Pheidole sinica: żołnierze i robotnice – prawdziwe zdjęcie Antomas
Pheidole sinica: żołnierze i robotnice – prawdziwe zdjęcie Antomas

Pheidole sinica

2 Opinie
Ostatnie sztuki w magazynie
89,99 €
Brutto

Dwie mrówki w jednej kolonii. Mniejsze robotnice, smukłe i szybkie, badają teren, opiekują się czerwiem i przywołują pozostałe niewidzialnym śladem; żołnierze z ogromną, pełną siły głową czekają w gnieździe, aż ofiara lub intruz upomną się o ich żuwaczki. Pheidole sinica, jedna z dużych Pheidole Azji Wschodniej, nosi na czułkach podpis swojego rodu: czteroczłonową buławkę. Poziom trudności 4/5, dla zaawansowanych: wilgotne gniazdo w 24-28 °C, dużo urozmaiconego białka, nasiona jako uzupełnienie, łagodne zimowanie w 12-15 °C i bezbłędna bariera przeciw ucieczkom. Królowa z robotnicami i czerwiem. Wysyłka do całej Europy z gwarancją żywej dostawy.

Kolonia

 

Poziom trudności: 4/5 – Zaawansowany

Jedna z wielkich Pheidole Azji Wschodniej, z dwiema kastami robotnic, które wyglądają jak dwa różne gatunki: smukłe i szybkie minory oraz żołnierze o ogromnej głowie. Wilgotne gniazdo w 24-28 °C ze strefą bardziej suchą, nektar Blue Sugar prawie codziennie, obfite i urozmaicone białko, nasiona jako uzupełnienie i łagodne zimowanie przez około 2-3 miesiące w 12-15 °C. Przeprowadzka przez wysypanie i jedna królowa w kolonii. Minory przeciskają się przez każdą szczelinę: bariera przeciw ucieczkom i pokrywa – zawsze.

Pheidole sinica (Wu & Wang, 1992) to duża Pheidole z południowych Chin i jeden z gatunków tego rodzaju, które najbardziej przyciągają wzrok w formikarium. W jednej kolonii żyją dwa bardzo różne typy robotnic: minory, małe i zwinne, które badają otoczenie, opiekują się czerwiem i werbują pozostałe, oraz żołnierze z nieproporcjonalnie dużą głową, w której mieszczą się żuwaczki zdolne ćwiartować ofiary i rozłupywać nasiona.

Jednocześnie to gatunek prawie niezbadany. Poza oryginalnym opisem nauka nie opublikowała nic o jego życiu na wolności. Dlatego w tym poradniku oddzielamy to niewiele, co o nim wiadomo, to, co dobrze zbadano u innych Pheidole, to, co mówią inni hodowcy, i to, co zalecamy w Antomas.

Biologia

Opisana wśród owadów leśnych

Opisali ją w 1992 roku chińscy entomolodzy Wu Jian i Wang Changlu, w dziele poświęconym owadom leśnym jednej z prowincji południowych Chin, pod nazwą Ceratopheidole sinica. Okazy typowe zebrano w czerwcu 1978 i 1979 roku w dwóch ośrodkach leśnych: w lesie górskim i w szkółce nasion drzew. Sinica znaczy po łacinie „chińska”.

W 1995 roku światowy katalog Barry’ego Boltona przeniósł ją do rodzaju Pheidole, gdzie pozostaje ważnym gatunkiem, a lista mrówek Chin autorstwa Guénarda i Dunna (2012) ją utrzymuje. Wu i Wang opisali tylko dwie kasty: żołnierza i minora. Królowa i samiec nie mają opisu naukowego, a jedyne stanowiska, które mogliśmy sprawdzić, pochodzą z Chin: te, które podają ją z innych krajów, nie mają opublikowanego potwierdzenia.

Cztery człony w buławce: znak rozpoznawczy Ceratopheidole

Prawie wszystkie Pheidole mają na końcu czułka buławkę z trzech członów. Ceratopheidole, nazwa, pod którą ją opisano, grupowała te, które mają ją z czterech, i to właśnie ta cecha odróżnia P. sinica od jej sąsiadki Pheidole ocellata. Chiński myrmekolog Zhou Shanyi zapisał to w 2001 roku, opisując P. ocellata: przypomina P. sinica kształtem, ale ma buławkę z trzech członów i należy do zupełnie innej linii.

Dziś Ceratopheidole nie jest już używana jako rodzaj, ale azjatyckie Pheidole z buławką z czterech członów nadal tworzą rozpoznawalną grupę. W rewizji Pheidole z północnego Wietnamu autorstwa Katsuyukiego Eguchiego (2008) mają ją tylko dwa gatunki: P. gatesi i P. smythiesii, dwie duże krewniaczki, które posłużą nam niżej do zilustrowania liczbami dymorfizmu. Jeśli masz lupę, policz człony na końcu czułka: to najszybszy sposób, by ją rozpoznać.

Dwie mrówki w jednej: minory i żołnierze

Robotnice Pheidole nie tworzą ciągłej skali wielkości, jak u wielu Camponotus, lecz dwie oddzielne grupy, bez form pośrednich. To właśnie myrmekolog Edward O. Wilson nazwał w 1953 roku dymorfizmem zupełnym: jeśli zmierzy się wszystkie robotnice w kolonii, wychodzą dwa szczyty, jeden minorów i drugi żołnierzy, a między nimi nic (Holley et al. 2016). Żebyś mógł sobie wyobrazić tę różnicę, oto wymiary jej dwóch krewniaczek z buławką z czterech członów (Eguchi 2008, po pięć okazów każdej kasty):

  • Szerokość głowy: 2,73-3,08 mm u żołnierza P. gatesi wobec 0,89-1,00 mm u jej minora; 2,63-3,09 mm wobec 0,82-1,03 mm u P. smythiesii. Czyli głowa około trzy razy szersza i o mniej więcej dziewięciokrotnie większej powierzchni.
  • Czułki: u minora trzonek jest dłuższy niż szerokość jego głowy (wskaźnik trzonka 121-144); u żołnierza ledwie sięga jej połowy (47-58). Minor „obmacuje” świat długimi czułkami; żołnierz stawia mu czoła głową.
  • Masa: u amerykańskiej P. morrisi, jedynej, dla której znaleźliśmy te dane, żołnierz waży około cztery razy więcej niż minor, 0,47 wobec 0,12 mg w suchej masie, a jego wytworzenie kosztuje co najmniej cztery razy więcej (Murdock i Tschinkel 2015).
  • Proporcja: u dziesięciu gatunków, które badał Wilson (1984), na każdego żołnierza przypadało od 3 do 20 minorów, zależnie od gatunku; u P. morrisi żołnierze stanowili 11% robotnic, ale 30% masy.

Dla P. sinica nie ma opublikowanych wymiarów minora, więc nie możemy podać jej własnej proporcji. Jedyna krążąca liczba dotycząca żołnierza, przypisywana oryginalnemu opisowi, to głowa o szerokości 2,75 mm, dokładnie w zakresie jej dwóch krewniaczek (zob. „Przybliżone wymiary”).

Jedna z największych Pheidole?

Wiele sklepów przedstawia ją jako „największą Pheidole świata”, ale nie mówi tego żadne źródło naukowe. Prawdą jest natomiast, że należy do dużych: u większości gatunków tego rodzaju głowa żołnierza nie osiąga 2 mm szerokości, jak u azjatyckiej P. nodus, z 1,58-1,82 mm (Eguchi 2008). Ponad P. sinica są co najmniej trzy gatunki z opublikowanymi wymiarami: jej sąsiadka P. ocellata, z głowami o szerokości około 3 mm (Zhou 2001); wietnamska P. dugasi, z 3,15-3,40 mm (Eguchi 2008), oraz superżołnierz amerykańskiej Pheidole rhea, z prawie 4 mm. P. sinica nie ma superżołnierzy: jej żołnierze tworzą jedną kastę.

Różne mózgi do różnych zadań

Różnica nie dotyczy tylko wielkości. W 2012 roku Mario Muscedere i James Traniello porównali mózgi minorów i żołnierzy trzech gatunków Pheidole i znaleźli dwa różne projekty:

  • Minory mają proporcjonalnie większe ciała grzybkowate, ośrodki uczenia się i pamięci, oraz płaty czułkowe, które przetwarzają zapachy. To pasuje do ich pracy: robią wszystko, od opieki nad larwami po podążanie śladami.
  • Żołnierze mają zwój podprzełykowy, który steruje narządami gębowymi i żuwaczkami, proporcjonalnie o 28-41% większy. Mózg stworzony do gryzienia.

Żołnierze w rezerwie

W normalnej kolonii żołnierze wykonują niewiele czynności: Wilson (1984) naliczył od 4 do 19 różnych zadań, zależnie od gatunku, wobec niezwykle szerokiego repertuaru minorów. Ale w swoim najsłynniejszym eksperymencie usunął prawie wszystkie minory, aż zostało mniej niż jeden na żołnierza, i w niecałą godzinę żołnierze poszerzyli swój repertuar od 1,4 do 4,5 raza i zwiększyli aktywność 15-30-krotnie. Zabrali się do opieki nad czerwiem i do pracy minorów i pokryli co najmniej 75% tego, co one robiły.

Dlaczego nie robią tego zawsze? Bo się odsuwają. Sam Wilson (1985) zauważył, że przy czerwiu żołnierze aktywnie unikają minorów i że to właśnie ta awersja trzyma ich z dala od larw, gdy minorów jest wystarczająco dużo. U 17 gatunków tropikalnych Mertl i Traniello (2009) stwierdzili, że żołnierze bez minorów opiekują się czerwiem nawet około 20 razy więcej. Są specjalistami, ale nie są bezużyteczni.

Żołnierze-manierki

Niektóre Pheidole używają swoich żołnierzy jako spiżarni. U Pheidole ryukyuensis, gatunku z wysp japońskich, Kazuki Tsuji (1990) znalazł żołnierzy z bardzo nabrzmiałym gastrem i wolem pełnym pokarmu. Podczas głodówki minory, które przebywały z takim żołnierzem, przeżywały około cztery razy dłużej niż te pozostawione same. U P. sinica tego nie badano, ale jeśli kiedyś zobaczysz żołnierza z nabrzmiałym, lśniącym gastrem, już wiesz, co to może być.

Ślad, który znaczą tylko małe

Gdy minor znajdzie pokarm, wraca do gniazda, zostawiając ślad chemiczny, który prowadzi towarzyszki. U śródziemnomorskiej Pheidole, Pheidole pallidula, ślad ten pochodzi z gruczołu jadowego minorów, a jednym z jego składników jest pirazyna, 3-etylo-2,5-dimetylopirazyna. Żołnierze nie mają jej w tym gruczole (Ali et al. 1988).

Żołnierze także inaczej reagują na wezwanie. Detrain i Pasteels (1991) zauważyli, że mają wyższy próg: dołączają tylko przy bardzo intensywnym werbowaniu, na przykład przy dużej ofierze lub intruzie. W domu to zobaczysz: kilka minorów odkrywa pokarm, nadciąga fala minorów, a jeśli zdobycz jest duża, pojawiają się żołnierze.

Więcej jedzenia, więcej żołnierzy

Proporcja żołnierzy nie jest stała. W naturalnej populacji Pheidole flavens dodatkowy pokarm podany w terenie zwiększył produkcję żołnierzy, a jeszcze bardziej, gdy pokarm był skupiony w jednym miejscu (McGlynn i Owen 2002). Dobrze odżywiona kolonia „może sobie pozwolić” na żołnierzy, których wytworzenie jest kosztowne. Dla hodowcy wniosek jest praktyczny: przy obfitym i regularnym białku zobaczysz więcej żołnierzy (zob. „Karmienie”).

Klimat monsunowy z prawdziwą zimą

Jej zasięg ma wilgotny klimat podzwrotnikowy typu monsunowego, według normalnych klimatycznych tego obszaru: długie, gorące i wilgotne lata ze średnimi 27-29 °C; bardzo deszczowe wiosny; suchsze jesienie oraz krótkie i chłodne zimy, ze średnimi około 6-10 °C w najzimniejszych miesiącach i słabymi, sporadycznymi przymrozkami. Na głębokości, na której gniazduje mrówka glebowa, ziemia zimą utrzymuje około 10-14 °C i nie zamarza.

Nie jest to gatunek tropikalny, jak twierdzą niektóre sklepy, ani mrówka europejskich zim. Ta krótka i chłodna zima jest podstawą łagodnego zimowania, które zalecamy w domu (zob. „Zimowanie”).

Co wiadomo o jej życiu na wolności (i czego nie wiadomo)

Nie ma żadnego badania jej ekologii. Wszystko, co krąży o jej trybie życia, pochodzi z opisów hodowców i sklepów i nie zawsze się zgadza. Najczęściej powtarza się, że gniazduje w ziemi, często pod kamieniami, w lasach i na ich obrzeżach; że jest wszystkożerna, je owady, słodkie płyny i nasiona; że jest monoginiczna, z jedną królową w kolonii, i że jej kolonie dochodzą do kilku tysięcy robotnic. Zgadzają się też, że jest bardzo agresywna wobec innych mrówek. Wszystko to pasuje do tego, co wiadomo o innych dużych azjatyckich Pheidole, ale nikt tego nie zmierzył u P. sinica.

Wielkość i morfologia

Duża Pheidole, z dwiema kastami robotnic typowymi dla rodzaju i bez form pośrednich:

  • Żołnierz (major). Ogromna głowa, mniej więcej tak szeroka jak długa, z silnymi żuwaczkami i krótkimi trzonkami czułków. Nie ma superżołnierzy.
  • Minor. Znacznie mniejszy, smukły i zwinny, z długimi czułkami. To on prawie zawsze pokazuje się na arenie.
  • Czułki. Z buławką z czterech członów, cechą, która odróżnia ją od P. ocellata, mającej buławkę z trzech (Zhou 2001). To informacja wywnioskowana z jej pierwotnego rodzaju i z tego porównania: nie mogliśmy przeczytać chińskiego opisu.
  • Królowa i samiec. Bez opisu naukowego.
  • Ubarwienie. Nie mogliśmy zajrzeć do oryginalnego opisu. Hodowcy opisują ją jako od czerwonawobrązowej do ciemnobrązowej, z ciemniejszą głową żołnierza.

Przybliżone wymiary

  • Żołnierz: głowa o szerokości 2,75 mm i długości 2,67 mm według oryginalnego opisu Wu i Wanga (1992), cytowanego w opracowaniu amatorów; nie mogliśmy tego sprawdzić w chińskim tekście
  • Minor: brak opublikowanych wymiarów, do których moglibyśmy dotrzeć
  • Królowa i samiec: brak opublikowanych wymiarów, bo nie zostały opisane
  • Dla porównania jej krewniaczki z buławką z czterech członów (Eguchi 2008): żołnierz P. gatesi z głową 2,73-3,08 × 2,93-3,40 mm (szerokość × długość) i minor 0,89-1,00 × 0,99-1,11 mm; żołnierz P. smythiesii 2,63-3,09 × 2,63-3,03 mm i minor 0,82-1,03 × 0,95-1,19 mm

Długości żołnierzy, minorów i królowych podawane przez sklepy nie pochodzą z opublikowanych pomiarów, które moglibyśmy sprawdzić, więc wolimy ich nie podawać.

Hodowla w niewoli

Poziom trudności: 4/5 – Zaawansowany

W Antomas zaliczamy ją do poziomu zaawansowanego. Na co dzień nie jest skomplikowana: je wszystko, toleruje szeroki zakres temperatur i dobrze rośnie przy cieple i jedzeniu. Od gatunku dla początkujących odróżniają ją cztery rzeczy:

  • Ucieczki. Minory są małe, szybkie i ciekawskie i znajdą każdą szczelinę. Bariera i pokrywa nie są opcjonalne.
  • Wilgotność. Potrzebuje dobrze prowadzonego wilgotnego gniazda, bez zalewania i bez pleśni, a przy tak mięsożernym gatunku resztki jedzenia trzeba usuwać na czas.
  • Zimowanie. Wymaga łagodnej zimy, ani tropikalnej, ani europejskiej.
  • Charakter. Jest bardzo agresywna wobec innych mrówek, a gdy niepokoi się gniazdo, wychodzi masowo; żołnierze szczypią.

I jest tego bardzo warta. Niewiele gatunków tak dobrze pokazuje, jak działa społeczeństwo z dwiema kastami: minory, które w kilka minut odkrywają pokarm i masowo werbują, oraz żołnierze, którzy pojawiają się, gdy potrzeba siły. Jeśli pociągają Cię Pheidole, w Antomas masz też P. ocellata, jej sąsiadkę z buławką z trzech członów, i amerykańską P. rhea, z superżołnierzami.

Zalecane parametry

  • Temperatura gniazda: 24-28 °C w sezonie aktywnym, z nieco cieplejszą strefą, 28-30 °C, z boku i zawsze z termostatem. Nocą temperatura może spaść do 20-22 °C bez problemu. Nie trzymaj jej stale powyżej około 32 °C.
  • Dlaczego tak: w pełni lata gleba w jej zasięgu ma około 28-30 °C na głębokości gniazda, a hodowcy zgodnie zalecają gniazdo w 24-28 °C.
  • Wilgotność: wilgotne gniazdo, około 60-80%, z częścią zawsze wilgotną i drugą nieco bardziej suchą, żeby kolonia mogła wybrać, gdzie złożyć czerw. Arena bardziej sucha, 40-60%. To te same wartości, które zalecamy dla P. ocellata.
  • Woda: zawsze, w probówce z wodą i watą na arenie.
  • Światło: gniazdo w ciemności, a arena w świetle, z normalnym cyklem dnia i nocy.
  • Zimowanie: łagodne, przez około 2-3 miesiące, od grudnia do lutego, w 12-15 °C (zob. „Zimowanie”).

Zalecane formikaria

W Antomas zalecamy serię Qbik Wild od Anthouse: gipsowe formikaria, które dobrze trzymają wilgoć potrzebną temu gatunkowi. Dla kolonii takiej jak ta, którą sprzedajemy, z królową i kilkudziesięcioma robotnicami, Qbik Wild One P 1C:

Gdy kolonia go wypełni, następnym krokiem jest Qbik Wild Duo P 2C:

Rozbudowuj, gdy zobaczysz robotnice stojące na arenie, bez miejsca w środku, ale nie spiesz się: w gnieździe zbyt dużym dla kolonii nadmiarowe komory zamieniają się w śmietnisko, z pleśnią. Uzupełnij zestaw tak:

  • Bariera przeciw ucieczkom w górnej części ścianek areny i dobrze dopasowana pokrywa (zob. „Ucieczki i bariery”).
  • Strefa wilgotna i strefa bardziej sucha w gnieździe: nawilżaj tylko część, bez zalewania.
  • Woda w probówce z watą i poidełko na nektar, nigdy na wacie.
  • Kąt areny jako śmietnisko: kolonia będzie tam wynosić resztki. Usuwaj je często.

Przyjazd i przeprowadzka przez wysypanie

Po otrzymaniu kolonii zostaw ją na dzień w spokojnym i ciemnym miejscu, w 24-26 °C, sprawdź, czy ma wodę, i podaj kroplę nektaru i małą ofiarę. Do przeniesienia jej do formikarium w Antomas stosujemy metodę wysypania:

  • Wcześniej przygotuj formikarium, z gotową strefą wilgotną, wodą na miejscu i przede wszystkim już założoną barierą przeciw ucieczkom: minory są bardzo szybkie.
  • Pracuj nad tacą, pęsetą i miękkim pędzelkiem, nigdy rękami.
  • Otwórz pojemnik na arenie, przy wejściu do gniazda, i delikatnie wysyp królową, robotnice i czerw, pomagając maruderkom pędzelkiem.
  • Zamknij pokrywę i zostaw gniazdo w ciemności. Wkrótce przeniosą czerw do środka.

Przy późniejszej przeprowadzce do większego modułu – ta sama metoda.

Wzrost i pierwsi żołnierze

Sprzedajemy kolonie, które już się rozwijają: królową z robotnicami i czerwiem. Według hodowców to gatunek monoginiczny, a w Antomas nie łączymy królowych ani kolonii.

  • Tempo. Nie ma opublikowanych danych. Sklepy, które ją sprzedają, mówią o około 4-6 tygodniach od jaja do robotnicy w cieple i o koloniach, które z latami dochodzą do kilku tysięcy robotnic.
  • Najpierw minory. W młodej kolonii prawie wszystkie nowe robotnice to minory. Żołnierze pojawiają się, gdy jest już stała załoga i jedzenia pod dostatkiem.
  • Więcej białka, więcej żołnierzy. Jak u innych Pheidole, kolonia wytwarza więcej żołnierzy, gdy pokarmu jest pod dostatkiem (zob. „Więcej jedzenia, więcej żołnierzy”). Jeśli w pełni sezonu nie pojawiają się żołnierze, sprawdź białko i temperaturę.
  • Zimą przerwa. Podczas zimowania rozwój czerwiu zwalnia: to normalne.

Karmienie

Cukry. W Antomas zalecamy nektar Blue Sugar od Anthouse 4-5 razy w tygodniu i inny nektar lub słodzony płyn 1-2 razy w tygodniu, żeby nie podawać ciągle tego samego. Możesz też dodać do nektaru trochę białka. Podawaj go zawsze w poidełku, gdzie kropla jest „rozprowadzona” i dostępna, i nigdy na wacie, która pleśnieje i szybko psuje płyn.

Białko: obfite i urozmaicone. Królowa potrzebuje go do składania jaj, larwy do wzrostu, a kolonia do wytwarzania żołnierzy. Z doświadczenia Antomas im więcej białka dostają kolonie, tym szybciej i liczniej rosną. Jeśli często sprzątasz i usuwasz resztki, lepiej podać za dużo niż za mało; jeśli nie możesz sprzątać, lepiej nie przekarmiać. Zmieniaj rodzaj owada z tygodnia na tydzień:

Usuwaj resztki w ciągu 24-48 h: w wilgotnym gnieździe szybko pleśnieją. Kupuj owady od zaufanego dostawcy, bo owady traktowane insektycydami mogą zabić kolonię.

Nasiona jako uzupełnienie. Małe, niezaprawiane nasiona, takie jak sezam, proso czy amarantus, czyli te, których hodowcy używają przy tym gatunku. Żołnierze rozłupują je żuwaczkami. Podawaj je od czasu do czasu na arenie, ale nie są podstawą diety.

Woda: zawsze, w probówce z watą, oddzielnie od cukru.

Zimowanie

Nie ma badań nad jej zimowaniem, a sklepy nie są zgodne: jedne twierdzą, że go nie potrzebuje, inne zalecają przerwę od grudnia do marca. Klimat w jej zasięgu ma krótką, ale prawdziwą zimę, z glebą na głębokości gniazda w okolicach 10-14 °C (zob. „Klimat monsunowy z prawdziwą zimą”). Dlatego w Antomas zalecamy łagodne zimowanie:

  • Około 2-3 miesięcy, od połowy grudnia do końca lutego, w 12-15 °C. Nie schodź poniżej około 10 °C.
  • Stopniowe wejście w listopadzie: usuń ciepłą strefę i zostaw kolonię na 2-3 tygodnie w 16-20 °C, zanim obniżysz temperaturę, ograniczając białko.
  • W trakcie zimowania: woda zawsze, trochę nektaru i prawie wcale białka. Nie dopuść do wyschnięcia strefy wilgotnej i niepokój kolonię jak najmniej.
  • Stopniowe wyjście w marcu, znów przez etap 16-20 °C, aż do powrotu do 24-28 °C. Wróć do podawania białka, gdy tylko zobaczysz czerw.
  • Małe kolonie, takie jak ta, którą otrzymujesz: pierwszej zimy lepiej krótsze i cieplejsze zimowanie, przez 6-8 tygodni w 15-18 °C.
  • Gdzie: w nieogrzewanym pokoju temperatura często nie spada wystarczająco; zwykle sprawdza się garaż, piwnica albo chłodziarka do wina. Nigdy w lodówce w 4-8 °C, jak gatunek z północnej Europy.

Zachowanie i obserwacja

Błyskawiczne werbowanie. Gdy tylko minor znajdzie pokarm, w ciągu kilku minut nadciąga kolumna towarzyszek podążających jego śladem. Jeśli ofiara jest duża, pojawiają się żołnierze, żeby ją poćwiartować.

Żołnierze domatorzy. Prawie cały czas spędzają w gnieździe i wychodzą, gdy jest duża ofiara, nasiona do rozłupania albo zagrożenie. Jeśli nagle zobaczysz na zewnątrz wielu żołnierzy, coś ich zaniepokoiło.

Zły sąsiad. Hodowcy opisują ją jako bardzo agresywną wobec innych mrówek, z cechami rabusia. Nie trzymaj jej w zestawach mieszanych ani obok innych kolonii.

Obserwuj bez obaw. W Antomas uważamy, że mrówki są po to, by się nimi cieszyć, obserwować je i uczyć się od nich, a nie trzymać je w ukryciu. Wystarczy zostawić gniazdo w ciemności, a arenę w świetle, i obserwować je delikatnie, ingerując jak najmniej.

Sygnały alarmowe:

  • Żadnego nowego żołnierza po miesiącach sezonu aktywnego: brakuje białka albo ciepła.
  • Pleśń w komorach: za dużo wilgoci albo nieusunięte resztki jedzenia.
  • Robotnice stłoczone w jednym kącie: reszta gniazda może być zbyt sucha lub zimna.
  • Wiele robotnic stojących na arenie, bez miejsca w środku: czas na rozbudowę.

Ucieczki i bariery

To punkt, który wymaga największej uwagi. Minory są małe, smukłe i ciekawskie, a kilka sklepów zwraca uwagę na łatwość, z jaką uciekają.

  • Bariera przeciw ucieczkom w górnej części ścianek areny: PTFE (Fluon) w cienkiej warstwie albo, jako łatwiejsza do zdobycia alternatywa, pas oleju mineralnego. Odnawiaj ją, gdy zbierze się na niej kurz lub resztki.
  • Dobrze dopasowana pokrywa, a jeśli ma wentylację, to z drobną siatką.
  • Żadnych szczelin: sprawdzaj połączenia, korki i rurki. Każdy luz to wyjście.
  • Nic, co mogłoby posłużyć za most do bariery: żadnych gałązek ani opartej pęsety.
  • Przy karmieniu otwieraj tylko na tyle, ile trzeba, i kładź jedzenie z dala od ścianek.

Obsługa i bezpieczeństwo

To nie jest gatunek niebezpieczny. Minorów prawie się nie czuje, a żołnierze swoimi żuwaczkami mogą boleśnie uszczypnąć, bez dalszych konsekwencji. Pracuj zawsze pęsetą i miękkim pędzelkiem, nad tacą i powoli, żeby nie zgubić ani nie uszkodzić żadnej robotnicy, a tym bardziej królowej. Jeśli w domu są małe dzieci lub zwierzęta, formikarium zawsze zamknięte i poza ich zasięgiem. To gatunek egzotyczny: w żadnym wypadku nie wolno go wypuszczać na wolność.

Czego nie robić

  • Zakładać formikarium bez bariery albo polegać na starej lub brudnej barierze.
  • Zostawiać gniazdo suche albo, przeciwnie, zalane.
  • Zostawiać resztki ofiar dłużej niż 48 h w wilgotnym gnieździe.
  • Trzymać ją cały rok w cieple bez żadnego odpoczynku albo robić jej chłodne zimowanie w lodówce.
  • Dawać ciągle tego samego owada albo skąpić białka, gdy są larwy.
  • Podawać nektaru na wacie.
  • Łączyć królowych lub kolonii albo trzymać jej z innymi gatunkami.
  • Przenosić małej kolonii do ogromnego formikarium.

Źródła naukowe

Ten poradnik powstał na podstawie literatury naukowej o gatunku i o rodzaju Pheidole, normalnych klimatycznych z jego zasięgu oraz doświadczenia Antomas i innych hodowców. Najważniejsze źródła:

  1. Wu, J. & Wang, C. (1992). Hymenoptera: Formicidae. W: Peng, J. & Liu, Y. (eds.), Iconography of forest insects in Hunan, China [po chińsku], pp. 1301–1320. Hunan Scientific and Technical Publishing House. Oryginalny opis Ceratopheidole sinica: pp. 1306 i 1318.
  2. Eguchi, K. (2008). A revision of Northern Vietnamese species of the ant genus Pheidole (Insecta: Hymenoptera: Formicidae: Myrmicinae). Zootaxa 1902: 1–118. doi:10.11646/zootaxa.1902.1.1
  3. Guénard, B. & Dunn, R. R. (2012). A checklist of the ants of China. Zootaxa 3558: 1–77. doi:10.11646/zootaxa.3558.1.1
  4. Wilson, E. O. (1953). The origin and evolution of polymorphism in ants. The Quarterly Review of Biology 28: 136–156. doi:10.1086/399512
  5. Wilson, E. O. (1984). The relation between caste ratios and division of labor in the ant genus Pheidole (Hymenoptera: Formicidae). Behavioral Ecology and Sociobiology 16: 89–98. doi:10.1007/BF00293108
  6. Wilson, E. O. (1985). Between-caste aversion as a basis for division of labor in the ant Pheidole pubiventris (Hymenoptera: Formicidae). Behavioral Ecology and Sociobiology 17: 35–37. doi:10.1007/BF00299425
  7. Mertl, A. L. & Traniello, J. F. A. (2009). Behavioral evolution in the major worker subcaste of twig-nesting Pheidole (Hymenoptera: Formicidae): does morphological specialization influence task plasticity? Behavioral Ecology and Sociobiology 63: 1411–1426. doi:10.1007/s00265-009-0797-3
  8. Muscedere, M. L. & Traniello, J. F. A. (2012). Division of labor in the hyperdiverse ant genus Pheidole is associated with distinct subcaste- and age-related patterns of worker brain organization. PLoS ONE 7: e31618. doi:10.1371/journal.pone.0031618
  9. Murdock, T. C. & Tschinkel, W. R. (2015). The life history and seasonal cycle of the ant, Pheidole morrisi Forel, as revealed by wax casting. Insectes Sociaux 62: 265–280. doi:10.1007/s00040-015-0403-9
  10. Holley, J.-A. C., Moreau, C. S., Laird, J. G. & Suarez, A. V. (2016). Subcaste-specific evolution of head size in the ant genus Pheidole. Biological Journal of the Linnean Society 118: 472–485. doi:10.1111/bij.12769
  11. Tsuji, K. (1990). Nutrient storage in the major workers of Pheidole ryukyuensis (Hymenoptera: Formicidae). Applied Entomology and Zoology 25: 283–287. doi:10.1303/aez.25.283
  12. Ali, M. F., Morgan, E. D., Detrain, C. & Attygalle, A. B. (1988). Identification of a component of the trail pheromone of the ant Pheidole pallidula (Hymenoptera: Formicidae). Physiological Entomology 13: 257–265. doi:10.1111/j.1365-3032.1988.tb00477.x
  13. Detrain, C. & Pasteels, J. M. (1991). Caste differences in behavioral thresholds as a basis for polyethism during food recruitment in the ant, Pheidole pallidula (Nyl.). Journal of Insect Behavior 4: 157–176. doi:10.1007/BF01054609
  14. McGlynn, T. P. & Owen, J. P. (2002). Food supplementation alters caste allocation in a natural population of Pheidole flavens, a dimorphic leaf-litter dwelling ant. Insectes Sociaux 49: 8–14. doi:10.1007/s00040-002-8270-6
Poziom trudności
Doświadczony
2 Opinie

betrouwbare en eerlijke verkoper
Ik heb mijn mieren goed weten te ontvangen, de klantenservice is zeer goed. mooie en gezonde kolonie's!
By Pieter on 2026-11-12

Pheidole sinica
Me parece una especie muy interesante, me llego la reina muchas hormiguitas y prole, todo genial, vendedor súper recomendable, responde muy rápido y resuelve cualquier duda
By José @ubedants on 2026-11-10
Komentarze (0)
Na razie nie dodano żadnej recenzji.

16 innych produktów w tej samej kategorii:

Klienci którzy zakupili ten produkt kupili również:

Klienci którzy zakupili ten produkt kupili również: