Ta strona internetowa używa własnych plików cookie i plików cookie podmiotów trzecich, aby ulepszać nasze usługi i wyświetlać Ci reklamy dopasowane do Twoich preferencji na podstawie analizy Twoich nawyków przeglądania. Aby wyrazić zgodę na ich użycie, kliknij przycisk Akceptuję.
Preferencje dotyczące plików cookie
| Cookie | Dostawca | Przeznaczenie | Termin ważności |
|---|---|---|---|
| PHPSESSID | antomas.es | Utrzymuje Twoją sesję przeglądania na serwerze. | 20 dni |
| Cookie | Dostawca | Przeznaczenie | Termin ważności |
|---|---|---|---|
| VISITOR_INFO1_LIVE | youtube.com | Próbuje oszacować przepustowość łącza użytkownika na stronach z osadzonymi filmami YouTube. | 179 dni |
| YSC | youtube.com | Rejestruje unikalny identyfikator, aby prowadzić statystyki obejrzanych przez użytkownika filmów YouTube. | Sesja |
| Cookie | Dostawca | Przeznaczenie | Termin ważności |
|---|---|---|---|
| _ga | Rejestruje unikalny identyfikator używany do tworzenia danych statystycznych o tym, jak odwiedzający korzysta ze strony. | 2 lata | |
| _gat_gtag_UA_# | Służy do ograniczania częstotliwości żądań. | 1 minuta | |
| _gd# | Sesyjny plik cookie Google Analytics, który tworzy dane statystyczne o korzystaniu ze strony; jest usuwany po zamknięciu przeglądarki. | Sesja |
| Cookie | Dostawca | Przeznaczenie | Termin ważności |
|---|---|---|---|
| sib_cuid | antomas.es | Sesja |
Biologia
Medauroidea extradentata, patyczak z Wietnamu (dawnego Annamu), to straszyk pochodzący z tego kraju. Związany jest z ciepłymi, wilgotnymi środowiskami z bujną roślinnością, gdzie dużą część dnia spędza nieruchomo wśród gałązek i liści.
Jego główną obroną jest kamuflaż. Wydłużone ciało, wąskie nogi i roślinne ubarwienie sprawiają, że trudno go odróżnić od cienkiej gałązki. Gdy się nie rusza, wygląda, jakby grał rolę posągu: trzyma wyprostowane nogi i unika każdego ruchu, który mógłby go zdradzić.
To gatunek przede wszystkim nocny. W dzień zwykle odpoczywa wśród roślin, a o zmierzchu staje się bardziej aktywny, przemieszcza się po terrarium i zaczyna jeść. Jest całkowicie roślinożerny i żywi się liśćmi różnych roślin.
Jedną z jego najciekawszych cech jest rozmnażanie. Wiele linii hodowanych w niewoli potrafi rozmnażać się przez partenogenezę, więc samica może wydać potomstwo bez kopulacji z samcem. Można to porównać do naturalnego klonowania, choć biologicznie proces jest bardziej złożony, a potomstwa nie zawsze należy traktować jako absolutnie identycznej kopii.
Samce istnieją i gatunek może też rozmnażać się płciowo, ale w wielu europejskich liniach hodowlanych są dużo rzadsze. Gdy trzyma się same samice, z jaj partenogenetycznych wylęgają się głównie nowe samice.
Samica nie buduje gniazda ani nie opiekuje się jajami. Upuszcza je pojedynczo na dno terrarium, gdzie leżą aż do wylęgu. Okres inkubacji może się znacznie różnić w zależności od temperatury, wilgotności i linii genetycznej i zwykle trwa kilka tygodni lub kilka miesięcy.
Ta łatwość rozmnażania sprawia, że M. extradentata to gatunek bardzo wdzięczny, ale też wymaga kontrolowania liczby jaj. Jedna samica może szybko dać początek populacji większej, niż terrarium jest w stanie utrzymać.
Nie przechodzi zimowej diapauzy porównywalnej z gatunkami z klimatu umiarkowanego. Przy stabilnej temperaturze i świeżym pokarmie może być aktywny i rozmnażać się przez cały rok.
Wielkość i morfologia
Medauroidea extradentata ma niezwykle wydłużone i wąskie ciało, bez funkcjonalnych skrzydeł u obu płci. Wygląda jak cienka gałązka pokryta drobnymi nierównościami i kolcami.
Ubarwienie może być zielone, beżowe, jasnobrązowe lub ciemnobrązowe. Niektóre osobniki zmieniają też odcień po każdej wylince albo w zależności od warunków otoczenia, pokarmu i linii genetycznej.
Samice są wyraźnie większe, masywniejsze i cięższe od samców. Mają szeroki odwłok, zwłaszcza gdy są pełne jaj, i drobne kolce wzdłuż ciała i nóg.
Samce, jeśli się pojawią, są mniejsze i smuklejsze. Mają lekkie ciało i jeszcze bardziej wysmukłe proporcje, co ułatwia odróżnienie ich od dorosłych samic.
Przybliżone wymiary
- Samice: około 10-12 cm
- Samce: około 7-8 cm
- Świeżo wyklute nimfy: około 1,5-2 cm
Nogi są długie i delikatne. Są doskonale przystosowane do trzymania się gałązek i liści, ale mogą się uszkodzić, jeśli zwierzę się chwyci lub spróbuje siłą oderwać od powierzchni.
Nimfy muszą przejść kilka wylinek, zanim osiągną dorosłość. Podczas linienia zwisają z roślin i powoli wychodzą ze starego oskórka. Potrzebują dość dużo wolnej przestrzeni w pionie, bo wylinka przy ziemi lub przy ściance może skończyć się zdeformowanymi nogami albo osobnikami, które nie zdołają się całkowicie uwolnić.
Hodowla
Medauroidea extradentata można uznać za gatunek łatwy, odpowiedni dla osób, które zaczynają hodowlę straszyków. Jest odporny, przyjmuje kilka roślin pokarmowych i może się rozmnażać bez trzymania pary.
Łatwość nie oznacza, że można go hodować bez planowania. Wentylacja, przestrzeń w pionie, stały dostęp do świeżych liści i kontrola rozmnażania są niezbędne.
Zalecane parametry
- Temperatura: 20-26 °C
- Temperatura nocna: może spaść do 18-20 °C
- Wilgotność względna: około 55-75%
- Wentylacja: wysoka, bez zamkniętego, nasyconego wilgocią powietrza
- Terrarium: pionowe, siatkowe lub z dużymi wentylowanymi powierzchniami
- Podłoże: ręcznik papierowy, włókno kokosowe lub czyste podłoże roślinne
W pomieszczeniu, w którym utrzymują się te wartości, nie potrzebuje dodatkowego ogrzewania. Zbyt wysokie temperatury, zwłaszcza powyżej 28-30 °C przy słabej wentylacji, mogą mu szkodzić.
Wysokość terrarium powinna wynosić co najmniej około trzykrotności długości ciała dorosłego osobnika. Dla małej grupy zaleca się pojemnik o wysokości co najmniej 40-50 cm, z gałązkami, po których można się wspinać i na których można zawisnąć podczas wylinki.
Terrarium należy lekko zraszać co jeden lub dwa dni, dostosowując częstotliwość do wentylacji i klimatu w pomieszczeniu. Krople na liściach pozwalają też zwierzętom pić.
Nie warto trzymać pojemnika stale mokrego. Połączenie wysokiej wilgotności, resztek roślin i słabej wentylacji sprzyja pleśni i może szczególnie zaszkodzić jajom i młodym nimfom.
Karmienie
Najbardziej polecane rośliny to:
- Jeżyna
- Róża
- Dąb
- Głóg jednoszyjkowy
- Malina
Jeżyna jest zwykle najwygodniejszym wyborem, bo jest dostępna przez dużą część roku i chętnie przyjmowana.
Wszystkie liście muszą pochodzić z miejsc wolnych od pestycydów, herbicydów, miejskich oprysków i bezpośrednich zanieczyszczeń z ruchu drogowego. Przed podaniem warto je umyć i sprawdzić, czy nie ma na nich pająków, mrówek ani innych drapieżników.
Gałązki można utrzymać świeże w pojemniku z wodą. Otwór trzeba zakryć watą, siatką lub dziurkowanym papierem, żeby nimfy nie wpadły do środka i nie utonęły.
Liście należy wymieniać, gdy zaczynają wysychać. Roślina, która przestała być atrakcyjna, może sprawić, że młode osobniki zbyt długo pozostaną bez jedzenia.
Rozmnażanie i inkubacja
Dorosłe samice upuszczają jaja na podłoże. Można je regularnie zbierać i przenosić do wentylowanego pojemnika do inkubacji.
Jaja należy trzymać na wermikulicie, włóknie kokosowym, czystym piasku lub lekko wilgotnym ręczniku papierowym. Podłoże nigdy nie może być przemoczone, bo nadmiar wody sprzyja pleśni i może udusić zarodek.
Temperatura około 22-25 °C zwykle zapewnia stabilny rozwój. Trzeba utrzymywać umiarkowaną wilgotność i regularnie sprawdzać jaja, by usuwać zepsute.
Ponieważ to bardzo płodny gatunek, nie warto inkubować wszystkich złożonych jaj. Lepiej wybrać tylko tyle osobników, ile można prawidłowo pomieścić i wykarmić.
Nadmiarowych jaj, nimf ani dorosłych osobników nigdy nie wolno wypuszczać do środowiska naturalnego. To gatunek odporny i rozmnażający się partenogenetycznie, więc nawet jedna samica mogłaby dać początek nowej populacji poza swoim naturalnym zasięgiem.
Zachowanie w hodowli
W dzień zwykle pozostaje nieruchomy, zwłaszcza gdy terrarium jest dobrze oświetlone. Jego aktywność rośnie po zmroku: wtedy można obserwować jedzenie, wędrówki i szukanie nowych liści.
Nie jest agresywny, nie gryzie w odczuwalny sposób i nie ma żądła ani niebezpiecznych wydzielin obronnych. Jego strategia polega głównie na pozostawaniu w ukryciu dzięki kamuflażowi albo na upadku na ziemię, gdy czuje zagrożenie.
Można go trzymać w grupach, jeśli ma dość miejsca i pokarmu. Przegęszczenie prowadzi do rywalizacji o najlepsze miejsca do linienia, gromadzenia się odpadków i większego ryzyka urazów.
Obsługa i bezpieczeństwo
Można go ostrożnie brać na rękę, pozwalając, by owad sam na nią wszedł. Nigdy nie należy go chwytać ani ciągnąć za nogę, bo może ją odrzucić lub ulec urazowi.
Nimfy mogą częściowo zregenerować utracone kończyny przy kolejnych wylinkach, ale dorosłe osobniki nie mają już tej zdolności. Dlatego trzeba ograniczać branie na rękę do minimum i zawsze robić to nad bezpieczną powierzchnią.
To gatunek nieszkodliwy dla człowieka, ale delikatny fizycznie. Najlepiej cieszyć się nim, obserwując jego zachowanie i pozwalając mu poruszać się z własnej inicjatywy.
- Poziom trudności
- Początkujący