Pheidole sinica: soldados y obreras – foto real de Antomas
Pheidole sinica: soldados y obreras – foto real de Antomas

Pheidole sinica

2 Beoordelingen
Laatste items in voorraad
€ 89,99
Inclusief belasting

Twee mieren in één kolonie. De kleine werksters, slank en snel, verkennen, verzorgen het broed en roepen de anderen op met een onzichtbaar spoor; de soldaten, met een enorme kop vol kracht, wachten in het nest tot een prooi of een indringer om hun kaken vraagt. Pheidole sinica, een van de grote Pheidole-soorten uit Oost-Azië, draagt op haar antennen het kenmerk van haar lijn: een knots van vier leden. Moeilijkheidsgraad 4/5, gevorderd: vochtig nest op 24-28 °C, veel en gevarieerde eiwitten, zaden als aanvulling, een milde diapauze op 12-15 °C en een onberispelijke ontsnappingsbarrière. Koningin met werksters en broed. Verzending door heel Europa, garantie op levende aankomst.

Kolonie

 

Moeilijkheidsgraad: 4/5 – Gevorderd

Een van de grote Pheidole uit Oost-Azië, met twee werksterkasten die van verschillende soorten lijken te komen: slanke, snelle minors en soldaten met een enorme kop. Vochtig nest bij 24-28 °C met een drogere zone, bijna dagelijks Blue Sugar-nectar, overvloedig en gevarieerd eiwit, zaden als aanvulling en een milde diapauze van zo'n 2-3 maanden bij 12-15 °C. Verhuizing door uitschudden en één koningin per kolonie. De minors glippen door elke kier: altijd een ontsnappingsbarrière en een deksel.

Pheidole sinica (Wu & Wang, 1992) is een grote Pheidole uit Zuid-China en een van de soorten van het geslacht die in een formicarium het meest opvallen. In één kolonie leven twee heel verschillende typen werksters samen: de minors, klein en wendbaar, die verkennen, het broed verzorgen en de andere rekruteren, en de soldaten, met een onevenredig grote kop waarin kaken passen die prooien in stukken kunnen knippen en zaden kunnen kraken.

Tegelijk is het een soort die bijna niet is onderzocht. Buiten haar oorspronkelijke beschrijving heeft de wetenschap niets gepubliceerd over haar leven in het wild. Daarom houden we in deze verzorgingsgids uit elkaar wat het weinige is dat over haar bekend is, wat er bij andere Pheidole goed is onderzocht, wat andere houders vertellen en wat we bij Antomas aanraden.

Biologie

Beschreven tussen de insecten van een bos

De Chinese entomologen Wu Jian en Wang Changlu beschreven haar in 1992, in een werk over de bosinsecten van een provincie in Zuid-China, onder de naam Ceratopheidole sinica. De typeexemplaren werden in juni 1978 en 1979 verzameld in twee bosbouwcentra: een bergbos en een kwekerij voor boomzaden. Sinica betekent in het Latijn «Chinees».

In 1995 plaatste de wereldcatalogus van Barry Bolton haar in het geslacht Pheidole, waar ze nog steeds een geldige soort is, en de lijst van mieren van China van Guénard en Dunn (2012) handhaaft haar. Wu en Wang beschreven maar twee kasten, de soldaat en de minorwerkster. De koningin en het mannetje hebben geen wetenschappelijke beschrijving, en de enige meldingen die we hebben kunnen controleren, komen uit China: die welke haar in andere landen plaatsen, hebben geen gepubliceerde onderbouwing.

Vier leden in de knots: de handtekening van Ceratopheidole

Bijna alle Pheidole eindigen de antenne met een knots van drie leden. Ceratopheidole, de naam waaronder ze werd beschreven, groepeerde de soorten die er een van vier hebben, en dat is het kenmerk dat P. sinica onderscheidt van haar buursoort Pheidole ocellata. De Chinese myrmecoloog Zhou Shanyi legde het in 2001 vast bij de beschrijving van P. ocellata: die lijkt qua vorm op P. sinica, maar heeft een knots van drie leden en is een heel andere lijn.

Tegenwoordig wordt Ceratopheidole niet meer als geslacht gebruikt, maar de Aziatische Pheidole met een knots van vier leden vormen nog altijd een herkenbare groep. In de revisie van de Pheidole uit Noord-Vietnam van Katsuyuki Eguchi (2008) hebben maar twee soorten die: P. gatesi en P. smythiesii, twee grote verwanten die we hieronder gebruiken om het dimorfisme in cijfers uit te drukken. Heb je een loep, tel dan de leden aan het eind van de antenne: dat is de snelste manier om haar te herkennen.

Twee mieren in één: minors en soldaten

De werksters van Pheidole vormen geen doorlopende reeks maten, zoals bij veel Camponotus, maar twee gescheiden groepen, zonder tussenvormen. Het is wat myrmecoloog Edward O. Wilson in 1953 volledig dimorfisme noemde: als je alle werksters van een kolonie meet, krijg je twee pieken, een van minors en een van soldaten, en niets daartussen (Holley et al. 2016). Om je een idee te geven van het verschil, dit zijn de afmetingen van haar twee verwanten met een knots van vier leden (Eguchi 2008, vijf exemplaren van elke kaste):

  • Kopbreedte: 2,73-3,08 mm bij de soldaat van P. gatesi tegenover 0,89-1,00 mm bij haar minor; 2,63-3,09 mm tegenover 0,82-1,03 mm bij P. smythiesii. Met andere woorden: een kop die zo'n drie keer zo breed is en zo'n negen keer zoveel oppervlak heeft.
  • Antennes: bij de minor is de schacht langer dan haar kop breed is (schachtindex 121-144); bij de soldaat haalt hij amper de helft (47-58). De minor «betast» de wereld met lange antennes; de soldaat gaat hem met zijn kop te lijf.
  • Gewicht: bij de Amerikaanse P. morrisi, de enige soort waarvoor we het gegeven hebben gevonden, weegt een soldaat zo'n vier keer zoveel als een minor, 0,47 tegenover 0,12 mg droog, en kost het minstens vier keer zoveel om hem te produceren (Murdock en Tschinkel 2015).
  • Verhouding: bij de tien soorten die Wilson (1984) onderzocht, waren er afhankelijk van de soort 3 tot 20 minors per soldaat; bij P. morrisi waren de soldaten 11% van de werksters, maar 30% van het gewicht.

Voor P. sinica zijn er geen gepubliceerde afmetingen van de minor, dus we kunnen haar eigen verhouding niet geven. Het enige cijfer van de soldaat dat rondgaat, toegeschreven aan de oorspronkelijke beschrijving, is een kop van 2,75 mm breed, precies binnen het bereik van haar twee verwanten (zie «Afmetingen bij benadering»).

Een van de grootste Pheidole?

Veel winkels presenteren haar als «de grootste Pheidole ter wereld», maar geen enkele wetenschappelijke bron zegt dat. Wat wel klopt, is dat ze bij de grote hoort: bij de meeste soorten van het geslacht is de kop van de soldaat nog geen 2 mm breed, zoals bij de Aziatische P. nodus, met 1,58-1,82 mm (Eguchi 2008). Boven P. sinica staan er minstens drie soorten met gepubliceerde afmetingen: haar buursoort P. ocellata, met koppen van zo'n 3 mm breed (Zhou 2001); de Vietnamese P. dugasi, met 3,15-3,40 mm (Eguchi 2008), en de supersoldaat van de Amerikaanse Pheidole rhea, met bijna 4 mm. P. sinica heeft geen supersoldaten: haar soldaten vormen één enkele kaste.

Verschillende hersenen voor verschillende taken

Het verschil zit niet alleen in de grootte. In 2012 vergeleken Mario Muscedere en James Traniello de hersenen van minors en soldaten van drie Pheidole-soorten en vonden twee verschillende ontwerpen:

  • De minors hebben verhoudingsgewijs grotere paddenstoellichamen, de centra van leren en geheugen, en antennale lobben, die geuren verwerken. Dat past bij hun werk: ze doen van alles, van larven verzorgen tot sporen volgen.
  • De soldaten hebben een suboesofageaal ganglion, dat de monddelen en de kaken aanstuurt, dat verhoudingsgewijs 28-41% groter is. Een brein dat is ontworpen om te bijten.

Reservesoldaten

In een normale kolonie doen de soldaten weinig: Wilson (1984) telde afhankelijk van de soort tussen 4 en 19 verschillende taken, tegenover het zeer brede repertoire van de minors. Maar in zijn beroemdste experiment haalde hij bijna alle minors weg, tot er minder dan één per soldaat over was, en binnen een uur breidden de soldaten hun repertoire 1,4 tot 4,5 keer uit en werden ze 15-30 keer actiever. Ze gingen het broed verzorgen en het werk van de minors doen, en namen uiteindelijk minstens 75% over van wat die deden.

Waarom doen ze dat niet altijd? Omdat ze zich afzijdig houden. Wilson zelf (1985) zag dat soldaten bij het broed de minors actief ontwijken, en dat die afkeer hen weghoudt van de larven zolang er genoeg minors zijn. Bij 17 tropische soorten stelden Mertl en Traniello (2009) vast dat soldaten zonder minors het broed tot zo'n 20 keer meer verzorgen. Het zijn specialisten, maar ze zijn niet nutteloos.

Soldaten als veldfles

Sommige Pheidole gebruiken hun soldaten als voorraadkast. Bij Pheidole ryukyuensis, een soort van de Japanse eilanden, vond Kazuki Tsuji (1990) soldaten met een sterk opgezwollen gaster en een krop vol voedsel. Bij vasten overleefden de minors die met zo'n soldaat samenleefden zo'n vier keer langer dan de minors die alleen waren. Bij P. sinica is het niet onderzocht, maar als je ooit een soldaat ziet met een opgezwollen, glanzende gaster, weet je wat het kan zijn.

Een spoor dat alleen de kleintjes uitzetten

Als een minor voedsel vindt, keert ze terug naar het nest en laat ze een chemisch spoor achter dat haar nestgenoten de weg wijst. Bij de mediterrane Pheidole, Pheidole pallidula, komt dat spoor uit de gifklier van de minors, en een van de bestanddelen is een pyrazine, 3-ethyl-2,5-dimethylpyrazine. De soldaten hebben die stof niet in die klier (Ali et al. 1988).

De soldaten reageren ook niet op dezelfde manier op de oproep. Detrain en Pasteels (1991) zagen dat ze een hogere drempel hebben: ze sluiten zich pas aan als de rekrutering heel intens is, zoals bij een grote prooi of een indringer. Thuis zie je het zo: een paar minors ontdekken het voer, er komt een stroom minors op af en, als de buit groot is, verschijnen de soldaten.

Meer voer, meer soldaten

De verhouding soldaten ligt niet vast. In een natuurlijke populatie van Pheidole flavens zorgde extra voer in het veld voor een hogere productie van soldaten, en nog meer als het voer op één punt geconcentreerd was (McGlynn en Owen 2002). Een goed gevoede kolonie «kan zich» soldaten «permitteren», die duur zijn om te produceren. Voor de houder is het gevolg praktisch: met overvloedig en regelmatig eiwit zie je meer soldaten (zie «Voeding»).

Een moessonklimaat met een echte winter

Haar verspreidingsgebied heeft volgens de klimaatnormalen van de regio een vochtig subtropisch moessonklimaat: lange, hete en vochtige zomers, met gemiddelden van 27-29 °C; zeer regenachtige voorjaren; drogere herfsten, en korte, koele winters, met gemiddelden van zo'n 6-10 °C in de koudste maanden en af en toe lichte vorst. Op de diepte waarop een bodemmier nestelt, blijft de grond in de winter rond 10-14 °C, zonder te bevriezen.

Het is geen tropische soort, zoals sommige winkels beweren, maar ook geen mier van Europese winters. Die korte, koele winter is de basis van de milde diapauze die we thuis aanraden (zie «Diapauze»).

Wat er bekend is over haar leven in het wild (en wat niet)

Er is geen enkele studie over haar ecologie. Alles wat er over haar levenswijze rondgaat, komt uit verzorgingsgidsen van houders en winkels, en dat komt niet altijd overeen. Het vaakst wordt herhaald dat ze in de bodem nestelt, vaak onder stenen, in bossen en bosranden; dat ze een alleseter is, met insecten, suikerhoudende vloeistoffen en zaden; dat ze monogyn is, met één koningin per kolonie, en dat haar kolonies enkele duizenden werksters kunnen tellen. Ook zijn ze het erover eens dat ze zeer agressief is tegenover andere mieren. Dat past allemaal bij wat er van andere grote Aziatische Pheidole bekend is, maar niemand heeft het bij P. sinica gemeten.

Grootte en morfologie

Een grote Pheidole, met de twee werksterkasten die typisch zijn voor het geslacht en zonder tussenmaten:

  • Soldaat (major). Enorme kop, ongeveer even breed als lang, met sterke kaken en korte schachten. Ze heeft geen supersoldaten.
  • Minorwerkster. Veel kleiner, slank en wendbaar, met lange antennes. Die zie je bijna altijd in het foerageergebied.
  • Antennes. Met een knots van vier leden, het kenmerk dat haar onderscheidt van P. ocellata, die er een van drie heeft (Zhou 2001). Dat is afgeleid uit haar oorspronkelijke geslacht en uit die vergelijking: de Chinese beschrijving hebben we niet kunnen lezen.
  • Koningin en mannetje. Geen wetenschappelijke beschrijving.
  • Kleur. We hebben de oorspronkelijke beschrijving niet kunnen raadplegen. Houders beschrijven haar als roodbruin tot donkerbruin, met een donkerdere kop bij de soldaat.

Afmetingen bij benadering

  • Soldaat: kop van 2,75 mm breed en 2,67 mm lang, volgens de oorspronkelijke beschrijving van Wu en Wang (1992), geciteerd in een verzamelwerk van liefhebbers; we hebben het niet in de Chinese tekst kunnen controleren
  • Minorwerkster: geen gepubliceerde afmetingen die we hebben kunnen raadplegen
  • Koningin en mannetje: geen gepubliceerde afmetingen, omdat ze niet zijn beschreven
  • Ter vergelijking, haar verwanten met een knots van vier leden (Eguchi 2008): soldaat van P. gatesi met een kop van 2,73-3,08 × 2,93-3,40 mm (breedte × lengte) en minor van 0,89-1,00 × 0,99-1,11 mm; soldaat van P. smythiesii van 2,63-3,09 × 2,63-3,03 mm en minor van 0,82-1,03 × 0,95-1,19 mm

De lengtes van soldaten, minors en koninginnen die winkels opgeven, komen niet uit gepubliceerde metingen die we hebben kunnen controleren, dus die geven we liever niet.

Houden in gevangenschap

Moeilijkheidsgraad: 4/5 – Gevorderd

Bij Antomas plaatsen we haar op het niveau gevorderd. In het dagelijks gebruik is ze niet ingewikkeld: ze eet van alles, verdraagt een ruim temperatuurbereik en groeit goed bij warmte en voer. Wat haar onderscheidt van een beginnerssoort, zijn vier dingen:

  • De ontsnappingen. De minors zijn klein, snel en nieuwsgierig, en vinden elke kier. De barrière en het deksel zijn niet optioneel.
  • De vochtigheid. Ze heeft een goed onderhouden vochtig nest nodig, zonder dat het onder water staat en zonder schimmel, en bij zo'n vleesetende soort moeten voerresten op tijd worden weggehaald.
  • De diapauze. Ze vraagt om een milde winter, niet tropisch en niet Europees.
  • Het karakter. Ze is zeer agressief tegenover andere mieren en komt, als het nest wordt verstoord, massaal naar buiten; de soldaten knijpen.

En ze is het meer dan waard. Weinig soorten laten zo goed zien hoe een samenleving met twee kasten werkt: minors die het voer binnen enkele minuten ontdekken en massaal rekruteren, en soldaten die verschijnen als er kracht nodig is. Als Pheidole je aantrekken, heeft Antomas ook P. ocellata, haar buursoort met een knots van drie leden, en de Amerikaanse P. rhea, met supersoldaten.

Aanbevolen parameters

  • Nesttemperatuur: 24-28 °C in het actieve seizoen, met een iets warmere zone van 28-30 °C aan één kant en altijd met thermostaat. 's Nachts mag het zonder problemen zakken tot 20-22 °C. Houd haar niet langdurig boven zo'n 32 °C.
  • Waarom zo: hartje zomer ligt de bodem in haar gebied op nestdiepte rond 28-30 °C, en houders zijn het eens over een nest van 24-28 °C.
  • Vochtigheid: vochtig nest, rond 60-80%, met een deel dat altijd vochtig is en een ander deel dat wat droger is, zodat de kolonie zelf kiest waar ze het broed legt. Foerageergebied droger, 40-60%. Dat zijn dezelfde waarden die we voor P. ocellata aanraden.
  • Water: altijd, in een reageerbuis met water en watten in het foerageergebied.
  • Licht: nest donker en foerageergebied licht, met een normaal dag-nachtritme.
  • Diapauze: mild, zo'n 2-3 maanden, van december tot februari, bij 12-15 °C (zie «Diapauze»).

Aanbevolen formicaria

Bij Antomas raden we de Qbik Wild-reeks van Anthouse aan: gipsformicaria die het vocht dat deze soort nodig heeft goed vasthouden. Voor een kolonie zoals die we verkopen, met haar koningin en enkele tientallen werksters, de Qbik Wild One P 1C:

Als de kolonie dat vult, is de volgende stap de Qbik Wild Duo P 2C:

Breid uit als je werksters stil in het foerageergebied ziet zitten, zonder plek binnen, maar niet eerder: in een nest dat te groot is voor de kolonie worden de overtollige kamers afvalhopen, met schimmel. Maak de opstelling zo compleet:

  • Ontsnappingsbarrière bovenaan de wanden van het foerageergebied en een goed sluitend deksel (zie «Ontsnappingen en barrières»).
  • Een vochtige en een drogere zone in het nest: bevochtig maar één deel, zonder het onder water te zetten.
  • Water in een reageerbuis met watten, en een drinkbakje voor de nectar, nooit op watten.
  • Een hoek van het foerageergebied als afvalhoop: de kolonie brengt daar haar resten naartoe. Haal die vaak weg.

Aankomst en verhuizing door uitschudden

Laat de kolonie bij ontvangst een dag rusten op een rustige, donkere plek, bij 24-26 °C, controleer of ze water heeft en bied haar een druppel nectar en een kleine prooi aan. Om haar naar het formicarium over te brengen, doen we dat bij Antomas door uit te schudden:

  • Bouw het formicarium van tevoren op, met de vochtige zone klaar, het water op zijn plek en vooral de ontsnappingsbarrière al aangebracht: de minors zijn erg snel.
  • Werk boven een dienblad, met een pincet en een zacht penseel, nooit met je handen.
  • Open het bakje in het foerageergebied, naast de nestingang, en schud de koningin, de werksters en het broed er voorzichtig uit, waarbij je achterblijvers met het penseel helpt.
  • Sluit het deksel en houd het nest donker. Binnen korte tijd hebben ze het broed naar binnen gebracht.

Om haar later naar een grotere module over te zetten, gebruik je dezelfde methode.

Groei en eerste soldaten

We verkopen kolonies die al op gang zijn: een koningin met werksters en broed. Volgens houders is het een monogyne soort, en bij Antomas voegen we geen koninginnen of kolonies samen.

  • Het tempo. Er zijn geen gepubliceerde tellingen. Winkels die haar verkopen, spreken van zo'n 4-6 weken van ei tot werkster bij warmte en van kolonies die na enkele jaren enkele duizenden werksters tellen.
  • Eerst minors. In een jonge kolonie zijn bijna alle nieuwe werksters minors. De soldaten komen als er een stabiele bezetting is en voer in overvloed.
  • Meer eiwit, meer soldaten. Zoals bij andere Pheidole produceert de kolonie meer soldaten als er volop voer is (zie «Meer voer, meer soldaten»). Als er midden in het seizoen geen soldaten komen, controleer dan het eiwit en de temperatuur.
  • In de winter een pauze. Tijdens de diapauze vertraagt het broed: dat is normaal.

Voeding

Suikers. Bij Antomas raden we de Blue Sugar-nectar van Anthouse 4-5 keer per week aan en een andere nectar of suikerhoudende vloeistof 1-2 keer per week, om niet altijd hetzelfde aan te bieden. Je kunt ook wat eiwit aan de nectar toevoegen. Bied het altijd aan in een drinkbakje, waarin de druppel «uitgespreid» en bereikbaar ligt, en nooit op watten, die beschimmelen en de vloeistof meteen bederven.

Eiwit: overvloedig en gevarieerd. De koningin heeft het nodig om te leggen, de larven om te groeien en de kolonie om soldaten te maken. In de ervaring van Antomas groeien kolonies sneller en talrijker naarmate ze meer eiwit krijgen. Als je vaak onderhoud doet en de resten weghaalt, kun je beter te veel dan te weinig geven; als je niet kunt schoonmaken, kun je beter niet te veel voeren. Wissel het type insect van week tot week af:

Haal de resten binnen 24-48 uur weg: in een vochtig nest beschimmelen ze snel. Koop de insecten bij een betrouwbare leverancier, want insecten die met insecticiden zijn behandeld, kunnen de kolonie doden.

Zaden, als aanvulling. Kleine, onbehandelde zaden, zoals sesam, gierst of amarant, die houders bij deze soort gebruiken. De soldaten kraken ze met hun kaken. Bied ze af en toe aan in het foerageergebied, maar ze vormen niet de basis van het dieet.

Water: altijd, in de reageerbuis met watten, gescheiden van de suiker.

Diapauze

Er zijn geen studies over haar diapauze, en de winkels zijn het niet met elkaar eens: sommige zeggen dat ze die niet nodig heeft en andere raden een rustperiode van december tot maart aan. Het klimaat in haar gebied kent een korte maar echte winter, met de nestbodem rond 10-14 °C (zie «Een moessonklimaat met een echte winter»). Daarom raden we bij Antomas een milde diapauze aan:

  • Zo'n 2-3 maanden, van half december tot eind februari, bij 12-15 °C. Ga niet onder zo'n 10 °C.
  • Geleidelijke overgang in november: haal de warme zone weg en laat de kolonie 2-3 weken op 16-20 °C staan voordat je verder zakt, met minder eiwit.
  • Tijdens de diapauze: altijd water, wat nectar en bijna geen eiwit. Laat de vochtige zone niet uitdrogen en stoor de kolonie zo weinig mogelijk.
  • Geleidelijk naar buiten in maart, opnieuw via 16-20 °C tot je weer op 24-28 °C zit. Geef weer eiwit zodra je broed ziet.
  • Kleine kolonies, zoals die je ontvangt: in de eerste winter beter een kortere, mildere diapauze, van 6-8 weken bij 15-18 °C.
  • Waar: een onverwarmde kamer koelt vaak niet genoeg af; een garage, een kelder of een wijnklimaatkast voldoet meestal. Nooit in een koelkast bij 4-8 °C, zoals een soort uit Noord-Europa.

Gedrag en observatie

Bliksemrekrutering. Zodra een minor voer vindt, komt er binnen enkele minuten een colonne nestgenoten die haar spoor volgt. Is de prooi groot, dan verschijnen de soldaten om haar in stukken te knippen.

Huissoldaten. Ze zitten bijna altijd in het nest en komen naar buiten als er een grote prooi is, zaden om te kraken of een dreiging. Zie je ineens veel soldaten buiten, dan heeft iets ze gealarmeerd.

Slechte buur. Houders beschrijven haar als zeer agressief tegenover andere mieren, met trekjes van een plunderaar. Houd haar niet in gemengde opstellingen of naast andere kolonies.

Observeren zonder angst. Bij Antomas vinden we dat mieren er zijn om van te genieten, ze te observeren en ervan te leren, niet om ze verstopt te houden. Het volstaat om het nest donker te houden en het foerageergebied licht, en ze voorzichtig te observeren, door zo weinig mogelijk in te grijpen.

Alarmsignalen:

  • Geen enkele nieuwe soldaat na maanden actief seizoen: te weinig eiwit of warmte.
  • Schimmel in de kamers: te veel vocht of voer dat niet is weggehaald.
  • Werksters die zich in een hoek ophopen: mogelijk is de rest van het nest te droog of te koud.
  • Veel werksters die stil in het foerageergebied zitten, zonder plek binnen: tijd om uit te breiden.

Ontsnappingen en barrières

Dit is het punt dat de meeste zorg vraagt. De minors zijn klein, slank en nieuwsgierig, en verschillende winkels wijzen erop hoe makkelijk ze ontsnapt.

  • Een ontsnappingsbarrière bovenaan de wanden van het foerageergebied: PTFE (fluon) in een dunne laag of, als makkelijker verkrijgbaar alternatief, een strook minerale olie. Vernieuw hem als er stof of resten op zitten.
  • Een goed sluitend deksel en, als het ventilatie heeft, met fijn gaas.
  • Geen kieren: controleer aansluitingen, doppen en slangen. Elke speling is een uitgang.
  • Niets wat als brug naar de barrière kan dienen: geen takjes of pincetten ertegenaan.
  • Bij het voeren open je niet meer dan nodig en leg je het voer ver van de wanden.

Hantering en veiligheid

Het is geen gevaarlijke soort. De minors merk je nauwelijks, en de soldaten kunnen met hun kaken flink knijpen, zonder verdere gevolgen. Werk altijd met een pincet en een zacht penseel, boven een dienblad en langzaam, om geen enkele werkster kwijt te raken of te beschadigen, en al helemaal niet de koningin. Met kleine kinderen of huisdieren in huis moet het formicarium altijd dicht en buiten hun bereik zijn. Het is een exotische soort: ze mag in geen geval worden vrijgelaten.

Wat je niet moet doen

  • Het formicarium zonder barrière opzetten of op een oude of vuile barrière vertrouwen.
  • Het nest droog laten of het juist onder water zetten.
  • Prooiresten langer dan 48 uur in het vochtige nest laten liggen.
  • Haar het hele jaar warm houden zonder enige rust, of haar een koude diapauze in een koelkast geven.
  • Haar altijd hetzelfde insect geven of te weinig eiwit geven als er larven zijn.
  • De nectar op watten aanbieden.
  • Koninginnen of kolonies samenvoegen, of haar met andere soorten houden.
  • Een kleine kolonie overzetten naar een enorm formicarium.

Wetenschappelijke bronnen

Deze verzorgingsgids is opgesteld op basis van de wetenschappelijke literatuur over de soort en over het geslacht Pheidole, de klimaatnormalen van haar verspreidingsgebied en de ervaring van Antomas en andere houders. Belangrijkste referenties:

  1. Wu, J. & Wang, C. (1992). Hymenoptera: Formicidae. In: Peng, J. & Liu, Y. (eds.), Iconography of forest insects in Hunan, China [in Chinese], pp. 1301–1320. Hunan Scientific and Technical Publishing House. Original description of Ceratopheidole sinica: pp. 1306 and 1318.
  2. Eguchi, K. (2008). A revision of Northern Vietnamese species of the ant genus Pheidole (Insecta: Hymenoptera: Formicidae: Myrmicinae). Zootaxa 1902: 1–118. doi:10.11646/zootaxa.1902.1.1
  3. Guénard, B. & Dunn, R. R. (2012). A checklist of the ants of China. Zootaxa 3558: 1–77. doi:10.11646/zootaxa.3558.1.1
  4. Wilson, E. O. (1953). The origin and evolution of polymorphism in ants. The Quarterly Review of Biology 28: 136–156. doi:10.1086/399512
  5. Wilson, E. O. (1984). The relation between caste ratios and division of labor in the ant genus Pheidole (Hymenoptera: Formicidae). Behavioral Ecology and Sociobiology 16: 89–98. doi:10.1007/BF00293108
  6. Wilson, E. O. (1985). Between-caste aversion as a basis for division of labor in the ant Pheidole pubiventris (Hymenoptera: Formicidae). Behavioral Ecology and Sociobiology 17: 35–37. doi:10.1007/BF00299425
  7. Mertl, A. L. & Traniello, J. F. A. (2009). Behavioral evolution in the major worker subcaste of twig-nesting Pheidole (Hymenoptera: Formicidae): does morphological specialization influence task plasticity? Behavioral Ecology and Sociobiology 63: 1411–1426. doi:10.1007/s00265-009-0797-3
  8. Muscedere, M. L. & Traniello, J. F. A. (2012). Division of labor in the hyperdiverse ant genus Pheidole is associated with distinct subcaste- and age-related patterns of worker brain organization. PLoS ONE 7: e31618. doi:10.1371/journal.pone.0031618
  9. Murdock, T. C. & Tschinkel, W. R. (2015). The life history and seasonal cycle of the ant, Pheidole morrisi Forel, as revealed by wax casting. Insectes Sociaux 62: 265–280. doi:10.1007/s00040-015-0403-9
  10. Holley, J.-A. C., Moreau, C. S., Laird, J. G. & Suarez, A. V. (2016). Subcaste-specific evolution of head size in the ant genus Pheidole. Biological Journal of the Linnean Society 118: 472–485. doi:10.1111/bij.12769
  11. Tsuji, K. (1990). Nutrient storage in the major workers of Pheidole ryukyuensis (Hymenoptera: Formicidae). Applied Entomology and Zoology 25: 283–287. doi:10.1303/aez.25.283
  12. Ali, M. F., Morgan, E. D., Detrain, C. & Attygalle, A. B. (1988). Identification of a component of the trail pheromone of the ant Pheidole pallidula (Hymenoptera: Formicidae). Physiological Entomology 13: 257–265. doi:10.1111/j.1365-3032.1988.tb00477.x
  13. Detrain, C. & Pasteels, J. M. (1991). Caste differences in behavioral thresholds as a basis for polyethism during food recruitment in the ant, Pheidole pallidula (Nyl.). Journal of Insect Behavior 4: 157–176. doi:10.1007/BF01054609
  14. McGlynn, T. P. & Owen, J. P. (2002). Food supplementation alters caste allocation in a natural population of Pheidole flavens, a dimorphic leaf-litter dwelling ant. Insectes Sociaux 49: 8–14. doi:10.1007/s00040-002-8270-6
Moeilijkheidsgraad
Ervaren
2 Beoordelingen

betrouwbare en eerlijke verkoper
Ik heb mijn mieren goed weten te ontvangen, de klantenservice is zeer goed. mooie en gezonde kolonie's!
Door Pieter op 12-11-2026

Pheidole sinica
Me parece una especie muy interesante, me llego la reina muchas hormiguitas y prole, todo genial, vendedor súper recomendable, responde muy rápido y resuelve cualquier duda
Door José @ubedants op 10-11-2026
Commentaar (0)
Geen klantenbeoordelingen op het moment.

16 andere producten in dezelfde categorie:

Klanten die dit product aangeschaft hebben kochten ook...

Klanten die dit product aangeschaft hebben kochten ook...