Tenebrio molitor – mącznik: larwa – prawdziwe zdjęcie Antomas
Tenebrio molitor – mącznik: larwa, poczwarka i dorosły chrząszcz – prawdziwe zdjęcie Antomas
Tenebrio molitor – mącznik: larwa – prawdziwe zdjęcie Antomas
Tenebrio molitor – mącznik: larwa, poczwarka i dorosły chrząszcz – prawdziwe zdjęcie Antomas

Tenebrio molitor – mącznik

Obecnie brak na stanie
2,99 €
Brutto

Spiżarnia pełna białka, która mieści się w lodówce. Tenebrio molitor, czyli mącznik, to nie robak, lecz larwa chrząszcza, bogata w białko i tłuszcz, która w 8-10 °C przetrwa tygodnie, prawie się nie zmieniając. Larwa, która potrafi pić wodę z powietrza i wytwarza jedno z najsilniejszych znanych białek przeciw zamarzaniu. Dla Twoich mrówek martwa i otwarta: świeżo po linieniu i pocięta dla małych kolonii, cała ze zmiażdżoną głową dla dużych. A jeśli zużywasz ich dużo, bez wysiłku wyhodujesz je w otrębach. Format: Rozmiar S – 200 sztuk. Wysyłka do całej Europy z gwarancją żywej dostawy.


 

Zastosowanie: żywy pokarm dla mrówek i innych owadożerców

Co to jest: larwa chrząszcza Tenebrio molitor; sprzedawana w rozmiarze S, w pojemnikach po 200 sztuk. Jak je przechowywać: w ich otrębach, w lodówce w temperaturze 8-10 °C, gdzie wytrzymują tygodniami, prawie nie rosnąc; co 2-3 tygodnie jeden dzień w temperaturze pokojowej z kawałkiem marchwi lub ziemniaka. Jak je podawać: martwe, ze zmiażdżoną głową albo pocięte; małym koloniom najlepiej świeżo po linieniu (białe i miękkie). Czy można je hodować? Tak, w otrębach pszennych w temperaturze 25-28 °C: pełny cykl trwa od 3 do 5 miesięcy.

Tenebrio molitor Linnaeus, 1758 to chrząszcz z rodziny Tenebrionidae, klasyczny szkodnik mąki i przechowywanego zboża, który wraz z handlem zbożem rozprzestrzenił się dziś niemal na cały świat. To, co sprzedajemy pod nazwą «mącznik», to jego larwa: choć potocznie mówi się o niej «robak», wcale nie jest robakiem (prawdziwe robaki, jak dżdżownica, to beznogie pierścienice), lecz larwą owada, z głową, trzema parami odnóży i chitynowym egzoszkieletem. W dalszej części karty słowa «mącznik» używamy właśnie w tym handlowym sensie.

To prawdopodobnie najczęściej hodowany żywy pokarm na świecie: hoduje się go w tonach dla gadów, ptaków i ryb, a od 2021 roku jest dopuszczony w Unii Europejskiej jako żywność dla ludzi. Dla mrówek to tanie białko, łatwe w przechowywaniu i dostępne przez cały rok, z kilkoma trikami, które wyjaśniamy niżej.

Dlaczego to dobry pokarm dla mrówek

Spiżarnia, którą trzymasz w lodówce

W przeciwieństwie do świerszczy i karaczanów larwa T. molitor bardzo dobrze znosi chłód. W jednym z badań larwy przechowywane przez 120 dni w otrębach w temperaturze 10 °C straciły tylko 15,8% przeżywalności, a dorosłe chrząszcze, które się potem z nich wylęgły, były niemal wszystkie prawidłowe (Errico i współpracownicy, 2021). Z jednym pojemnikiem w lodówce masz białko na tygodnie bez zakładania hodowli.

Dużo energii w małej objętości

To tłusta ofiara. Według analiz Finke’a (2002) larwa z hodowli komercyjnej zawiera około 62% wody, 18,7% białka surowego i 13,4% tłuszczu w świeżej masie: w suchej masie prawie połowa to białko, a ponad jedna trzecia to tłuszcz. Kolonie w pełnym rozwoju, z dużą ilością larw, świetnie go wykorzystują.

OfiaraSucha masaBiałko surowe*Tłuszcz surowy*
Tenebrio molitor, larwa38,1%49%35%
Tenebrio molitor, dorosły chrząszcz38,8%67,7%17,7%

* W suchej masie. Larwa: wyliczone na podstawie Finke’a (2002); postać dorosła: Oonincx i Dierenfeld (2012).

Jak wszystkie owady karmowe ma bardzo mało wapnia i dużo fosforu (Finke, 2002). Dlatego nie powinien być jedynym źródłem białka: w Antomas zalecamy zmieniać go z tygodnia na tydzień z innymi ofiarami, takimi jak Thermobia domestica (mała i miękka, idealna dla kolonii w fazie zakładania), świerszcz czy karaczan dubia.

Trzy ofiary w jednej: larwa, poczwarka i chrząszcz

Jedna hodowla daje trzy rodzaje ofiar. Larwę do krojenia na kawałki; poczwarkę, białą, miękką i bez ruchomych odnóży, bardzo łatwą do rozebrania i przeniesienia, której laboratoria używają do karmienia mrówek drapieżnych; i dorosłego chrząszcza, twardszego, dla dużych kolonii.

Świeżo po linieniu: miękki kąsek

Larwy linieją wiele razy. Przez kilka godzin po każdym linieniu są białe i miękkie, z jeszcze nieutwardzoną kutykulą: to najlepszy moment, by podać je małej kolonii, która nie zawsze potrafi otworzyć ciemną, twardą larwę.

Biologia

Od 14 do 18 linień: larwa, która dostosowuje się do pokarmu

Liczba stadiów larwalnych nie jest stała. W laboratorium wahała się od 14 do 18, najczęściej 15 lub 16, a różnice pojawiają się od dziesiątego stadium (Morales-Ramos i współpracownicy, 2015). Przy lepszej diecie (otręby z ziemniakiem lub z dodatkiem białka) larwy linieją rzadziej i szybciej dochodzą do przepoczwarczenia (Morales-Ramos i współpracownicy, 2010). Temperatura i wilgotność też zmieniają długość cyklu: hodowle najlepiej rozwijają się w 25-28 °C i przy wilgotności względnej 60-75% (Ribeiro i współpracownicy, 2018).

Pije wodę z powietrza przez jelito proste

Żyje w suchej mące i otrębach, a mimo to nie wysycha. Jej sekretem jest kompleks kryptonefrydialny: końce cewek Malpighiego otaczają jelito proste, pompują sole i niemal całkowicie osuszają odchody (Ramsay, 1964). Gdy powietrze jest prawie nasycone parą wodną, larwa potrafi nawet wchłaniać parę wodną przez jelito proste; w jednym z doświadczeń wchłanianie zaczęło się przy wilgotności względnej około 93% (Hansen i współpracownicy, 2004). W domowej hodowli wodę i tak dostają z warzyw.

Jedno z najsilniejszych znanych białek przeciw zamarzaniu

Larwa wytwarza białko przeciw zamarzaniu (TmAFP) nawet 100 razy aktywniejsze niż u ryb polarnych, zdolne obniżyć punkt zamarzania jej hemolimfy o około 5,5 °C (Graham i współpracownicy, 1997). Jego struktura, wyjątkowo regularna helisa beta, naśladuje powierzchnię lodu i hamuje wzrost kryształów (Liou i współpracownicy, 2000). To częściowo wyjaśnia, dlaczego tak dobrze znosi lodówkę.

Poczwarki z «sidłami» przeciw kanibalizmowi

Larwy zjadają poczwarki, jeśli tylko mogą. Poczwarka broni się gwałtownymi skrętami odwłoka i «pułapkami» (gin traps) między segmentami, które zamykają się jak szczypce, gdy się ich dotknie. Gdy w doświadczeniu poczwarki sparaliżowano, larwy atakowały je i zabijały w ciągu kilku dni; nienaruszone prawie nigdy nie były zjadane (Ichikawa i Kurauchi, 2009). W hodowli z małą ilością pokarmu lub zbyt dużym zagęszczeniem kanibalizm jednak występuje: dlatego warto oddzielać poczwarki.

Je styropian

W 2015 roku wykazano, że larwy gryzą i trawią polistyren spieniony: rozkładają go w jelicie w mniej niż 24 godziny, częściowo aż do CO2, a te, które jadły wyłącznie styropian, przeżyły miesiąc równie dobrze jak karmione otrębami (Yang i współpracownicy, 2015a). Odpowiada za to ich flora jelitowa: po podaniu antybiotyków rozkład ustaje (Yang i współpracownicy, 2015b). Wniosek praktyczny: nie trzymaj ich w pudełkach ze styropianu, bo go zjedzą i w końcu uciekną.

Od szkodnika mąki do żywności dla ludzi

W 2021 roku Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności uznał, że suszona larwa T. molitor jest bezpieczna jako nowa żywność, z jednym zastrzeżeniem: może wywoływać alergię, zwłaszcza u osób uczulonych już na roztocza lub owoce morza (EFSA, 2021). Był to pierwszy owad oceniony przez EFSA, a Komisja Europejska dopuściła go w tym samym roku (rozporządzenie wykonawcze (UE) 2021/882).

Wielkość i morfologia

Larwa jest walcowata, wydłużona, w kolorze od złocistożółtego do jasnobrązowego, z ciemniejszymi pierścieniami między segmentami. Ma zesklerotyzowaną głowę z gryzącymi żuwaczkami, trzy pary krótkich odnóży tułowiowych i twardą, błyszczącą kutykulę. Po każdym linieniu jest biała i ciemnieje w ciągu kilku godzin. Poczwarka jest biała lub kremowa, nieruchoma poza skrętami odwłoka. Postać dorosła to wydłużony chrząszcz, rudobrązowy tuż po wylęgu, a potem błyszcząco czarny, z prążkowanymi pokrywami i sprawnymi skrzydłami, choć w hodowli rzadko lata.

Przybliżone wymiary i cykl

  • Larwa ostatniego stadium: około 25-30 mm (rozmiar S w sklepie to małe larwy)
  • Stadia larwalne: 14-18, najczęściej 15-16
  • Woda w larwie: około 62%
  • Poczwarka: około jednego-dwóch tygodni w 25 °C, dłużej w chłodzie
  • Postać dorosła: około 12-18 mm
  • Pełny cykl w 25-28 °C: od 3 do 5 miesięcy, zależnie od diety

Stadia: Morales-Ramos i współpracownicy (2015); woda: Finke (2002); temperatura i cykl: Ribeiro i współpracownicy (2018). Wymiary pochodzą z literatury ogólnej i zmieniają się zależnie od diety.

Jak przechowywać je w domu przez kilka dni lub tygodni

  • W lodówce, w 8-10 °C. W chłodzie prawie nie jedzą, nie rosną i bardzo długo się nie przepoczwarczają. Unikaj najzimniejszej części i drzwi lodówki: poniżej około 5 °C gorzej przeżywają.
  • W ich otrębach, w tym samym pojemniku albo w gładkim plastikowym słoiku z dziurkowaną pokrywką. Bez warzyw w lodówce: gniją i powodują skraplanie wilgoci.
  • Co 2-3 tygodnie jeden dzień poza lodówką: w temperaturze pokojowej, z kawałkiem marchwi lub ziemniaka. Jedzą i piją, a potem wracają do lodówki. Dobrze odżywiona larwa lepiej karmi Twoje mrówki.
  • W temperaturze pokojowej też wytrzymują, ale rosną i w ciągu kilku tygodni zmieniają się w poczwarki i chrząszcze.

Jak je hodować

Jeśli zużywasz ich dużo, hodowla jest prosta i tania. Poniższe wskazówki podsumowują literaturę o hodowli masowej i zwykłą praktykę hodowców.

  • Pojemnik: gładkie plastikowe pudełka, niskie i szerokie, z pokrywką wentylowaną siatką. Ani chrząszcz, ani larwa nie wspinają się po gładkim plastiku. Żadnego styropianu.
  • Podłoże i pokarm: 3-5 cm otrębów pszennych, które są jednocześnie ściółką i pokarmem, z płatkami owsianymi i 5-10% drożdży piwnych (Ribeiro i współpracownicy, 2018).
  • Woda: plasterki marchwi, ziemniaka lub jabłka na otrębach; resztki usuwaj, zanim spleśnieją. Nigdy wolnej wody.
  • Temperatura i wilgotność: 25-28 °C i wilgotność względna 60-75%; powyżej około 30 °C rośnie śmiertelność (Ribeiro i współpracownicy, 2018). W temperaturze domowej też się rozmnażają, ale wolniej.
  • Poczwarki osobno: zbieraj je co kilka dni i przenoś do pudełka z odrobiną otrębów, żeby larwy ich nie zjadły.
  • Chrząszcze i składanie jaj: chrząszcze przez całe tygodnie składają w otrębach setki maleńkich jaj. Jeśli chcesz mieć larwy w jednym rozmiarze, przenoś dorosłe osobniki do nowego pudełka co 1-2 tygodnie: w każdym wylęgnie się partia w tym samym wieku.
  • Zbiór: kuchenne sitko oddziela larwy od otrębów i odchodów (drobnego «pyłu»). Wymień podłoże, gdy prawie całe zamieni się w pył.

Jak podawać je mrówkom

Żywa larwa ma twardą kutykulę, zakopuje się w podłożu i gryzie żuwaczkami. Dlatego w Antomas nigdy nie podajemy jej całej i żywej małym koloniom: zawsze martwą i otwartą.

  • Jak ją zabić: zmiażdż jej głowę pęsetą tuż przed podaniem albo zamroź ją i rozmroź. Martwa ani się nie chowa, ani nie gryzie.
  • Otwarta lub pocięta: wiele mrówek ma trudność z przebiciem kutykuli. Przecięta na pół albo nacięta tak, żeby było widać wnętrze, zostaje od razu wykorzystana.
  • Kolonie w fazie zakładania i kolonie z kilkoma robotnicami: kawałek kilkumilimetrowy świeżo wylinkowanej (białej) larwy albo pocięta poczwarka. Dla nich zwykle lepiej sprawdza się mała ofiara, taka jak Thermobia domestica.
  • Średnie kolonie (50-200 robotnic): 1-3 otwarte larwy na karmienie albo jedna cała poczwarka.
  • Duże kolonie: kilka larw, poczwarek lub zmiażdżonych dorosłych chrząszczy. Większe mrówki, takie jak Camponotus cruentatus, mrówka żniwiarka Messor barbarus, która je też białko, czy drapieżne, jak Odontomachus banksi, bez problemu rozbierają mącznika na części.
  • Nasycenie przewodu pokarmowego: dzień wcześniej daj im marchew lub świeże warzywa. Dobrze odżywiona larwa to lepszy pokarm niż taka, która od tygodni głoduje w lodówce.
  • Usuwaj resztki: pusta kutykula zostaje na arenie. Usuń ją w ciągu 24-48 godzin, tak jak każdy niezjedzony kawałek, żeby uniknąć pleśni i roztoczy.

I nie żałuj pokarmu: przy codziennej obsłudze i usuwaniu resztek lepiej przekarmiać, bo kolonia rozumie, że ma zasoby, i szybciej rośnie. Jeśli nie możesz często sprzątać, lepiej nie przesadzać. Gatunkom, które niechętnie go przyjmują, podawaj inne ofiary; jeśli chcesz większej larwy, masz też zofobasa (Zophobas morio), z tej samej rodziny.

Ucieczki, higiena i bezpieczeństwo

  • Ucieczki: ani larwy, ani chrząszcze nie wspinają się po gładkim plastiku ani po szkle, ale po kartonie i drewnie już tak, a larwy przegryzają się przez styropian. Dorosłe osobniki mają skrzydła: zawsze zamykaj pudełko.
  • Spiżarnia: to szkodnik przechowywanej żywności. Jedna uciekinierka to nie problem, ale nie zostawiaj hodowli otwartych ani w pobliżu mąki i karmy.
  • Alergie: jego białka, zwłaszcza tropomiozyna i kinaza argininowa, dają reakcje krzyżowe z białkami roztoczy kurzu domowego i owoców morza (Verhoeckx i współpracownicy, 2014; EFSA, 2021). Jeśli masz alergię na któreś z nich, obsługuj hodowlę w rękawiczkach, nie wzbijaj pyłu z otrębów i myj ręce.
  • Roztocza i pleśń: pojawiają się przy nadmiarze wilgoci i gnijących warzywach. Usuwaj resztki warzyw i wymieniaj stare otręby.
  • Zapach: sucha, dobrze utrzymana hodowla prawie nie pachnie; jeśli czuć amoniak lub pleśń, jest za wilgotno albo za ciasno.

Czego nie robić

  • Podawać żywych, całych larw samotnej królowej lub kolonii w fazie zakładania: mogą gryźć i zakopują się.
  • Podawać go jako jedynego białka: ma mało wapnia i jest bardzo tłusty. Zmieniaj ofiary z tygodnia na tydzień.
  • Trzymać je w lodówce poniżej około 5 °C albo w zamrażarce, jeśli chcesz, żeby przeżyły.
  • Wkładać marchew lub ziemniak do pojemnika w lodówce albo dawać ich za dużo w hodowli: pleśń i roztocza.
  • Używać pudełek ze spienionego polistyrenu (styropianu): zjadają go.
  • Zostawiać kutykule i resztki na arenie dłużej niż przez dwa dni.
  • Podawać chrząszcze złapane w spiżarni lub magazynie, bo mogą mieć na sobie środki owadobójcze: tylko z hodowli.
  • Wypuszczać larwy lub chrząszcze na zewnątrz.

Źródła naukowe

Ta karta opiera się na literaturze naukowej o Tenebrio molitor, na rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2021/882, które dopuszcza suszoną larwę jako nową żywność, oraz na doświadczeniu Antomas i innych hodowców. Najważniejsze źródła:

  1. Ribeiro, N., Abelho, M. & Costa, R. (2018). A review of the scientific literature for optimal conditions for mass rearing Tenebrio molitor (Coleoptera: Tenebrionidae). Journal of Entomological Science 53: 434–454. doi:10.18474/JES17-67.1
  2. Morales-Ramos, J. A., Rojas, M. G., Shapiro-Ilan, D. I. & Tedders, W. L. (2010). Developmental plasticity in Tenebrio molitor (Coleoptera: Tenebrionidae): analysis of instar variation in number and development time under different diets. Journal of Entomological Science 45: 75–90. doi:10.18474/0749-8004-45.2.75
  3. Morales-Ramos, J. A., Kay, S., Rojas, M. G., Shapiro-Ilan, D. I. & Tedders, W. L. (2015). Morphometric analysis of instar variation in Tenebrio molitor (Coleoptera: Tenebrionidae). Annals of the Entomological Society of America 108: 146–159. doi:10.1093/aesa/sau049
  4. Errico, S., Dimatteo, S., Moliterni, S. & Baldacchino, F. (2021). Effects of long-lasting cold storage on Tenebrio molitor larvae (Coleoptera: Tenebrionidae). Journal of Insects as Food and Feed 7: 1111–1116. doi:10.3920/JIFF2020.0162
  5. Finke, M. D. (2002). Complete nutrient composition of commercially raised invertebrates used as food for insectivores. Zoo Biology 21: 269–285. doi:10.1002/zoo.10031
  6. Oonincx, D. G. A. B. & Dierenfeld, E. S. (2012). An investigation into the chemical composition of alternative invertebrate prey. Zoo Biology 31: 40–54. doi:10.1002/zoo.20382
  7. Ramsay, J. A. (1964). The rectal complex of the mealworm Tenebrio molitor, L. (Coleoptera, Tenebrionidae). Philosophical Transactions of the Royal Society B 248: 279–314. doi:10.1098/rstb.1964.0013
  8. Hansen, L. L., Ramløv, H. & Westh, P. (2004). Metabolic activity and water vapour absorption in the mealworm Tenebrio molitor L. (Coleoptera, Tenebrionidae): real-time measurements by two-channel microcalorimetry. Journal of Experimental Biology 207: 545–552. doi:10.1242/jeb.00762
  9. Graham, L. A., Liou, Y.-C., Walker, V. K. & Davies, P. L. (1997). Hyperactive antifreeze protein from beetles. Nature 388: 727–728. doi:10.1038/41908
  10. Liou, Y.-C., Tocilj, A., Davies, P. L. & Jia, Z. (2000). Mimicry of ice structure by surface hydroxyls and water of a β-helix antifreeze protein. Nature 406: 322–324. doi:10.1038/35018604
  11. Ichikawa, T. & Kurauchi, T. (2009). Larval cannibalism and pupal defense against cannibalism in two species of tenebrionid beetles. Zoological Science 26: 525–529. doi:10.2108/zsj.26.525
  12. Yang, Y., Yang, J., Wu, W.-M., Zhao, J. et al. (2015a). Biodegradation and mineralization of polystyrene by plastic-eating mealworms: Part 1. Chemical and physical characterization and isotopic tests. Environmental Science & Technology 49: 12080–12086. doi:10.1021/acs.est.5b02661
  13. Yang, Y., Yang, J., Wu, W.-M., Zhao, J. et al. (2015b). Biodegradation and mineralization of polystyrene by plastic-eating mealworms: Part 2. Role of gut microorganisms. Environmental Science & Technology 49: 12087–12093. doi:10.1021/acs.est.5b02663
  14. Verhoeckx, K. C. M., van Broekhoven, S., den Hartog-Jager, C. F., Gaspari, M. et al. (2014). House dust mite (Der p 10) and crustacean allergic patients may react to food containing yellow mealworm proteins. Food and Chemical Toxicology 65: 364–373. doi:10.1016/j.fct.2013.12.049
  15. EFSA NDA Panel (Turck, D. et al.) (2021). Safety of dried yellow mealworm (Tenebrio molitor larva) as a novel food pursuant to Regulation (EU) 2015/2283. EFSA Journal 19: e06343. doi:10.2903/j.efsa.2021.6343
Brak opinii
Komentarze (0)
Na razie nie dodano żadnej recenzji.

16 innych produktów w tej samej kategorii:

Klienci którzy zakupili ten produkt kupili również:

Klienci którzy zakupili ten produkt kupili również: