Pogonomyrmex bicolor: królowa – prawdziwe zdjęcie Antomas
Pogonomyrmex bicolor: królowa – prawdziwe zdjęcie Antomas

Pogonomyrmex bicolor

Ostatnie sztuki w magazynie
49,99 €
Brutto

Czerwony ogień na czarnym jak noc odwłoku. Pogonomyrmex bicolor to najbarwniejsza żniwiarka pustyni Sonora: żyje wśród kaktusów i krzewów, na nasłonecznionych zboczach z piasku i żwiru, gdzie usypuje swój piaskowy krąg, nie wyrywając ani jednej rośliny, i dzieli ziemię, kilka kroków dalej, z dużą P. rugosus. Jej robotnice noszą piasek w „brodzie” z włosków typowej dla Pogonomyrmex, gromadzą ziarno w podziemnych spiżarniach i bronią gniazda bez chwili wahania. Mało zbadany klejnot, pełen tajemnic do odkrycia, dla doświadczonych hodowców, którzy szanują jej żądło. Kolonie i królowe. Wysyłka do całej Europy z gwarancją żywej dostawy.

Kolonia

 

Poziom trudności: 3/5 – Zaawansowany

Żniwiarka z pustyni Sonora w niepowtarzalnym stroju: z przodu jaskrawoczerwona, z czarnym gastrem. Gatunek słabo zbadany, o małym zasięgu, gniazdujący wśród kaktusów i krzewów bez oczyszczania otoczenia z roślinności. Wysyłamy młode kolonie z królową, robotnicami i czerwiem. Królowa jest klaustralna, ale w Antomas wspieramy ją wspomaganym zakładaniem półklaustralnym. W skrócie: Qbik Wild One P 1C lub QBIK ONE ze średnimi korytarzami; gniazdo w 25-30 °C i jedna strona w 30-32 °C z termostatem; czerw w lekko wilgotnej części i nasiona zawsze w suchym; drobne lub pokruszone ziarno; owady w rytmie larw; nektar raz lub dwa razy w miesiącu; zimowanie od grudnia do lutego w 10-15 °C. Jej żądło bardzo boli: pęseta, bariera z oleju mineralnego i pokrywa, zawsze.

Pogonomyrmex bicolor Cole, 1968 to mrówka żniwiarka, którą rozpoznaje się na pierwszy rzut oka: głowa i tułów intensywnie rdzawoczerwone, gaster brunatnoczarny. Zajmuje niewielki pas na południu Arizony i w północno-zachodnim Meksyku, na łagodnych stokach z piaskiem i żwirem, upstrzonych krzewami i kaktusami, i żyje tam obok dużo słynniejszej krewnej, Pogonomyrmex rugosus, która czasem zakłada gniazdo parę metrów dalej.

To także jedna z wielkich zapomnianych w swoim rodzaju. Prawie wszystko, co o niej opublikowano, mieści się na kilku stronach monografii, którą Arthur C. Cole poświęcił w 1968 roku północnoamerykańskim Pogonomyrmex. Tutaj streszczamy ten opis, wyjaśniamy, jak odróżnić ją od krewnych i od mylącej nazwy handlowej, a tam, gdzie gatunek nie ma własnych danych, opieramy się na dobrze zbadanych żniwiarkach z jej otoczenia, zawsze podając, skąd pochodzi każda informacja.

Biologia

Dwa kolory, jedna nazwa

Bicolor to łacina: „dwubarwny”. Cole nazwał ją tak ze względu na kontrast jej robotnic:

  • Żywa rdzawa czerwień: głowa, tułów, petiolus, postpetiolus, nogi i czułki.
  • Brunatna czerń: oczy i gaster. Inne cytaty z tego samego opisu precyzują, że u niektórych okazów ciemny kolor skupia się na pierwszym segmencie gastra i na brzegach pozostałych.
  • Samce: całkowicie czarne i lśniące, zupełnie niepodobne do swoich sióstr.

U żniwiarek z południowego zachodu USA ubarwienie bardzo różni się między populacjami, więc rzadko wystarcza do oznaczenia gatunku. U P. bicolor wzór jest jednak w serii typowej tak stały, że stał się jej znakiem rozpoznawczym.

Gatunek, który późno trafił do katalogów

Wiele północnoamerykańskich żniwiarek opisano w XIX wieku; ta musiała czekać do 1968 roku. Cole opublikował ją od razu jako gatunek, w podrodzaju Pogonomyrmex w ścisłym sensie, i od tamtej pory nikt nie zmienił jej statusu ani nie znalazł dla niej synonimów.

  • Holotyp: robotnica z pustynnego podnóża kanionu w jednym z pasm górskich południowej Arizony, na wysokości około 975 m.
  • Paratypy: serie z różnych miejscowości w Sonorze, od północy po południe stanu, niektóre z wysokości około 820 m.
  • Świeżo założone gniazda: na południu Sonory Cole znalazł początkowe gniazda zajmowane tylko przez królową.

AntWiki porównuje ją z P. desertorum, do której jest podobna w kilku cechach robotnicy. Jej rzeczywistego pokrewieństwa nie badano genetycznie.

Życie wśród kaktusów na średnich wysokościach

W porównaniu z innymi Pogonomyrmex, które zajmują pół kontynentu, zasięg P. bicolor jest minimalny:

  • Stany Zjednoczone: tylko południe Arizony, na wschodnim skraju pustyni Sonora.
  • Meksyk: Sonora, skąd pochodziła większość materiału Cole’a. Niektóre strony, które automatycznie zbierają dane, dodają Chihuahua i Sinaloa, bez źródeł, które moglibyśmy sprawdzić.
  • Wysokość: znane rekordy mieszczą się między około 820 a 975 m, na pogórzu oddzielającym niską pustynię od górskich łąk.

Według Cole’a wybiera gleby piaszczysto-żwirowe w pełnym słońcu, wśród rzadko rozmieszczonych krzewów i kaktusów: typowe otwarte i kamieniste zarośla tego pasa pustyni Sonora. Lata są tam palące, monsun skupia prawie wszystkie opady między lipcem a wrześniem, a zimy, z chłodnymi nocami, nie zamrażają gleby głęboko.

Gniazdo, które nie wyrywa roślin

Gniazda P. barbatus i P. rugosus słyną z polany: nagiego koła ze żwiru, z którego robotnice usuwają każdy kiełek. P. bicolor robi to inaczej. Cole opisuje:

  • Jedno wejście, pośrodku piaszczystego dysku lub niskiego kopczyka z piasku i drobnych kamyków o średnicy około metra.
  • Płytkie korytarze, które w wykopanych gniazdach sięgały 30-45 cm.
  • Nienaruszona roślinność: nie ścina roślin rosnących przy gnieździe.

Nikt nie zbadał dlaczego. U gatunków oczyszczających teren polanę wiązano z cieplejszą i odsłoniętą glebą, ułatwiającą wyjścia po nasiona, ale dla P. bicolor nie opublikowano ani jednej hipotezy. A ponieważ głębokości pochodzą z bardzo niewielu gniazd, możliwe, że dorosłe kolonie schodzą znacznie głębiej.

Dwa metry od P. rugosus

Cole podkreśla, że często żyje obok P. rugosus, a wejścia dzieli czasem zaledwie kilka stóp. To zaskakujące sąsiedztwo: Bert Hölldobler wykazał w Arizonie, że P. rugosus zaciekle broni swojego terytorium przed innymi dużymi żniwiarkami, a u P. barbatus zaobserwowano, że ustabilizowane kolonie atakują młode królowe próbujące osiedlić się w pobliżu (Gordon i Kulig, 1996).

Jak P. bicolor i jej sąsiadka dzielą się przestrzenią, pozostaje zagadką. Wiemy natomiast, dzięki Robertowi A. Johnsonowi (2000), jaką glebę preferuje P. rugosus w porównaniu z gatunkiem siostrzanym: gruboziarniste i piaszczyste, podczas gdy P. barbatus dominuje na bardziej gliniastych. Piasek ze żwirem, w którym Cole znalazł P. bicolor, to właśnie teren P. rugosus, co pomagałoby zrozumieć, dlaczego występują razem.

bicolor, rugosus, barbatus czy maricopa?

Na południu Arizony w jednym regionie mogą występować cztery rudawe żniwiarki i wszystkie cztery są w Antomas. Tak się je rozróżnia według Cole’a (1968) i klucza do rodzaju, który przytacza AntWiki:

  • P. bicolor: czerwony przód i czarny gaster, wyraźnie kontrastujące, oraz głowa nieco mniejsza niż u dwóch dużych gatunków.
  • P. rugosus: zwykle czarniawa, ciemnobrązowa lub bardzo ciemnoczerwona, z grubymi i rozstawionymi zmarszczkami, które tworzą siateczkę na głowie i tułowiu. Jeśli gaster kontrastuje, zwykle jest jaśniejszy od reszty: odwrotny wzór niż u P. bicolor.
  • P. barbatus: czerwona lub brunatnoczerwona, dość jednolicie, z drobnymi i gęstymi zmarszczkami na głowie i głową, która może być szersza.
  • P. maricopa: z innej grupy, P. californicus; rudawa bez tego kontrastu, z matową głową i robotnicami, które wychodzą po nasiona każda na własną rękę.

Uwaga na trudny przypadek: tam, gdzie stykają się P. barbatus i P. rugosus, żyją linie hybrydowe o wyglądzie pośrednim między oboma gatunkami. Odróżnienie ich od P. bicolor wymaga lupy i pomiarów, a nie tylko patrzenia na kolor. O tych liniach i ich zdumiewającym systemie kast piszemy w poradniku naszej Pogonomyrmex rugosus Hybrid; żadna znana nam praca nie łączy z nimi P. bicolor.

Uwaga na handlowe „barbatus Bicolor”

Kto szuka tego gatunku w internecie, natknie się na kilka niemal identycznych nazw, które nie oznaczają tego samego:

  • Pogonomyrmex bicolor Cole, 1968: gatunek z tego poradnika, z własnym holotypem, opisem i zasięgiem.
  • „Pogonomyrmex barbatus Bicolor”: etykieta, której niektóre sklepy używają dla form P. barbatus z ciemnym gastrem. To nie jest nazwa naukowa: to P. barbatus, gatunek Smitha (1858), i nie mają nic wspólnego z gatunkiem Cole’a.
  • „Pogonomyrmex californicus bicolor”: pojawia się na niektórych stronach, ale w taksonomii nie istnieje.

Zamieszanie bierze się z tego, jak bardzo zmienne jest ubarwienie żniwiarek: już w 1902 roku nazwano ciemną formę P. barbatus, nigrescens, której dziś nie uznaje się za nic odrębnego. Żeby się nie pomylić, zwróć uwagę na autora: „Cole, 1968” to gwarancja. Angielskie nazwy „bicolored harvester ant” czy „bicolor harvester ant” też nie pochodzą z literatury naukowej; w Antomas używamy tylko nazwy naukowej.

Łopata pod brodą, spiżarnia pod ziemią

Jak jej krewne z podrodzaju typowego, P. bicolor ma pod głową psammofor, koszyczek z długich, zakrzywionych włosków, którego używa jak łopaty: wynosi nim piasek podczas kopania, przesuwa kamyczki i przytrzymuje drobne nasiona. Od tej „brody” pochodzi nazwa rodzaju (po grecku pogon to „broda”, a myrmex „mrówka”), a w domu łatwo zobaczyć ją w akcji.

Drugim kluczem do rodzaju jest spichlerz: suche komory, w których gromadzi się ziarno na okresy, gdy nie ma czego zbierać. U P. rugosus prawie wszystkie znajdują się w pierwszym metrze. Nikt nie opisał spichlerzy P. bicolor ani tego, jakie nasiona przechowuje, ale w jej płytkich korytarzach muszą być. Dla hodowcy zasada się nie zmienia: mokre ziarno to stracone ziarno.

Zbieranie zależnie od upału i deszczu

Jej żerowania nie badano, ale żerowanie jej sąsiadek tak. W latach siedemdziesiątych Walter Whitford i jego zespół mierzyli na pustyni Chihuahua, jak Pogonomyrmex reagują na klimat:

  • Tolerują ogromny zakres: poruszają się przy temperaturze powierzchni gleby od około 5 do 53 °C, ze szczytem aktywności około 45 °C.
  • Decydują zapasy: P. rugosus zbiera więcej po suszach i przestaje, gdy ma pełne spichlerze.
  • Nocna zmiana: w lipcu P. rugosus wychodzi nawet nocą; P. barbatus skupia aktywność na początku lata.
  • Woda pobudza kolonię: podlanie gleby gwałtownie zwiększa aktywność gniazda.

Założenie, że P. bicolor zachowuje się tak samo, jest rozsądne, ale niepotwierdzone. Możemy natomiast oszacować klimat jej gleby: interpolując pomiary z regionu dla jej wysokości, na 50 cm wynosiłby około 29-31 °C w pełni lata i około 10-12 °C w styczniu i lutym. To wartości przybliżone, przydatne do ustawienia hodowli.

Gody z monsunem i królowe, które zakładają kolonie same

O jej rozmnażaniu nie opublikowano niczego: ani dat lotów, ani kopulacji, ani czasów rozwoju. Jedyną własną informacją są gniazda z jedną królową, które widział Cole. Reszta pochodzi od sąsiednich żniwiarek:

  • Loty po letnich burzach. U Pogonomyrmex z południowego zachodu USA deszcze monsunowe wywołują wyloty uskrzydlonych osobników.
  • Królowe z własną spiżarnią. Johnson (2002) wykazał, że uskrzydlone królowe P. barbatus i P. rugosus należą do najtłustszych w rodzaju i są przygotowane do wychowania pierwszych robotnic bez jedzenia.
  • Lekko wilgotna gleba. W doświadczeniu z tymi dwoma gatunkami Johnson (1998) stwierdził, że wilgotność gleby waży przy zakładaniu kolonii więcej niż jakikolwiek inny czynnik: przy umiarkowanej wilgotności więcej królowych przeżywa, tracą mniej masy i wychowują więcej robotnic.
  • Jedna królowa w kolonii, przez dziesięciolecia. U dużych żniwiarek z grupy barbatus kolonia żyje tyle, co jej królowa założycielka: 25-30 lat u P. barbatus, według spisów Deborah Gordon (Ingram i współpracownicy, 2013).

Nie wiadomo, czy P. bicolor żyje tak długo ani ile robotnic liczy dorosła kolonia. Liczba „10 000 robotnic”, powtarzana przez niektóre sklepy, nie pochodzi z żadnego badania.

Niezmierzony jad w bardzo dobrze zbadanym rodzaju

Nikt nie zbadał jadu P. bicolor: nie ma LD50 ani oceny bólu. Jad żniwiarek należy jednak do najlepiej poznanych wśród mrówek i nie ma powodu spodziewać się wyjątku:

  • Toksyczność. LD50 wskazuje, ile jadu na kilogram masy ciała zabija połowę myszy po podaniu dożylnym: im niższa wartość, tym gorzej. Justin O. Schmidt podaje 0,39 mg/kg dla P. barbatus i 0,76 mg/kg dla P. rugosus; pszczoła miodna ma 2,8 mg/kg.
  • Ból. Wszystkie Pogonomyrmex, które Schmidt ocenił w swojej skali od 1 do 4, dostały 3: głęboki ból, który utrzymuje się godzinami.
  • Mechanizm. Robinson i współpracownicy (2024) wykazali, że ból wywołują głównie krótkie peptydy, które zaburzają kanały sodowe włókien nerwowych ssaków, a prawie nie działają na owady: to broń przeciw kręgowcom plądrującym spichlerze. U P. barbatus opisano ponadto w 1980 roku barbatolizynę, peptyd niszczący czerwone krwinki.

Największy drapieżnik żniwiarek, jaszczurka rogata, jest odporny na ten jad dzięki czynnikowi obecnemu w jej krwi; całą historię opisujemy w poradniku P. maricopa.

Co jeszcze pozostaje do odkrycia

Niewiele mrówek hodowanych w Europie ma tak krótką biografię naukową. Żebyś mógł odróżnić dane od wniosków:

  • Ekologia: brak badań żerowania, diety, spichlerzy czy relacji z P. rugosus.
  • Rozmnażanie: nieznane są pora lotów, liczba samców kopulujących z królową i czas trwania rozwoju.
  • Kolonia: brak danych o wielkości dorosłej kolonii, długowieczności czy wieku dojrzałości.
  • Jad i wielkość: ani zmierzonej toksyczności, ani opublikowanej długości całkowitej.

Na tym polega część jej uroku: jeśli zapisujesz daty składania jaj, wylęgów i temperatury swojej kolonii, zbierasz informacje, których dziś nie podaje żadne czasopismo.

Wielkość i morfologia

Mrówka z podrodziny Myrmicinae o krępym ciele, z żądłem, bez żołnierzy i z robotnicami nieco zmiennej wielkości. To w zasadzie żniwiarka typu P. barbatus w nieco mniejszym formacie.

  • Robotnica: żywa rdzawa czerwień na głowie, tułowiu, petiolusie, postpetiolusie i przydatkach; oczy i gaster brunatnoczarne (Cole 1968).
  • Królowa: uskrzydlona do lotu i wyraźnie większa od robotnicy, z szerszą głową.
  • Samiec: uskrzydlony i jednolicie lśniąco czarny.
  • Psammofor: koszyczek z długich włosków pod głową.
  • Żuwaczki: szerokie i ząbkowane, przystosowane do ziarna, choć bez siły dużej Messor.
  • Rzeźba: głowa i tułów ze zmarszczkami, których grubość i układ pomagają rozdzielać gatunki z południowego zachodu USA.
  • Przeobrażenie: poczwarki bez kokonu, cecha wspólna wszystkich Myrmicinae.

Przybliżone wymiary

Monografia Cole’a (1968) nie podała długości ciała, lecz dwa wymiary głowy, których używają taksonomowie: długość, od przedniej krawędzi nadustka do potylicy, i maksymalną szerokość.

  • Robotnice: głowa 1,71-2,09 mm długości i 1,82-2,28 mm szerokości (Cole 1968)
  • Robotnica holotypowa: 1,82 mm długości i 1,99 mm szerokości
  • Królowa: głowa 2,17-2,20 mm długości i 2,55-2,62 mm szerokości (Cole 1968)
  • Samiec: brak wymiarów, które moglibyśmy mu pewnie przypisać
  • Długość całkowita: nieopublikowana dla żadnej kasty

Dla porównania Cole zmierzył u robotnic P. barbatus głowy do 2,43 mm długości i 2,70 mm szerokości, a u P. rugosus do 2,47 i 2,70 mm. Długości w milimetrach, które można znaleźć w internecie dla P. bicolor, nie pochodzą z opublikowanych pomiarów: dlatego je pomijamy.

Hodowla w niewoli

Poziom trudności: 3/5 – Zaawansowany

W gruncie rzeczy jej hodowla jest prosta: chętnie przyjmuje pokarm, jest odporna, a jej klimat odtwarza się kablem lub matą grzewczą i termostatem. Zaliczamy ją do gatunków dla zaawansowanych z tych powodów:

  • Żądło. Zmusza do pracy narzędziami i do zaplanowania zestawu tak, by nie zbliżać palców.
  • Sucho i wilgotno jednocześnie. Czerw potrzebuje lekko wilgotnego kąta, a ziarno całkowicie suchego środowiska.
  • Gradient ciepła i zimowanie, dobrze zaplanowane.
  • Miejsce na czas. Po spokojnym początku zdrowa kolonia nabiera tempa i domaga się nowych modułów.

W zamian będziesz mieć zapewne najbardziej efektowną żniwiarkę na rynku i gatunek prawie nieznany nauce. Jeśli chcesz skompletować kolekcję z południowego zachodu USA, w Antomas masz P. barbatus (także jako dużą kolonię: Pogonomyrmex barbatus – MegaImperium), P. rugosus i P. californicus, a z południowego wschodu Stanów Zjednoczonych P. badius.

Zalecane parametry

  • Ciepło: tło 25-30 °C w okresie aktywności i jedna strona gniazda w 30-32 °C, sterowana termostatem, żeby kolonia mogła wybierać.
  • Dlaczego: na głębokości jej komór gleba w jej siedlisku ma około 29-31 °C od czerwca do września. Ponad 40 °C, które wytrzymują zbieraczki, dotyczy powierzchni i krótkiego czasu.
  • Praktyczne minimum: z doświadczenia hodowców, jeśli temperatura spadnie poniżej około 24 °C, rozwój czerwiu prawie się zatrzymuje; w Arizonie niektórzy hodują czerw w 31-32 °C.
  • Wilgotność: miejscowa, w strefie czerwiu (zob. następny punkt).
  • Woda: pełna probówka z korkiem z waty, na arenie.
  • Światło: gniazdo w półmroku, oświetlona arena i rytm dnia i nocy. Programator czasowy, który utrzymuje ciepło przez 10-12 godzin, dobrze naśladuje pustynny dzień.
  • Odpoczynek: od grudnia do lutego (zob. „Zimowanie”).

Wilgotność i spichlerze

W swojej glebie kolonia hoduje czerw tam, gdzie zostaje trochę wody, a magazynuje tam, gdzie jej nie ma. Odtworzenie tego jest kluczowe i zgadza się z tym, co Johnson zaobserwował u jej sąsiadek: założycielki radzą sobie lepiej przy odrobinie wilgoci.

  • Wilgotny kąt dla czerwiu, z dala od ciepłej strony: łagodna wilgoć, bez kałuż i kropli.
  • Całkowicie suchy spichlerz. W wilgoci nasiona kiełkują lub pleśnieją, a korzenie mogą dorosnąć do waty w probówce.
  • Żadnego ziarna przy wodzie, ani obok probówki, ani na mokrych ściankach.
  • Regularne sprzątanie: kilka razy w tygodniu usuwaj pęsetą to, co wykiełkowało lub spleśniało.
  • Lekka wentylacja, żeby para nie skraplała się w komorach magazynowych.

Jeśli wszystko pójdzie dobrze, wkrótce zobaczysz larwy zgromadzone po wilgotnej stronie, a nasiona ułożone w stosy po suchej.

Zalecane formikaria

W Antomas trzymamy ją w dwóch seriach Anthouse; obie się sprawdzają, pod warunkiem że gniazdo ma część suchą i część lekko wilgotną. W środku nie potrzeba podłoża.

Jeśli wolisz suche i modułowe gniazdo, w którym wszystko dobrze widać, zacznij od QBIK ONE ze średnimi korytarzami, z serii Qbik Alpha:

Jeśli szukasz bardziej naturalnego wyglądu i stabilnej wilgotności przy niewielkim nakładzie pracy, wybierz gips z serii Qbik Wild; wystarczy pilnować, żeby ziarno trafiało do suchej strefy:

Dopasuj wielkość do liczebności: przy nadmiarze komór te nieużywane zapełniają się odpadkami, pleśnią i roztoczami. Sygnałem do powiększenia jest widok robotnic stojących na arenie, bo w środku brakuje miejsca; w Qbik Alpha następnym krokiem jest QBIK DUO. Poza tym:

  • Płaski układ, gniazdo i arena na tej samej wysokości.
  • Drobny suchy piasek na arenie, opcjonalnie, z kilkoma kamyczkami: będą go przenosić psammoforem.
  • Stała probówka z wodą i poidełko na nektar.
  • Olej mineralny i pokrywa (zob. „Ucieczki i bariery”).

Zakładanie kolonii: sama na pustyni, z pomocą w domu

Czym innym są możliwości królowej, a czym innym to, co najlepiej służy kolonii w domu:

  • W naturze. Sądząc po gniazdach z samotną królową opisanych przez Cole’a i po tym, co wiemy o rodzaju, zakłada kolonię sama i w zamknięciu, korzystając z własnych zapasów.
  • W Antomas: wspomagane zakładanie półklaustralne. Królowa na diecie wychowuje mało robotnic, a kolonia wchodzi w pierwszą zimę na granicy sił. Z pokarmem od początku oszczędza energię, a pierwsza partia robotnic jest liczniejsza. Hodowcy żniwiarek są zgodni, że królowe z tej grupy chętnie przyjmują trochę ziarna.

Jak to robimy:

  • Mniszek lekarski (Taraxacum officinale) od pierwszego dnia: jest tak drobny i miękki, że królowa obiera go bez pomocy robotnic. Nadają się też mak i nasiona nigru.
  • Kęs owada, gdy pojawią się larwy: mała termofilka, muszka owocowa lub kawałek karaczana; resztki usuń następnego dnia.
  • Ograniczona przestrzeń: komora z mini-areną albo pokarm zostawiony przy wylocie probówki.
  • Spokój: stabilna temperatura, ciemność i rzadkie zaglądanie; hodowcy opowiadają, że niespokojna królowa może zjeść swoje jaja.

Kolonie z Antomas podróżują z królową, robotnicami i czerwiem, a najbardziej ryzykowny etap mają już za sobą, ale są młode i taki reżim dobrze im służy przez pierwsze miesiące. Hodowcy zwykle przenoszą je z probówki przy około 10-15 robotnicach; jeśli probówka jest brudna albo brakuje w niej wody, robi się to wcześniej.

Przyjazd i przeprowadzka przez wysypanie

Po odebraniu zostaw probówkę na kilka godzin w ciemności, bez drgań, w 25-30 °C; sprawdź wodę i podaj kilka nasion mniszka. Przeprowadzkę robimy, wysypując kolonię:

  • Gniazdo przygotowane wcześniej: wilgotny kąt, woda i bariera gotowe.
  • Narzędzia: taca, długa pęseta i pędzelek; nigdy palce.
  • Delikatne wysypanie całej zawartości probówki przy wejściu do gniazda, popychając maruderki pędzelkiem.
  • Pokrywa i ciemność. W ciągu kilku godzin czerw będzie na miejscu, a ziarno w drodze do magazynu.

Przy przenosinach do większego modułu postępuj tak samo.

Nasiona dla P. bicolor

Jest ziarnożerna, ale nie oczekuj siły Messor barbarus: z doświadczenia Antomas amerykańskie żniwiarki znacznie gorzej radzą sobie z twardymi łupinami. Nasza zasada: małe ziarno albo duże i pokruszone, i nigdy wilgotne.

  • Podstawa: proso, chia, amarantus, mak, nasiona nigru, mniszek i nasiona trawy (Poa), często stosowane w laboratoriach hodujących żniwiarki.
  • Duże ziarno, połamane: rozłup łupinę, nie mieląc go na mąkę. Małe podawaj w całości, dłużej się trzyma.
  • Bez moczenia: woda zachęca do kiełkowania i sprzyja grzybom.
  • Zakazane: mieszanki dla ptaków, z twardymi i okrągłymi ziarnami, oraz nasiona siewne zaprawiane fungicydem, często barwione.
  • Pestki słonecznika i inne oleiste: tylko dla dużych kolonii, zawsze obrane i połamane.

Zostaw je na arenie, a same napełnią spichlerz: mało i często przy młodej kolonii, więcej, gdy zacznie już magazynować.

Białko, cukier i woda

Białko w rytmie larw. Ziarno daje energię, ale czerw rośnie dzięki białku zwierzęcemu, a królowa potrzebuje go do składania jaj. Przy wielu larwach hojna porcja; bez nich minimalna. Przy codziennym sprzątaniu i usuwaniu resztek w ciągu 24 godzin lepiej przesadzić, niż dać za mało: kolonia odbiera to jako obfitość i szybciej się rozrasta. Bez takiego sprzątania lepiej nie przesadzać. Zmieniaj ofiarę co tydzień:

Używaj owadów hodowanych na pokarm: owad z resztkami insektycydu może zabić kolonię.

Nektar tylko raz lub dwa razy w miesiącu. Próbuje go niewiele, bo energię daje jej ziarno. Podawaj go w poidełku, nigdy na wacie, która fermentuje i pleśnieje: przede wszystkim nektar Blue Sugar od Anthouse, czasem na zmianę z innym nektarem. Nigdy zamiast nasion i białka.

Woda bez wyjątku, w probówce, sprawdzanej co kilka dni: choć ich nasiona są suche, piją.

Zimowanie

Nie ma badań nad zimą P. bicolor, a niektórzy hodowcy trzymają żniwiarki aktywne przez cały rok. Jej gleba jednak się ochładza: według naszego szacunku na podstawie danych z regionu na głębokości komór wynosi około 10-12 °C w styczniu i lutym; poza tym żniwiarki z tej okolicy przestają wychowywać czerw jesienią. Dlatego zalecamy zimowanie przez 3-4 miesiące, od grudnia do lutego, w 10-15 °C, tak samo jak dla naszych innych pustynnych Pogonomyrmex.

  • Stopniowe obniżanie: w listopadzie wyłącz dodatkowe ogrzewanie i trzymaj kolonię w 18-20 °C przez kilka tygodni; potem przenieś ją na miejsce zimowania.
  • Temperatura: dla tego gatunku ze średnich wysokości około 11-14 °C; bardzo małe kolonie lepiej blisko 15 °C.
  • Podczas odpoczynku: woda, suchy spichlerz z nasionami i prawie żadnego białka.
  • Stopniowe podnoszenie przez marzec: pod koniec miesiąca znowu 25-30 °C i ciepła strona.
  • Miejsce: piwnica, garaż lub chłodziarka do wina; nieogrzewany pokój często nie wystarcza. Nigdy poniżej zera.

Zachowanie i obserwacja

Do odkrycia. Nie wiadomo, czy zbiera nasiona na ścieżkach jak P. rugosus, czy na własną rękę. Hodowcy opisują ją jako aktywną, żarłoczną i spokojną, skupioną na pracy, dopóki nikt jej nie przeszkadza.

Wzrost. Spokojny w pierwszym roku, jak u wszystkich klaustralnych żniwiarek, i znacznie szybszy, gdy ma ciepło, ziarno i białko. Hodowcy mówią o 4-5 tygodniach od jaja do robotnicy w 27 °C lub więcej; nie ma danych naukowych dla tego gatunku.

Obrona. Wystarczy uderzenie w formikarium lub gwałtowne otwarcie, a wyjdą na intruza. Przy spokojnym obchodzeniu się rzadko się to zdarza.

Obserwuj bez obaw. Dla Antomas kolonia jest po to, żeby się nią cieszyć, oglądać ją i uczyć się od niej, a nie po to, żeby ją chować. Przy gnieździe w półmroku i oświetlonej arenie wystarczy patrzeć delikatnie i ingerować tylko tyle, ile trzeba. I przygotuj aparat: jej czerwień na jasnym piasku jest spektakularna.

Jeśli coś idzie źle: brak wzrostu latem to zwykle zimno lub za mało białka; pleśń lub kiełki to za dużo wilgoci w magazynie; wiele padnięć pod rząd: sprawdź wodę, temperaturę i resztki.

Ucieczki i bariery

To, czy wspinają się po gładkich powierzchniach, jest przedmiotem dyskusji: jedni twierdzą, że po szkle prawie nie wchodzą, a inni, hodujący właśnie P. bicolor, mówią, że bez trudu wspinają się po szkle i plastiku. Przy ich żądle lepiej tego nie sprawdzać:

  • Ciągły pasek oleju mineralnego na górnej krawędzi areny, odnawiany, gdy się zabrudzi.
  • Dopasowana pokrywa i połączenia bez luzów.
  • Bez skrótów: żaden przedmiot nie może dotykać bariery ani jej przeskakiwać.

Obsługa i bezpieczeństwo

Jadu tego gatunku nie zmierzono, ale jad jej sąsiadek jest bardzo silny. Te wartości, uzyskane na myszach, pozwalają uszeregować gatunki od najbardziej do najmniej toksycznego, ale nie mówią, co dzieje się u człowieka. Pewne jest, że użądlenie żniwiarki boli, i to bardzo, przez wiele godzin. Przy właściwej obsłudze nie powinieneś mieć okazji się o tym przekonać:

  • Zawsze narzędziami: długa pęseta, pędzelek, a do przenoszenia probówki i adaptery.
  • Otwieraj niewiele i spokojnie, nad tacą, i zamykaj po skończeniu.
  • To nie jest gatunek do domów z małymi dziećmi lub zwierzętami ani dla osób uczulonych na użądlenia błonkówek.
  • Po użądleniu: woda, mydło i miejscowe chłodzenie.

To gatunek egzotyczny: nigdy nie wypuszczaj go na wolność.

Czego nie robić

  • Brać je palcami albo pracować bez bariery.
  • Łączyć królowe lub kolonie.
  • Moczyć ziarno albo przechowywać je przy wodzie.
  • Podawać mieszanki nasion dla ptaków, nasiona zaprawiane lub całe twarde ziarna.
  • Ogrzewać całe gniazdo naraz albo trzymać ją poniżej 24 °C w pełni aktywności.
  • Dopuszczać do przesuszenia strefy czerwiu.
  • Racjonować białko, gdy są larwy, albo zostawiać resztki.
  • Podawać nektar na wacie albo robić z niego główny pokarm.
  • Pomijać stopniowe przejście przy zimowaniu, na początku lub na końcu.

Źródła naukowe

Prawie wszystko, co wiadomo o Pogonomyrmex bicolor, pochodzi z jej oryginalnego opisu w monografii A. C. Cole’a (1968) Pogonomyrmex harvester ants. A study of the genus in North America (University of Tennessee Press), bez DOI. Reszta poradnika opiera się na badaniach żniwiarek z jej otoczenia, przede wszystkim P. rugosus i P. barbatus, oraz na doświadczeniach Antomas i innych hodowców. Główne źródła:

  1. Whitford, W. G. & Ettershank, G. (1975). Factors affecting foraging activity in Chihuahuan Desert harvester ants. Environmental Entomology 4: 689–696. doi:10.1093/ee/4.5.689
  2. Whitford, W. G., Johnson, P. & Ramírez, J. (1976). Comparative ecology of the harvester ants Pogonomyrmex barbatus and Pogonomyrmex rugosus. Insectes Sociaux 23: 117–131. doi:10.1007/BF02223846
  3. Hölldobler, B. (1976). Recruitment behavior, home range orientation and territoriality in harvester ants, Pogonomyrmex. Behavioral Ecology and Sociobiology 1: 3–44. doi:10.1007/BF00299951
  4. Bernheimer, A. W., Avigad, L. S. & Schmidt, J. O. (1980). A hemolytic polypeptide from the venom of the red harvester ant, Pogonomyrmex barbatus. Toxicon 18: 271–278. doi:10.1016/0041-0101(80)90005-7
  5. Gordon, D. M. & Kulig, A. W. (1996). Founding, foraging, and fighting: colony size and the spatial distribution of harvester ant nests. Ecology 77: 2393–2409. doi:10.2307/2265741
  6. Johnson, R. A. (1998). Foundress survival and brood production in the desert seed-harvester ants Pogonomyrmex rugosus and P. barbatus. Insectes Sociaux 45: 255–266. doi:10.1007/s000400050086
  7. Johnson, R. A. (2000). Habitat segregation based on soil texture and body size in the seed-harvester ants Pogonomyrmex rugosus and P. barbatus. Ecological Entomology 25: 403–412. doi:10.1046/j.1365-2311.2000.00286.x
  8. Johnson, R. A. (2002). Semi-claustral colony founding in the seed-harvester ant Pogonomyrmex californicus: a comparative analysis of colony founding strategies. Oecologia 132: 60–67. doi:10.1007/s00442-002-0960-2
  9. Helms Cahan, S. & Keller, L. (2003). Complex hybrid origin of genetic caste determination in harvester ants. Nature 424: 306–309. doi:10.1038/nature01744
  10. Ingram, K. K., Pilko, A., Heer, J. & Gordon, D. M. (2013). Colony life history and lifetime reproductive success of red harvester ant colonies. Journal of Animal Ecology 82: 540–550. doi:10.1111/1365-2656.12036
  11. Mott, B. M., Gadau, J. & Anderson, K. E. (2015). Phylogeography of Pogonomyrmex barbatus and P. rugosus harvester ants with genetic and environmental caste determination. Ecology and Evolution 5: 2798–2826. doi:10.1002/ece3.1507
  12. Schmidt, J. O. (2019). Pain and lethality induced by insect stings: an exploratory and correlational study. Toxins 11: 427. doi:10.3390/toxins11070427
  13. Schmidt, J. O. (2019). Predator–prey battle of ecological icons: horned lizards (Phrynosoma spp.) and harvester ants (Pogonomyrmex spp.). Copeia 107(3). doi:10.1643/CP-18-158
  14. Robinson, S. D., Deuis, J. R., Niu, P., Touchard, A., Mueller, A., Schendel, V., Brinkwirth, N., King, G. F., Vetter, I. & Schmidt, J. O. (2024). Peptide toxins that target vertebrate voltage-gated sodium channels underly the painful stings of harvester ants. Journal of Biological Chemistry 300: 105577. doi:10.1016/j.jbc.2023.105577
Poziom trudności
Średnio zaawansowany
Brak opinii
Komentarze (0)
Na razie nie dodano żadnej recenzji.

16 innych produktów w tej samej kategorii: