeil, J. (2011). Caste-specific visual adaptations to distinct daily activity schedules in Australian Myrmecia ants. Proceedings of the Royal Society B 278: 1141–1149. doi:10.1098/rspb.2010.1378
  11. Dietemann, V., Hölldobler, B. & Peeters, C. (2002). Caste specialization and differentiation in reproductive potential in the phylogenetically primitive ant Myrmecia gulosa. Insectes Sociaux 49: 289–298. doi:10.1007/s00040-002-8316-9
  12. Robinson, S. D. et al. (2018). A comprehensive portrait of the venom of the giant red bull ant, Myrmecia gulosa, reveals a hyperdiverse hymenopteran toxin gene family. Science Advances 4: eaau4640. doi:10.1126/sciadv.aau4640
  13. Eagles, D. A. et al. (2022). A peptide toxin in ant venom mimics vertebrate EGF-like hormones to cause long-lasting hypersensitivity in mammals. Proceedings of the National Academy of Sciences 119: e2112630119. doi:10.1073/pnas.2112630119
  14. Brown, S. G. A. et al. (2011). Causes of ant sting anaphylaxis in Australia: the Australian Ant Venom Allergy Study. Medical Journal of Australia 195: 69–73. doi:10.5694/j.1326-5377.2011.tb03209.x
Poziom trudności
Zaawansowany
Brak opinii
Komentarze (0)
Na razie nie dodano żadnej recenzji.

16 innych produktów w tej samej kategorii:

Klienci którzy zakupili ten produkt kupili również:

Klienci którzy zakupili ten produkt kupili również: