Strongylognathus testaceus: królowa i robotnice – prawdziwe zdjęcie Antomas
Strongylognathus testaceus: królowa i robotnice – prawdziwe zdjęcie Antomas

Strongylognathus testaceus

Obecnie brak na stanie
39,99 €
Brutto

Mrówka o szablastych żuwaczkach, która żyje jak królowa w cudzym domu. Strongylognathus testaceus opisano jako mrówkę wędrowną, ale jej sztuka jest inna: osiedla się obok królowej Tetramorium, pozwala jej robotnicom wychowywać, karmić i bronić kolonii, a sama zabiera całe nowe pokolenie królowych i samców. Jej żółte robotnice nie potrafią nawet jeść same, ale zabijają królowe innych pasożytów, które próbują się wkraść, a jej chemiczny kamuflaż oszukuje całą kolonię. Europejski pasożyt społeczny, którego prawie nigdy nie widuje się w formikarium. Kolonie mieszane z dwiema królowymi S. testaceus i ich gospodarzem, T. immigrans. Wysyłka do całej Europy z gwarancją żywej dostawy.


 

Poziom trudności: 3/5 – Zaawansowany

Stały pasożyt społeczny mrówek Tetramorium, z żółtymi robotnicami o szablastych żuwaczkach, które nie potrafią nawet same jeść. Kolonie mieszane: dwie królowe S. testaceus z królową gospodarza, Tetramorium immigrans, i jej robotnicami, które wykonują całą pracę. Gniazdo Qbik Wild One P 1C z miejscowo utrzymywaną wilgocią, 20-25 °C i dieta Tetramorium: cukier, dużo drobnego białka i trochę nasion. Zimowanie przez 4-5 miesięcy w około 5-10 °C. Cierpliwości: na robotnice pasożyta można czekać nawet około dwóch lat. Bariera z oleju mineralnego, dobrze pilnowana, bo robotnice są maleńkie.

Strongylognathus testaceus (Schenck, 1852) to jedna z najciekawszych mrówek Europy: stały pasożyt społeczny, który nie może żyć bez innego gatunku. Jego robotnice, małe i żółte, mają szablaste żuwaczki, które nie nadają się do kopania, cięcia pokarmu ani opieki nad czerwiem. Tę pracę wykonują robotnice gospodarza, mrówki Tetramorium, w której gnieździe królowa pasożyta żyje obok królowej gospodarzy. Królowa gospodarza nadal składa jaja, ale rodzą się z nich tylko robotnice: nowe królowe i samce kolonii należą do pasożyta.

W Antomas sprzedajemy go jako to, czym jest, czyli kolonię mieszaną: dwie królowe S. testaceus, królowa gospodarza Tetramorium immigrans i mała grupa jej robotnic. W tym opisie oddzielamy to, co udokumentowano w literaturze naukowej, od tego, co widzieli hodowcy, i od tego, co zalecamy w Antomas. I od początku uprzedzamy o cnocie, której ten gatunek wymaga najbardziej: o cierpliwości.

Biologia

Opisany jako mrówka wędrowna

Niemiecki entomolog Schenck opisał go w 1852 roku, w swojej pracy o mrówkach Nassau, pod zaskakującą nazwą: Eciton testaceum. Umieścił go w rodzaju Eciton, czyli wśród amerykańskich mrówek wędrownych, które przemierzają dżunglę w wielkich kolumnach: maleńka europejska mrówka, żyjąca w ukryciu pod kamieniami, obok mrówek wędrownych. Na tę decyzję mogły wpłynąć jej długie, zakrzywione żuwaczki, w czasach, gdy klasyfikacja mrówek stawiała pierwsze kroki. Wkrótce potem Austriak Gustav Mayr utworzył dla niej i jej krewnych rodzaj Strongylognathus.

Nazwa mówi niemal wszystko: pochodzi od greckich słów gnáthos, „szczęka”, i strongýlos, „zaokrąglony”, od wąskich, niemal walcowatych żuwaczek bez ząbkowanej krawędzi. A testaceus znaczy po łacinie „koloru dachówki”, czyli żółtobrązowego odcienia jego robotnic.

Szablaste żuwaczki, które nie nadają się do pracy

Około 25 gatunków Strongylognathus łączą wąskie, zakrzywione i bezzębne żuwaczki w kształcie szabli. Żuwaczki zwykłej mrówki to narzędzie do wszystkiego: do cięcia, kopania, przenoszenia czerwiu i ćwiartowania zdobyczy. Żuwaczki S. testaceus służą do chwytania i przebijania. To broń, a nie narzędzie.

Czeski hodowca Pavel Amcha, który hodował ten gatunek i opisał go w Živie, czasopiśmie popularnonaukowym Czeskiej Akademii Nauk, zaobserwował, że w jego formikarium robotnice pasożyta:

  • ledwie dotykały czułkami świeżo zabitej muszki owocowej albo przechodziły po niej, jakby była przeszkodą;
  • ignorowały watę z wodą i miodem;
  • od czasu do czasu lizały i obmacywały jaja;
  • i spędzały dużo czasu na czyszczeniu siebie nawzajem i samych siebie.

Nie potrafią same się wyżywić: karmią je robotnice gospodarza. Prawie nie wychodzą z gniazda, a obronę przejmują Tetramorium. Jeśli kiedyś zobaczysz żółtą robotnicę na arenie, ciesz się tym widokiem: to rzadki przywilej.

Mrówka zniewalająca, która zapomniała, jak zniewalać

Wiele Strongylognathus to mrówki zniewalające inne mrówki: napadają na gniazda Tetramorium, zabierają ich poczwarki i wychowują je jako własne robotnice, tak samo jak najbardziej znane mrówki zniewalające, te z rodzaju Polyergus, których biologię omówili D'Ettorre i Heinze. Gatunki z grupy S. huberi wciąż mogą urządzać rajdy, choć według Buschingera, wielkiego specjalisty od pasożytnictwa społecznego, naprawdę widziano je tylko u dwóch lub trzech gatunków rodzaju.

S. testaceus poszedł dalej: nie urządza zorganizowanych rajdów, żyje na stałe w gnieździe gospodarza i toleruje jego królową. Klasyczne źródła wspominają o sporadycznym plądrowaniu poczwarek, ale ani nowsze prace, ani hodowcy tego nie zaobserwowali. Według Sanetry i Buschingera, którzy za pomocą markerów genetycznych zbadali pokrewieństwo pasożytów z plemienia Tetramoriini, ten inkwilinizm najpewniej wyewoluował z niewolnictwa, które stopniowo zanikało: jeśli królowa gospodarza nie ginie, kolonia nadal produkuje robotnice i kradzież przestaje być potrzebna. Ich badanie wykazało ponadto, że pasożytnictwo społeczne pojawiło się w tym plemieniu co najmniej dwa razy.

Na końcu tej drogi jest Anergates atratulus, inny pasożyt Tetramorium, który nie ma już nawet robotnic. S. testaceus byłby w połowie drogi, z nieliczną i coraz mniej przydatną kastą robotnic: ewolucja w toku wewnątrz mrowiska.

Dwie królowe, jeden tron: pasożyt, który „kieruje” produkcją osobników płciowych

W spasożytowanym gnieździe żyją w zgodzie dwie królowe: królowa Tetramorium i królowa S. testaceus. Pasożyt nie zabija królowej gospodarza: potrzebuje jej żywej. Królowa Tetramorium nadal składa jaja, ale wylęgają się z nich tylko robotnice, a królowe i samce, które się wychowują, należą do pasożyta (Collingwood; Lapeva-Gjonova i Radchenko). Królowa pasożyta przejmuje „fabrykę” osobników płciowych, a prawowitej królowej zostawia produkcję siły roboczej.

Jak to osiąga? Mówi się o hamowaniu przez feromony, ale nikt jeszcze nie zidentyfikował tej substancji. Wiadomo natomiast, że kolonii się to opłaca: już w 1891 roku Erich Wasmann zauważył, że spasożytowane kolonie nie wydawały własnych uskrzydlonych osobników i miały więcej robotnic niż zwykle. To, czego nie wydaje się na osobniki płciowe, inwestuje się w robotnice, a kolonie mieszane dochodzą do około 20 000 osobników (Collingwood).

W tym tłumie robotnice pasożyta stanowią około 1%, mniej więcej 100 robotnic gospodarza na każdą robotnicę S. testaceus, i najwyżej 5% według Seiferta. W małej kolonii oznacza to, że przez długi czas zobaczysz prawie same Tetramorium.

Chemiczny kamuflaż: pachnieć jak rodzina

Mrówki rozpoznają się po zapachu, dzięki warstwie węglowodorów kutykularnych, która działa jak chemiczny dowód osobisty kolonii. Guillem, Drijfhout i Martin porównali w 2014 roku cztery układy pasożyt-gospodarz, a w układzie S. testaceus profile chemiczne pasożyta nie różniły się od profili gospodarza, nawet gdy żył z różnymi gatunkami gospodarzy, i odtwarzały nawet drobne różnice między koloniami. Każdy S. testaceus pachnie jak konkretna rodzina, z którą żyje.

Nie jest to wytrych: królowa pasożyta, która wchodzi do obcego dorosłego gniazda, zwykle zostaje zaatakowana, i to samo spotyka robotnice pasożyta, które zmieniają gniazdo (Kratochvíl, cytowany przez Amchę). W niewoli zasada jest prosta: kolonii się nie łączy.

Anthouse opowiada o tym w krótkim filmie: o podstawach biologii tego pasożyta i o jego chemicznej uległości.

Mrówka pasożytnicza (Anthouse)

„Mrówka pasożytnicza”, film Anthouse: podstawy biologii i chemiczna uległość S. testaceus.

Bezużyteczne w domu, zabójcze dla intruzek

To, że nie potrafią same jeść, nie znaczy, że do niczego się nie nadają. Purkart, Wagner, Goffová, Selnekovič i Holecová wprowadzili w laboratorium królowe Anergates atratulus (dziś także Tetramorium atratulum), pasożyta bez robotnic, do fragmentów kolonii mieszanych T. caespitum i S. testaceus. Robotnice Tetramorium tolerowały intruzki. Robotnice S. testaceus natomiast zaatakowały je szablastymi żuwaczkami i zabiły.

Amcha interpretuje to tak: Anergates miałby „uspokajający” feromon, który działa na gospodarza, ale nie na pasożyta, a robotnice S. testaceus pełniłyby rolę straży wobec konkurenta o te same robotnice Tetramorium. Nie dzieje się tak zawsze: w jego formikarium Anergates, który trafił tam jako poczwarka, żył obok S. testaceus bez wrogości. Ale te „bezużyteczne” robotnice zamienione w katów to jeden z najbardziej zaskakujących obrazów europejskiej myrmekologii.

Wasmann kontra Wheeler: spór sprzed ponad stu lat

Jak zaczyna się kolonia mieszana? Jak odnotował Donisthorpe w 1927 roku, Erich Wasmann twierdził, że zakładają ją jednocześnie dwie młode królowe, po jednej z każdego gatunku, po locie godowym, a William M. Wheeler uważał, że królowa Strongylognathus wkrada się do już istniejącej kolonii Tetramorium. Donisthorpe popierał Wheelera, bo znajdowano samotne królowe pasożyta.

Sto lat później hodowla w niewoli przyznaje sporo racji Wasmannowi. Wejście do dorosłego gniazda zwykle kończy się źle (Kratochvíl). Natomiast Amcha połączył świeżo zapłodnioną królową S. testaceus z również świeżo zapłodnioną królową Tetramorium, kilkoma poczwarkami i jedną robotnicą i nie doszło do żadnej agresji. Odnotowano też, że Alfred Buschinger uzyskał związki świeżo zapłodnionych królowych obu gatunków, które od początku żyły razem i wychowały robotnice. Możliwe, że w naturze istnieją obie drogi, ale wspólne zakładanie kolonii najlepiej sprawdza się w formikarium i właśnie tak powstają nasze kolonie.

Dwie królowe pasożyta w jednym gnieździe?

W naturze opisuje się typową parę, po jednej królowej każdego gatunku w gnieździe (Collingwood; BWARS). W niewoli widziano więcej. W 2018 roku Amcha zebrał ponad sto uskrzydlonych osobników S. testaceus w dwóch gniazdach Tetramorium, skojarzył je w słoiku z mchem i uzyskał trzy zapłodnione królowe: jedną połączył z królową gospodarza, o której właśnie opowiedzieliśmy, a dwie pozostałe z robotnicami gospodarza. Królowe pasożyta żyły razem bez widocznej rywalizacji i wszystkie składały jaja: pod koniec tamtego lata we wszystkich trzech formikariach były już robotnice S. testaceus.

To podstawa naszego formatu z dwiema królowymi S. testaceus obok królowej gospodarza, który daje kolonii większe szanse na powodzenie z pasożytem. Buschinger i Amcha przypominali o pewnej ostrożności: bezskrzydła królowa nie zawsze jest zapłodniona. Dlatego ostatecznym dowodem, że wszystko idzie dobrze, nie jest widok królowych, lecz narodziny, z czasem, pierwszych żółtych robotnic.

Tetramorium immigrans, gospodarz naszych kolonii

Gospodarzami S. testaceus są mrówki z kompleksu Tetramorium caespitum, gatunki tak podobne, że przez ponad sto lat mylono je pod jedną nazwą. W 2006 roku Schlick-Steiner i jej zespół wykazali na podstawie danych genetycznych i morfologicznych, że kryje się w nim kilka gatunków kryptycznych, a w 2017 roku Wagner i współpracownicy wyodrębnili dziesięć gatunków europejskich. Ten, który w 2006 roku nazywano po prostu „Tetramorium sp. E”, odzyskał swoją dawną nazwę: Tetramorium immigrans.

Ta rewizja z 2017 roku podaje też pasożyty każdego gatunku: S. testaceus występuje z T. caespitum, T. alpestre i T. impurum, a późniejsze stwierdzenia z Bułgarii i Polski dotyczą T. caespitum lub form pokrewnych. T. immigrans należy do tego samego kompleksu, dzieli z pasożytem znaczną część zasięgu w Europie i jest naturalnym gospodarzem jego krewnego, Anergates atratulus. Kolonie z Antomas tworzymy z T. immigrans, który w niewoli pełni rolę gospodarza: jego królowa nadal składa jaja, z których rodzą się robotnice, a kolonia funkcjonuje. Dla pasożyta najważniejsze jest, by miał robotnice Tetramorium, które go karmią i się nim opiekują.

T. immigrans jest największym gatunkiem kompleksu i jednym z najbardziej ciepłolubnych: w miejscach badanych przez Wagnera i współpracowników średnia temperatura powietrza od maja do sierpnia wynosiła około 19,9 °C, wobec 16,1 °C w miejscach występowania T. caespitum. Żyje w basenie Morza Śródziemnego, w dużej części Europy, na Bałkanach, w Anatolii i na Kaukazie, który jest prawdopodobnie jego kolebką, a razem z człowiekiem dotarł aż do Ameryki. We Francji i w części Europy Środkowej jest bardzo miejski, związany z chodnikami, parkami i poboczami dróg; w basenie Morza Śródziemnego i na Kaukazie zajmuje też suche murawy, plaże, brzegi rzek i skaliska.

Ciekawostka: okaz, który ustala jego nazwę, czyli lektotyp, pochodzi z Valparaíso w Chile, z populacji zawleczonej. A w 1748 roku przyrodnik Pehr Kalm, uczeń Linneusza, opisał w Filadelfii małą mrówkę „czarną lub ciemnoczerwoną”, która mogła być T. immigrans (Moss i współpracownicy). Jego krewny, Tetramorium caespitum, którego też mamy w sklepie, jest w naturze głównym gospodarzem pasożyta.

„Wojny chodnikowe”

Tetramorium z tego kompleksu słyną ze swoich bitew: dwie sąsiednie kolonie mogą starć się na chodniku tysiącami robotnic, które chwytają się parami żuwaczkami, przepychają się i ciągną… i prawie nigdy się nie zabijają. W badaniach tych „wojen chodnikowych”, prowadzonych głównie na T. immigrans w Ameryce Północnej, wywołane bitwy trwały średnio około 44 minut (od 25 do 88), a zabitych było niewiele, od kilkudziesięciu do stu, na tysiące uczestniczek (Plowes; Schultz; za Mossem i współpracownikami). To bardziej rytualne turnieje niż wojny na wyniszczenie.

Wniosek dla hodowcy: Tetramorium są terytorialne, a dwie grupy robotnic z różnych gniazd traktują się jak rywalki. Dlatego nie łączy się kolonii.

Od doliny Renu po Sierra Nevada

S. testaceus to najpospolitszy i najszerzej rozprzestrzeniony gatunek swojego rodzaju. Żyje w Europie Środkowej i Południowej, na południu Europy Wschodniej, na Kaukazie i w Anatolii, a dociera aż na południe zachodniej Syberii i na północ Kazachstanu (Lapeva-Gjonova i Radchenko). Na północy sięga Szwecji, gdzie jest bardzo rzadki, i południowej Anglii, gdzie uznano go za rzadki (BWARS). Żyje tam, gdzie są duże populacje jego gospodarzy, na terenach otwartych i nasłonecznionych: na suchych murawach, wrzosowiskach, kamienistych łąkach i polanach, od 100 m n.p.m. w dolinie Renu do 2000-2100 m n.p.m. w Sierra Nevada.

W Hiszpanii Sanetra i Buschinger badali go w Sierra Nevada oraz w górach prowincji Cuenca i Teruel, na wysokości od 1200 do 2100 m. W Pirenejach praca Guillema i współpracowników opierała się na koloniach mieszanych z gospodarzami bliskimi T. impurum oraz, jak odnotowano, na jednej z T. semilaeve, który nie należy nawet do kompleksu T. caespitum: to wyjątkowe stwierdzenie, jeśli się potwierdzi.

Jego rzadkość ma swój haczyk: wśród tysięcy Tetramorium kilka żółtych robotnic łatwo przeoczyć, a spasożytowana jest tylko niewielka część gniazd. W 2026 roku Rutkowski i Wendzonka dodali 15 nowych stanowisk w Polsce i zaproponowali sposób na wykrywanie go w terenie: zwracać uwagę na uskrzydlone osobniki, bo osobniki pasożyta są znacznie mniejsze niż osobniki gospodarza, których w spasożytowanym gnieździe zwykle brakuje. Właśnie tak rozpoznał go Amcha.

Loty godowe w pełni lata

Uskrzydlone osobniki S. testaceus latają w lipcu i sierpniu (Collingwood); w południowej Anglii od lipca do początku sierpnia (BWARS), a niemieccy hodowcy widują je od końca czerwca do końca sierpnia. Te terminy mogą się pokrywać z terminami gospodarzy, których osobniki płciowe pojawiają się od połowy do końca czerwca, i pasują do koncepcji Wasmanna. W górach Półwyspu Iberyjskiego kalendarz może być inny.

U Tetramorium larwy, z których wyrosną królowe i samce, rozwijają się zimą, a u innego gatunku z kompleksu zaobserwowano, że uskrzydlone samice mogą potrzebować chłodu (Poldi, za Mossem i współpracownikami): to dobry powód, by przeprowadzić prawdziwe zimowanie. O płodności i długości życia S. testaceus brak wiarygodnych danych; długość życia ponad dziesięciu lat, podawana na niektórych stronach internetowych, nie ma opublikowanego uzasadnienia.

Wielkość i morfologia

Maleńka mrówka z podrodziny Myrmicinae, z monomorficznymi robotnicami, bez żołnierzy, i z jedną niepowtarzalną cechą: szablastymi żuwaczkami.

  • Robotnica. Żółtobrązowa, jaśniejsza od gospodarza. Głowa prostokątna, z tylną częścią mocno wciętą i ostrymi, wystającymi kątami tylnymi. Żuwaczki wąskie, zakrzywione i bez zębów. Co najmniej czoło i policzki mają podłużne prążki, mniej lub bardziej wyraźne w zależności od robotnicy; u jego krewnego, S. karawajewi, głowa jest zwykle gładka (Collingwood; Lapeva-Gjonova i Radchenko).
  • Królowa. Ciemniejsza: brązowa, z jaśniejszymi nogami i czułkami, i tylko nieco większa od robotnicy Tetramorium. Bardzo wklęsła potylica przechodzi po bokach w małe „rogi” (Amcha).
  • Samiec. Ciemnobrązowy, z jaśniejszymi przydatkami i małą głową, z potylicą wciętą pod ostrym kątem (Collingwood).
  • Żądło. Ma aparat żądłowy, jak przystało na przedstawiciela Myrmicinae, ale przy jego rozmiarach nie ma to znaczenia dla hodowcy: jego bronią są żuwaczki.
  • Ubarwienie naszych kolonii. Robotnice pasożyta żółtopomarańczowe, z dobrze widocznymi szablastymi żuwaczkami; robotnice T. immigrans ciemnobrązowe, a królowa gospodarza duża i prawie czarna.

Jak je rozróżnić w Twoim formikarium? Królowa T. immigrans jest największa i prawie czarna; królowe S. testaceus są znacznie mniejsze, brązowe i mają swoje „rogi”; a robotnice pasożyta to te żółte, które pod lupą od razu zdradzają szablaste żuwaczki.

Przybliżone wymiary

  • Robotnice S. testaceus: 2,0-3,6 mm
  • Królowa S. testaceus: 3,5-3,8 mm
  • Samiec S. testaceus: 3,2-4 mm
  • Robotnice T. immigrans: wskaźnik wielkości głowy 713-943 µm (średnio 834 µm, wobec 761 µm u T. caespitum), największy w kompleksie
  • Królowa T. immigrans: brak opublikowanych pomiarów

Wymiary S. testaceus to całkowite długości podane przez Collingwooda (1979); brak opublikowanych szczegółowych pomiarów morfometrycznych. Wymiar T. immigrans pochodzi od Wagnera i współpracowników (2017) i jest wskaźnikiem łączącym długość i szerokość głowy. Dla królowej gospodarza brak opublikowanych pomiarów, a my wolimy nie podawać liczb bez podstaw.

Hodowla w niewoli

Poziom trudności: 3/5 – Zaawansowany

Pasożyt społeczny brzmi jak gatunek dla ekspertów, ale w Antomas uważamy go za gatunek dla zaawansowanych, a nie ekstremalny, ze względu na format: kolonia przyjeżdża już uformowana, z królową gospodarza, która nadal składa jaja, z których rodzą się robotnice. Tetramorium wykonują całą pracę, a kolonia jest samowystarczalna. Opieka nad nią to w praktyce opieka nad Tetramorium, a z naszego doświadczenia to mrówki odporne i wdzięczne.

Dlaczego nie 1/5 ani 2/5? Z czterech powodów:

  • Mała kolonia, bardziej wrażliwa na wilgotność, czystość i jedzenie.
  • Maleńkie robotnice, przez które trzeba pilnować bariery (zob. „Ucieczki i bariery”).
  • Cierpliwość: na robotnice pasożyta można czekać nawet około dwóch lat (zob. „Zakładanie i wzrost: cierpliwości z pasożytem”).
  • Wszystko zależy od królowej gospodarza: robotnice pasożyta nie opiekują się ani czerwiem, ani własnymi królowymi.

I naprawdę warto. To europejski pasożyt społeczny, którego prawie nigdy nie widuje się w formikarium, z robotnicami, które wyglądają, jakby wyszły z podręcznika ewolucji. Widok pierwszej żółtej robotnicy wśród Tetramorium to nagroda, jaką dają tylko rzadkie gatunki.

Zalecane parametry

  • Temperatura gniazda: 20-25 °C w sezonie aktywności.
  • Ciepły punkt: opcjonalny, do około 27 °C na jednym końcu, żeby kolonia mogła wybierać.
  • Wilgotność: miejscowa, z jedną częścią gniazda wilgotną i drugą bardziej suchą; arena sucha.
  • Woda: zawsze dostępna, w probówce z wodą i watą na arenie.
  • Światło: wystarczy zostawić im ciemną strefę w gnieździe i oświetloną arenę, z normalnym cyklem dnia i nocy.
  • Zimowanie: 4-5 miesięcy, od listopada do marca, w około 5-10 °C (zob. „Zimowanie”).
  • Bariera przeciw ucieczkom: olej mineralny, często sprawdzany.

Unikaj bezpośredniego słońca, kaloryferów i przeciągów: szukają ciepłego i stabilnego gniazda z niewielkim gradientem temperatury i wilgotności.

Gniazdo i zalecane formikarium

W Antomas zalecamy zacząć od Qbik Wild One P 1C od Anthouse: kompaktowego gipsowego formikarium, które dobrze trzyma wilgoć i wystarczy nawilżać miejscowo. Właśnie tego potrzebuje mała kolonia Tetramorium: małych komór, ciemności dla czerwiu i wilgotnej strefy bez zalewania reszty.

Małe, bo kolonia też jest mała: w dużym gnieździe nieliczne robotnice nie są w stanie kontrolować wilgotności ani bronić wszystkich komór, a te zbędne kończą jako śmietniki. Tetramorium szybko rosną, gdy złapią rytm, więc powiększaj formikarium później, większym modelem z serii Qbik Wild, gdy zobaczysz wiele robotnic na arenie bez miejsca w środku albo czerw stłoczony we wszystkich komorach. Uzupełnij wyposażenie o te elementy:

  • Miejscowa wilgotność: nawilżaj tylko część gniazda, żeby zawsze została inna, bardziej sucha strefa.
  • Sucha arena, z odrobiną drobnego piasku lub ziemi w kącie i jakimś płaskim kamieniem.
  • Woda zawsze dostępna, w probówce z wodą i watą.
  • Małe poidełko na słodkie płyny, nigdy na wacie (zob. „Żywienie”).
  • Bariera z oleju mineralnego i dobrze dopasowana pokrywa (zob. „Ucieczki i bariery”).

Temperatura i wilgotność

Nie opublikowano optimum dla S. testaceus i nie jest ono potrzebne: pasożyt żyje w rytmie gospodarza. W naturze Tetramorium z tego kompleksu zaczynają żerować, gdy gleba przekroczy około 10 °C, największą aktywność wykazują w 20-25 °C, a wycofują się w okolicach 36 °C (Schultz, za Mossem i współpracownikami). Stąd nasze 20-25 °C w gnieździe. Jeśli używasz ogrzewania, niech będzie łagodne, z boku i z termostatem.

Gniazdują w dobrze zdrenowanych glebach, z gradientem wilgotności, a większa część gniazda znajduje się na głębokości 30-50 cm (Bruder i Gupta, za Mossem i współpracownikami). Hodowcy T. immigrans cytowani w tym przeglądzie opowiadają, że kolonia dobrze się rozwija, gdy ma jaja i larwy w strefie wilgotnej, a poczwarki i nasiona w suchej: dokładnie to umożliwia gipsowe gniazdo nawilżane miejscowo.

Sucha strefa jest ważna: nasiona przechowuje się w suchych komorach, a w źle zdrenowanych glebach zaobserwowano, że kolonie T. caespitum wychodziły z zimy osłabione (Elmes, za Mossem i współpracownikami). Dlatego nigdy nie mocz całego gniazda, bo to sprowadza kondensację, pleśń i roztocza, ale też nie pozwól mu całkiem wyschnąć: w tak małej kolonii czerw szybko się odwadnia.

Żywienie

Pokarm jest taki jak dla Tetramorium. Robotnice pasożyta nie jedzą same: karmią je robotnice gospodarza, tak samo jak królowe i czerw. Dobrze karm kolonię T. immigrans, a ona zajmie się resztą.

Słodkie płyny. Urozmaicaj cukry: w Antomas polecamy nektar Blue Sugar od Anthouse 4-5 razy w tygodniu i inny słodki płyn lub nektar 1-2 razy w tygodniu. Możesz też dodać do nektaru odrobinę białka. Podawaj je zawsze w poidełku i nigdy na wacie, bo wata pleśnieje i szybko psuje płyn. Używaj małego poidełka, klasycznego lub domowej roboty, w którym kropla jest „rozprowadzona” i łatwo dostępna.

Białko: dużo i drobne. To motor wzrostu i filozofia Antomas: jeśli codziennie dbasz o formikarium i usuwasz resztki, lepiej przekarmiać, bo kolonia odbiera to jako większe zasoby i rośnie szybciej i liczniej. Jeśli nie możesz często sprzątać, lepiej nie przekarmiać, bo nadmiar jedzenia przynosi pleśń i roztocza. Dla tak małych robotnic – mała zdobycz:

Zmieniaj rodzaj owada z tygodnia na tydzień, żeby nie jadły ciągle tego samego, i kupuj owady od zaufanego dostawcy: owady potraktowane insektycydami mogą zabić kolonię.

Nasiona jako uzupełnienie. W naturze Tetramorium z tego kompleksu zbierają nasiona pod koniec lata i jesienią, a wiosną przeżuwają je dla larw (Moss i współpracownicy). Ale w formikarium Amchy kolonia T. caespitum okazywała im znikome zainteresowanie, zarówno całym, jak i rozdrobnionym czy kiełkującym. Od czasu do czasu podawaj kilka małych nasion, zwłaszcza jesienią, nigdy jako podstawę diety, i usuwaj je, jeśli spleśnieją.

Woda: zawsze, w probówce z watą na arenie.

Zakładanie i wzrost: cierpliwości z pasożytem

Twoja kolonia to wspólne założenie, takie, jakiego bronił Wasmann: młoda królowa gospodarza, jej pierwsze robotnice i dwie królowe pasożyta. Zwykle rośnie tak:

  • Najpierw Tetramorium. Kolonia rośnie dzięki robotnicom gospodarza. Hodowcy T. immigrans mówią o nieco ponad miesiącu od jaja do robotnicy w cieple, a gdy kolonia złapie rytm, rośnie szybko.
  • Królowe pasożyta obok królowej gospodarza. Amcha widział, że królowa S. testaceus trzymała się blisko niej i często dotykała jej czułkami. To normalne współżycie w kolonii mieszanej.
  • Robotnice pasożyta – z cierpliwością. W formikariach Amchy, przy świeżo założonych koloniach, wykluły się tego samego lata. Ale w innej młodej kolonii pojawiły się dopiero po dwóch latach, gdy kolonia gospodarza była już dojrzała. Jeśli kolonia rośnie, a królowe żyją, wszystko jest w porządku.
  • Osobniki płciowe pasożyta – później. Brak danych o tym, kiedy kolonia mieszana wydaje uskrzydlone osobniki w niewoli; w naturze uskrzydlone osobniki pasożyta są w gnieździe od czerwca do sierpnia.

Największym ryzykiem jest utrata królowej gospodarza. U Amchy jedna z nich zmarła z nieznanych przyczyn, a bez niej kolonia żyje tyle, ile jej robotnice, najwyżej kilka lat. Wszystko, co robisz dla królowej T. immigrans, robisz dla całej kolonii. Jeśli zauważysz coś dziwnego, napisz do nas.

I złota zasada: nie dodawaj robotnic, czerwiu ani królowych z innych gniazd. Zostałyby zaatakowane, a razem z nimi można wprowadzić roztocza lub choroby.

Przyjazd i przeprowadzka

Po otrzymaniu kolonii pozwól jej odpocząć w spokojnym i ciemnym miejscu, w 20-25 °C, i sprawdź, czy ma wodę. Do formikarium przenosimy ją w Antomas przez wysypanie: otwieramy pojemnik na arenie, przy wejściu do gniazda, i delikatnie wysypujemy królowe, robotnice i czerw, pomagając maruderkom miękkim pędzelkiem. Cztery rady:

  • Przygotuj wszystko wcześniej: złożone formikarium z barierą z oleju i probówką z wodą.
  • Pracuj nad tacą: są tak małe, że od razu znikają z oczu.
  • Policz królowe: królowe pasożyta są niewiele większe od robotnicy gospodarza, więc sprawdź, czy żadna nie została w pojemniku.
  • Spokojnie: po wysypaniu robotnice zanoszą czerw do gniazda. Zostaw gniazdo w ciemności, żeby od razu je zajęły.

Jeśli kiedyś będziesz zmieniać formikarium, zastosuj tę samą metodę.

Zimowanie

S. testaceus żyje w regionach z naprawdę zimną zimą, a jego gospodarze mają bardzo wyraźny cykl roczny. W Antomas zalecamy zimowanie jak dla europejskich Tetramorium: 4-5 miesięcy, od listopada do marca, w około 5-10 °C.

  • Obniżaj temperaturę stopniowo, przez tydzień lub dwa, i tak samo podnoś ją na koniec.
  • Nie schodź poniżej około 5 °C: nie ma żadnej potrzeby zbliżać się do przymrozków.
  • W czasie zimowania: zawsze woda, sucha strefa w gnieździe, mało słodkiego płynu albo wcale i żadnego białka. Niepokój kolonię jak najmniej.
  • Na koniec wróć do białka, gdy tylko zobaczysz aktywność i czerw.

Dlaczego? Daje to odpoczynek królowej gospodarza i utrzymuje naturalny rytm kolonii. A ponieważ larwy osobników płciowych rozwijają się zimą, a uskrzydlone samice mogą potrzebować chłodu, bez zimowania mogłaby ucierpieć produkcja osobników płciowych pasożyta, wielka nagroda tego gatunku. Nie wykazano tego u S. testaceus, ale to jego naturalny cykl.

Zachowanie w niewoli

Tetramorium robią wszystko. Żerują, opiekują się czerwiem, karmią królowe i robotnice pasożyta i bronią gniazda. Prawie wszystko, co zobaczysz na arenie, to brązowe robotnice T. immigrans, szybkie, zorganizowane i bardzo aktywne w cieple.

Tak wygląda w niewoli kolonia mieszana S. testaceus i jego Tetramorium w dwóch krótkich filmach Anthouse:

Armia pasożytów, część 1 (Anthouse)

Armia pasożytów w niewoli: „Armia pasożytów”, część pierwsza, film Anthouse.

Armia pasożytów, część 2 (Anthouse)

I kontynuacja: „Armia pasożytów”, część druga, film Anthouse.

Obserwuj bez obaw. W Antomas uważamy, że mrówki są po to, by się nimi cieszyć, obserwować je i uczyć się od nich, a nie po to, by je ukrywać. Wystarczy zostawić im ciemną strefę w gnieździe i oświetloną arenę i obserwować je delikatnie, ingerując i stresując je jak najmniej. Szukanie pod lupą królowych pasożyta obok królowej gospodarza albo pierwszej żółtej robotnicy wśród brązowych to część zabawy.

Sygnały alarmowe:

  • Coraz mniej robotnic gospodarza: to najbardziej niepokojące, znacznie bardziej niż to, że nie widać pasożyta.
  • Czerw, który przestaje się rozwijać lub znika poza zimowaniem: prawie zawsze brakuje białka.
  • Kondensacja lub pleśń: za dużo wilgoci albo zapomniane resztki.
  • Królowa gospodarza, która w pełni sezonu przestaje składać jaja: sprawdź temperaturę, jedzenie i wilgotność.
  • Wiele nieruchomych robotnic na arenie, bez miejsca w środku: czas powiększyć formikarium.

Ucieczki i bariery

To delikatna część wyposażenia: robotnice są maleńkie, zarówno pasożyta, jak i gospodarza, i przeciskają się przez każdą szczelinę. W Antomas stosujemy barierę z oleju mineralnego, ale przy tych mrówkach trzeba jej pilnować bardziej niż przy innych:

  • Cienki i ciągły pas oleju mineralnego w górnej części ścianek areny. Odnawiaj go, gdy tylko zbierze się na nim kurz lub resztki: brudna bariera to most.
  • Sprawdzaj ją często, zwłaszcza w pierwszych tygodniach, i upewnij się, że żadna robotnica nie potrafi jej przekroczyć.
  • Dobrze dopasowana pokrywa jako druga linia obrony.
  • Bez szczelin: sprawdzaj połączenia, zatyczki i rurki. Tam, gdzie nie przejdzie duża mrówka, przejdzie Tetramorium.
  • Nic, co mogłoby posłużyć jako most w pobliżu bariery.
  • Ostrożnie przy otwieraniu: otwieraj tylko tyle, ile trzeba, pracuj spokojnie i zamykaj po skończeniu.

Obsługa i bezpieczeństwo

Dla hodowcy są nieszkodliwe: zarówno pasożyt, jak i gospodarz mają żądło, jak przystało na Myrmicinae, ale są tak małe, że nie stanowią żadnego problemu. Przenoś je narzędziami entomologicznymi, na przykład miękkim pędzelkiem, a nie rękami: bardzo łatwo je zgnieść lub zgubić. Nie łącz różnych kolonii ani nie oddzielaj królowych pasożyta od ich kolonii. I choć to gatunki europejskie, nie wypuszczaj ich na wolność ani nie przenoś w inne miejsce: przenoszenie mrówek z jednej populacji do drugiej może zaburzyć populacje lokalne.

Czego nie robić

  • Oddzielać królowych pasożyta od kolonii lub próbować hodować je same: bez Tetramorium nie przeżyją.
  • Dodawać królowych, robotnic lub czerwiu z innych gniazd albo łączyć dwóch kolonii.
  • Niecierpliwić się, jeśli w pierwszym roku nie pojawią się robotnice pasożyta: mogą się pojawić nawet po około dwóch latach.
  • Przenosić kolonii do gniazda zbyt dużego jak na jej wielkość.
  • Moczyć całego gniazda lub pozwalać mu całkiem wyschnąć.
  • Podawać słodkich płynów na wacie lub dopuszczać do ich wyczerpania.
  • Podawać ciągle tego samego owada, zbyt dużych zdobyczy lub zostawiać nieuprzątniętych resztek.
  • Opierać diety na nasionach.
  • Pomijać zimowania lub przeprowadzać je gwałtownie.
  • Zaniedbywać bariery z oleju: przy tak małych robotnicach brudna lub dziurawa bariera to pewna ucieczka.
  • Brać je do rąk lub wypuszczać na wolność.

Źródła naukowe

Ten opis powstał na podstawie literatury naukowej o Strongylognathus testaceus, jego rodzaju i jego gospodarzach z kompleksu Tetramorium caespitum oraz doświadczenia Antomas i innych hodowców. Oprócz pozycji z listy korzystaliśmy z prac bez DOI: rewizji kompleksu autorstwa Wagnera i współpracowników (2017, Myrmecological News 25), przeglądu pasożytnictwa społecznego Buschingera (2009, Myrmecological News 12), fauny Collingwooda (1979, Fauna Entomologica Scandinavica 8), karty BWARS oraz artykułów Pavla Amchy w Živie (2019 i 2023). Główne źródła:

  1. Sanetra, M. & Buschinger, A. (2000). Phylogenetic relationships among social parasites and their hosts in the ant tribe Tetramoriini (Hymenoptera: Formicidae). European Journal of Entomology 97: 95–117. doi:10.14411/eje.2000.017
  2. D'Ettorre, P. & Heinze, J. (2001). Sociobiology of slave-making ants. Acta Ethologica 3: 67–82. doi:10.1007/s102110100038
  3. Schlick-Steiner, B. C., Steiner, F. M., Moder, K., Seifert, B., Sanetra, M., Dyreson, E., Stauffer, C. & Christian, E. (2006). A multidisciplinary approach reveals cryptic diversity in Western Palearctic Tetramorium ants (Hymenoptera: Formicidae). Molecular Phylogenetics and Evolution 40: 259–273. doi:10.1016/j.ympev.2006.03.005
  4. Guillem, R. M., Drijfhout, F. & Martin, S. J. (2014). Chemical deception among ant social parasites. Current Zoology 60: 62–75. doi:10.1093/czoolo/60.1.62
  5. Lapeva-Gjonova, A. & Radchenko, A. (2021). Ant genus Strongylognathus (Hymenoptera, Formicidae) in Bulgaria: a preliminary review. Biodiversity Data Journal 9: e65742. doi:10.3897/BDJ.9.e65742
  6. Purkart, A., Wagner, H. C., Goffová, K., Selnekovič, D. & Holecová, M. (2022). Laboratory observations on Anergates atratulus (Schenck, 1852): mating behaviour, incorporation into host colonies, and competition with Strongylognathus testaceus (Schenck, 1852). Biologia 77: 125–135. doi:10.1007/s11756-021-00901-y
  7. Moss, A. D., Swallow, J. G. & Greene, M. J. (2022). Always under foot: Tetramorium immigrans (Hymenoptera: Formicidae), a review. Myrmecological News 32: 75–92. doi:10.25849/myrmecol.news_032:075
  8. Rutkowski, T. & Wendzonka, J. (2026). New data on the distribution of Tetramorium atratulum (Schenck, 1852) and Strongylognathus testaceus (Schenck, 1852) in Poland. Fragmenta Faunistica 69: 28–32. doi:10.3161/00159301ff2026.69.1.06
Poziom trudności
Średnio zaawansowany
Brak opinii
Komentarze (0)
Na razie nie dodano żadnej recenzji.

16 innych produktów w tej samej kategorii: