Myrmecia gulosa: robotnice – prawdziwe zdjęcie Antomas
Myrmecia gulosa: robotnice – prawdziwe zdjęcie Antomas

Myrmecia gulosa

2 Opinie
Obecnie brak na stanie
499,99 €
Brutto


 

BIOLOGIA

Myrmecia gulosa to jedna z dużych australijskich mrówek buldogów i gatunek, od którego pochodzi nazwa grupy gulosa. Została opisana już w 1775 roku i jest ponadto jedną z tych Myrmecia, których biologię społeczną zbadano najdokładniej.

Jej znany zasięg skupia się we wschodniej Australii, z pewnymi stwierdzeniami w Queenslandzie, Nowej Południowej Walii i na Terytorium Stołecznym Australii, a także w dorzeczu Murray-Darling. Występuje zwłaszcza na terenach piaskowcowych, w zaroślach na piaskowcu, w suchych lasach twardolistnych i w otwartych lasach eukaliptusowych.

Nie jest gatunkiem tropikalnym, choć dobrze znosi ciepło. Znaczna część jej populacji żyje w regionach z ciepłym latem, ale z wyraźną sezonowością zimową, co jest kluczowe dla zrozumienia jej cyklu rozwojowego.

Gniazda naturalne mogą być bardzo duże. Opisano niskie, nagie kopce o średnicy około 70-90 cm i wysokości 10-40 cm, zwykle z jednym lub dwoma wejściami o średnicy około 2 cm w pobliżu szczytu. Pod nimi znajduje się rozgałęziona sieć korytarzy i komór, która może sięgać niemal metra głębokości.

Podczas wykopu w Jannali odzyskano 2284 robotnice, nie kończąc nawet rozkopywania gniazda, a inne gniazdo z okolic Sutherland liczyło 1586 robotnic. Kolonie badane eksperymentalnie liczą zwykle około tysiąca robotnic, dlatego M. gulosa trzeba traktować jako gatunek zdolny do tworzenia dość dużego społeczeństwa jak na Myrmecia.

Kolonia jest zwykle monoginiczna, z jedną królową rozrodczą.

Jedna z najaktywniejszych Myrmecia

W hodowli M. gulosa wyróżnia się jako jedna z dużych Myrmecia o największej aktywności i najlepiej widoczna.

Robotnice spędzają sporo czasu na eksplorowaniu areny, natychmiast reagują na ruch i pokarm i zwykle wykazują dużą aktywność na zewnątrz, gdy kolonia ma ciepło i larwy.

Jej naturalna aktywność jest przede wszystkim dzienna.

Robotnice to łowczynie wzrokowe, które wychodzą pojedynczo. Nie tworzą ścieżek do ofiary ani nie rekrutują dużej grupy do polowania. Zbieraczka lokalizuje stawonoga, podchodzi do niego i atakuje samodzielnie, korzystając z połączenia wzroku, węchu i bezpośredniego kontaktu.

Nie oznacza to, że jej komunikacja chemiczna jest uboga. Gdy chodzi o obronę terytorium, jest wręcz przeciwnie: u M. gulosa zidentyfikowano różne składniki chemiczne związane z alarmem, pobudzeniem i atakiem. To dobry przykład na to, że mrówka może być samotną łowczynią i jednocześnie zbiorowo koordynować obronę gniazda.

To największe robotnice wykonują praktycznie całe żerowanie na zewnątrz. Małe są znacznie silniej związane z wewnętrznymi komorami i opieką nad kolonią.

Ten podział pracy jest szczególnie ciekawy, ponieważ wielkość robotnic nie rozkłada się równomiernie: M. gulosa ma rozkład bimodalny, z grupą małych robotnic i wyraźnie rozpoznawalną grupą dużych, choć nie ma tu kasty żołnierzy w ścisłym sensie.

Ofiary, nektar i bardzo dziwny sposób dzielenia się pokarmem

Duże robotnice polują na owady i inne drobne stawonogi, a także odwiedzają kwiaty, żeby pić nektar.

W hodowli bez trudu przyjmują świerszcze, karaczany, muchy, ćmy i inne owady. Bardzo praktyczną cechą linii utrzymywanych przez Antomas jest to, że M. gulosa przyjmuje martwy pokarm znacznie chętniej niż wiele innych Myrmecia.

Jest to szczególnie przydatne przy zakładaniu kolonii i w młodych koloniach. Nie trzeba ciągle pobudzać polowania żywą ofiarą; świeżo uśmiercony karaczan, mucha czy rozcięty świerszcz mogą wywołać doskonałą reakcję pokarmową.

Ustabilizowane kolonie pozostają bardzo aktywnymi łowczyniami i warto co jakiś czas podawać żywe ofiary, żeby obserwować ich zachowanie, ale nie jest to konieczne, by były dobrze odżywione.

Wewnątrz gniazda dzieje się coś jeszcze bardziej osobliwego.

U M. gulosa nie występuje zwykła trofalaksja ustna, typowa dla wielu innych mrówek. Robotnica nie napełnia wola, by potem zwrócić płyn prosto do aparatu gębowego towarzyszki, jak zrobiłaby to Camponotus.

Zamiast tego znaczna część wymiany pokarmowej odbywa się za pomocą jaj troficznych.

Są to jaja nierozrodcze, miękkie, bez sztywnego chorionu jaja przeznaczonego do przekształcenia się w larwę, które robotnice składają specjalnie jako pokarm.

Wyniki badań kolonii M. gulosa są zaskakujące: około 71% robotnic miało aktywne jajniki, a co najmniej 40% było w stanie produkować jaja troficzne. Większość z nich trafiała jako pokarm do larw.

Duże robotnice produkowały około 2,4 razy więcej jaj troficznych niż małe.

Kolonia działa więc w sposób dość odmienny od wielu bardziej zaawansowanych ewolucyjnie mrówek: duże zbieraczki wnoszą składniki odżywcze w postaci nektaru i ofiar, a część tych zasobów zostaje przetworzona w ciałach robotnic na małe paczki pokarmowe, które mogą trafić do larw, królowej i innych towarzyszek.

Larwy dostają też bezpośrednio kawałki owadów przyniesionych do gniazda.

Królowa i regulacja kolonii

Królowa jest niewiele większa od dużych robotnic, ale pod względem rozrodczym różnica jest ogromna.

U badanych osobników królowa miała około 44 owarioli, wobec mniej więcej 8-14 u robotnic.

Co więcej, królowa nie musi bez przerwy patrolować kolonii ani atakować robotnic, żeby powstrzymać je przed rozmnażaniem.

Robotnice potrafią rozpoznać jej stan rozrodczy po różnicach w węglowodorach kutykularnych, substancjach pokrywających egzoszkielet. W normalnej kolonii produkują jaja troficzne, ale nie potomstwo męskie.

Jeśli zabraknie królowej, niektóre robotnice mogą uruchomić rozmnażanie i zacząć składać jaja haploidalne, z których rozwijają się samce. W obecności królowej sama kolonia kontroluje robotnice, które próbują wyłamać się z tego systemu.

To bardzo ciekawy szczegół, bo pokazuje dość wyrafinowaną organizację społeczną u mrówki, która zachowuje inne cechy uważane za stosunkowo pierwotne.

Loty godowe

Loty skupiają się pod koniec australijskiego ciepłego sezonu.

Współczesne dane z obserwacji wskazują, że główne okno przypada na marzec i kwiecień, choć dokładne terminy mogą się przesuwać w zależności od miejsca, opadów i temperatury.

Loty odbywają się głównie w dzień.

Istnieje też spektakularny historyczny opis lotu M. gulosa: samce i samice pojawiły się rano tysiącami, latając wokół krzewów i odpoczywając na skałach i trawie.

Kopulacja nie wydawała się odbywać w locie. Samce dopadały samice na roślinności i wokół jednej pary mogło się ich zebrać tak wiele, że tworzyły się prawdziwe kule osobników, które w końcu spadały na ziemię i się rozpraszały.

Po kopulacji królowa traci skrzydła i zaczyna szukać odpowiedniego miejsca do założenia kolonii.

WIELKOŚĆ I MORFOLOGIA

Myrmecia gulosa to duża, bardzo smukła mrówka, łatwa do rozpoznania, gdy ma typowe ubarwienie.

Klasyczny opis taksonomiczny jest wyjątkowo jasny: głowa, czułki, mezosoma, odnóża, petiolus i postpetiolus są czerwonawe, podobnie jak znaczna część przedniego odcinka gastra, natomiast jego tylna część jest czarna.

Żuwaczki są żółte, z ciemniejszymi zębami, co tworzy jeden z najbardziej charakterystycznych kontrastów tego gatunku.

Przejście między czerwienią a czernią na gastrze może się nieco różnić u poszczególnych osobników, ale całość daje ten niepowtarzalny wzór dużej, czerwonej Myrmecia z ciemnym końcem odwłoka.

Oczy są bardzo duże i wypukłe. Jak przystało na dzienną łowczynię, wzrok odgrywa kluczową rolę zarówno w wykrywaniu ruchu, jak i w ocenie zagrożeń i lokalizowaniu ofiar.

Żuwaczki są długie, wąskie i ząbkowane, przystosowane przede wszystkim do chwytania i manipulowania. Do ostatecznego unieruchomienia ofiary służy jej ponadto funkcjonalne żądło na końcu gastra.

Odnóża są długie, co pozwala na szybkie przemieszczanie się i utrzymywanie ciała wysoko nad podłożem.

Wymiary

  • Robotnice: około 14-23 mm
  • Królowa: nieco większa od dużych robotnic, zwykle około 23-27 mm jako praktyczny punkt odniesienia
  • Samce: smuklejsze i uskrzydlone, o proporcjach bardzo różnych od samic

Zróżnicowanie wielkości robotnic jest znaczne i ma rozkład bimodalny. Nie chodzi o minory i majory tak wyraźnie różniące się morfologicznie jak u Pheidole, lecz o dwa zakresy wielkości w ramach tej samej budowy ciała.

Duże robotnice mają ponadto więcej owarioli i produkują większą część jaj troficznych kolonii, więc ich rola nie ogranicza się do bycia „dużymi robotnicami”.

HODOWLA

Poziom trudności: 5/5 – Ekspert

Myrmecia gulosa jest polecana doświadczonym hodowcom.

Wśród dużych Myrmecia jest dość wdzięczna, gdy kolonia już się ustabilizuje: jest aktywna, bardzo dobrze przyjmuje pokarm i znosi wysokie temperatury nieco lepiej niż gatunki takie jak M. pyriformis.

Mimo to zakładanie kolonii jest półklaustralne, rozwój jest powolny i silnie sezonowy, larwy potrzebują odpowiednich warunków do przędzenia, a dojrzała kolonia wymaga dużo miejsca. Do tego dochodzą jej rozmiary i funkcjonalne żądło.

Zalecane parametry

  • Temperatura zwykła: 23-27 °C
  • Lokalny ciepły punkt: 27-29 °C
  • Okresy upałów znosi lepiej niż inne duże Myrmecia
  • Podczas przędzenia: najlepiej 23-27 °C
  • Unikaj długiego trzymania dojrzałych larw w temperaturze powyżej 28 °C
  • Wilgotność gniazda: umiarkowana
  • Strefa larw: umiarkowanie wilgotna
  • Strefa kokonów: nieco bardziej sucha i bardzo dobrze wentylowana
  • Arena: sucha lub lekko wilgotna
  • Fotoperiod: wyraźny cykl dnia i nocy
  • Typ gniazda: duże, z szerokimi korytarzami i dostępnym podłożem

W laboratorium kolonie M. gulosa utrzymywano przez długi czas w temperaturze 24 ± 1 °C, w wilgotnych gniazdach gipsowych i przy fotoperiodzie 10 godzin światła i 14 godzin ciemności. To ciekawy punkt odniesienia, bo pokazuje, że do prawidłowego rozwoju nie potrzebuje wysokich temperatur tropikalnych.

W Antomas sprawdziliśmy, że znosi ciepło lepiej niż M. pyriformis, a ustabilizowana kolonia może pozostawać aktywna przy ciepłych punktach rzędu 28-29 °C.

Nie oznacza to jednak, że należy trzymać całą kolonię w takiej temperaturze.

Temperatura i przędzenie

Problem z dużymi Myrmecia wraca w końcowej fazie wzrostu larw.

Choć M. gulosa lepiej znosi wysokie temperatury, powyżej mniej więcej 28 °C przędzenie może zacząć na tym cierpieć, zwłaszcza gdy upał jest stały, a larwy nie mają chłodniejszych stref.

Z doświadczenia Antomas wynika, że może wtedy wzrosnąć liczba larw, które zaczynają przędzenie, ale nie są w stanie prawidłowo dokończyć kokonu.

Dlatego, jeśli w kolonii są duże larwy bliskie przepoczwarczenia, nie zalecamy prób przyspieszania rozwoju stałą temperaturą 29-30 °C.

Kolonia musi mieć wybór między strefą ciepłą a wyraźnie chłodniejszą.

Na tym etapie zakres 23-27 °C sprawdza się znacznie lepiej.

Nie twierdzimy, że jedwab przestaje być syntetyzowany biochemicznie w określonej temperaturze, bo takiego mechanizmu nie wykazano eksperymentalnie u M. gulosa. Zalecenie opiera się na częstości problemów z przepoczwarczeniem obserwowanych w hodowli.

Podłoże i przędzenie

Jak w przypadku innych dużych Myrmecia, komory nigdy nie powinny być całkowicie puste.

Dojrzałe larwy potrzebują cząstek ułatwiających budowę kokonu, a robotnice układają je wokół nich, gdy nadchodzi czas przepoczwarczenia.

Zalecamy utrzymywanie niewielkich ilości mieszanki podłoży złożonej z:

  • ziemi;
  • drobnego piasku;
  • drobnych cząstek mineralnych;
  • lekko gliniastej frakcji;
  • włókien roślinnych;
  • drobnych resztek ściółki liściowej.

Nie trzeba całkowicie wypełniać komór.

Ważne jest zapewnienie różnorodności tekstur i granulacji, aby kolonia sama wykorzystała te, które uzna za odpowiednie.

Zakładanie kolonii

Zakładanie kolonii jest półklaustralne.

Królowa potrzebuje osłoniętej komory, ale musi mieć dostęp do małej areny, na której może się pożywiać.

Przy zakładaniu kolonii zalecamy:

  • stały dostęp do wody;
  • małe krople nektaru;
  • muchy;
  • małe kawałki karaczana;
  • małe świerszcze;
  • ćmy;
  • inne bezpieczne owady.

M. gulosa ma tu praktyczną przewagę nad innymi gatunkami rodzaju: dość dobrze przyjmuje martwe ofiary.

Dlatego podczas zakładania kolonii nie trzeba ciągle wpuszczać żywych owadów do królowej, która wciąż ma niewielkie możliwości radzenia sobie z zagrożeniami. Świeżo uśmiercony i rozcięty karaczan albo mucha pozwalają dostarczyć białko bez zmuszania jej do trudnego polowania.

Gdy pojawią się pierwsze larwy, należy stopniowo zwiększać ilość białka.

Kontrole powinny być ograniczone. Ciągle niepokojona królowa może opóźnić składanie jaj, porzucić pokarm albo zjeść część czerwiu.

Polecane formikaria

Jak w przypadku innych dużych Myrmecia, zestaw powinien rosnąć razem z kolonią.

Dla królowej, zaawansowanego etapu zakładania lub młodej kolonii polecamy Qbik Wild Duo P 2C od Anthouse z dużymi galeriami.

Qbik Wild Duo P 2C z dużymi galeriami.

Obszerne komory dają królowej i dużym larwom wystarczająco dużo miejsca, a przy tym nie wprowadzają zakładanej kolonii do przestrzeni, nad którą trudno zapanować.

Do komór należy od początku dodać mieszankę podłoża ułatwiającą przędzenie.

Część systemu można utrzymywać nieco wilgotniejszą, a część bardziej suchą, aby kolonia sama rozmieszczała poszczególne stadia czerwiu.

Gdy kolonia jest już duża, szczególnie polecamy:

Qbik Wild Nona P 2C od Anthouse

Qbik Wild Nona P 2C

Format bez sztywnej sieci komór jest szczególnie ciekawy dla gatunku, który w naturze buduje gniazda głębokie, rozgałęzione i z komorami o różnej wielkości.

Podłoże pozwala mrówkom:

  • kopać komory;
  • poszerzać korytarze;
  • tworzyć strefy odchowu czerwiu;
  • oddzielać kokony;
  • gromadzić materiał do przędzenia;
  • budować śmietniki z dala od królowej.

Gniazda naturalne mogą przekraczać 70-90 cm głębokości i osiągać populacje powyżej 2000 osobników, więc żadna instalacja dostępna w sprzedaży nie odtworzy dosłownie ich wymiarów. Za pomocą Nona Wild chodzi nam o odtworzenie sposobu, w jaki kolonia organizuje przestrzeń, a nie jej bezwzględnej głębokości.

Podłoże musi być na tyle spójne, żeby nie dochodziło do zawaleń, ale nie może być ubite jak lita masa.

Karmienie

Dieta powinna łączyć obfite węglowodany i białko zwierzęce.

Dorosłym osobnikom można podawać:

  • nektar przeznaczony dla mrówek;
  • wodę z cukrem;
  • rozcieńczony miód;
  • zbilansowane roztwory węglowodanów.

Zawsze musi być dostępna osobna, czysta woda.

W naturze duże robotnice odwiedzają kwiaty, żeby pić nektar.

Jako źródło białka polecamy:

  • karaczany;
  • świerszcze;
  • muchy;
  • ćmy;
  • małe koniki polne;
  • termity z bezpiecznej hodowli;
  • pokrojone mączniki;
  • inne owady karmowe.

Jedną z głównych praktycznych różnic w porównaniu z innymi dużymi Myrmecia jest to, że nie wszystkie ofiary muszą być żywe.

Kolonie M. gulosa utrzymywane w Antomas zwykle szybko przyjmują świeżo zabite lub pokrojone owady, co bardzo ułatwia karmienie zakładanych kolonii i minikolonii.

Co więcej, w badaniach laboratoryjnych kolonie utrzymywano latami, podając kawałki karaczanów lub całe świerszcze razem z wodą z miodem co jeden lub dwa dni, co potwierdza, że nie muszą upolować żywej ofiary, by wykorzystać ją jako pokarm.

Gdy kolonia jest dobrze ustabilizowana, warto przeplatać martwy pokarm małymi żywymi ofiarami, aby umożliwić naturalne zachowania łowieckie.

Zimowanie

To jeden z najlepiej udokumentowanych aspektów biologii Myrmecia gulosa.

W badanych populacjach z klimatu umiarkowanego gatunek ma cykl wyraźnie uniwoltynny.

Królowa skupia składanie jaj w ciągu kilku tygodni wiosną. Z jaj stopniowo wylęgają się larwy, aż kolonia składa się głównie z larw.

Larwy te rosną przez lato i jesień i wchodzą w zimę jako duże, ale jeszcze nie w pełni rozwinięte larwy.

A zatem:

Myrmecia gulosa zimuje z czerwiem, głównie z dużymi larwami.

Zimą larwy te praktycznie nie jedzą i nie rosną.

Następnej wiosny ich rozwój rusza ponownie. Gdy osiągną dojrzałość, zaczynają przędzenie kokonów, mniej więcej w tym samym czasie, gdy królowa rozpoczyna nowe coroczne składanie jaj.

Nowe robotnice kończą wylęgać się na początku lub w połowie lata.

To cykl zupełnie inny niż u gatunku tropikalnego, który przez cały czas ma jaja, larwy i poczwarki w każdym wieku.

Temperatura zimowania

Intensywność zimowania należy dostosować do pochodzenia kolonii.

Wiele kolonii badanych naukowo pochodziło z Waterfall w Nowej Południowej Walii, w strefie klimatycznej zbliżonej do Sydney. Na wybrzeżu Sydney lipiec ma tam średnio około 16,4 °C maksymalnej i 8,1 °C minimalnej temperatury.

Ponadto naturalne komory są zakopane głęboko, więc nie odczuwają bezpośrednio pełnej amplitudy temperatur na powierzchni.

Z tego powodu dla typowych linii zalecamy stosunkowo umiarkowane zimowanie, a nie skrajne schładzanie:

  • 14-18 °C
  • przez około 8-12 tygodni

W przypadku populacji pochodzących z chłodniejszego interioru można zejść nieco niżej, mniej więcej do 12-16 °C.

Jest też bardzo przydatna informacja z eksperymentów: kolonie utrzymywane latami w laboratorium poddawano sztucznej zimie w temperaturze 17 ± 1 °C przez 4-8 tygodni i w takim reżimie wyprodukowały setki nowych robotnic.

Pokazuje to, że nie trzeba schładzać ich do temperatur bliskich 5 °C, by wywołać funkcjonalną sezonowość.

Podczas zimowania:

  • zapewnij wodę;
  • utrzymuj stabilną wilgotność;
  • mocno ogranicz białko;
  • nie próbuj przyspieszać wzrostu larw podnoszeniem temperatury;
  • podawaj węglowodany tylko wtedy, gdy są aktywne robotnice.

Obecność dużych larw zatrzymanych w rozwoju przez wiele tygodni jest normalna i spodziewana.

Zachowanie w hodowli

To jedna z wielkich zalet M. gulosa.

Wśród dużych Myrmecia to jeden z gatunków, które w hodowli mogą wykazywać największą aktywność na zewnątrz gniazda.

Duże robotnice często przebywają na arenie i natychmiast reagują, gdy pojawia się pokarm.

Mają dobry wzrok i wyraźnie wychwytują ruch w pobliżu formikarium. Robotnica potrafi obrócić głowę i utrzymywać wzrok skierowany na pęsetę, ofiarę lub hodowcę.

Jej zachowania obronne są również bardzo wyraźne.

Choć każda zbieraczka poluje samodzielnie, gdy gniazdo zostanie zakłócone, kilka robotnic może zareagować w sposób skoordynowany. Badania M. gulosa pokazują, że używają różnych wydzielin chemicznych, by stopniowo podnosić stan alarmu i wywołać atak.

Aktywność zwykle bardzo rośnie, gdy w kolonii są larwy, właśnie dlatego, że zapotrzebowanie na białko jest wtedy większe.

Kolonia bez larw może sprawiać wrażenie znacznie mniej zainteresowanej ofiarami.

Obsługa i bezpieczeństwo

Myrmecia gulosa ma funkcjonalne żądło, którego używa zarówno do polowania, jak i do obrony.

Ma też duże żuwaczki i doskonale wychwytuje wzrokiem wszystko, co zbliża się do formikarium.

Nie zalecamy brania jej bezpośrednio do rąk.

Prace pielęgnacyjne należy wykonywać przy użyciu:

  • długiej pęsety;
  • pewnej pokrywy;
  • bariery przeciw ucieczkom;
  • szczelnie zamkniętych połączeń;
  • wystarczającej przestrzeni do pracy bez kładzenia dłoni bezpośrednio nad wejściem.

Nie trzeba wyolbrzymiać zagrożenia, ale duża kolonia M. gulosa potrafi zmobilizować wiele robotnic wokół źródła zakłócenia i należy traktować ją z respektem należnym dużej Myrmecia wyposażonej w żądło.

Połączenie dużych rozmiarów, czerwono-czarnego ubarwienia, intensywnej aktywności, dobrego apetytu i ogromnej prezencji sprawia, że dojrzała kolonia to jedna z najciekawszych do obserwacji Myrmecia w hodowli.

Poziom trudności
Doświadczony
2 Opinie

Muy bueno
Todo perfecto, las hormigas llegaron sanas y activas, con un embalaje adecuado y en perfectas condiciones.
Muy contento con la compra y calidad del servicio.
Vendedor totalmente recomendable.
By Carlos on 2026-11-11

**7 giorni di viaggio e la colonia arriva perfetta! imballaggio
Ho ricevuto una colonia di **Myrmecia gulosa** dopo ben **7 giorni di viaggio a causa dei ritardi di UPS**, una situazione che avrebbe potuto facilmente compromettere la salute della colonia.

Devo però fare i miei complimenti al venditore per una cosa in particolare: **la spedizione è stata preparata in maniera assolutamente maniacale e professionale**. L'imballaggio era studiato nei minimi dettagli per garantire la massima protezione possibile durante il trasporto, e si è rivelato fondamentale considerando l'enorme ritardo del corriere.

Nonostante i 7 giorni di viaggio, la colonia è arrivata **in condizioni praticamente perfette**, con **tutte le operaie vive e in ottime condizioni**, una **pupa che si è schiusa proprio il giorno dell'arrivo** e **circa una decina di uova ancora presenti**.

Questo dimostra quanto una preparazione accurata della spedizione possa fare la differenza, soprattutto quando il pacco subisce ritardi completamente indipendenti dal venditore.

Sono rimasto **estremamente soddisfatto della qualità dell'imballaggio e della cura dedicata alla colonia**. Complimenti al venditore per la professionalità e per aver fatto davvero tutto il possibile affinché le formiche arrivassero sane e salve nonostante una situazione logistica decisamente problematica.

**Venditore assolutamente consigliato. ⭐⭐⭐⭐⭐
By Antonio on 2026-10-06
Komentarze (0)
Na razie nie dodano żadnej recenzji.

16 innych produktów w tej samej kategorii: