Myrmecocystus navajo: królowa i robotnice – prawdziwe zdjęcie Antomas
Myrmecocystus navajo: królowa i robotnice – prawdziwe zdjęcie Antomas

Myrmecocystus navajo

Obecnie brak na stanie
84,99 €
Brutto

Żywe złoto w pustynnej nocy. Myrmecocystus navajo to „miniaturowa mexicanus” z lasów sosny jadalnej i jałowca: złocista miodziarka o ogromnych, cofniętych oczach, która budzi się o zmierzchu i przemierza chłodną ziemię w świetle gwiazd. Jej replety, żywe spiżarnie zawieszone u sufitu, napełniają się tym, co piją, i przybierają jego kolor: w Antomas jedna świeci na niebiesko od nektaru Blue Sugar. Gatunek rzadko spotykany w hobby, dla cierpliwych hodowców szukających czegoś innego. Królowe założycielki z czerwiem. Wysyłka do całej Europy z gwarancją żywej dostawy.


 

Poziom trudności: 4/5 – Zaawansowany

„Mexicanus w miniaturze” z lasów sosny pinii i jałowca: mniejsza, cała złocista lub jasnobursztynowa, nocna i z ogromnymi, przesuniętymi do tyłu oczami. Jej replety przybierają kolor tego, co piją: ta z naszego zdjęcia jest niebieska od nektaru Blue Sugar od Anthouse. Królowe z czerwiem, z zakładaniem klaustralnym, i jedna królowa na kolonię. Nektar po kropelce, dopóki nie pojawią się replety, a od tej pory zawsze dostępny; maleńka zdobycz prawie codziennie. Instalacja: Qbik Wild One P 1C, formikaria hybrydowe, a dla dużych kolonii Nona Diafano. Temperatura pokojowa. Zimowanie od listopada do lutego, przez około 4 miesiące, w 10-14 °C. Przeciw ucieczkom wystarczy olej mineralny.

Myrmecocystus navajo Wheeler, 1908 to najmniejsza z nocnych miodziarek. Myrmekolodzy opisują ją jako „mexicanus w miniaturze”: dzieli z wielką, klasyczną miodziarką jasne ubarwienie, nocny tryb życia i replety, czyli robotnice zamienione w żywe spiżarnie, ale w mniejszym formacie i z jeszcze bardziej rzucającymi się w oczy oczami. Żyje na południowym zachodzie Stanów Zjednoczonych i na północy Meksyku, a jej najbardziej typowym krajobrazem są otwarte lasy sosny pinii i jałowca na płaskowyżach.

W naszym sklepie wyróżnia ją kolor jasnego miodu jej robotnic. To gatunek słabo zbadany: nie istnieje ani jeden artykuł naukowy poświęcony wyłącznie jej. Dlatego w tym poradniku starannie oddzielamy to, co wiadomo o M. navajo, to, co wynika z jej krewniaczki M. mexicanus i z reszty rodzaju, oraz to, co widzieliśmy w Antomas, na przykład niebieską repletę ze zdjęcia produktu, którą wyjaśniamy niżej.

Biologia

Mexicanus w miniaturze

Opisał ją amerykański myrmekolog William Morton Wheeler w 1908 roku, w swojej wielkiej pracy o amerykańskich miodziarkach, jako podgatunek klasycznej miodziarki: M. mexicanus navajo. Jeszcze w 1912 roku Wheeler traktował ją tak samo, razem z innymi bladymi formami z grupy. Dopiero Roy Snelling w swojej rewizji rodzaju z 1976 roku uznał ją za odrębny gatunek i wybrał robotnicę jako okaz wzorcowy nazwy, czyli lektotyp. Nazwa nawiązuje do ludu Navajo; nie udało nam się zajrzeć do oryginalnego opisu, by sprawdzić, czy Wheeler wyjaśnił swój wybór.

Snelling określił ją zdaniem, które się przyjęło: „mexicanus w miniaturze”. Różnice w stosunku do jej dużej kuzynki są subtelne, ale stałe:

  • Wielkość: jest mniejsza i mniej polimorficzna, to znaczy, że różnica wielkości między jej małymi i dużymi robotnicami jest mniejsza.
  • Oczy: duże i przesunięte do tyłu, w stronę tylnej krawędzi głowy. To najbardziej rzucająca się w oczy różnica (zob. „Sowie oczy: duże, cofnięte i bez przedniego przyoczka”).
  • Owłosienie: owłosienie przylegające na głowie jest skąpe, a na zewnętrznej stronie ud i goleni nie ma odstających włosków.
  • Petiolus: węzeł łączący tułów z gastrem jest zwykle cieńszy i ma mniej odstających włosków.

W terenie myli się ją z M. mexicanus, olbrzymią miodziarką z naszej oferty, z M. testaceus i z innymi bladymi miodziarkami, a do ich rozróżnienia potrzeba lupy i klucza Snellinga. Samce są maleńkie: ich głowa ma mniej niż 0,8 mm szerokości.

Złocista dla sklepu, blada dla nauki

„Złocista” to określenie, którego używamy w Antomas, i odpowiada temu, co widać: nasze królowe i robotnice są złociste lub jasnobursztynowe od głowy po gaster, a królowa ma gaster nieco ciemniejszy i w pasy. Dla nauki jednak M. navajo to po prostu gatunek blady. Snelling zaliczył ją do grupy miodziarek o jasnożółtym oskórku, dużych oczach i nocnym trybie życia, a badanie z 2022 roku, w którym zmierzono jasność ubarwienia wielu gatunków, umieściło ją wśród bladych, ze średnią jasnością powyżej 65 w jego skali.

Dlaczego jest blada? To samo badanie porównało cztery linie mrówek, w których niezależnie pojawiły się gatunki blade i ciemne, i we wszystkich znalazło ten sam wzorzec: blade są nocne, a ciemne dzienne. Częste wyjaśnienie mówi, że ciemny pigment, melanina, chroni przed słońcem i wysychaniem, a mrówka pracująca nocą tej ochrony potrzebuje znacznie mniej.

Jest też ciekawy niuans: pewien przewodnik przyrodniczy po tym regionie odróżnia M. mexicanus od M. navajo tym, że pierwsza jest jaśniej żółta, co sugeruje, że navajo może mieć nieco cieplejszy odcień. To obserwacja terenowa, a nie zmierzona dana, ale pasuje do złocistego wyglądu naszych kolonii.

Sowie oczy: duże, cofnięte i bez przedniego przyoczka

Jeśli przyjrzysz się z bliska głowie robotnicy M. navajo, najpierw rzucą Ci się w oczy oczy: duże, wypukłe i osadzone bardzo z tyłu. Badanie z 2022 roku zmierzyło oczy bladych i ciemnych mrówek z czterech linii, w tym Myrmecocystus, a oto dane dla M. navajo:

  • Duże fasetki: około 20,4 µm średnicy, wobec około 14,3 µm u M. kennedyi, dziennej i ciemnej miodziarki. Każda fasetka to mała soczewka, a im jest szersza, tym więcej światła zbiera.
  • Oczy do półmroku: ich „parametr oczny”, miara łącząca wielkość fasetek i kąt między nimi, wynosi około 2. Wysokie wartości są typowe dla oczu pracujących przy słabym świetle.
  • Szerokie pole widzenia, sięgające 128°.
  • Bez przedniego przyoczka: 11 z 12 zbadanych robotnic nie miało przedniego przyoczka, pierwszego z trzech oczu prostych, które wiele mrówek ma na szczycie głowy.

Przyoczka pomagają wielu owadom dziennym orientować się według światła nieba. Mrówka pracująca nocą inwestuje w duże, czułe oczy złożone i rezygnuje z tego, co niewiele jej daje. A dlaczego tak daleko z tyłu? Nikt tego nie badał, ale rozsądnie jest przypuszczać, że poszerzają widok na boki i do tyłu, co przydaje się w szukaniu pokarmu po ciemku. To nasz wniosek, a nie dana.

Córka lasów sosny pinii i jałowca

Według Snellinga M. navajo żyje od wschodniego Kolorado po zachodni Teksas, a na zachodzie po południowe Utah, Nevadę, Kalifornię i północną Sonorę. Na zachód od środkowej Arizony występuje wyspowo, prawdopodobnie tylko na odpowiednich wysokościach w górach. Rekordy w bazach danych o bioróżnorodności skupiają się w Arizonie i Nowym Meksyku, potem w Utah, Kalifornii i Teksasie, a w Meksyku przede wszystkim w stanie Chihuahua.

Jej wysokość występowania jest słabo udokumentowana, ale dane Snellinga rysują mrówkę średnich gór: 1220-1860 m w Nowym Meksyku, 670-1980 m w Nevadzie i 210-1370 m w Kalifornii. Żyje od zarośli kreozotu na niskich pustyniach po chaparral i jest pospolita w otwartych lasach dębowo-jałowcowych i sosnowo-jałowcowych: w tym krajobrazie niskich sosen pinii i rozproszonych jałowców na kamienistej glebie, z zimnymi zimami i ciepłymi latami, który pokrywa dużą część płaskowyżów południowego zachodu Ameryki Północnej.

Jej gniazdo rozpoznaje się po małym kopczyku w kształcie krateru z gruboziarnistego piasku lub drobnego żwiru wokół wejścia. Pod ziemią gniazda są głębokie, z repletami w dolnej części, jak u M. mexicanus, choć nikt jeszcze nie opublikował pełnego rozkopania gniazda M. navajo.

Nocna zmiana: cztery miodziarki, dwa rozkłady dnia

W Portal, na południowym wschodzie Arizony, i w Rodeo, na południowym zachodzie Nowego Meksyku, Bert Hölldobler badał teren, na którym współistnieją co najmniej cztery gatunki miodziarek. Dwa są nocne, M. navajo i M. mexicanus, a dwa wyłącznie dzienne, M. mimicus i M. depilis. Dzienne to słynne miodziarki od turniejów i napadów na inne kolonie; nocne pracują na tej samej ziemi, gdy tamte już się wycofały.

Ten podział ma podstawy fizjologiczne. W 1978 roku zmierzono w laboratorium granice termiczne pięciu miodziarek z Nowego Meksyku: dzienne traciły zdolność ruchu przy około 11-12 °C, podczas gdy nocna pozostawała aktywna do −0,4 °C i pracowała przy temperaturze powietrza i gleby od 2 do 30 °C. Skrajne ciepło znosiły za to wszystkie podobnie. Blade miodziarki nie uciekają przed upałem: zajęły chłodne godziny, których ciemne nie mogą wykorzystać.

Dla M. navajo nie ma własnych pomiarów temperatury, ale wszystko wskazuje, że działa tak samo: jest nocna, blada i ma oczy gatunku nocnego. W domu zauważysz ten wewnętrzny zegar: aktywność rośnie o zmroku (zob. „Jak się zachowuje w domu”).

Nocna padlinożerczyni

Jej dieta, według obserwacji zebranych przez Snellinga, łączy trzy źródła: spadź mszyc i wełnowców, nektar kwiatów i sporą część martwych stawonogów. Jak jej duża kuzynka, jest nocną padlinożerczynią, która przemierza ziemię w poszukiwaniu martwych owadów, a nie łowczynią żywej zdobyczy. W niewoli przekłada się to na jedną zasadę: białko w miękkich kawałeczkach, świeżo uśmiercone.

Jej dojrzałe kolonie szacuje się na ponad 1000 robotnic, znacznie mniej niż 5000 policzone w koloniach M. mexicanus. Pasuje to do jej wielkości: mniejsza miodziarka, z mniejszymi koloniami, która w domu zajmuje mniej miejsca niż jej olbrzymia kuzynka.

Replety, których nie zawsze widać

Jak inne miodziarki ze swojej grupy, M. navajo tworzy replety: robotnice, które napełniają się płynem, aż gaster zamieni się w przejrzystą kulę, i spędzają życie zawieszone u sklepienia komór. Ale pewien przewodnik przyrodniczy po regionie zwraca uwagę na coś ciekawego: w jej koloniach replety nie zawsze są obecne.

Dlaczego? Nie ma badań nad tym gatunkiem, ale to, co wiadomo o rodzaju, daje wskazówki. U M. mexicanus Steven Rissing wykazał w 1984 roku, że repletami są największe robotnice kolonii, a Conway stwierdził, że pierwsze pokolenie robotnic nigdy nie zamienia się w replety. Gatunek mniej polimorficzny, z mniejszą różnicą między małymi i dużymi robotnicami, może mieć mniej wyraźnych kandydatek. A replety tworzą się, gdy do kolonii trafia więcej nektaru, niż ona zużywa. To wniosek, ale dobrze wyjaśnia to, co widzimy w niewoli: replety M. navajo pojawiają się, gdy kolonia ma już robotnice różnej wielkości i nadmiar cukru.

Mechanizm jest natomiast taki sam jak w całym rodzaju. Repleta przechowuje płyn w wolu społecznym, „żołądku”, w którym mrówki noszą pokarm do dzielenia się, a ono rozciąga się, aż przesunie pozostałe narządy. Błona między płytkami gastra napina się i staje się przezroczysta, a płytki zostają na niej jak ciemne wysepki. Gdy kolonia tego potrzebuje, inne robotnice dotykają jej czułków, a repleta zwraca kroplę. Pusta repleta nie umiera: staje się wiotka i może się ponownie napełnić. Na tym filmie Anthouse widać replety dziennej kuzynki, M. mimicus:

Mrówka miodna (Anthouse)

Tak wiszą spiżarnie miodziarki: replety M. mimicus, dziennej kuzynki tej miodziarki (Anthouse).

Niebieska repleta: piją to, co im dajesz

Na zdjęciu tego produktu jest szczegół, który nie umyka uwadze: wśród złocistych robotnic repleta pełna niebieskiego płynu. To nie osobliwość gatunku: to nektar Blue Sugar od Anthouse, którym karmimy nasze kolonie w Antomas. Replety przechowują to, co piją, a przez ich przejrzysty gaster widać kolor tego, co mają w środku.

Nauka wykazała to dziesiątki lat temu. John Conway, który badał miodziarki z Kolorado, karmił kolonie M. mexicanus wodą z cukrem zabarwioną na niebiesko lub na czerwono i uzyskał niebieskie i czerwone replety. Jednej kolonii dawał tylko wodę zabarwioną na czerwono, a jedna z jej robotnic stała się półrepletą wypełnioną wodą. W naturze kolory też mówią: ciemnobursztynowe replety przechowują cukry o smaku spadzi; przezroczyste głównie wodę z sacharozą i działają jak zbiorniki wody na pustyni; a mleczne białka i tłuszcze pochodzące ze zdobyczy.

Dla hodowcy replety stają się więc okienkiem: kolor Twoich replet mówi Ci, co piły. Jeśli zmieniasz nektary w ciągu tygodnia, jak zalecamy (zob. „Nektar, maleńka zdobycz i woda”), z czasem możesz zobaczyć w tej samej komorze replety w różnych odcieniach. I przypomina to o czymś ważnym: repleta to spiżarnia, a to, co przechowuje, musi być dobre i urozmaicone.

Letnie założycielki

O locie godowym M. navajo nie ma żadnej publikacji. Udokumentowano natomiast lot M. mexicanus, z którą dzieli grupę, porę aktywności i część zasięgu: odbywa się pod koniec lipca lub na początku sierpnia, po silnych letnich deszczach, o zmroku. Rozsądnie jest przypuszczać, że M. navajo ma podobny kalendarz, związany z letnimi burzami południowego zachodu, ale to przypuszczenie.

Zakładanie kolonii u miodziarek jest klaustralne: po locie królowa odrzuca skrzydła, wykopuje komorę, zamyka ją i sama wychowuje pierwsze robotnice dzięki tłuszczowi ze swojego ciała i mięśniom skrzydeł, których już nie potrzebuje. U M. mexicanus pierwsze robotnice wykluwają się dwa-trzy miesiące po locie, a królowa spędza z nimi pierwszą zimę zamknięta w komorze. Nie ma danych o zakładaniu kolonii w grupie ani o koloniach z kilkoma królowymi u M. navajo: w Antomas traktujemy ją jako gatunek monoginiczny, z jedną królową na kolonię.

Rodzina, którą nauka wciąż porządkuje

Snelling podzielił miodziarki na trzy grupy, wówczas podrodzaje: blade, nocne i wielkookie, gdzie umieścił M. navajo obok M. mexicanus; duże gatunki dzienne, często dwubarwne, takie jak M. mimicus; oraz małe i ciemne. Była to logiczna klasyfikacja, oparta na wyglądzie i porze aktywności.

Genetyka podała ją w wątpliwość. W 2004 roku opublikowano pierwszą filogenezę miodziarek opartą na mitochondrialnym DNA, a w 2021 roku znacznie pełniejszą, obejmującą 28 z 29 opisanych gatunków i markery z całego genomu, która wykazała, że grupy Snellinga nie pasują do drzewa genetycznego, a w obrębie siedmiu gatunków kryją się linie kryptyczne. Jeśli te grupy nie są naturalne, blade ubarwienie i nocny tryb życia pojawiły się w historii rodzaju więcej niż raz: to rozwiązanie, na które ewolucja trafiała kilkakrotnie, żeby żyć na pustyni.

Ta filogeneza datowała też pochodzenie grupy: Myrmecocystus oddzielił się od Lasius, rodzaju naszych czarnych mrówek ogrodowych, na początku miocenu i zróżnicował się około 14 milionów lat temu, gdy wysychał południowy zachód Ameryki Północnej.

Miodziarki świata: ten sam pomysł, wiele razy

M. navajo należy do ciekawego klubu. Replety nie są wyłącznym wynalazkiem Myrmecocystus: pojawiły się niezależnie w kilku liniach mrówek, które żyją tam, gdzie pokarm przychodzi zrywami. W Australii Camponotus inflatus ma replety ważące do 1,4 g, kolonie, w których prawie połowa mrówek to replety, i miód o własnej aktywności przeciwdrobnoustrojowej, według badania z 2023 roku. Także w Australii Melophorus bagoti ma mniejsze i ruchliwe replety; maleńkie replety występują u Plagiolepis, inne u Prenolepis w Ameryce Północnej i u Leptomyrmex, u którego opisano nawet kopalną robotnicę-repletę z eocenu.

Wśród amerykańskich miodziarek replety odnotowano u 20 z 29 gatunków Myrmecocystus. M. navajo jest jednym z nich, choć, jak widzieliśmy, jej replety nie zawsze są obecne. To miniatura w klubie olbrzymów.

Wielkość i morfologia

Miodziarka mała jak na swój rodzaj, smukła, jasno ubarwiona i z robotnicami niewiele różniącymi się wielkością.

  • Ubarwienie według nauki: blada, z grupy miodziarek o jasnożółtym oskórku.
  • Ubarwienie naszych kolonii: cała złocista lub jasnobursztynowa, królowa i robotnice; królowa z ciemniejszym gastrem w pasy. Przejrzyste replety przybierają kolor tego, co piją (zob. „Niebieska repleta: piją to, co im dajesz”).
  • Oczy: duże, o szerokich fasetkach i przesunięte w stronę tylnej krawędzi głowy; prawie zawsze bez przedniego przyoczka.
  • Owłosienie: skąpe owłosienie przylegające na głowie i brak odstających włosków na zewnętrznej stronie ud i goleni.
  • Petiolus: cienki węzeł, z nielicznymi odstającymi włoskami.
  • Polimorfizm: mniejszy niż u M. mexicanus i bez żołnierzy.
  • Obrona: bez żądła; jak wszystkie mrówki z podrodziny Formicinae, gryzie i używa kwasu mrówkowego.

Przybliżone wymiary

  • Robotnice: brak dostępnych opublikowanych pomiarów; mniejsze niż u M. mexicanus
  • Królowa: brak dostępnych opublikowanych pomiarów
  • Samiec: szerokość głowy poniżej 0,8 mm (Snelling)
  • Fasetki oka robotnicy: około 20,4 µm średnicy (Johnson i Rutowski, 2022)

Pełne wymiary każdej kasty są w rewizji Snellinga (1976), która nie była dostępna przy pisaniu tego poradnika, a my wolimy nie podawać liczb bez źródła. Jako odniesienie względne: to „mexicanus w miniaturze”, więc jej robotnice są mniejsze niż robotnice M. mexicanus, które według klasycznego opisu Cole’a (1936) mierzą 3-7 mm.

Hodowla w niewoli

Poziom trudności: 4/5 – Zaawansowany

To, że jest mała, nie czyni jej łatwą. W Antomas zaliczamy ją do gatunków dla zaawansowanych z czterech powodów:

  • Mało opublikowanych doświadczeń. To jedna z najrzadziej hodowanych miodziarek: jest niewiele dzienników hodowli i prawie żadnych własnych danych naukowych, więc spora część tego, co wiemy, pochodzi od jej kuzynki M. mexicanus i z naszego własnego doświadczenia.
  • Powolny start. Jak w całym rodzaju, królowa potrzebuje miesięcy, żeby wychować pierwsze robotnice, a kolonia jest delikatna, dopóki nie przejdzie pierwszego pokolenia.
  • Cukier, który trzeba odmierzać. Na początku nektar podaje się po kropelce (zob. „Uwaga na słodką śmierć”).
  • Replety, na które trzeba poczekać. Pojawiają się w drugim lub trzecim pokoleniu, a u tego gatunku czasem później.

Dobra wiadomość jest taka, że reszta jest prosta: żyje w temperaturze pokojowej, nie ucieka, je rzeczy łatwe do zdobycia i zajmuje mało miejsca. I ma nagrodę: złocistą kolonię o ogromnych oczach, która budzi się o zmroku, a z cierpliwością replety, które dosłownie odbijają to, co im dajesz.

Królowa z czerwiem: pierwsze miesiące

W Antomas sprzedajemy ją jako królową z czerwiem: królową, która już zaczęła swoją kolonię w probówce i ma jaja, larwy lub poczwarki. Zakładanie kolonii jest klaustralne, więc królowa nadal wychowuje czerw dzięki swoim zapasom. Twoim zadaniem na tym etapie jest przede wszystkim nie przeszkadzać:

  • Ciemność i spokój. Zostaw probówkę tak, jak przyjechała, w pudełku lub szufladzie bez bezpośredniego światła i wibracji, w temperaturze pokojowej.
  • Woda. Raz w tygodniu sprawdź, czy wata jest nadal wilgotna i czy w zbiorniczku jest jeszcze woda. Jeśli się skończy albo probówka się zabrudzi, przenieś kolonię do nowej probówki przez przesypanie.
  • Kropelka, nie więcej. Od czasu do czasu podaj zakraplaczem małą kroplę nektaru na kawałku plastiku lub folii aluminiowej w probówce, nigdy na wacie, a to, co zostanie, usuń następnego dnia.
  • Białko w miniaturze. Gdy wyklują się pierwsze robotnice, zacznij od kawałeczków muszki Drosophila lub mikroświerszcza, w miarę możliwości codziennie, i usuwaj resztki.
  • Kalendarz. Nie ma danych dla M. navajo, ale u M. mexicanus pierwsze robotnice pojawiają się dwa-trzy miesiące po locie. To małe nanitki i żadna z nich nie zostanie repletą.

Z pierwszymi robotnicami przenieś ją do Qbik Wild One P 1C (zob. „Z probówki do gniazda: przeprowadzka przez przesypanie”). Od tego momentu kolonia rośnie powoli: cierpliwość, rutyna i maleńki pokarm.

Uwaga na słodką śmierć

U miodziarek przekarmianie jest równie niebezpieczne jak niedokarmianie. Wiemy to z własnego doświadczenia hodowlanego, a nie z książek: gdy królowa zakładająca kolonię albo bardzo mała kolonia ma więcej nektaru, niż jest w stanie zużyć, a nie ma jeszcze replet, które by go przechowały, królowa w końcu napełnia się sama. Jej gaster puchnie jak u replety, składanie jaj zwalnia lub ustaje, a kolonia staje w miejscu; jeśli ta sytuacja trwa, można ją stracić. Nazywamy to słodką śmiercią, a ten film Anthouse pokazuje ją u królowych w trakcie zakładania kolonii:

Słodka śmierć mrówek (Anthouse)

Słodka śmierć: królowe, które podczas zakładania kolonii zamieniły się w replety, na filmie Anthouse.

Stąd zasada kropelki: małe krople i nie uzupełnia się ich, dopóki się nie skończą. Jeśli królowa jest już napęczniała, wstrzymuje się nektar, aż jej gaster się zmniejszy i znów zacznie składać jaja, utrzymując wodę i maleńką zdobycz. A w dniu, w którym zobaczysz pierwszą repletę wiszącą u sklepienia, zmień podejście: kolonia ma już gdzie przechowywać zapasy, a nektar ma być zawsze dostępny.

Formikarium: od Wild One do Nona

W Antomas polecamy zacząć od Qbik Wild One P 1C od Anthouse, małego modułu z tej serii, o wymiarach 6,78 × 6,78 × 5 cm, pomyślanego dla królowych i małych kolonii. Dla miodziarki o skromnych koloniach, takiej jak ta, to pierwszy dom na długo:

Jego komory mają odpowiednią wysokość, by pierwsze replety mogły zawisnąć u sklepienia, bez zmuszania małej kolonii do chodzenia po pionowych ścianach. Na początek unikaj wąskich gniazd pionowych: są efektowne, ale w niczym nie przypominają niskich i szerokich komór, w których miodziarki trzymają replety.

Polecamy też formikaria hybrydowe, takie jak Qbik Wild Duo P 2C Hybrid, na czas, gdy kolonia będzie potrzebować więcej miejsca. Nawilża się je z dolnego zbiornika oddzielonego od korytarzy, a do tego mają boczną probówkę-poidełko: stabilna wilgotność bez wody w komorach, czyli dokładnie to, czego potrzebują replety.

A dla dużej kolonii Qbik Wild Nona Diafano od Anthouse, jeden z dużych formatów tej serii. Bez wewnętrznych komór pozwala mrówkom wykopać i urządzić własne gniazdo w podłożu, jak zrobiłyby to pod jałowcem, zawsze ze zwartym podłożem, które się nie zawala, nawilżanym tylko punktowo. To gniazdo dla kolonii już dużych: za wcześnie straciłbyś z oczu królową i kontrolę nad pokarmem.

Niezależnie od modelu sprawdź dwie rzeczy: czy sklepienie komór jest chropowate, żeby było się czego uchwycić, i czy jest wystarczająco wysoko, by repleta wisiała, nie dotykając podłoża. Dodaj suchą arenę, probówkę z wodą i watą, poidełko i pasek oleju mineralnego.

Temperatura i wilgotność

  • Temperatura: w Antomas taka jak w domu, nic więcej. Hodowcy, którym udaje się ten rodzaj, pracują w 24-31 °C i wskazują około 29 °C jako punkt idealny; są hodowcy M. navajo, którzy trzymają ją właśnie tak, a jeden udokumentował kolonię liczącą ponad 70 robotnic w 26-28 °C. Jeśli chcesz dać jej ten dodatek, użyj kabla grzewczego z termostatem z jednej strony gniazda, nigdy pod repletami.
  • Wilgotność: pewien hodowca M. navajo ujął to tak: trochę wilgotno, bez kondensacji. Wilgotny punkt przy czerwiu, a reszta sucha, ze stabilnymi komorami replet: ani kropli na ścianach, przez które by spadały, ani skrajnej suchości.
  • Arena: sucha i przewiewna.
  • Woda: zawsze w zasięgu, w probówce z wodą i watą.
  • Światło: gniazdo w ciemności i arena w świetle pokoju.
  • Zimowanie: od listopada do lutego, w 10-14 °C (zob. „Zimowanie od listopada do lutego”).

Z probówki do gniazda: przeprowadzka przez przesypanie

Gdy przyjedzie Twoja królowa, zostaw probówkę w spokoju, w ciemności, i sprawdź, czy ma wodę; nie przenoś jej do gniazda pierwszego dnia. Gdy przyjdzie czas przeprowadzki, w Antomas robimy to przez przesypanie:

  • Najpierw zmontuj formikarium, z wodą i barierą z oleju, i zaciemnij strefę gniazda.
  • Otwórz probówkę na arenie, przy wejściu, pracując nad tacą.
  • Delikatnie przesyp królową, robotnice i czerw, a maruderom pomóż miękkim pędzelkiem.
  • Zostaw je w spokoju: w krótkim czasie przeniosą czerw do gniazda.

Gdy są już replety, przeprowadzaj kolonię tylko wtedy, gdy to konieczne, również przez przesypanie, ale replety przenoś osobno, pojedynczo, miękkim pędzelkiem i bez uciskania gastra.

Nektar, maleńka zdobycz i woda

Nektar w dwóch etapach. Do pierwszych replet po kropelce (zob. „Uwaga na słodką śmierć”). Od tej pory ad libitum i bez przerw: niech nigdy go nie zabraknie. Zmieniaj cukry: w Antomas polecamy nektar Blue Sugar od Anthouse 4-5 razy w tygodniu i inny słodki płyn lub nektar 1-2 razy w tygodniu, a można do niego dodać trochę białka. Tak, to on wypełnia niebieską repletę z naszego zdjęcia: u M. navajo przez gaster replet zobaczysz to, co nalałeś do poidełka. Podawaj go zawsze w poidełku, nigdy na wacie, która pleśnieje i go psuje; najlepiej w takim, w którym kropla jest rozłożona i dostępna, wymienianym, zanim zacznie fermentować.

Białko: małe, częste i urozmaicone. Na początku przesadnie mała zdobycz: muszki Drosophila, świeżo wyklute termofilki (Thermobia), termity i mikroświerszcze, w miarę możliwości codziennie. W miarę wzrostu kolonia przyjmuje większą zdobycz, taką jak muchy czy małe świerszcze, w większej ilości, ale z dłuższymi przerwami między karmieniami. Zmieniaj owada co tydzień i kupuj je u sprawdzonego dostawcy.

Jeśli możesz codziennie sprawdzać kolonię i usuwać resztki, nie bój się dawać dużo: w Antomas widzimy, że przy obfitym pokarmie kolonia rozumie, że ma zasoby, i rośnie szybciej. Jeśli nie możesz często sprzątać, dostosuj ilość, bo resztki fermentują i sprowadzają pleśń. Tak jedzą larwy miodziarki:

Pokarm małych mrówek (Antomas)

Pora jedzenia w gnieździe: larwy M. placodops karmione w Antomas (kanał Antomas).

Woda osobno, zawsze: probówka z wodą i watą na arenie. A ponieważ to gatunek nocny, podawaj pokarm pod wieczór, a resztki usuwaj rano.

Zimowanie od listopada do lutego

W Antomas zimujemy ją przez około 4 miesiące, od listopada do lutego, nieco krócej niż nasze rodzime gatunki, i proponujemy 10-14 °C. Skąd ta wartość? Z jej grupy: blade, nocne miodziarki są aktywne jeszcze w pobliżu 0 °C i znoszą chłodniejszy odpoczynek niż ciemne i dzienne, które nieruchomieją przy około 11-12 °C i potrzebują łagodniejszego zimowania. Ale nie schodzimy tak nisko jak u M. mexicanus: jej kolonie są mniejsze, replet bywa mało, a część jej populacji żyje na niewielkiej wysokości. Pierwszą zimę królowej z czerwiem, jeszcze bez replet, lepiej spędzić w górnej części zakresu: 12-14 °C.

  • Obniżaj temperaturę przez tydzień lub dwa i tak samo podnoś ją w marcu.
  • Woda zawsze i trochę nektaru, jeśli robotnice się poruszają.
  • Bez białka albo prawie bez, dopóki nie ma larw; wróć do niego, gdy tylko kolonia się ożywi.

Jak się zachowuje w domu

To mrówka o nocnym trybie: w ciągu dnia zobaczysz na zewnątrz niewiele robotnic, a o zmroku arena się ożywia. Zwiadowczynie wychodzą pojedynczo, a gdy znajdą poidełko lub zdobycz, powtarzają trasę. Młode kolonie są dyskretne; nie martw się, jeśli prawie ich nie widzisz.

Ciesz się nimi bez obaw. W Antomas uważamy, że mrówki są po to, żeby je obserwować i uczyć się od nich, a nie po to, żeby je ukrywać: wystarczy, że gniazdo ma swoją ciemną strefę, a arena światło, i że obserwujesz je delikatnie, nie ingerując bardziej, niż to konieczne. Przyzwyczajają się do Ciebie. Wieczór, gdy się budzą, i lupa to najlepsza okazja, żeby zobaczyć te ogromne oczy.

Sygnały do obserwowania: napęczniała królowa bez składania jaj (za dużo nektaru), czerw, który się nie rozwija (brak białka), replety na podłożu (kondensacja lub wstrząsy) i pleśń (wilgoć lub resztki).

Bariera przeciw ucieczkom

Nie jest skłonna do ucieczek. Z naszego doświadczenia wystarczą pasek oleju mineralnego w górnej części areny, dobrze zamykana pokrywa i połączenia bez szczelin. Sprawdź, czy żadna gałązka ani kamień nie dotyka bariery.

Obsługa

Nie żądli: nie ma żądła. Jeśli czuje się osaczona, gryzie i wydziela kwas mrówkowy, bez dalszych konsekwencji. Delikatne są tu replety: przy każdej interwencji używaj probówek, pędzelków i miękkich pęset, nigdy rąk, i pracuj spokojnie. Nie łącz królowych ani kolonii. A jako gatunku egzotycznego nigdy nie wolno jej wypuszczać na wolność.

Błędy, które drogo kosztują

  • Napełniać poidełko samotnej królowej albo kolonii bez replet.
  • Dalej podawać nektar napęczniałej królowej.
  • Zostawiać bez cukru kolonię, która ma już replety.
  • Zaczynać od dużej zdobyczy zamiast maleńkiej.
  • Podawać nektar na wacie albo zostawiać resztki całymi dniami.
  • Moczyć gniazdo, aż pojawi się kondensacja.
  • Wybierać wąskie gniazdo pionowe, albo za duże, dla kolonii, która dopiero zaczyna.
  • Bez potrzeby przeprowadzać kolonię z repletami.
  • Łączyć królowe lub kolonie.

Źródła naukowe

Ten poradnik powstał na podstawie literatury naukowej o Myrmecocystus navajo, jej grupie gatunków i jej rodzaju oraz doświadczenia Antomas i innych hodowców. Główne źródła:

  1. Wheeler, W. M. (1912). Additions to our knowledge of the ants of the genus Myrmecocystus Wesmael. Psyche 19: 172–181. doi:10.1155/1912/59057
  2. Johnson, R. A. & Rutowski, R. L. (2022). Color, activity period, and eye structure in four lineages of ants: pale, nocturnal species have evolved larger eyes and larger facets than their dark, diurnal congeners. PLoS ONE 17: e0257779. doi:10.1371/journal.pone.0257779
  3. Hölldobler, B. (1981). Foraging and spatiotemporal territories in the honey ant Myrmecocystus mimicus Wheeler (Hymenoptera: Formicidae). Behavioral Ecology and Sociobiology 9: 301–314. doi:10.1007/BF00299887
  4. Kay, C. A. R. & Whitford, W. G. (1978). Critical thermal limits of desert honey ants: possible ecological implications. Physiological Zoology 51: 206–213. doi:10.1086/physzool.51.2.30157867
  5. Conway, J. R. (1977). Analysis of clear and dark amber repletes of the honey ant, Myrmecocystus mexicanus hortideorum. Annals of the Entomological Society of America 70: 367–369. doi:10.1093/aesa/70.3.367
  6. Conway, J. R. (1986). The biology of honey ants. The American Biology Teacher 48: 335–343. doi:10.2307/4448321
  7. Conway, J. R. (1994). Honey ants. American Entomologist 40: 229–234. doi:10.1093/ae/40.4.229
  8. Kronauer, D. J. C., Hölldobler, B. & Gadau, J. (2004). Phylogenetics of the New World honey ants (genus Myrmecocystus) estimated from mitochondrial DNA sequences. Molecular Phylogenetics and Evolution 32: 416–421. doi:10.1016/j.ympev.2004.03.011
  9. van Elst, T., Eriksson, T. H., Gadau, J., Johnson, R. A., Rabeling, C., Taylor, J. E. & Borowiec, M. L. (2021). Comprehensive phylogeny of Myrmecocystus honey ants highlights cryptic diversity and infers evolution during aridification of the American Southwest. Molecular Phylogenetics and Evolution 155: 107036. doi:10.1016/j.ympev.2020.107036
  10. Dong, A. Z., Cokcetin, N., Carter, D. A. & Fernandes, K. E. (2023). Unique antimicrobial activity in honey from the Australian honeypot ant (Camponotus inflatus). PeerJ 11: e15645. doi:10.7717/peerj.15645
Poziom trudności
Doświadczony
Brak opinii
Komentarze (0)
Na razie nie dodano żadnej recenzji.

16 innych produktów w tej samej kategorii:

Klienci którzy zakupili ten produkt kupili również:

Klienci którzy zakupili ten produkt kupili również: