Myrmecia nigrocincta: robotnice – prawdziwe zdjęcie Antomas
Myrmecia nigrocincta: robotnice – prawdziwe zdjęcie Antomas

Myrmecia nigrocincta

Zapytaj nas przez e-mail lub WhatsApp
169,99 €
Brutto

Są buldogi, które czatują, i buldogi, które skaczą. Myrmecia nigrocincta, jumper ant ze wschodniej Australii, wybija się w dwadzieścia milisekund środkowymi i tylnymi nogami i spada na ofiarę z dziesięciu centymetrów. Żółte żuwaczki, rudy tułów przepasany czarnym paskiem, oczy z 2500 fasetkami, którym nie umknie żaden ruch, i królowa, która nie lata: zakłada swoje królestwo pieszo. Poluje w biały dzień, na oczach każdego, kto umie patrzeć. Naszym zdaniem prostsza niż olbrzymki z tego rodzaju, ale z charakterem: trzeba mieć wprawę. Mrówka buldog dla hodowców, którzy chcą zobaczyć ją w akcji. Królowe założycielki z czerwiem. Wysyłka do całej Europy z gwarancją żywej dostawy.


 

Poziom trudności: 4/5 – Zaawansowany

Jumper ant ze wschodu Australii: średniej wielkości, smukła mrówka buldog o żółtych żuwaczkach i czerwonym tułowiu przepasanym czarnym pasem, która naprawdę skacze, na 7,5-10 cm. W Antomas uważamy, że jest prostsza niż M. nigriscapa, ale wrażliwa: trzeba mieć wprawę. Królowe założycielki z czerwiem, o zakładaniu półklaustralnym: wilgotna probówka startowa, którą pozostawia się do przeschnięcia, podłoże z włóknem, całkowita ciemność i na początku martwa ofiara. Gniazdo w 22-26 °C, larwy nigdy powyżej około 28 °C, cukier codziennie i białko w zależności od larw. Opcjonalna zimowa przerwa przez około 3 miesiące. Skacze i się wspina: szeroka bariera z PTFE i pokrywa z siatki. Bardzo bolesne użądlenie: nie dla osób uczulonych ani do domów z małymi dziećmi lub zwierzętami.

Myrmecia nigrocincta Smith, 1858 to mrówka buldog ze wschodu Australii, którą Australijczycy nazywają jumper ant. To średniej wielkości Myrmecia, o długości około 11-15 mm, o smukłym ciele i długich nogach, z czarną głową i czarnym gastrem, czerwonym tułowiem przeciętym czarnym pasem i żółtymi żuwaczkami, które wyróżniają się na tle ciemnej głowy. I ma talent, który dzieli z nią bardzo niewiele mrówek: skacze. Odbija się jednocześnie środkowymi i tylnymi nogami, odrywa się od ziemi w około 20 milisekund i ląduje 7,5-10 cm dalej.

Jest dzienna, poluje wzrokiem i żyje w koloniach liczących kilkaset robotnic z jedną królową, która w dodatku nie potrafi latać. Oddzielamy tu to, co udokumentowano o gatunku, od tego, co wiadomo o rodzaju, i od tego, co stosujemy w Antomas, gdzie podsumowujemy ją tak: „prostsza niż nigriscapa, ale też mniejsza” i „dość wrażliwa: trzeba mieć wprawę”. Jeśli hodowałeś już mrówki półklaustralne i chcesz Myrmecia z charakterem, która pracuje w dzień i daje się oglądać, to mrówka buldog dla Ciebie.

Biologia

„Przepasana czernią”: robotnica bez stanowiska w Muzeum Brytyjskim

Frederick Smith opisał ją w 1858 roku, w katalogu mrówek Muzeum Brytyjskiego, na podstawie robotnicy. Etykieta mówiła tylko „Australia” i podawała numer, „56/43”, prawdopodobnie muzealny numer inwentarzowy. Okaz nadal znajduje się w Muzeum Historii Naturalnej w Londynie, pod kodem CASENT0902805, a jego zdjęcie pojawia się w filogenezie rodzaju autorstwa Mera-Rodrígueza i współpracowników (2023). Pozostałe kasty i larwa doczekały się opisu później: królową opisał Julius Roger w 1861 roku, samca Gustav Mayr w 1876 roku, a larwę George i Jeanette Wheelerowie w 1971 roku.

Nazwa pochodzi od łacińskiego niger, „czarny”, i cinctus, „przepasany” lub „otoczony pasem”. Smith nie wyjaśnił, dlaczego ją wybrał, ale wystarczy na nią spojrzeć: mesonotum, środkowa część tułowia, jest czarne i tkwi między pronotum a propodeum, które są czerwone. Wygląda to tak, jakby nosiła czarny pas w połowie ciała, i to właśnie opisuje jej nazwa naukowa.

Linia złożona tylko z trzech gatunków

Myrmecia to około 93 gatunki, wszystkie australijskie z wyjątkiem jednego z Nowej Kaledonii, a taksonomowie dzielą je na grupy spokrewnionych gatunków. M. nigrocincta daje nazwę jednej z najmniejszych, grupie nigrocincta, którą Kazuo Ogata wyznaczył w 1991 roku. Według klucza Ogaty i Taylora oraz opracowań o rodzaju tworzą ją trzy gatunki, wszystkie ze wschodu Australii: sama M. nigrocincta, M. flammicollis i M. petiolata, dwa ostatnie z północnego Queenslandu.

Ogata wyodrębnił ją na podstawie połączenia szczegółów widocznych tylko pod lupą:

  • Bruzda policzkowa, mały rowek między nadustkiem a okiem, który w rodzaju ma tylko ta grupa.
  • Listewka potyliczna, cienkie obrzeżenie na karku.
  • Żuwaczki z zębami w jednym rzędzie, bez dodatkowego dolnego zęba dużych mrówek buldogów z grupy gulosa.
  • Długie trzonki czułków i nogi oraz średniej wielkości, wysmukłe ciało.

Genetyka przyznała mu rację. Hasegawa i Crozier (2006), na podstawie dwóch genów jądrowych, odtworzyli grupę jako naturalną gałąź, a filogenomika Mera-Rodrígueza i współpracowników (2023), oparta na setkach regionów genomu, pokazała, że jest to jedna z nielicznych klasycznych grup, które pozostały nienaruszone: pięć z dziewięciu nie wytrzymało analizy. I zaskakujący szczegół: choć skacze, M. nigrocincta nie jest blisko spokrewniona z jack jumpers z grupy pilosula, najbardziej znanymi skaczącymi mrówkami buldogami Australii, które leżą na innej gałęzi drzewa.

Od tropików Queenslandu po południe Wiktorii

To mrówka ze wschodu Australii. Atlas of Living Australia zbiera prawie 3700 rekordów: około 2160 z Nowej Południowej Walii, około 1500 z Queenslandu i zaledwie garstkę z Wiktorii, Australii Południowej i Terytorium Stołecznego. Żadnego z Australii Zachodniej ani z Terytorium Północnego. Jej zasięg rozciąga się od 16° szerokości południowej, w wilgotnych tropikach północnego Queenslandu, do 38° na południu Wiktorii, ale większość rekordów pochodzi z pasa przybrzeżnego i podprzybrzeżnego południowo-wschodniego Queenslandu i Nowej Południowej Walii, o klimacie podzwrotnikowym i umiarkowanym wilgotnym.

Przez lata niektóre opisy, łącznie z naszym, umieszczały ją na zachodzie kraju i w klimacie tropikalnym. To błąd, prawdopodobnie wynikający z pomylenia jej z M. ludlowi, jumper ant z Australii Zachodniej, należącą do grupy pilosula. Żyje w lasach eukaliptusowych i twardolistnych, na skrajach lasu deszczowego, a także w buszu otaczającym miasta na wybrzeżu: przyrodnicy fotografują ją w podmiejskich parkach, a nawet na kampusach uniwersyteckich, a badania wzroku, które cytujemy niżej, przeprowadzono na robotnicach zebranych na jednym z nich.

Kalendarz odwrotny do naszego

Na prawie całym jej obszarze klimat jest łagodny: lata ze średnimi maksimami 25-30 °C i nadmorskie zimy ze średnimi dobowymi 12-17 °C i bez przymrozków, z wyjątkiem gór w głębi lądu, gdzie przymrozki się zdarzają. Obserwacje przyrodników dobrze pokazują jej rok. Szczyt aktywności przypada na wrzesień, na początku australijskiej wiosny, i utrzymuje się wysoko aż do lata; w czerwcu, lipcu i sierpniu, czyli w czasie australijskiej zimy, przypada tylko jedna na dziesięć obserwacji, a przerwa jest wyraźniejsza na południu niż na tropikalnej północy, gdzie zimy prawie nie ma. I jest ściśle dzienna: w próbie obserwacji z podaną godziną wszystkie przypadają między ósmą rano a szóstą wieczorem, a żadna nie jest nocna.

Przy hodowli w Europie klucz kryje się w tytule: jej pory roku są odwrotne do naszych. Jej zima to nasze lato i w pierwszych miesiącach kolonia może nie zgrywać się z naszym kalendarzem (zob. „Zimowa przerwa i australijski zegar”).

Mrówka buldog, która naprawdę skacze

Powtarza to wiele opisów i w tym przypadku to prawda, w dodatku zmierzona. Aibekova i współpracownicy (2023) sfilmowali jej skoki szybkimi kamerami i zeskanowali jej anatomię:

  • Odbicie w około 20 milisekund, z prędkością 0,44 m/s.
  • Środkowe i tylne nogi razem: środkowe odrywają się od podłoża chwilę przed tylnymi.
  • Nogi skoczka: tylna noga mierzy 122% długości ciała, wobec 83% u Nothomyrmecia macrops, jej najbliższej krewnej spoza rodzaju, która nie skacze.
  • Mięśnie sportowca: mięśnie opuszczające krętarz, które prostują nogę przy skoku, są 4,5 raza większe w środkowych nogach i 6,5 raza w tylnych niż u Nothomyrmecia.

Skok sięga 7,5-10 cm, według klasycznej pracy Johna Clarka (1951), i służy jej do rzucenia się na ofiarę lub intruza. To rzadkość: skakanie do przodu za pomocą nóg wyewoluowało tylko w czterech bardzo odległych od siebie rodzajach mrówek, Myrmecia, Harpegnathos, Odontomachus i u południowoamerykańskiej Gigantiops destructor. A w obrębie Myrmecia skakanie jest bardziej rozpowszechnione, niż sądzono: w niedawnej pracy doktorskiej z Uniwersytetu Macquarie spośród ośmiu gatunków z czterech grup skakało pięć.

Około 2500 fasetek w każdym oku

To dzienna łowczyni, która poluje wzrokiem. Każda robotnica wychodzi sama, przeszukuje niską roślinność i pnie, wypatruje ofiarę, chwyta ją żuwaczkami i dobija żądłem, nie wzywając towarzyszek. Jej oczy zbadano bezpośrednio. Palavalli-Nettimi i współpracownicy (2019) zmierzyli za pomocą elektroretinografii rozdzielczość i wrażliwość na kontrast u czterech dziennych mrówek, w tym M. nigrocincta, a Ogawa i współpracownicy (2023) zebrali potem ich dane:

  • Około 2480 fasetek w każdym oku złożonym.
  • Fasetki o średnicy 20,5 µm.
  • Ostrość 0,52 cyklu na stopień, czyli zdolność rozróżniania drobnych szczegółów, i największa wrażliwość na kontrast przy dużych i rozmytych obiektach.

Innymi słowy: drobnego druku nie przeczyta, ale doskonale wychwytuje duże kształty i zmiany światła, jak przesuwająca się sylwetka. W domu to zauważysz: z doświadczenia Antomas stresują się, gdy tylko ktoś przejdzie obok zestawu. To nie zły charakter, tylko jej sposób patrzenia na świat i powód, dla którego kolonię zakłada się w ciemności (zob. „Wzrok, stres i obserwacja”).

Tułów, który posłużył za wzór

Gdy zespół morfologów chciał opisać, mięsień po mięśniu, tułów mrówki z dawnej linii, wybrał M. nigrocincta. Liu i współpracownicy (2019) zeskanowali ją mikrotomografią rentgenowską i odtworzyli w 3D szkielet i mięśnie mezosomy robotnicy, żeby użyć jej jako punktu odniesienia przy badaniu, jak ta część ciała zmieniała się w toku ewolucji mrówek. To dyskretny zaszczyt, ale ma sens: Myrmecia zachowują wiele cech uważanych za pierwotne wśród mrówek, a współczesny rodzaj ma według filogenezy z 2023 roku około 29 milionów lat.

Królowa, która nie lata

Królowa M. nigrocincta jest brachypteryczna: ma krótkie skrzydła, które nie pozwalają jej latać, co odnotowali już William Morton Wheeler w 1933 roku i Clark w 1951 roku. Dlatego nie ma lotu godowego królowych, jak u większości mrówek. Najprawdopodobniej kojarzą się blisko gniazda macierzystego, z uskrzydlonymi samcami, które latają, a królowa odchodzi pieszo, żeby założyć własną kolonię. Rekordy uskrzydlonych samców skupiają się pod koniec zimy i wiosną na półkuli południowej, od sierpnia do października, a pewien przyrodnik sfotografował we wrześniu około dwudziestu samców latających w południe.

Zakładanie kolonii jest półklaustralne, jak u prawie całego rodzaju: królowa nie żyje tylko z zapasów, ale wychodzi pić, pobierać cukry i polować dla pierwszych larw, co opisali już Caryl i Edna Haskinsowie (1950) w swoich klasycznych badaniach mrówek buldogów. Królowe Myrmecia to zdecydowane łowczynie: wyczuwają drgania i rzucają się na wszystko, co się rusza. W niewoli niesie to pewne ryzyko (zob. „Zakładanie kolonii: królowa z czerwiem”).

570 robotnic pod ziemią

Nie ma opublikowanych spisów jej kolonii. Jedyną informacją terenową o podstawach naukowych jest wykop z 2007 roku na północy Nowej Południowej Walii: jedna królowa, 570 robotnic, 75 kokonów, larwy i jaja (C. Peeters, niepublikowane dane zebrane w AntWiki). Niektóre opracowania, bez jasnego źródła pierwotnego, mówią o koloniach liczących od 400 do 1200 osobników, z jedną królową.

Gniazdo znajduje się w ziemi, często piaszczystej, obok kępy trawy, krzewu lub u podstawy drzewa. Według australijskich przyrodników czasem wieńczy je mały kopczyk zamaskowany gałązkami, liśćmi i żwirem.

Larwy z dobrym apetytem

Mrówki buldogi wychowują czerw po staremu: larwy nie dostają jedzenia z pyszczka do pyszczka, lecz jedzą bezpośrednio z kawałków owadów, które robotnice zostawiają obok nich. Dojrzała larwa M. nigrocincta ma prawie centymetr, około 9,7 mm według opisu Wheelerów (1971), i je odpowiednio do rozmiaru: jeden australijski hodowca opowiadał, że przy kolonii w pełni wiosny larwy zjadały całego świerszcza, łącznie z oskórkiem, w 6-8 godzin.

Do uprzędzenia kokonu każda larwa potrzebuje wokół siebie cząstek, do których może przymocować jedwab, i dlatego podłoże w gnieździe jest w niewoli tak ważne (zob. „Podłoże z włóknem: materiał na kokon”). A królowa, jak mówimy w Antomas, jest przy czerwiu „trochę nieporadna”: jej opieka jest prymitywna, czasem go zaniedbuje albo źle traktuje, a jeśli pierwsze larwy wylęgną się bez jedzenia pod ręką, może je zjeść.

Jad z własnym podpisem

Jak wszystkie Myrmecia ma funkcjonalne żądło, a jej jad ma swój charakter. Street i współpracownicy (1994) przeanalizowali sześć jadów z tego rodzaju, w tym jej jad, i w każdym znaleźli od czterech do sześciu białek zdolnych wywołać alergię. Wielkie australijskie badanie anafilaksji po użądleniach mrówek (Brown i współpracownicy, 2011) przyniosło kolejną ciekawą informację: spośród osób uczulonych na M. nigrocincta jedna trzecia reagowała tylko na jej jad, a nie na jad innych mrówek buldogów, więc leczenie stosowane przy alergii na jack jumpers nic im nie daje. Przypadki skupiały się na północnym wybrzeżu Nowej Południowej Walii i w południowo-wschodnim Queenslandzie, w samym sercu jej zasięgu.

To nie powód, żeby się jej bać, ale powód, żeby traktować ją z szacunkiem: zawsze obsługuje się ją narzędziami, nigdy rękami (zob. „Obsługa i bezpieczeństwo”).

Czego jeszcze nie wiemy

Jak na jedną z najpospolitszych mrówek buldogów wschodniej Australii, wiele pytań pozostaje otwartych: liczba jej chromosomów (kariotyp opublikowano w 1977 roku, ale nie udało nam się do niego dotrzeć), jak długo żyje królowa czy jak gniazdo wygląda od środka. Każda kolonia, która rośnie w formikarium, wnosi coś, czego jeszcze nikt nie zapisał.

Wielkość i morfologia

Średniej wielkości, wysmukła Myrmecia o długich nogach i trzonkach czułków, z długimi, ząbkowanymi żuwaczkami i funkcjonalnym żądłem. Nie ma żołnierzy: robotnice różnią się nieco wielkością, ale wszystkie mają ten sam kształt, a królowa przypomina dużą robotnicę z masywniejszym tułowiem i krótkimi skrzydłami, które nie pozwalają jej latać.

  • Ubarwienie. Głowa, gaster i nogi czarne lub ciemnobrązowe; pronotum, propodeum, petiolus i postpetiolus czerwone lub żółtawoczerwone, a między nimi czarne mesonotum, „pas” z nazwy.
  • Żuwaczki. Jasnożółte, wyraźnie kontrastujące z ciemną głową. To cecha, która odróżnia ją od najbliższej krewnej, M. flammicollis, o czarniawych żuwaczkach. Mają cztery lub pięć dużych zębów, oprócz wierzchołkowego, w jednym rzędzie.
  • Głowa. Z drobnymi podłużnymi prążkami, dużymi oczami, listewką potyliczną i bruzdą policzkową typową dla jej grupy.
  • Tułów. Z drobnymi poprzecznymi prążkami; węzły petiolusa i postpetiolusa gładkie i lśniące.
  • Nogi. Długie i cienkie, z ostrogami na goleniach środkowych i tylnych nóg.
  • Gaster. Lśniący, z szarym, jedwabistym owłosieniem i kilkoma długimi, jasnymi włoskami na końcu, gdzie znajduje się żądło.
  • Czerw. Larwy przędą kokon; naga poczwarka to znak, że coś poszło nie tak (zob. „Ciepło: granica 28 °C”).

W pewnym australijskim dzienniku hodowli świeżo wylęgnięte robotnice były jaskrawopomarańczowe i ciemniały w ciągu kilku dni. Niektóre opracowania mówią o ciemnych żuwaczkach w zależności od obszaru, ale klucz do oznaczania jest jasny: u M. nigrocincta są żółte.

Przybliżone wymiary

  • Robotnice: około 11-15 mm (okaz typowy 10,6 mm; średnio 12,25 mm w badaniu laboratoryjnym)
  • Królowa: około 17-19 mm
  • Samiec: około 16-17 mm
  • Dojrzała larwa: około 9,7 mm

Okaz typowy mierzy w opisie Smitha (1858) „5 linii”, około 10,6 mm, a Aibekova i współpracownicy (2023) zmierzyli średnio 12,25 mm. Pozostałe liczby pochodzą z opracowań opartych na Clarku (1951), do którego oryginału nie udało nam się dotrzeć; wymiar larwy podają Wheelerowie (1971).

Hodowla w niewoli

Poziom trudności: 4/5 – Zaawansowany

To nie jest najłatwiejsza mrówka buldog, ale też nie najbardziej wymagająca. Porównujemy ją z M. nigriscapa, olbrzymką, której daliśmy 5/5: nigrocincta jest „prostsza”, zimowanie nie jest tak decydujące, a ponieważ jest mniejsza, rozwija się szybciej niż duże gatunki. Mimo to dajemy jej 4/5 – Zaawansowany, ponieważ:

  • Wybacza niewiele błędów. To gatunek wrażliwy i bez codziennej kontroli bardzo trudno go wyprowadzić.
  • Delikatne zakładanie kolonii. Królowa jest półklaustralna i źle opiekuje się czerwiem; pierwsze robotnice to punkt zwrotny.
  • Wymagające kokony. Larwy potrzebują podłoża do przędzenia, wilgotności, która spada w ich rytmie, i żadnego nadmiaru ciepła.
  • Wzrok i stres. Każdy ruch w pobliżu ją niepokoi, zwłaszcza podczas zakładania kolonii.
  • Skacze, wspina się i żądli. Potrzebny jest zestaw bez żadnych szczelin i obsługa narzędziami.

Jeśli szukasz swojej pierwszej mrówki buldog i chcesz grać na pewno, radzimy poczekać, aż będą dostępne M. pavida lub M. nigriceps, bardziej wyrozumiałe. Jeśli masz już wprawę z mrówkami półklaustralnymi, M. nigrocincta to mrówka buldog, która daje się oglądać: aktywna w dzień, szybka i z tym skokiem, którego się nie zapomina.

Zalecane parametry

  • Temperatura gniazda: 22-26 °C w sezonie aktywnym, z nieco cieplejszym bokiem, który nie przekracza 27 °C.
  • Dojrzałe larwy: nigdy długotrwale powyżej około 28 °C.
  • Arena: temperatura pokojowa; przy rozwiniętej kolonii koniec areny z dala od gniazda może w dzień osiągać 28-30 °C, z nocnym spadkiem o kilka stopni, jak w jej klimacie.
  • Wilgotność: w gradiencie; wilgotno dla jaj i małych larw, sucho i przewiewnie dla kokonów. Arena bardziej sucha.
  • Podłoże: zawsze w gnieździe, z włóknem roślinnym.
  • Woda: zawsze dostępna, w probówce z wodą i watą na arenie.
  • Światło: całkowita ciemność podczas zakładania kolonii; potem gniazdo w ciemności i arena oświetlona w dzień, 12-14 godzin w sezonie aktywnym.
  • Zimowa przerwa: opcjonalna, około 3 miesięcy w 15-18 °C.

Ciepło: granica 28 °C

To zasada dotycząca ciepła, którą stosujemy do całego rodzaju: gdy dojrzałe larwy spędzają całe dni powyżej około 28 °C, giną albo mają problemy z przędzeniem, a europejskie lato to czas, w którym widzimy najwięcej problemów. To praktyczna zasada hodowlana, a nie mechanizm dowiedziony w laboratorium.

U M. nigrocincta jest ciekawy niuans: w pewnym australijskim dzienniku hodowli dwie larwy przepoczwarczyły się bez kokonu, choć miały podłoże, a z jednej z tych nagich poczwarek wyszła robotnica. Jeśli zobaczysz taką poczwarkę, nie spisuj jej na straty: zostaw ją w suchej i czystej części gniazda i sprawdź temperaturę i podłoże. W praktyce:

  • Pracuj w przedziale 22-26 °C i nie próbuj przyspieszać kolonii większym ciepłem.
  • Jeśli ogrzewasz, niech to będzie łagodne ciepło, z jednej strony i z termostatem, nigdy pod komorą z czerwiem.
  • Latem wybierz najchłodniejszy kąt w domu, z dala od słońca i urządzeń, które się nagrzewają; w razie potrzeby z klimatyzacją.
  • Termometr przy gnieździe nie jest przy tym gatunku opcjonalny.

Wilgotność w dwóch etapach

Jaja i małe larwy Myrmecia lubią wilgoć; kokony źle ją znoszą. Przemoczony kokon się dusi, a robotnice w końcu wynoszą go z komory. Nasza metoda rozwiązuje to bez żadnych urządzeń:

  • Wilgotny start. Królowa zaczyna w dobrze nawodnionej probówce lub module startowym.
  • Stopniowe przesychanie. W miarę jak larwy rosną, nie dolewa się więcej wody: zapas zużywa się sam.
  • Przędzenie w suchym. Gdy larwy szukają miejsca do przędzenia, wilgotność spadła już akurat do odpowiedniego poziomu.

Uwaga: przesuszyć to nie znaczy wysuszyć. Gatunek żyje w wilgotnym pasie przybrzeżnym, a w innym dzienniku hodowli larwy ginęły, bo gniazdo zbyt szybko traciło wodę; robotnice przeniosły czerw na mokry piasek, gdy tylko go znalazły. Jeśli w probówce skończy się zapas wody przed czasem, uzupełnij ją zakraplaczem i z dala od czerwiu, bo nadmiar wody, który dotrze do larw, też je zabija. Podłączenie suchego modułu obok wydaje się logiczne, ale zależy od tego, czy królowa przeniesie kokony, a nie zawsze to robi. Gdy są robotnice, wszystko się upraszcza: jedna strefa nieco wilgotna, druga sucha i przewiewna, a one same umieszczą wszystko na swoim miejscu.

Podłoże z włóknem: materiał na kokon

Larwa Myrmecia nie przędzie kokonu w próżni: potrzebuje wokół siebie ziarenek i włókien, do których przymocuje jedwab. Dlatego nalegamy na dobrą mieszankę podłoża w gnieździe. Co proponujemy w Antomas:

  • W probówce startowej: cienka warstwa piasku i przesianej ziemi z odrobiną rozdrobnionego włókna roślinnego.
  • W formikarium: małe kupki przesianej ziemi, drobnego i średniego piasku, szczypty gliny i włókna kokosowego lub rozdrobnionej suchej ściółki, rozłożone po komorach bez ich zapełniania. Byle nie pył: królowa i robotnice muszą móc chwytać je żuwaczkami.
  • Uzupełnianie: gdy zobaczysz komory oczyszczone z materiału, dodaj trochę więcej. Robotnice przenoszą go i usypują obok larw, które mają zacząć przędzenie.

Polecane formikarium

Przy tym gatunku zawsze formikaria Qbik Wild od Anthouse, z gipsu, który zatrzymuje wilgoć i ją rozprowadza: nigdy z serii Alpha, bo potrzebuje gniazda, które utrzymuje wilgotność. Zestaw rośnie razem z kolonią, a na każdym etapie obowiązuje ta sama zasada: wilgoć tam, gdzie jest mały czerw, i sucho tam, gdzie larwy przędą.

1. Zakładanie kolonii: Qbik Wild One P 1C. Małe, łatwe do utrzymania w ciemności i na początku wilgotne, połączone z miniareną, maleńką areną, na której można zostawić jedzenie bez otwierania komory królowej. Jeśli wolisz zacząć od czegoś jeszcze mniejszego, sprawdzi się też Qbik Wild Foundation.

2. Rozbudowa: Qbik Wild Duo P 2C Hybrid. Z doświadczenia Antomas modele Hybrid świetnie sprawdzają się przy rozbudowie, nawet gdy kolonia jest już duża.

3. Duża kolonia: Qbik Wild Nona z dużymi korytarzami. Dla dużych kolonii Qbik Wild Nona z kilkoma dużymi korytarzami; ani Diafano, ani modele z bardzo pokręconymi korytarzami.

Nie śpiesz się: w zbyt dużym gnieździe mała kolonia nie kontroluje wilgotności, a puste kąty zamieniają się w śmietnik. Uzupełnij zestaw o:

  • Obszerną i wysoką arenę z piaskiem, płaskimi kamieniami i jakąś gałęzią lub korą: w naturze poluje na niskiej roślinności i pniach i lubi mieć po czym się wspinać. Gałęzie z dala od bariery.
  • Dobrze dopasowaną pokrywę z siatki i szeroką barierę (zob. „Ucieczki: mrówka, która skacze i się wspina”).
  • Probówkę z wodą i watą oraz poidełko na cukry, nigdy watę.
  • Termometr przy gnieździe.

Zakładanie kolonii: królowa z czerwiem

W Antomas sprzedajemy królowe założycielki z czerwiem: przychodzą z jajami, larwami lub kokonami w toku. Zakładanie kolonii jest półklaustralne, więc królowa potrzebuje wody, cukru i polowania od pierwszego dnia. Co robi różnicę:

  • Całkowita ciemność. Przykryj probówkę i jej miniarenę nieprzezroczystym kartonikiem lub folią aluminiową i postaw je w spokojnym miejscu, bez drgań i bez przechodzących ludzi czy zwierząt. Na tym etapie każdy bodziec wzrokowy ją przytłacza.
  • Codzienna, krótka kontrola. Woda, cukier, jedzenie i resztki, oglądane z zewnątrz i bez ruszania probówki.
  • Ofiara martwa lub świeżo uśmiercona. Królowe Myrmecia wyczuwają drgania i rzucają się na wszystko, co się rusza, ale żywa ofiara, która się broni, może je zranić. Zwłaszcza przy tym gatunku wolimy na początku podawać ją martwą.
  • Wylęg, moment krytyczny. Gdy wylęgną się pierwsze larwy, jedzenie codziennie: jeśli go nie ma, królowa może je zjeść.
  • Małe partie jaj. Podczas zakładania kolonii królowa składa jaja w krótkich partiach, od dwóch do pięciu jaj według pewnego dziennika hodowli, i to normalne, że między partiami mijają tygodnie bez składania jaj.
  • Normalne straty. U Myrmecia normalna jest utrata jakiegoś kokonu, jednego lub dwóch na dziesięć. Jeśli ginie ich wiele, sprawdź wilgotność i temperaturę.

Ile to trwa? Według dat z pewnego australijskiego dziennika hodowli, przy dużej kolonii w pełni wiosny, około 12 tygodni od jaja do robotnicy, z czego pięć lub sześć w kokonie; przy samotnej królowej pierwsza partia może się przeciągnąć o kilka miesięcy. Gdy pojawią się pierwsze robotnice, które polują i opiekują się czerwiem, wszystko idzie znacznie gładziej.

Przyjazd i przeprowadzka przez wysypanie

Po odebraniu zostaw ją w ciemnym i spokojnym miejscu w 22-26 °C, sprawdź, czy probówka ma wodę, i nie zmieniaj jej probówki. Gdy przyjdzie czas na przeniesienie do formikarium, w Antomas stosujemy przeprowadzkę przez wysypanie, a przy gatunku, który skacze, warto dobrze się do niej przygotować:

  • Wszystko gotowe wcześniej: Qbik Wild z podłożem, podłączona probówka z wodą, nałożona bariera i strefa gniazda w ciemności.
  • W dużym pudle lub na dużej tacy z własną barierą, na wypadek gdyby któraś robotnica wyskoczyła.
  • Delikatne wysypanie królowej, robotnic i czerwiu przy wejściu do gniazda, a maruderkom pomagaj długą pęsetą lub grubym pędzelkiem, nigdy palcami.
  • Potem spokój: przykryj i zostaw kolonię w spokoju na kilka dni.

Przy późniejszej rozbudowie metoda jest taka sama. Niektóre sklepy radzą poczekać do 10-15 robotnic, zanim przeniesie się kolonię do większego gniazda; w Antomas wolimy patrzeć na kolonię: gdy probówka robi się za mała, brudna albo kończy się w niej woda, to właściwy moment.

Karmienie

Cukry codziennie i z urozmaiceniem. Dorosłe robotnice żyją z cukrów, a nasza zasada to nie dawać im ciągle tego samego. W Antomas polecamy nektar Blue Sugar od Anthouse 4-5 dni w tygodniu, a w pozostałe dni wodę z cukrem lub z miodem; w jeden z tych dni dodaj bardzo mały kawałek dojrzałego owocu, np. banana, jabłka lub winogrona, i usuń go, zanim zacznie fermentować. Do nektaru można dodać trochę białka. Płynne cukry zawsze w poidełku i nigdy na wacie, która pleśnieje i szybko psuje płyn: tradycyjne lub domowe poidełko, w którym kropla jest rozlana i łatwo dostępna.

Białko w zależności od larw. Bez larw kolonia ledwo interesuje się ofiarami; gdy są larwy, domaga się ich codziennie, a ilość i wielkość ofiar rosną razem z nimi. Podstawą są zawsze prawdziwe owady: „żadnych zamienników jako głównego źródła białka”, podsumowuje doświadczony hodowca Myrmecia.

  • Zakładanie kolonii: małe ofiary, martwe lub świeżo uśmiercone. Termofilki, Thermobia domestica, mają idealny rozmiar dla królowej i jej pierwszych larw; nadają się też Drosophila i świeżo wylęgnięte świerszcze, które w pewnym dzienniku hodowli królowa kładła bezpośrednio na czerwiu.
  • Młoda kolonia: małe świerszcze, muchy, nimfy karaczanów runner i mączniki rozcięte na pół: całe twardnieją i mrówki je zostawiają.
  • Duża kolonia: średnie świerszcze, duże muchy i nimfy karaczanów dubia, a od czasu do czasu mała żywa ofiara, żeby zobaczyć, jak na nią skaczą.

Zmieniaj owada co tydzień i karm obficie: to filozofia Antomas. Przy codziennej obsłudze i usuwaniu resztek lepiej przekarmiać, bo kolonia rozumie, że ma zasobów pod dostatkiem, i rośnie szybciej i liczniej. Jeśli nie będziesz mógł często sprzątać, nie przesadzaj: resztki przyciągają pleśń i roztocza. Używaj owadów od zaufanego dostawcy, bez insektycydów, i zostawiaj je na arenie, blisko wejścia do gniazda.

Zimowa przerwa i australijski zegar

Nasze doświadczenie jest jasne: u M. nigrocincta zimowanie nie jest tak niezbędne jak u innych Myrmecia, choć można zrobić przerwę trwającą około 3 miesięcy. Pasuje to do jej klimatu: łagodne nadmorskie zimy bez przymrozków, a w czerwcu–sierpniu przypada tylko jedna na dziesięć obserwacji w roku, zwłaszcza na południu jej zasięgu. W Antomas proponujemy przerwę trwającą około 3 miesięcy w 15-18 °C w czasie naszej zimy:

  • Obniżaj temperaturę stopniowo, przez tydzień lub dwa, i tak samo ją podnoś na koniec.
  • Nie schodź poniżej około 12 °C: to chłodna zima, a nie mróz zimowania gatunku europejskiego.
  • Podczas przerwy zawsze woda, trochę cukru i białko tylko wtedy, gdy je przyjmują albo gdy nadal rosną larwy.
  • Z ciepłem wraca składanie jaj, a z larwami codzienne karmienie.

Pierwsze lato może zmylić. W pierwszych miesiącach kolonia może podążać za zegarem półkuli południowej, gdzie zima trwa od czerwca do sierpnia. Możliwe, że między czerwcem a wrześniem królowa ograniczy składanie jaj albo kolonia będzie jeść mniej, mimo że jest ciepło. Nie schładzaj jej latem i nie uznawaj jej za chorą: nadal podawaj jedzenie, pilnuj, żeby gniazdo nie przekraczało 27 °C, i pozwól jej stopniowo dostosować się do naszego kalendarza.

Wzrok, stres i obserwacja

To gatunek, który z naszego doświadczenia stresuje się, „gdy tylko ktoś przejdzie obok”, i to logiczne: widzi bardzo dobrze i reaguje nawet na cień. Dlatego kolonię zakłada się w ciemności. Gdy kolonia jest już rozwinięta, obowiązuje natomiast zasada Antomas: mrówki są po to, by się nimi cieszyć, obserwować je i uczyć się od nich, a nie trzymać je w ukryciu. Wystarczy zostawić im ciemne gniazdo i oświetloną arenę oraz obserwować je delikatnie, stresując je jak najmniej: z czasem przyzwyczajają się do Twojej obecności, a oglądanie, jak polują w dzień, to jedna z wielkich przyjemności tego gatunku. Naucz się je odczytywać i sprawdzaj kolonię codziennie.

Sygnały alarmowe:

  • Nagie poczwarki lub niedomknięte kokony: ciepło albo brak podłoża.
  • Spleśniałe kokony lub wynoszone na arenę: za dużo wilgoci.
  • Larwy, które się marszczą albo znikają: brak wody lub jedzenia.
  • Martwe robotnice po przeprowadzce lub przestrachu: stres; daj im spokój i przestrzeń.
  • Robotnice bez przerwy patrolujące krawędź areny: sprawdź barierę.

Ucieczki: mrówka, która skacze i się wspina

Robotnica, która skacze na 7,5-10 cm i która według pewnego australijskiego hodowcy wspina się po gładkich powierzchniach znacznie lepiej niż M. forficata, wymaga zestawu pomyślanego właśnie dla niej. Pewien hodowca widział nawet, jak kilka Myrmecia przebiegło przez barierę z oleju z rozpędu, w ataku. Co zalecamy:

  • Dobrze dopasowana pokrywa z metalowej siatki, bez luzów.
  • Szeroka bariera z PTFE w górnej części ścianek areny, często odnawiana: traci skuteczność przy wilgoci i kurzu. Olej tylko jako wzmocnienie.
  • Ścianki z zapasem, żeby skok nie sięgał krawędzi, i nic, co działa jak most: ani gałęzi, ani resztek opartych blisko bariery.
  • Pewne połączenia i korki: wata, która wyskoczy przy podłączaniu probówki, to masowa ucieczka.
  • Ostrożnie przy karmieniu: wtedy ucieczek jest najwięcej. Jedzenie przygotowane, otwieraj tylko tyle, ile trzeba, i od razu zamykaj; jeszcze lepiej probówka lub klapka do karmienia bez otwierania pokrywy.

Obsługa i bezpieczeństwo

Jej użądlenie boli znacznie bardziej niż użądlenie pszczoły czy osy, a ponieważ żądło nie zostaje w skórze, może żądlić wiele razy. Pewien australijski hodowca opowiadał, że bolało go przez kilka dni. Bez paniki, ale z szacunkiem:

  • Nigdy rękami: długa pęseta, powolne ruchy i żadnej pracy nad wejściem do gniazda.
  • Nie polecamy jej osobom uczulonym na użądlenia błonkówek ani do domów z małymi dziećmi lub zwierzętami.
  • Nie łącz królowych ani kolonii i nigdy nie wypuszczaj jej na wolność: to gatunek egzotyczny.

Czego nie robić

  • Trzymać dojrzałe larwy przez całe dni powyżej około 28 °C albo grzać, żeby przyspieszyć kolonię.
  • Umieszczać ją w gnieździe bez podłoża.
  • Moczyć kokony albo dalej dolewać wody do probówki, gdy rosną larwy.
  • Dopuścić do całkowitego wyschnięcia gniazda z larwami w środku.
  • Zostawiać królową bez białka, gdy wylęgają się larwy, albo dawać jej żywe ofiary podczas zakładania kolonii.
  • Zakładać kolonię przy świetle albo w miejscu, gdzie ktoś ciągle przechodzi.
  • Schładzać ją w czasie naszego lata, bo królowa ograniczyła składanie jaj.
  • Przenosić ją do dużego gniazda za wcześnie.
  • Podawać cukier na wacie albo dawać zawsze tego samego owada.
  • Polegać na barierze z oleju bez pokrywy albo otwierać arenę bez przygotowanego jedzenia.
  • Brać ją do rąk albo trzymać w domu z małymi dziećmi lub zwierzętami.

Źródła naukowe

Ten poradnik opiera się na literaturze o Myrmecia nigrocincta, jej grupie gatunków i rodzaju, na danych o rozmieszczeniu i klimacie jej zasięgu oraz na doświadczeniu Antomas i innych hodowców. Najważniejsze źródła:

  1. Ogata, K. (1991). Ants of the genus Myrmecia Fabricius: a review of the species groups and their phylogenetic relationships (Hymenoptera: Formicidae: Myrmeciinae). Systematic Entomology 16: 353–381. doi:10.1111/j.1365-3113.1991.tb00694.x
  2. Ogata, K. & Taylor, R. W. (1991). Ants of the genus Myrmecia Fabricius: a preliminary review and key to the named species (Hymenoptera: Formicidae: Myrmeciinae). Journal of Natural History 25: 1623–1673. doi:10.1080/00222939100771021
  3. Hasegawa, E. & Crozier, R. H. (2006). Phylogenetic relationships among species groups of the ant genus Myrmecia. Molecular Phylogenetics and Evolution 38: 575–582. doi:10.1016/j.ympev.2005.09.021
  4. Mera-Rodríguez, D., Jourdan, H., Ward, P. S., Shattuck, S., Cover, S. P., Wilson, E. O. & Rabeling, C. (2023). Biogeography and evolution of social parasitism in Australian Myrmecia bulldog ants revealed by phylogenomics. Molecular Phylogenetics and Evolution 186: 107825. doi:10.1016/j.ympev.2023.107825
  5. Aibekova, L., Keller, R. A., Katzke, J., Allman, D. M., Hita-Garcia, F., Labonte, D., Narendra, A. & Economo, E. P. (2023). Parallel and divergent morphological adaptations underlying the evolution of jumping ability in ants. Integrative Organismal Biology 5: obad026. doi:10.1093/iob/obad026
  6. Palavalli-Nettimi, R., Ogawa, Y., Ryan, L. A., Hart, N. S. & Narendra, A. (2019). Miniaturisation reduces contrast sensitivity and spatial resolving power in ants. Journal of Experimental Biology 222: jeb203018. doi:10.1242/jeb.203018
  7. Ogawa, Y., Jones, L., Ryan, L. A., Robson, S. K. A., Hart, N. S. & Narendra, A. (2023). Physiological properties of the visual system in the Green Weaver ant, Oecophylla smaragdina. Journal of Comparative Physiology A 209: 489–498. doi:10.1007/s00359-023-01629-7
  8. Liu, S.-P., Richter, A., Stoessel, A. & Beutel, R. G. (2019). The mezosomal anatomy of Myrmecia nigrocincta workers and evolutionary transformations in Formicidae (Hymenoptera). Arthropod Systematics & Phylogeny 77: 1–19. doi:10.26049/ASP77-1-2019-01
  9. Haskins, C. P. & Haskins, E. F. (1950). Notes on the biology and social behavior of the archaic ponerine ants of the genera Myrmecia and Promyrmecia. Annals of the Entomological Society of America 43: 461–491. doi:10.1093/aesa/43.4.461
  10. Imai, H. T., Crozier, R. H. & Taylor, R. W. (1977). Karyotype evolution in Australian ants. Chromosoma 59: 341–393. doi:10.1007/BF00327974
  11. Street, M. D., Donovan, G. R., Baldo, B. A. & Sutherland, S. (1994). Immediate allergic reactions to Myrmecia ant stings: immunochemical analysis of Myrmecia venoms. Clinical & Experimental Allergy 24: 590–597. doi:10.1111/j.1365-2222.1994.tb00957.x
  12. Brown, S. G. A., van Eeden, P., Wiese, M. D., Mullins, R. J., Solley, G. O., Puy, R., Taylor, R. W. & Heddle, R. J. (2011). Causes of ant sting anaphylaxis in Australia: the Australian Ant Venom Allergy Study. Medical Journal of Australia 195: 69–73. doi:10.5694/j.1326-5377.2011.tb03209.x
Poziom trudności
Doświadczony
Brak opinii
Komentarze (0)
Na razie nie dodano żadnej recenzji.

16 innych produktów w tej samej kategorii:

Klienci którzy zakupili ten produkt kupili również:

Klienci którzy zakupili ten produkt kupili również: