Shelfordella lateralis – karaczan – prawdziwe zdjęcie Antomas
Shelfordella lateralis – karaczan – prawdziwe zdjęcie Antomas
Shelfordella lateralis – karaczan – prawdziwe zdjęcie Antomas
Shelfordella lateralis – karaczan – prawdziwe zdjęcie Antomas

Shelfordella lateralis – karaczan

3,49 €
Brutto

Ofiara, która ucieka. Shelfordella lateralis, karaczan runner, to czysta szybkość: idealny bodziec, który budzi instynkt łowiecki Twoich mrówek. Nie wspina się po szkle ani po gładkim plastiku, więc zostaje na arenie; ma miękki oskórek, dużo białka, nie cyka i prawie nie pachnie. W Antomas to żywa ofiara, którą polecamy dla naszych Harpegnathos i mrówek buldogów, a także świetne uzupełnienie urozmaiconej diety każdej średniej lub dużej kolonii. Formaty: Rozmiar S – ok. 40-50; Rozmiar L – ok. 30-40. Wysyłka do całej Europy z gwarancją żywej dostawy.

Rozmiar

 

Zastosowanie: żywy pokarm dla mrówek i innych owadożerców

Co to jest: bardzo szybki karaczan o miękkim oskórku, który nie wspina się po szkle ani po gładkim plastiku i nie wydaje dźwięków. Dorosłe osobniki mierzą ok. 2,5-3 cm; nimfy – znacznie mniej. Formaty: Rozmiar S (ok. 40-50) i Rozmiar L (ok. 30-40). Jak je przechowywać: gładkie pudełko z wentylowaną pokrywą, wytłoczki po jajkach, suchy pokarm i trochę warzyw, w temperaturze 22-30 °C. Jak je podawać: żywe – dużym koloniom i gatunkom drapieżnym; świeżo zabite lub w kawałkach – koloniom w fazie zakładania i małym koloniom, z usunięciem resztek w ciągu 24 godzin. Czy można je rozmnażać? Tak, w cieple (28-32 °C) rozmnażają się przez cały rok.

Shelfordella lateralis (Walker, 1868), karaczan runner, to jeden z najpopularniejszych żywych pokarmów w terrarystyce i doskonała ofiara dla średnich i dużych mrówek. Po angielsku nazywa się red runner, czyli „czerwony biegacz”: jego nimfy rzucają się do ucieczki z pełną prędkością, gdy tylko poczują się odkryte – a to właśnie bodziec, który budzi instynkt łowiecki wielu mrówek.

Pochodzi z suchych obszarów rozciągających się od Afryki Północnej po Azję Środkową, a w angielskiej literaturze naukowej nazywa się Turkestan cockroach, od Turkiestanu. Jego nazwę naukową warto raz a dobrze wyjaśnić: Walker opisał go jako Periplaneta lateralis; w XX wieku klasyfikowano go jako Blatta (Shelfordella) lateralis, a w hobby znany jest jako Shelfordella lateralis – i tej nazwy używamy w sklepie. Badanie mitogenomów z 2017 roku umieściło go w obrębie rodzaju Periplaneta (Ma i współpracownicy, 2017), a Cockroach Species File, referencyjny katalog karaczanów, podaje go dziś jako Periplaneta lateralis – tej nazwy używają najnowsze prace. W amerykańskich tekstach o zwalczaniu szkodników występuje prawie zawsze jako Blatta lateralis. To ten sam gatunek pod trzema nazwami.

W sklepie sprzedajemy go w dwóch formatach: Rozmiar S, ok. 40-50 osobników, i Rozmiar L, ok. 30-40 osobników.

Dlaczego to dobry pokarm dla mrówek

Nie wspina się po szkle: zostaje na arenie

To jego wielka przewaga nad innymi karaczanami. W odróżnieniu od innych pospolitych karaczanów runner nie potrafi wchodzić po gładkich powierzchniach, o czym przypominają entomolodzy z Uniwersytetu Tennessee (Vail, 2022). Na arenie ze szkła lub akrylu zostaje na dnie, w zasięgu robotnic, a w domu do jego przechowywania wystarczy gładkie plastikowe pudełko. Częściowym wyjątkiem są dorosłe samce: mają długie skrzydła i potrafią podfruwać lub robić krótkie skoki, dlatego pokrywa zawsze musi być założona (zob. „Ucieczki, higiena i bezpieczeństwo”).

Ofiara, która ucieka: bodziec dla gatunków drapieżnych

Jego szybkość to wyzwanie dla mrówki. Gatunki drapieżne, które lokalizują ofiarę wzrokiem lub po ruchu, reagują znacznie lepiej na owada, który biegnie, niż na nieruchomego. W Antomas polecamy runnera jako żywą ofiarę dla naszych Harpegnathos venator, które polują z zasadzki i paraliżują ofiarę żądłem, i podajemy go mrówkom buldogom, takim jak Myrmecia nigrocincta. Bardzo dobrze przyjmują go też żniwiarki: według hodowców Pogonomyrmex californicus to jedna z ofiar, które przyjmują najchętniej.

Miękki oskórek i dużo białka

Dla mrówki nie każdą ofiarę równie łatwo otworzyć. Runner ma cienki oskórek, zwłaszcza w stadium nimfy, a robotnice bez trudu rozbierają go na części. W analizie Oonincx i Dierenfeld (2012) małe nimfy z hodowli komercyjnej zawierały 76% białka surowego i 14,5% tłuszczu w suchej masie, przy 21% suchej masy. Większe nimfy były tłustsze (ok. 27% tłuszczu) i zawierały nieco mniej białka. Jak prawie wszystkie owady karmowe jest ubogi w wapń – stosunek wapnia do fosforu wynosi 0,2.

Mniej roztoczy, mniej zapachu, zero hałasu

Z doświadczenia Antomas runner sprawia mniej problemów z roztoczami niż inne owady karmowe, dlatego wybieramy go dla rodzajów na nie wrażliwych, takich jak Harpegnathos. Poza tym w odróżnieniu od świerszcza nie cyka, a hodowcy zgodnie twierdzą, że jego hodowla pachnie znacznie słabiej.

Zawsze w ramach urozmaiconej diety

Żaden owad nie jest pełnowartościowy sam w sobie. W Antomas polecamy zmieniać ofiarę z tygodnia na tydzień: podawaj runnera na zmianę z karaczanem dubia (Blaptica dubia), świerszczem (Acheta domesticus), mącznikiem (Tenebrio molitor), a dla kolonii w fazie zakładania i małych kolonii – z termofilką (Thermobia domestica), maleńką i miękką ofiarą, której resztki nie pleśnieją.

Biologia gatunku

Z pustyni do studzienek

W swoim naturalnym zasięgu, od Afryki Północnej i Bliskiego Wschodu po Azję Środkową, żyje na suchych i ciepłych terenach, pod kamieniami, w wilgotnych zagłębieniach i w pustynnych ogrodach, i jest aktywny głównie nocą. W 1978 roku pojawił się w magazynie wojskowym w Kalifornii, a rok później w bazie wojskowej w El Paso (Teksas): uważa się, że przybył ze sprzętem wojskowym wracającym z Bliskiego Wschodu. Dziś jest zadomowiony na południowym zachodzie Stanów Zjednoczonych, gdzie żyje na zewnątrz budynków: w studzienkach wodomierzy i nawadniania, szczelinach w nawierzchni, pustakach, kompoście i ściółce, a do domów wchodzi tylko sporadycznie (Kim i Rust, 2013). Wypiera tam Blatta orientalis z pozycji głównego karaczana żyjącego na zewnątrz.

Handel nim jako żywym pokarmem przyczynił się do jego rozprzestrzenienia (Vail, 2022). W ostatnich latach odnotowano go w Rosji (Petrovskiy i współpracownicy, 2024), w Korei Południowej, gdzie przy porcie w Pusan żyje zadomowiona populacja (Shim i współpracownicy, 2026), a także w Hiszpanii – dwa pierwsze stwierdzenia we Wspólnocie Walenckiej (Pradera i współpracownicy, 2023). Dlatego podkreślamy: nigdy nie wolno ich wypuszczać.

Uskrzydlone samce, samice bez sprawnych skrzydeł

To gatunek o bardzo wyraźnym dymorfizmie płciowym. Dorosłe samce są smukłe, pomarańczowobrązowe, ze skrzydłami dłuższymi od odwłoka i jasnym obrzeżeniem przedplecza i przedniego skrzydła. Samice są ciemnobrązowe, prawie czarne, szersze i mają szczątkowe, krótkie skrzydła z kremowym brzegiem, wyglądające jak jasne przecinki po bokach (Vail, 2022; Sutherland i współpracownicy, 2019). Samice nie latają; samce mogą podfruwać lub szybować na krótkie odległości.

Jajorodny: ooteki z ok. 17 jajami

W odróżnieniu od Blaptica dubia, która rodzi żywe nimfy, runner jest jajorodny: samica tworzy ootekę, stwardniałą czerwonobrązową kapsułę o długości ok. 1 cm, i zostawia ją w osłoniętym zakamarku. W badaniu referencyjnym, w temperaturze 26,7 °C, każda samica wytworzyła do 25 ootek, ze średnio 16,8 jaja w ootece i 82,7% wylęgu, a dorosłe osobniki żyły co najmniej 612 dni (Kim i Rust, 2013). Świeżo wyklute nimfy są jasne i mierzą kilka milimetrów.

W grupie i w cieple rosną szybciej

Badanie z 2026 roku zmierzyło ich rozwój w izolacji i w grupie, w 25 i 30 °C. Hodowane w grupie nimfy osiągały dorosłość po ok. 112-120 dniach w 25 °C i już po ok. 77 dniach w 30 °C. W izolacji trwało to znacznie dłużej: ok. 220-225 dni w 25 °C i 182-190 dni w 30 °C, przy 7-11 stadiach nimfalnych (Budha Magar i współpracownicy, 2026). Autorzy zaznaczają, że warunki w obu układach doświadczalnych się różniły i że różnica nie wynika wyłącznie z kontaktu społecznego, ale wniosek praktyczny jest jasny: dobrze zaludniona i ciepła hodowla daje znacznie więcej.

Krewny termitów, także od środka

Termity to w rzeczywistości społeczne karaczany, a runnera wykorzystano do badania tego pokrewieństwa: wiele bakterii z jego jelita tylnego jest spokrewnionych z bakteriami termitów (Schauer i współpracownicy, 2012), a skład tej społeczności prawie nie zmienia się wraz z dietą (Schauer i współpracownicy, 2014).

Wielkość i morfologia

Ciało spłaszczone i owalne, długie, kolczaste nogi przystosowane do biegu i długie czułki. Nimfy nie mają skrzydeł; głowę, tułów i nogi mają czerwonobrązowe, a odwłok ciemny – po tym połączeniu łatwo je od razu rozpoznać (Sutherland i współpracownicy, 2019). Nimfy z ostatnich stadiów są do siebie bardzo podobne, a ich wielkość nie pozwala ustalić, w którym są stadium (Budha Magar i współpracownicy, 2026).

Przybliżone wymiary

  • Dorosły samiec: ok. 3 cm (Vail, 2022)
  • Dorosła samica: ok. 2,5 cm (Sutherland i współpracownicy, 2019)
  • Małe nimfy z hodowli komercyjnej: 0,9-1,3 cm; średnie nimfy: 1,3-1,9 cm (Oonincx i Dierenfeld, 2012)
  • Nimfa tuż po wylęgu: kilka milimetrów
  • Ooteka: ok. 1 cm, średnio ok. 17 jaj
  • Zawartość wody w ciele małych nimf: ok. 79%

Jak przechowywać je w domu przez kilka dni lub tygodni

Są odporne i przy odrobinie troski przez tygodnie pozostają w dobrej kondycji:

  • Pojemnik: gładkie plastikowe pudełko z pokrywą i wentylacją zabezpieczoną drobną siatką. Uważaj, żeby nic chropowatego nie sięgało do krawędzi.
  • Kryjówka: kawałki wytłoczek po jajkach ustawione pionowo. Dają powierzchnię i schronienie, zmniejszają stres i straty.
  • Pokarm: sucha baza, np. płatki owsiane, karma dla kur lub pokarm dla ryb, oraz kawałki warzyw lub owoców, np. marchew, cukinia, pomarańcza lub jabłko.
  • Woda: najlepszym źródłem są świeże warzywa lub woda w żelu. Unikaj miseczek z wodą – topią się w nich małe osobniki.
  • Temperatura: od 22 do 30 °C. Według hodowców poniżej ok. 18 °C stają się ospałe i mało jedzą; nie trzymaj ich w lodówce.
  • Sprzątanie: usuwaj owoce i warzywa, zanim zgniją (po jednym-dwóch dniach), oraz martwe osobniki.

Dobrze nakarmione są lepszym pokarmem dla Twoich mrówek: daj im świeże warzywa dzień lub dwa przed podaniem, a trafią do kolonii z pełnym jelitem.

Jak je rozmnażać

Jeśli zużywasz ich dużo, własna hodowla się opłaca. Te wskazówki łączą dane laboratoryjne ze zwykłą praktyką hodowców.

Pojemnik i kryjówki

  • Pudełko: z gładkiego plastiku, o pojemności 20-60 litrów, zależnie od wielkości hodowli, z pokrywą i otworami wentylacyjnymi zabezpieczonymi drobną siatką metalową, która zatrzyma także nimfy tuż po wylęgu.
  • Kryjówki: wytłoczki po jajkach ustawione pionowo, tak by nie dotykały pokrywy. Im więcej powierzchni, tym liczniejsza populacja się zmieści.
  • Podłoże: niepotrzebne; gołe dno łatwiej utrzymać w czystości. Co kilka tygodni usuwaj odchody i wylinki, w rękawiczkach i bez wzbijania kurzu.
  • Start: hodowcy zaczynają od kilkudziesięciu dorosłych osobników i dużych nimf, z przewagą samic. Hodowla potrzebuje kilku miesięcy, żeby nabrać tempa.

Temperatura i wilgotność

  • Temperatura: 28-32 °C. W 30 °C, hodowane w grupie, przechodzą od nimfy do postaci dorosłej w ok. 2,5 miesiąca, wobec prawie 4 w 25 °C (Budha Magar i współpracownicy, 2026). Użyj kabla lub maty grzewczej z termostatem z jednego boku lub pod częścią pudełka, żeby powstała cieplejsza strefa.
  • Wilgotność: umiarkowana. To gatunek suchego klimatu: zwykle wystarczą świeże warzywa. Nadmiar wilgoci i skroplona para sprowadzają pleśń i roztocza.

Dieta w hodowli

Są wszystkożerne. Podstawą jest sucha mieszanka bogata w białko, np. karma dla kur, pokarm dla ryb, płatki owsiane lub otręby, dostępna przez cały czas. Wodę i część witamin dostarczają warzywa i owoce: marchew, cukinia, dynia, pomarańcza, jabłko. Świeże kawałki kładź na spodeczku lub pokrywce, w małej ilości i często wymieniane, i usuwaj je, zanim się zepsują. Jak inne karaczany, przy braku białka lub wody mogą zjadać słabsze osobniki lub te świeżo po wylince.

Rozród i ooteki

Samce rozpoznasz po długich skrzydłach i pomarańczowym kolorze, a samice po ciemnym ciele i krótkich skrzydłach. Samice zostawiają ooteki w zakamarkach, między wytłoczkami lub na dnie pudełka. W cieple każda samica wytwarza ich w ciągu życia wiele (do 25 w badaniu Kim i Rust, 2013), a z każdej, przy uwzględnieniu wskaźnika wylęgu, wychodzi ok. 14 nimf. W niższej temperaturze inkubacja bardzo się wydłuża.

Jeśli chcesz partii o tej samej wielkości, zbieraj ooteki co tydzień lub co dwa tygodnie i przenoś je do osobnego pudełka, z takim samym ciepłem i pokarmem: dostaniesz grupy nimf w tym samym wieku, bardzo wygodne do karmienia kolonii określonej wielkości.

Odłowy bez załamania hodowli

  • Jak je wyłowić: podnieś wytłoczkę i strząśnij ją do gładkiego, wysokiego naczynia, np. szklanki lub wiaderka: wpadają do środka i nie mogą wyjść.
  • Bez nadmiernej eksploatacji: zawsze zostawiaj solidną rezerwę dorosłych i dużych nimf. Hodowle się załamują, gdy wyłowi się ich za dużo albo gdy brakuje pokarmu lub wody.

Jak podawać je mrówkom

Rozmiar dopasowany do kolonii

  • Kolonie w fazie zakładania i królowe z kilkoma robotnicami: cały runner jest za duży. Podaj kawałek świeżo zabitej nimfy z Rozmiaru S, mniej więcej wielkości robotnicy. Dla najmniejszych kolonii w fazie zakładania lepsza będzie termofilka.
  • Małe kolonie, 10-50 robotnic: nimfy z Rozmiaru S, świeżo zabite lub przecięte na pół, żeby robotnice od razu dotarły do miękkich części.
  • Średnie i duże kolonie: całe osobniki z Rozmiaru S lub L, żywe albo świeżo zabite, zależnie od tego, jak drapieżny jest gatunek.
  • Duże gatunki drapieżne (Harpegnathos, Myrmecia, Odontomachus): żywe. U Harpegnathos martwa ofiara zwykle się nie sprawdza, bo ich jad paraliżuje ofiarę, nie zabijając jej.

Żywe, świeżo zabite czy mrożone

  • Żywe: wypuszczaj je na arenę, nigdy do gniazda. Dla małych lub mało drapieżnych kolonii są za szybkie: mogą stresować robotnice albo się ukryć.
  • Świeżo zabite: najbezpieczniejsza forma dla większości kolonii. Zgnieć im głowę pęsetą tuż przed podaniem.
  • Mrożone: kilka godzin w zamrażarce wystarczy, żeby je zabić, a przy okazji masz zapas. Przed podaniem rozmróź je całkowicie.

Ile i jak często

Orientacyjnie tyle, ile kolonia zje w ciągu jednego dnia. I nie żałuj: im więcej białka, tym lepiej i szybciej rosną. Jeśli codziennie dbasz o formikarium i usuwasz resztki, lepiej przekarmiać, bo kolonia uznaje, że ma więcej zasobów, i rośnie szybciej; jeśli nie dasz rady często sprzątać, lepiej nie przesadzać.

Usuwaj resztki w ciągu 24 godzin. Nadjedzony karaczan, z wilgocią w środku, szybko gnije i pleśnieje oraz przyciąga roztocza. To szczególnie ważne w probówkach i wilgotnych gniazdach gipsowych.

Ucieczki, higiena i bezpieczeństwo

Jak zapobiegać ucieczkom

  • Pokrywa zawsze założona: choć nie wspinają się po gładkim plastiku, dorosłe samce podfruwają i mogą wyskoczyć, a nimfy wchodzą po każdej chropowatości, taśmie klejącej, silikonie czy kartonie opartym o ściankę.
  • Bariera przy krawędzi: pas wazeliny lub PTFE (Fluon) w górnej części pudełka daje dodatkowe zabezpieczenie.
  • Drobna siatka na wentylacji: nimfy tuż po wylęgu przechodzą przez bardzo małe otwory.
  • W formikarium: nie zostawiaj żywych osobników do następnego dnia.

Czy może stać się plagą w domu?

W mieszkaniu to mało prawdopodobne: to gatunek żyjący na zewnątrz, który na terenach, gdzie się zawlekł, żyje w studzienkach, szczelinach i ogrodach, a do domów wchodzi tylko sporadycznie; nie jest typowym szkodnikiem wnętrz, jak inne karaczany (Kim i Rust, 2013; Sutherland i współpracownicy, 2019). W ciepłym i suchym klimacie może jednak zadomowić się na zewnątrz, czego dowodzą Stany Zjednoczone, Korea Południowa i stwierdzenia we Wspólnocie Walenckiej. Dlatego nigdy ich nie wypuszczaj, trzymaj hodowlę zamkniętą, a resztki, ooteki i zużyte wytłoczki przed wyrzuceniem zamroź.

Alergie

Karaczany są znaną przyczyną alergii dróg oddechowych, a kto hoduje owady, jest narażony na ich odchody, wylinki i kurz. Zawodowa alergia na owady jest dobrze udokumentowana u hodowców i pracowników sklepów zoologicznych (Ganseman i współpracownicy, 2022), opisano też przypadek u hodowczyni Blaptica dubia (Wangberg i współpracownicy, 2021). Nie ma opublikowanych przypadków związanych z runnerem, ale ostrożność jest taka sama: rękawiczki przy sprzątaniu, maseczka, gdy unosi się kurz, dobra wentylacja, mycie rąk i hodowla z dala od sypialni.

Czego nie robić

  • Wypuszczać ich ani wyrzucać żywych do śmieci – ootek też nie: najpierw je zamroź.
  • Zostawiać pudełka bez pokrywy, bo „nie wspinają się”: dorosłe samce podfruwają.
  • Podawać żywego runnera kolonii w fazie zakładania ani kolonii z kilkoma robotnicami: jest za duży i za szybki.
  • Zostawiać resztek dłużej niż 24 godziny w gnieździe lub na arenie, zwłaszcza w probówkach.
  • Podawać zawsze tej samej ofiary: zmieniaj źródła białka z tygodnia na tydzień.
  • Miseczki z wodą, gnijące owoce lub skroplona para w hodowli: utopione nimfy, pleśń i roztocza.
  • Trzymać ich w lodówce: w odróżnieniu od mączników źle to znoszą.
  • Podawać karaczanów złapanych w domu lub na ulicy: mogą przenosić insektycydy i patogeny. Tylko z hodowli.

Źródła naukowe

Ten poradnik opiera się na literaturze naukowej o Shelfordella lateralis (Periplaneta lateralis, Blatta lateralis), na Cockroach Species File (cockroach.speciesfile.org), na przewodniku po karaczanach Uniwersytetu Kalifornijskiego (Sutherland, Choe i Rust, 2019, Pest Notes: Cockroaches, UC ANR 7467, ipm.ucanr.edu), na biuletynie Uniwersytetu Tennessee poświęconym temu gatunkowi (Vail, 2022, Insec(tc)ure 3(4), epp.tennessee.edu) oraz na doświadczeniu Antomas i innych hodowców. Najważniejsze pozycje:

  1. Kim, T. & Rust, M. K. (2013). Life history and biology of the invasive Turkestan cockroach (Dictyoptera: Blattidae). Journal of Economic Entomology 106: 2428–2432. doi:10.1603/EC13052
  2. Budha Magar, I., Bowers, K., Quezada, P. & Hubbard, C. B. (2026). Development and morphometrics of the Turkestan cockroach (Periplaneta lateralis) under solitary and cohort rearing at 25 and 30 °C. Insects 17: 948. doi:10.3390/insects17090948
  3. Ma, J., Du, C., Zhou, C., Sheng, Y., Fan, Z., Yue, B. & Zhang, X. (2017). Complete mitochondrial genomes of two blattid cockroaches, Periplaneta australasiae and Neostylopyga rhombifolia, and phylogenetic relationships within the Blattaria. PLOS ONE 12: e0177162. doi:10.1371/journal.pone.0177162
  4. Olson, A. R. (1985). Blatta (Shelfordella) lateralis, the Turkestan cockroach (Blattoidea: Blattidae) recorded from Arizona. Bulletin of the Entomological Society of America 31: 30. doi:10.1093/besa/31.2.30
  5. Oonincx, D. G. A. B. & Dierenfeld, E. S. (2012). An investigation into the chemical composition of alternative invertebrate prey. Zoo Biology 31: 40–54. doi:10.1002/zoo.20382
  6. Schauer, C., Thompson, C. L. & Brune, A. (2012). The bacterial community in the gut of the cockroach Shelfordella lateralis reflects the close evolutionary relatedness of cockroaches and termites. Applied and Environmental Microbiology 78: 2758–2767. doi:10.1128/AEM.07788-11
  7. Schauer, C., Thompson, C. & Brune, A. (2014). Pyrotag sequencing of the gut microbiota of the cockroach Shelfordella lateralis reveals a highly dynamic core but only limited effects of diet on community structure. PLOS ONE 9: e85861. doi:10.1371/journal.pone.0085861
  8. Pradera, C., Pérez-Prieto, C., Palazón, C. & Jiménez-Juárez, D. (2023). Dos primeros registros de la cucaracha exótica Periplaneta lateralis (Walker, 1868) (Insecta, Blattodea) en la Comunidad Valenciana. Boletín de la Asociación española de Entomología 47: 79–81. doi:10.70186/baeepziy2655
  9. Petrovskiy, A. B., Raldugina, A. O. & Reshetnikov, A. N. (2024). Turkestan cockroach Periplaneta lateralis Walker, 1868 — a new alien species in Russia. Russian Journal of Biological Invasions 15: 606–613. doi:10.1134/S2075111724700486
  10. Shim, J., Sim, H., Ko, D., Jeong, S.-H. & Lee, S.-B. (2026). Establishment of the Turkestan cockroach, Periplaneta lateralis (Blattodea: Blattidae), in South Korea. Journal of Integrated Pest Management 17. doi:10.1093/jipm/pmag041
  11. Ganseman, E., Gouwy, M., Bullens, D. M. A., Breynaert, C., Schrijvers, R. & Proost, P. (2022). Reported cases and diagnostics of occupational insect allergy: a systematic review. International Journal of Molecular Sciences 24: 86. doi:10.3390/ijms24010086
  12. Wangberg, H., Mendoza, J., Gomez, R., Coop, C., White, A. & Woessner, K. (2021). The first reported case of Blaptica dubia cockroach allergy. Allergy, Asthma & Clinical Immunology 17. doi:10.1186/s13223-021-00618-2
Brak opinii
Komentarze (0)
Na razie nie dodano żadnej recenzji.

16 innych produktów w tej samej kategorii:

Klienci którzy zakupili ten produkt kupili również:

Klienci którzy zakupili ten produkt kupili również: