Camponotus consobrinus: królowa i robotnice – prawdziwe zdjęcie Antomas
Camponotus consobrinus: królowa i robotnice – prawdziwe zdjęcie Antomas

Camponotus consobrinus

Ostatnie sztuki w magazynie
69,99 €
Brutto
Kolonia

 

Biologia

Camponotus consobrinus, znana w Australii jako Banded Sugar Ant, to jedna z najbardziej rozpoznawalnych mrówek kontynentu. Ma szeroki zasięg we wschodniej i południowo-wschodniej Australii, z populacjami w Queenslandzie, Nowej Południowej Walii, Terytorium Stołecznym Australii, Wiktorii, na Tasmanii i w południowo-wschodniej części Australii Południowej.

Zasiedla dość zróżnicowane środowiska, od lasów eukaliptusowych i formacji sklerofilnych po wrzosowiska, łąki i ogrody miejskie. Choć gatunki z rodzaju Camponotus zwykle nazywa się gmachówkami, C. consobrinus gnieździ się głównie w ziemi, budując proste wejścia pod kamieniami lub otoczone małymi kopczykami ziemi.

Jej angielska nazwa zwyczajowa, Banded Sugar Ant, nawiązuje zarówno do upodobania do słodkiego pokarmu, jak i do pomarańczowej przepaski przerywającej ciemne ubarwienie gastra. W naturze zjada nektar, wydzieliny roślinne i spadź wytwarzaną przez mszyce i inne pluskwiaki. Robotnice chronią te owady i korzystają z ich słodkich wydzielin, zachowując się niemal jak mali pasterze doglądający własnego stada.

Białko pochodzi głównie z żywych owadów, padliny i małych stawonogów znalezionych podczas żerowania. Słodkie płyny dostarczają energii dorosłym robotnicom, a duża część ofiar przeznaczana jest na wzrost larw.

To gatunek przede wszystkim zmierzchowy i nocny. W populacjach badanych w Canberze pierwsze robotnice zaczynają opuszczać gniazdo przed zachodem słońca, a największą aktywność osiągają o zmierzchu. Następnie przemieszczają się na konkretne drzewa, zwłaszcza eukaliptusy i kazuaryny, gdzie przez całą noc szukają pokarmu. Większość wraca do gniazda przed świtem.

Jednym z jej najciekawszych zachowań jest rekrutacja przez bieg w tandemie. Robotnica znająca drogę prowadzi bezpośrednio drugą, która idzie za nią, utrzymując kontakt czułkami. To coś w rodzaju osobistego przewodnika: zamiast zostawiać ślad chemiczny dla całej kolonii, zwiadowczyni prowadzi towarzyszkę aż do źródła pokarmu.

Te mrówki mają też bardzo dobrze rozwiniętą pamięć wzrokową. Rozpoznają drzewa, sylwetki i punkty orientacyjne w krajobrazie, by orientować się między gniazdem a zwykłymi miejscami żerowania. Ich oczy są przystosowane do pracy przy bardzo różnym poziomie oświetlenia, od jasności zmierzchu po nocną ciemność.

Struktura społeczna jest zmienna. Większością badanych gniazd kierowała jedna królowa, ale udokumentowano też naturalne kolonie z kilkoma królowymi rozrodczymi. Nie oznacza to, że łączenie obcych królowych w niewoli jest bezpieczne: naturalna poliginia może zależeć od pokrewieństwa, historii kolonii, dostępnej przestrzeni i mechanizmów akceptacji, których nie da się łatwo odtworzyć w formikarium. Dla bezpieczeństwa należy trzymać tylko jedną królową w kolonii.

Zakładanie kolonii jest klaustralne. Królowa zamyka się w komorze i wychowuje pierwsze pokolenie z rezerw własnego ciała, bez potrzeby wychodzenia po pokarm. Pierwsze robotnice to nanitki, wyraźnie mniejsze od robotnic wychowywanych, gdy kolonia ma już obfite zasoby.

Loty godowe odbywają się głównie latem na półkuli południowej. W Canberze obserwowano je od grudnia do marca, zwykle około zmierzchu i często tuż przed opadami deszczu.

Dojrzałe kolonie mogą stać się dużymi, aktywnymi społecznościami z intensywnym ruchem robotnic. Nie ustalono dobrze maksymalnej liczebności dla tego gatunku, ale w niewoli należy przewidzieć stopniową rozbudowę gniazda, a zwłaszcza areny.

Wielkość i morfologia

Camponotus consobrinus to duża, smukła i silnie polimorficzna mrówka. Połączenie czarnej, błyszczącej głowy, pomarańczowej lub rudawej mesosomy i ciemnego gastra przeciętego ciepłą w odcieniu przepaską tworzy bardzo charakterystyczny kontrast.

Dokładny odcień może się różnić między koloniami. Niektóre osobniki są jaskrawopomarańczowe, inne brązowe, rudawe lub żółtawe. Nogi są długie, co nadaje im elegancki wygląd i pozwala szybko się przemieszczać podczas żerowania.

Robotnice tworzą ciągłą serię rozmiarów:

  • Robotnice minor: około 5-8 mm
  • Robotnice średnie: około 9-13 mm
  • Robotnice major: około 14-18 mm
  • Królowa: około 17-19 mm

Majory, zwykle nazywane żołnierzami, mają znacznie masywniejszą głowę i mocne żuwaczki. Nie stanowią całkowicie odrębnej kasty, lecz górny kraniec stopniowego polimorfizmu. Wygląda to tak, jakby kolonia wytwarzała robotnice z różnymi narzędziami: minory są zwinne i sprawne w codziennych zadaniach, a majory dają siłę do obrony i obróbki dużego pokarmu.

Ich oczy złożone są szczególnie przystosowane do słabego oświetlenia. Układ wzrokowy może regulować ilość wpadającego światła za pomocą struktur barwnikowych działających podobnie jak przysłona aparatu albo nasza źrenica: zwiększają chwytanie światła w ciemności i ograniczają je, gdy natężenie rośnie.

Jako przedstawicielka podrodziny Formicinae nie ma żądła. Zamiast niego ma na końcu gastra acidoporę, przez którą może wydzielać kwas mrówkowy. Żuwaczki majorów mogą boleśnie ugryźć, zwłaszcza jeśli mrówce uda się uczepić skóry.

Hodowla w niewoli

Hodowlę Camponotus consobrinus można uznać za średnio trudną, raczej łatwą. Zakładanie kolonii jest zwykle proste, a rozwinięte kolonie są odporne, ale ich wielkość, umiejętność wspinania się, nocna aktywność i przyszłe zapotrzebowanie na przestrzeń wymagają dobrze przemyślanej instalacji.

Zalecane parametry:

  • Temperatura w okresie wzrostu: 22-27 °C
  • Opcjonalny punkt cieplny: 27$128 °C
  • Wilgotność gniazda: 50-70%
  • Wilgotność areny: niska lub umiarkowana
  • Rodzaj gniazda: akryl, PLA, Ytong lub systemy naturalistyczne

Nie potrzebuje całkowicie przemoczonego gniazda. Lepiej zapewnić gradient wilgotności: jedną część umiarkowanie wilgotną dla jaj i larw oraz inne, suchsze komory dla kokonów i dorosłych robotnic.

Komory powinny być na tyle wysokie, by wygodnie pomieścić królową i majory. Zbyt duże przestrzenie w pierwszych fazach mogą powodować stres i gromadzenie się odpadków, dlatego formikarium należy rozbudowywać stopniowo.

Zimowanie

Kolonie Camponotus consobrinus sprzedawane przez Antomas pochodzą zwykle z populacji z Nowej Południowej Walii i Wiktorii, gdzie zima na półkuli południowej przynosi niskie temperatury i bardzo wyraźną sezonowość. Dlatego te kolonie przechodzą silne zimowanie, niezbędne, by uszanować ich naturalny cykl biologiczny.

W tym okresie królowa ogranicza lub przerywa składanie jaj, rozwój czerwiu znacznie zwalnia, a robotnice ograniczają zarówno żerowanie, jak i spożycie białka. Kolonia może wydawać się praktycznie zatrzymana, ale to normalne zachowanie i nie należy go zwalczać podnoszeniem temperatury.

Zaleca się trzymać je przez około trzy miesiące w temperaturze 10-15 °C, zawsze obniżając ją stopniowo. Przed osiągnięciem docelowej temperatury możesz trzymać kolonię przez jeden lub dwa tygodnie w około 16-18 °C, a po zakończeniu zimy powtórzyć proces w odwrotnej kolejności.

Podczas zimowania mrówki muszą zawsze mieć wodę i niewielkie ilości słodkich płynów. Białko można znacznie ograniczyć i podawać tylko wtedy, gdy kolonia wykazuje zainteresowanie.

Choć w miejscach pochodzenia temperatury mogą spadać do około 0 °C, a nawet zdarzają się przymrozki, w niewoli nie trzeba odtwarzać tych skrajności. Naturalne gniazda znajdują się pod ziemią i łagodzą wahania temperatury na zewnątrz, dlatego należy unikać zamarzania, gwałtownych zmian i bezpośredniego wystawienia na warunki zewnętrzne.

Karmienie

Węglowodany

  • Specjalny nektar dla mrówek
  • Woda z cukrem
  • Rozcieńczony miód
  • Syropy węglowodanowe
  • Małe porcje dojrzałych owoców

Słodkie płyny należy podawać bardzo regularnie. To gatunek szczególnie zależny od węglowodanów, a duża kolonia potrafi zużyć zaskakujące ilości.

Białko

  • Muchy
  • Świerszcze
  • Karaczany
  • Pokrojone mączniki
  • Ćmy
  • Inne bezpieczne owady hodowlane

Małe kolonie lepiej przyjmują świeżo zabite lub rozcięte ofiary. Gdy pojawiają się duże larwy i majory, spożycie białka znacznie rośnie.

Zachowanie w niewoli

Początkowy wzrost jest zwykle umiarkowany, jak u wielu dużych gatunków Camponotus. Gdy liczba robotnic się zwiększy i pojawią się pierwsze majory, produkcja czerwiu może wyraźnie przyspieszyć.

Ich aktywność najlepiej widać przy przyćmionym świetle lub w godzinach nocnych. Obszerna arena pozwala obserwować eksplorację, przenoszenie pokarmu, rekrutację i różnice funkcjonalne między robotnicami.

Łatwo wspina się po szkle, plastiku i silikonowych łączeniach, dlatego potrzebuje sprawnej bariery przeciw ucieczce. Duże kolonie mogą skupiać liczne robotnice wokół każdego otworu, gdy manipulujesz przy formikarium.

Obchodzenie się i bezpieczeństwo

Nie ma żądła i nie jest uważana za gatunek szczególnie niebezpieczny. Majory mają jednak silne żuwaczki i mogą boleśnie ugryźć.

Gdy czuje się zagrożona, może podgiąć gaster i wydzielić kwas mrówkowy. Szczególnie należy uważać, by robotnica nie zbliżyła się do oczu lub błon śluzowych.

Nie zaleca się brania mrówek bezpośrednio do rąk. Przenosiny i prace pielęgnacyjne należy wykonywać przy użyciu długiej pęsety, pojemników pomocniczych i odpowiednich barier przeciw ucieczce.

Poziom trudności
Doświadczony
Brak opinii
Komentarze (0)
Na razie nie dodano żadnej recenzji.

16 innych produktów w tej samej kategorii: