Polyrhachis dives: obreras – foto real de Antomas
Polyrhachis dives: obreras – foto real de Antomas

Polyrhachis dives

1 Beoordelingen
Niet op voorraad
€ 24,99
Inclusief belasting

Gouden weefsters: de zwarte mier met gouden beharing die met haar eigen larven steden van zijde en karton bouwt, tientallen koninginnen in één rijk verenigt en het zelfs tegen de vuurmier opneemt. De ideale weefster om mee te beginnen: sterk, vraatzuchtig en onstuitbaar in groei. We raden polygyne kolonies aan, met minstens twee koninginnen. Verzending door heel Europa, garantie op levende aankomst.


 

Moeilijkheidsgraad: 2/5 – Beginner

De makkelijkste wevende mier van de hobby: ze bouwt nesten van zijde en karton met haar larven, vormt kolonies met veel koninginnen en groeit razendsnel. Ze vraagt om warmte, een droge en geventileerde omgeving en ruimte om te groeien.

Polyrhachis dives Smith, 1857 is een wevende mier uit Zuidoost-Azië en de westelijke Stille Oceaan, zwart, bedekt met fijn goudkleurig dons en gewapend met stekels op het borststuk en de petiolus. Ze behoort tot Polyrhachis, een van de meest diverse mierengeslachten ter wereld, met zo'n 500 beschreven soorten, en is waarschijnlijk de makkelijkste wevende mier om thuis te houden. Ze bouwt nesten van zijde en «karton» met hulp van haar larven, vormt kolonies met tientallen koninginnen verdeeld over veel nesten, bestrijdt de gevreesde vuurmier en is al eeuwenlang de «zwarte mier» van de traditionele Chinese geneeskunde.

Biologie

Verspreiding en habitat

De soort werd beschreven op basis van exemplaren uit Singapore die waren verzameld door Alfred Russel Wallace, de medeontdekker van de natuurlijke selectie. Tegenwoordig is ze bekend uit Zuid-China (Yunnan, Guangxi, Guizhou, Hongkong en Macau), Taiwan, het zuiden van de Japanse Riukiu-archipel (Okinawa), de Filipijnen, Zuidoost-Azië, Nieuw-Guinea en twee geïsoleerde populaties in Noord-Australië (Northern Territory en Noord-Queensland). Een studie uit 2025 over de 52 Polyrhachis-soorten van China wijst haar aan als de soort met de breedste ecologische niche van het land.

Het is een mier van open, zonnige plekken: beboste savannes, moerassige kustvlaktes, bosranden, struikgewas, graslanden en vooral landbouwlandschappen. Op Okinawa is ze algemeen in landelijke gebieden en akkers, waar ze nestelt in rietvelden, in beregeningssproeiers en in de winter zelfs in ananassen; op de Filipijnen is ze in rijstvelden waargenomen, en op Taiwan bezet ze verstoorde gebieden naast de vuurmier. Het is in dit hele gebied een inheemse soort en ze staat daarbuiten niet bekend als invasief.

Een wever halverwege: nesten van zijde en karton

Net als de beroemde Oecophylla weeft P. dives haar nest met de zijde van haar larven: de werksters nemen larven in het laatste stadium tussen hun kaken, brengen ze naar de plek die ze willen verbinden en tikken met hun antennes op de kop zodat ze gaan spinnen. Maar het resultaat is anders. In plaats van levende bladeren aan elkaar te naaien tot grote groene zakken, bouwt ze nesten van «karton»: een mengsel van zijde met takjes, stukjes schors, droge bladeren, aarde en plantenresten, in de vorm van een bal of een papieren doos, die tussen de takken van een struik, in een graspol of dicht bij de grond hangt. Een natuuronderzoeker die ze begin twintigste eeuw op Java opende, beschreef ze als vanbinnen met zijde bekleed, met ingebedde stukjes hout en blad, en verdeeld in kamers door wanden van halfdoorzichtige zijde; toen hij er een gat in maakte, repareerden de werksters dat met de larven in hun kaken, «precies zoals Oecophylla».

Het grote verschil zit in de larven. Bij Oecophylla geven ze al hun zijde aan het nest en verpoppen ze naakt; bij P. dives leveren ze zijde voor het nest en spinnen ze toch nog hun eigen cocon om te verpoppen. Evolutionaire studies over het geslacht plaatsen deze wevers in een tussenstadium tussen mieren die nauwelijks zijde gebruiken en de extreme specialisatie van Oecophylla: bij Polyrhachis zijn het leven in bomen en het weven voorouderlijke kenmerken die meerdere keren verloren en teruggewonnen zijn, en het verlies van de cocon is minstens twee keer onafhankelijk ontstaan. Anders dan bij Oecophylla is niet gedocumenteerd dat ze kettingen van werksters vormen om bladeren om te buigen.

Het praktische gevolg is hetzelfde als bij de andere wevende mieren: zonder larven wordt er niet gebouwd. Een jonge kolonie of een kolonie in een legpauze kan niet weven, en daarom is het verstandig om te beginnen met een opstelling van de juiste omvang en die uit te breiden naarmate de kolonie groeit.

Steden met veel koninginnen: polygynie, polydomie en superkolonies

Een kolonie van P. dives heeft zelden maar één koningin. Op Okinawa beschreven de klassieke studies van Yamauchi en zijn team polycalische kolonies, verdeeld over veel nesten, en sterk polygyne kolonies, met genoemde aantallen tot zo'n vijftig koninginnen per kolonie. Op Taiwan vond een promotieonderzoek in de natuur kolonies zonder koningin, met één koningin en met veel koninginnen, onafhankelijke kolonie­stichting en stichting door afsplitsing in dezelfde habitat, koninginnen die met één of met meerdere mannetjes paren en echte superkolonies, georganiseerd in vier soorten eenheden: centrale, voortplantings-, ondersteunings- en reserve-eenheden.

Hoe verzamelen ze zoveel koninginnen? In China werd waargenomen dat na de bruidsvlucht veel pas bevruchte vrouwtjes weer hun eigen nest of naburige nesten binnengaan en daar hun vleugels afwerpen. Nieuwe koninginnen kunnen bovendien satellietnesten dicht bij de kolonie stichten zonder dat ze er geen deel meer van uitmaken. Daarom is deze soort zo weerbaar: de kolonie hangt niet af van één enkele koningin. Wel is het zo dat in de ervaring van Antomas de kolonie eigen koninginnen toevoegt, maar geen koninginnen van buitenaf accepteert.

Wat ze eet en wanneer ze gaat foerageren

In het wild bestaat het dieet van P. dives vooral uit suikerhoudende vloeistoffen: honingdauw van schildluizen, bladluizen en andere halfvleugeligen, nectar en sap van rijp fruit. De werksters «melken» deze zuigende insecten en beschermen ze in ruil daarvoor: op Okinawa worden ze gevoed door de schildluizen van suikerriet, en op Taiwan delen ze met de vuurmier de honingdauw van een invasieve schildluis op papaja. Bij haar naaste verwant P. simplex, onderzocht in Israël, levert de honingdauw 4 tot 9 keer de energie die de kolonie nodig heeft.

Het eiwit voor de larven komt van kleine insecten, die vaak dood worden verzameld of gevangen als ze verzwakt zijn: het is geen grote jager, maar een opportunistische verzamelaar. Toch houden haar patrouilles de planten vrij van kleine plagen, en op Okinawa benadrukken onderzoekers haar rol in de akkerbouw.

Het is een dagactieve mier: het foerageren en de voortplantingsactiviteit concentreren zich op de lichte uren, met een zeer uitgesproken circadiaans ritme bij kolonies met een koningin. Bij P. simplex valt de activiteitspiek in de koele maanden rond het middaguur en verschuift ze naar de ochtend en de middag als de middaghitte toeslaat. In gevangenschap, bij een stabiele temperatuur, zien veel houders ze ook 's nachts actief.

Wachters, territorium en chemie

In de superkolonies van Taiwan is een kaste van wachters beschreven: werksters die qua vorm gelijk zijn aan de andere, maar gespecialiseerd in verdediging. De soort is zeer territoriaal en valt andere mieren aan; op Taiwan is gedocumenteerd dat ze de kolonies van de vuurmier (Solenopsis invicta), een van de schadelijkste invasieve soorten ter wereld, aanvalt en beschadigt, en ze is voorgesteld als natuurlijke rem op de verspreiding daarvan.

Ze heeft geen angel. Haar verdediging is de beet en vooral het sproeien van mierenzuur: ze heft haar gaster op en spuit het via het acidoporus. Haar stekels doen de rest: een roofdier dat een werkster probeert in te slikken, krijgt een kleine egel te verwerken. In Japan wordt ze als minder agressief beschouwd dan haar verwant P. lamellidens, al is haar beet volgens de boeren op Okinawa goed te voelen.

Hygiëne zonder antibiotica

Bijna alle mieren hebben een metapleurale klier die antimicrobiële stoffen afscheidt. Polyrhachis dives heeft die niet, en toch weerstonden de werksters in groep, in een studie met de insectenpathogene schimmel Metarhizium, de infectie even goed als bladsnijdersmieren, die die klier wel hebben. Hun geheim? Ze poetsen zich vaker dan de andere soorten in de studie, en hun gif remt de kieming van de schimmelsporen. Een mier die zich grondig wast en zich met haar eigen zuur ontsmet.

Vijanden als in een film

Een mier die zo talrijk is, heeft gespecialiseerde vijanden. Sluipwespen uit de familie Eucharitidae (Stilbula polyrhachicida en Stilbuloida doddi) leggen hun eieren bij de nesten en hun larven dringen naar binnen om het broed te parasiteren. De schimmel Ophiocordyceps unilateralis, de beroemde «zombieschimmel», infecteert de werksters en stuurt hun gedrag aan voordat hij ze doodt. En de rups van een klein motje uit het geslacht Batrachedra leeft in de nesten en voedt zich met het broed.

De «zwarte mier» van de Chinese geneeskunde

In China is de «zwarte mier» (黑蚂蚁) die in de traditionele geneeskunde wordt gebruikt precies deze soort, vaak gepubliceerd onder de naam Polyrhachis vicina, tegenwoordig een synoniem van P. dives. Ze wordt van oudsher gebruikt tegen reumatoïde artritis en andere kwalen, en de «mierenlikeur» komt al voor in farmaceutische teksten van eind zeventiende eeuw. Modern onderzoek heeft haar extracten in het laboratorium en bij dieren bestudeerd: ze bevatten zo'n 70% eiwit en tientallen bioactieve stoffen, met antioxidatieve werking, effecten op urinezuur en de nieren bij ratten en een paar dopaminederivaten (de polyrhadopaminen) die de deling van neurale stamcellen in kweek stimuleren. Ze is bovendien een eetbaar insect in China en delen van Zuidoost-Azië. (Informatief bedoeld; geen advies om het te consumeren.)

Jaarcyclus en voortplanting

Bij de subtropische populaties in Oost-China is één generatie volwassen dieren per jaar beschreven: de kolonie overwintert met koninginnen, mannetjes, werksters, eieren en larven, die bij kou nauwelijks groeien en in het voorjaar versnellen; de nieuwe werksters komen uit van mei tot november, de mannetjes van augustus tot november en de gevleugelde vrouwtjes in oktober, en poppen zijn er vooral veel in augustus. Op het warmere Taiwan verschijnen de maagdelijke koninginnen twee keer per jaar en zijn de mannetjes het hele jaar aanwezig.

Een naam met een geschiedenis

De naam dives betekent in het Latijn «rijk», misschien vanwege de goudglans van haar dons. De soort heeft in de loop der jaren veel andere namen gekregen (vicina, euclides, democles, siwiensis…), die nu als synoniemen worden beschouwd: het is een mier die morfologisch zeer stabiel is in haar hele, enorme verspreidingsgebied. Specialisten plaatsen haar in het ondergeslacht Myrmhopla, binnen de zogeheten dives-groep.

Grootte en morfologie

De werkster is zwart en bedekt met een fijne gouden beharing, het best zichtbaar op de kop en de gaster, die haar haar typische glans geeft; de basis van de kaken en de punt van de antennes zijn geelbruin. Al in de oorspronkelijke beschrijving van 1857 vallen haar stekels op: twee korte, gebogen stekels aan de voorkant van het borststuk (pronotum), twee van vergelijkbare lengte aan de achterkant (propodeum) en twee lange stekels op de petiolus, naar achteren gebogen, die de gaster omsluiten. De poten hebben geen stekels. Ze heeft geen ocellen en haar ogen steken weinig uit.

Anders dan bij veel mieren in de hobby zijn de werksters monomorf: ze hebben allemaal praktisch dezelfde vorm, zonder kasten van majors of soldaten, met een matige variatie in grootte.

De koningin is robuuster dan de werkster, maar niet veel langer dan de grootste werksters. Je herkent haar aan haar drie ocellen, het borststuk van een gevleugeld vrouwtje (of de littekens van de vleugels), de meer uitstekende ogen en de sterk gereduceerde stekels: die van het pronotum zijn tandjes geworden en die van de petiolus zijn kort. Haar kleur, sculptuur en beharing zijn gelijk aan die van de werkster.

Cocons. Anders dan bij Oecophylla spinnen de larven hun eigen cocon om te verpoppen, dus in het nest zie je poppen die in lichte zijde zijn gehuld.

Niet te verwarren met P. lamellidens, groter, met een roodbruin borststuk en ook stekels op het mesonotum, of met P. illaudata, die duidelijk groter is en zich langzamer ontwikkelt.

Afmetingen bij benadering

  • Werksters: 5,4-7,7 mm
  • Koningin: 7-9 mm

Werksters: afmetingen van 34 exemplaren uit de revisie van Kohout (2010). Koningin: afmeting van de lijnen van Antomas.

Houden in gevangenschap

Moeilijkheidsgraad: 2/5 – Beginner

Ze is de beste wevende mier om mee te beginnen en een van de dankbaarste tropische soorten in de hobby: ze verdraagt schommelingen in temperatuur en vochtigheid veel beter dan Oecophylla, eet van alles, groeit snel, weeft haar nest met elk materiaal dat je haar geeft en bijna elke ontsnappingsbarrière houdt haar tegen. Ze vraagt maar drie dingen: stabiele warmte, een droge en goed geventileerde omgeving, en een opstelling die met haar mee kan groeien. Voor wie de overstap maakt van Europese soorten is ze de perfecte toegangspoort tot de wereld van de wevende mieren.

Aanbevolen parameters

  • Temperatuur: overdag 26-29 °C; 's nachts mag het zakken tot 23-25 °C.
  • Warm punt: 28-30 °C, plaatselijk en aan de zijkant (verwarmingsmat aan één kant of lamp), liever dan van onderen.
  • Minimum: niet langdurig onder 22 °C houden.
  • Vochtigheid: droge omgeving. Je hoeft niet te sproeien of het nest te bevochtigen; dat weven ze zelf.
  • Water: altijd beschikbaar (buis met watten of drinkbakje).
  • Ventilatie: onmisbaar; vermijd condens.
  • Diapauze: nee. Ze blijven het hele jaar actief; in de winter volstaat het om de warmte aan te houden.

Bij Antomas raden we droge en goed geventileerde omgevingen aan, en de ervaring van houders bevestigt dat: het meest genoemde geval van mislukking op de fora is een kolonie met warmte van onderen, veel condens en weinig ventilatie, die herstelde toen de temperatuur naar zo'n 28 °C ging en er werd geventileerd.

De opstelling: GAIA-terraria van Anthouse

P. dives heeft geen conventioneel formicarium nodig: ze weeft haar eigen nest in het foerageergebied, en formicaria van gips, ytong of acryl werken meestal niet voor haar. Bij Antomas raden we de GAIA-terraria van Anthouse aan, en in het bijzonder de GAIA Explorer (53 × 29 × 29 cm): een verblijf met hoogte en goede ventilatie waar de kolonie kan klimmen, haar bal van zijde en karton in het zicht kan weven en kan groeien zonder dat het te klein wordt.

GAIA Explorer-terrarium van Anthouse (53 × 29 × 29 cm), aanbevolen voor Polyrhachis dives
GAIA Explorer-terrarium van Anthouse

Geef ze in het terrarium materiaal om te weven: droog mos of veenmos, droog gras, strooisel, takjes, kokos- of hennepvezel, schors… Daarmee bouwen ze hun nest, vaak vastgehecht aan een tak of in een hoge hoek. Als substraat zand met wat klei of kokosvezel; vermijd heel fijne, stoffige substraten.

Voor kleine kolonies werkt een reageerbuis in een foerageerbak perfect: de larven weven in de glazen buis zelf. Als de kolonie twee of drie buizen vult, is het tijd om naar het terrarium over te stappen. Zet een heel kleine kolonie niet in een enorm verblijf: ze groeit dan slechter.

Let op met verbindingsslangen: P. dives hebben de gewoonte om de slangen die modules verbinden in te nemen en ze met zijde en resten af te sluiten, waardoor ze een nest worden. Als je meerdere verblijven met elkaar verbindt, gebruik dan korte, brede verbindingen, controleer ze en leg ze hoger dan de bodem.

Hygiëne: haal prooiresten binnen 24-48 uur weg en ververs de suikerhoudende vloeistof voordat die gaat gisten: een gegist mengsel kan de kolonie vergiftigen.

Polygyne kolonies: waarom we minstens twee koninginnen aanraden

In de natuur sticht P. dives kolonies zowel onafhankelijk als door afsplitsing, maar de kolonie­stichting met één losse koningin is haar kwetsbaarste fase. Daarom verkopen we bij Antomas nooit losse stichtende koninginnen, en raden we aan polygyne kolonies te kopen, met minstens twee koninginnen: die leggen meer eieren, de kolonie groeit sneller en als een koningin uitvalt, gaat de kolonie gewoon door. Koninginnen die samen aankomen, leven zonder problemen samen.

Nieuwe koninginnen adopteren kan niet. Anders dan bij Oecophylla, waarvan weeskolonies koninginnen van buitenaf accepteren, neemt een kolonie van P. dives in onze ervaring geen vreemde koninginnen of werksters op. Probeer geen kolonies samen te voegen of los gekochte koninginnen toe te voegen. Het is ook niet verstandig om veel koninginnen te hebben voor heel weinig werksters: er zijn gevallen bekend van kolonies met meer dan tien koninginnen en maar een paar tientallen werksters die niet van de grond kwamen.

Richttijd: zo'n 4-6 weken van ei tot werkster bij 27-28 °C.

Voeding

Koolhydraten. Suikerhoudende vloeistof ad libitum: honing- of suikerwater, of mierennectar, altijd beschikbaar en ververst voordat het gaat gisten; af en toe rijp fruit. Het is de basis van haar dieet, net als in het wild, en ze verbruiken veel: een kolonie van zo'n 270 werksters kan om de drie dagen een paar dopjes suikerwater leegdrinken.

Eiwitten. Altijd als er larven zijn. Vooral verse, pas gedode insecten: krekels, kleine kakkerlakken, vliegen, stukjes meelworm en andere veilig gekweekte insecten. Je kunt ze levend geven als het kleine insecten zijn, zoals Drosophila of Thermobia, of als de kolonie heel groot is; maar bij Antomas raden we aan ze altijd dood aan te bieden, omdat het geen grote jagers zijn: een grote levende prooi bezorgt ze stress en wordt niet benut. Een kolonie van een paar honderd werksters kan per dag een volwassen krekel of kakkerlak opeten en alleen het exoskelet overlaten.

Water: schoon water altijd beschikbaar, los van de suikerhoudende vloeistof.

Gedrag in gevangenschap

Het is een zeer actieve en opvallende soort: ze patrouilleert op elk uur over het zand, klimt in de takken, weeft en vergroot haar kartonnen nest, opent satellietnesten en verhuist gemakkelijk. Bij verstoring heft ze haar gaster op en sproeit ze mierenzuur; als je haar veel stress bezorgt, kan ze het broed verplaatsen of zelfs achterlaten. De groei is snel: op de fora worden kolonies genoemd die in acht maanden van een tiental werksters naar bijna driehonderd gaan, of in drie jaar van een honderdtal naar enkele duizenden. Daarom is het een heel dankbare soort: je ziet bijna elke week veranderingen in de kolonie.

Ontsnappingen en barrières

Het zijn onvermoeibare verkenners die elke kier opzoeken, maar ze zijn niet zoals Oecophylla: praktisch elke ontsnappingsbarrière houdt ze tegen (PTFE of fluon, paraffineolie, talkpoeder), zolang die schoon blijft en vrij van stof en condens. Vul de barrière aan met een goed sluitend deksel van fijn gaas.

Hantering en veiligheid

Ze heeft geen angel. Ze bijt, maar haar beet gaat normaal gesproken niet door de huid; wat vervelend is, is het mierenzuur, dat prikt als het in een wondje komt en dat je beter uit je ogen houdt. Niet met je handen hanteren; gebruik een lang pincet. Niet naast andere mierensoorten houden: ze is zeer territoriaal. Het is een exotische soort: ze mag in geen geval worden vrijgelaten.

Wat je niet moet doen

  • Vochtige omgevingen met condens en weinig ventilatie, of alleen warmte van onderen.
  • Proberen nieuwe koninginnen toe te voegen of verschillende kolonies samen te voegen.
  • Grote levende prooien aanbieden: beter altijd dood.
  • De suikerhoudende vloeistof laten opraken of laten gisten.
  • Prooiresten langer dan 48 uur laten liggen.
  • Opstellingen zonder hoogte of materiaal om te weven, of enorme verblijven voor een kleine kolonie.
  • Lange, smalle verbindingsslangen die je niet controleert: die maken ze tot nest.
  • Haar wekenlang onder 22 °C houden.

Wat je ontvangt

Kolonies van Polyrhachis dives met koninginnen, werksters en broed, afhankelijk van de optie die op dat moment beschikbaar is. We raden polygyne kolonies aan, met minstens twee koninginnen; we verkopen geen losse stichtende koninginnen. We verzenden naar Spanje en door heel Europa, met thermische verpakking als dat nodig is; garantie op levende aankomst.

Wetenschappelijke bronnen

Deze verzorgingsgids is opgesteld op basis van de wetenschappelijke literatuur over de soort en de ervaring van Antomas en Europese houders. Belangrijkste referenties:

  1. Smith, F. (1857). Catalogue of the hymenopterous insects collected at Sarawak, Borneo; Mount Ophir, Malacca; and at Singapore, by A. R. Wallace. Journal of the Proceedings of the Linnean Society of London, Zoology 2: 42–88. doi:10.5281/zenodo.6297610
  2. Kohout, R.J. (2010). A review of the Australian Polyrhachis ants of the subgenera Myrmhopla Forel and Hirtomyrma subgen. nov. Memoirs of the Queensland Museum – Nature 55: 167–204.
  3. Robson, S.K.A. & Kohout, R.J. (2007). A review of the nesting habits and socioecology of the ant genus Polyrhachis Fr. Smith. Asian Myrmecology 1: 81–99. researchonline.jcu.edu.au/2602
  4. Robson, S.K.A., Kohout, R.J., Beckenbach, A.T. & Moreau, C.S. (2015). Evolutionary transitions of complex labile traits: silk weaving and arboreal nesting in Polyrhachis ants. Behavioral Ecology and Sociobiology 69: 449–458. doi:10.1007/s00265-014-1857-x
  5. Yamauchi, K., Ito, Y., Kinomura, K. & Takamine, H. (1987). Polycalic colonies of the weaver ant Polyrhachis dives. Kontyû 55: 410–420.
  6. Jong, J.-J. (2008). Models of division of labor and expression of biological clock in the colony of Polyrhachis dives. PhD thesis, National Taiwan University. Abstract
  7. Chen & Tang (1989). Biology of Polyrhachis vicina (= P. dives) in Zhejiang. Zoological Research 10(1): 57–63. zoores.ac.cn
  8. Graystock, P. & Hughes, W.O.H. (2011). Disease resistance in a weaver ant, Polyrhachis dives, and the role of antibiotic-producing glands. Behavioral Ecology and Sociobiology 65: 2319–2327. doi:10.1007/s00265-011-1242-y
  9. Wong, T.L. & Guénard, B. (2020). Review of ants from the genus Polyrhachis in Hong Kong and Macau. Asian Myrmecology 13: e013001. doi:10.20362/am.013001
  10. Liu, J.-H. et al. (2017). Characterization of mitochondrial genome and phylogenetic implications for Chinese black ant, Polyrhachis dives. Mitochondrial DNA Part B 2(2): 679–680. doi:10.1080/23802359.2017.1383204
  11. Zhang, Z. et al. (2022). Characterization, antioxidant activities, and pancreatic lipase inhibitory effect of extract from the edible insect Polyrhachis vicina. Frontiers in Nutrition 9: 860174. doi:10.3389/fnut.2022.860174
  12. Dorow, W.H.O. (1995). Revision of the ant genus Polyrhachis Smith, 1857 on subgenus level with keys, checklist of species and bibliography. Courier Forschungsinstitut Senckenberg 185: 1–113.
Moeilijkheidsgraad
Gevorderde beginner
1 Beoordelingen

Fantastico come sempre
Ho comprato questa specie da Tomas innumerevoli volte spedendole a mia volta ad amici e parenti..tutto sempre perfetto.tomas é il numero uno.
Door Michele Migliore op 19-11-2026
Commentaar (0)
Geen klantenbeoordelingen op het moment.

16 andere producten in dezelfde categorie:

Klanten die dit product aangeschaft hebben kochten ook...

Klanten die dit product aangeschaft hebben kochten ook...