Polyrhachis vermiculosa: robotnica – prawdziwe zdjęcie Antomas
Polyrhachis vermiculosa: robotnica – prawdziwe zdjęcie Antomas

Polyrhachis vermiculosa

Ostatnie sztuki w magazynie
99,99 €
Brutto
Kolonia

 

Biologia

Polyrhachis vermiculosa to niewielka mrówka kolczasta pochodząca z Australii, występująca głównie w Queenslandzie i Nowej Południowej Walii. Zamieszkuje regiony o klimacie ciepłym lub umiarkowanym, związane z otwartymi lasami eukaliptusowymi, terenami zadrzewionymi oraz obszarami z dużą ilością kamieni, opadłych gałęzi i materii roślinnej.

Choć wiele gatunków Polyrhachis buduje gniazda między liśćmi lub wykorzystuje jedwab wytwarzany przez larwy, P. vermiculosa należy do podrodzaju Chariomyrma, obejmującego głównie gatunki naziemne. Jej kolonie zwykle zakładają gniazda w ziemi, wykorzystując osłonięte miejsca pod kamieniami, pniami, korzeniami lub w niewielkich podziemnych zagłębieniach.

To gatunek wszystkożerny i oportunistyczny. Robotnice czerpią energię z nektaru, spadzi i innych słodkich płynów, a larwy dostają głównie drobne owady, pająki i inne stawonogi.

W hodowli szybko reaguje na muchy, małe świerszcze, młode karaczany i inne owady o odpowiedniej wielkości.

Gdy kolonia jest jeszcze mała, robotnice są zwykle ostrożne i nieco płochliwe. Ich aktywność wyraźnie rośnie wraz z rozwojem kolonii i zwykle skupia się w porach słabszego oświetlenia, zwłaszcza o zmierzchu i w nocy.

Kolonia działa jak mały zespół zwiadowców: kilka robotnic bez przerwy przeszukuje otoczenie, a gdy znajdą pokarm, rekrutują towarzyszki za pomocą sygnałów chemicznych. Ich zachowanie jest aktywne i łatwe do obserwowania, a przy tym nie wymaga dużych instalacji potrzebnych innym mrówkom australijskim.

Maksymalna wielkość kolonii i ich naturalna struktura rozrodcza nie są w pełni udokumentowane. Ostrożnie należy traktować ją jako gatunek monoginiczny w hodowli, utrzymując jedną królową i unikając łączenia osobników pochodzących z różnych odłowów.

Sposób zakładania kolonii również nie został opisany wystarczająco dokładnie dla wszystkich populacji. W hodowli zaleca się traktować królową jako półklaustralną i od początku zapewnić jej dostęp do niewielkich ilości pokarmu.

Królowa zakładająca kolonię powinna mieć ciemną, wąską komorę połączoną z małą areną. Można podawać mikrokrople nektaru, wodę z cukrem i małe, świeżo uśmiercone owady, unikając żywych ofiar, które mogłyby ją niepokoić lub uszkodzić czerw.

Larwy tworzą poczwarki chronione kokonami, dlatego dobrze jest zapewnić im drobne cząstki piasku, włókna roślinnego lub drobnego podłoża, które ułatwiają przędzenie.

Nie potrzebuje zimnego zimowania. Populacje północne pochodzą z regionów o stosunkowo łagodnych zimach i mogą pozostawać aktywne przez cały rok. U kolonii pochodzących z bardziej południowych terenów można zaobserwować sezonowe spowolnienie, ale nie powinny one przechodzić intensywnego zimowania

Wielkość i morfologia

Polyrhachis vermiculosa to średniej wielkości, elegancki gatunek o ciemnym ciele i charakterystycznym złotym owłosieniu skupionym głównie na gastrze.

Robotnice minor mają bardzo jasne, żółte lub żółtopomarańczowe ubarwienie. Mają smukłe ciało, stosunkowo długie odnóża i proporcjonalną głowę. Lekka budowa pozwala im szybko się przemieszczać i tworzyć intensywne ścieżki rekrutacyjne charakterystyczne dla kolonii.

Jej nazwa gatunkowa, vermiculosa, odnosi się do wyraźnej rzeźby egzoszkieletu. Powierzchnia głowy i mezosomy ma liczne nieregularne wypukłości i bruzdy, przypominające małe kręte ścieżki albo ręcznie obrabiany kawałek metalu.

Ciało nie jest całkowicie gładkie ani błyszczące. Połączenie rzeźby, owłosienia i ubarwienia daje chropowaty, aksamitny wygląd, który wyraźnie zmienia się w zależności od kąta padania światła.

Mezosoma i petiolus mają kolce obronne. Nie wprowadzają one jadu, ale utrudniają drobnym drapieżnikom chwycenie lub wygodne połknięcie mrówki. Działają jak kolce na zbroi: same nie atakują, ale czynią zwierzę bardziej kłopotliwą ofiarą.

Odnóża są stosunkowo długie i pozwalają jej zwinnie poruszać się po ziemi, gałęziach i pionowych powierzchniach. Nie ma odrębnej kasty żołnierzy, a robotnice wyglądają dość jednolicie.

Jako przedstawicielka podrodziny Formicinae nie ma funkcjonalnego żądła. Zamiast niego ma na końcu gastra acidoporus, przez który może wydzielać kwas mrówkowy jako mechanizm obronny.

Przybliżone wymiary

  • Robotnice: 6-8 mm
  • Królowa: 9-11 mm

HODOWLA

Poziom trudności Polyrhachis vermiculosa można uznać za średnio-niski. Niewielkie rozmiary, umiarkowane tempo wzrostu i brak groźnego użądlenia ułatwiają hodowlę, choć półklaustralne zakładanie kolonii i jej doskonałe zdolności wspinaczkowe wymagają pewnej uwagi.

Zalecane parametry

  • Temperatura w okresie aktywności: 23-27 °C
  • Opcjonalny ciepły punkt: 27-28 °C
  • Wilgotność gniazda: 50-70%
  • Arena: sucha lub lekko wilgotna
  • Typ gniazda: gips, gips modelarski, naturalne podłoże lub systemy modułowe z małymi komorami
  • Zalecane podłoże: drobny piasek, glina, czysta ziemia lub mieszanki mineralne

Należy zapewnić gradient wilgotności, utrzymując część gniazda umiarkowanie wilgotną dla jaj i larw, a inną strefę bardziej suchą dla kokonów i dorosłych robotnic.

Nie warto trzymać wszystkich komór przemoczonych. Stały nadmiar wilgoci może sprzyjać pojawianiu się pleśni, gromadzeniu się odpadków i ciągłemu przenoszeniu czerwiu do połączeń lub na arenę.

Podczas zakładania kolonii królowa potrzebuje małej, osłoniętej przestrzeni. Zbyt duże formikarium może wywoływać stres, utrudniać znajdowanie pokarmu i sprzyjać wykorzystywaniu pustych komór jako śmietnika.

POLECANE FORMIKARIA

Ze względu na niewielkie rozmiary królowej, robotnic i młodych kolonii jednym z najodpowiedniejszych systemów jest:

Qbik Wild Foundation

Jego niewielkie galerie pozwalają utrzymać królową i pierwsze robotnice w przestrzeni odpowiedniej do ich liczby i nie przenosić kolonii przedwcześnie do zbyt obszernych komór. Naturalne materiały ułatwiają też regulację wilgotności i dostarczają cząstek przydatnych do przędzenia kokonów.

Wersja Evaporation jest szczególnie przydatna w suchych pomieszczeniach lub przy włączonym ogrzewaniu, bo pomaga utrzymać stabilniejszą wilgotność bez konieczności bezpośredniego zwilżania całego podłoża.

Sezonowy odpoczynek

Nie zaleca się silnego zimowania P. vermiculosa. Jeśli nie znasz dokładnego miejsca pochodzenia, zimą można ją trzymać mniej więcej w temperaturze od 18 do 22 °C, co pozwala na naturalne spowolnienie składania jaj i rozwoju.

Jeśli kolonia pozostaje aktywna i ma larwy, nadal powinna dostawać białko. W tym okresie nie należy odstawiać wody ani węglowodanów.

Nie należy wystawiać jej na temperatury bliskie 10 °C ani odtwarzać zimnego odpoczynku stosowanego u gatunków pochodzących z Canberry, Melbourne czy Tasmanii.

Karmienie

Węglowodany

  • Nektar przeznaczony dla mrówek
  • Woda z cukrem
  • Rozcieńczony miód
  • Zbilansowane syropy
  • Od czasu do czasu małe porcje dojrzałych owoców

Słodkie płyny należy podawać regularnie. Ze względu na niewielkie rozmiary robotnic lepiej używać mikrokropli lub bezpiecznych poidełek, które zapobiegają utonięciom.

Białko

  • Muszki owocowe
  • Małe muchy
  • Mikroświerszcze
  • Młode lub pokrojone karaczany
  • Komary
  • Małe ćmy
  • Mączniki pokrojone na kawałki

Podczas zakładania kolonii należy podawać świeżo uśmiercone i małe ofiary. Samotna królowa nie powinna mierzyć się ze świerszczami czy karaczanami zdolnymi do obrony.

Gdy w kolonii są duże larwy, zużycie białka znacznie rośnie. W okresach, gdy są jaja lub poczwarki, kolonia może wykazywać mniejsze zainteresowanie owadami.

Zachowanie w hodowli

Młode kolonie są mało widoczne i mogą mieć na zewnątrz niewiele robotnic. Takiego zachowania nie należy mylić z brakiem apetytu ani złą aklimatyzacją.

W miarę wzrostu populacji ścieżki żerowania i rekrutacja stają się coraz lepiej widoczne. Robotnice eksplorują zarówno ziemię, jak i gałęzie, rośliny oraz ściany pojemnika.

Z łatwością wspinają się po szkle, plastiku i spoinach silikonowych. Arena musi mieć sprawną barierę przeciw ucieczkom, a połączenia należy starannie sprawdzać.

Są to mrówki szybkie, ale niezbyt agresywne wobec hodowcy. W razie zakłócenia zwykle się wycofują, rozpraszają albo używają obrony chemicznej, zamiast wdawać się w długą konfrontację.

Obsługa i bezpieczeństwo

Polyrhachis vermiculosa nie ma żądła i nie stanowi żadnego zagrożenia.

Nie zaleca się brania królowej ani robotnic bezpośrednio do rąk. Przenosiny należy przeprowadzać za pomocą probówek, pojemników pomocniczych lub odpowiednich ssawek entomologicznych.

Poziom trudności
Średnio zaawansowany
Brak opinii
Komentarze (0)
Na razie nie dodano żadnej recenzji.

16 innych produktów w tej samej kategorii: