Diacamma scalpratum: robotnica – prawdziwe zdjęcie Antomas
Diacamma scalpratum: robotnica – prawdziwe zdjęcie Antomas

Diacamma scalpratum

2 Opinie
Obecnie brak na stanie
89,99 €
Brutto

Starsza siostra wśród mrówek gladiatorów. Olbrzymka o długich nogach i bruzdowanej zbroi, z żądłem ostrym jak klinga, która wychodzi w teren niemal zawsze sama i nie cofa się przed niczym, co się rusza. Żeruje rzadziej niż jej krewniaczki, ale każda robotnica poluje samodzielnie, a jej agresja jest ogromna. W jej gnieździe nie ma tronu ani skrzydeł: rządzi gamergate, zapłodniona robotnica, która składa jaja i od narodzin uniemożliwia siostrom kojarzenie się. Potrzebuje bardzo wilgotnego gniazda, 24-28 °C i dużo żywych ofiar. Poziom trudności 3/5, zaawansowany, i żądło, które budzi szacunek. Kolonie z gamergate. Wysyłka do całej Europy z gwarancją żywej dostawy.


 

Poziom trudności: 3/5 – Zaawansowany

Starsza siostra wśród Diacamma: znacznie większa i silniejsza od swoich krewniaczek, groźna samotna łowczyni o ogromnej agresji. Nie ma królowej: kolonia zależy od gamergate, zapłodnionej robotnicy, która składa jaja. Bardzo wilgotne gniazdo (60-80%), 24-28 °C i aktywność przez cały rok.

Każdy, kto hodował inne Diacamma, zauważa to od razu po otwarciu pudełka: to zupełnie inna skala. Diacamma scalpratum, olbrzymka wśród mrówek gladiatorów, jest dla nas starszą siostrą wszystkich pozostałych. Ma jedne z największych robotnic w rodzaju, dużo więcej siły i charakter na tym samym poziomie. W Antomas opisujemy ją trzema hasłami: świetnie poluje na własną rękę, wychodzi na żer nieco rzadziej niż jej krewniaczki i jest niezwykle agresywna. Mało robotnic na zewnątrz, ale każda jest warta kilku.

Od początku warto oddzielić to, co wiadomo, od tego, co sami zaobserwowaliśmy. O koloniach opisanych pod tą nazwą mamy tylko jedno badanie terenowe, krótkie, ale bardzo treściwe, do którego często wracamy. Niemal cała reszta pochodzi z prac nad innymi, lepiej zbadanymi Diacamma (D. australe, D. ceylonense, D. indicum i gatunek z Okinawy) i zaznaczamy to w tekście. Charakter i porównanie z krewniaczkami to doświadczenie Antomas, a nie dane zmierzone w laboratorium.

Biologia

Czym jest gamergate?

Gamergate to skojarzona robotnica, która składa zapłodnione jaja i sama utrzymuje rozmnażanie kolonii. Słowo powstało z dwóch greckich rdzeni, gamos („wesele”) i ergátēs („robotnica”), a zaproponowali je Christian Peeters i Ross Crozier w 1988 roku, żeby jasno pokazać, że nie każda samica, która się kojarzy i składa jaja, jest królową.

Różnica w stosunku do królowej jest zasadnicza:

  • Bez skrzydeł, ani przed, ani po. Typowa królowa rodzi się ze skrzydłami, lata, kojarzy się i zrzuca skrzydła. U Diacamma takiej samicy nie ma: nie znaleźli jej Wheeler i Chapman w 1922 roku i od tamtej pory nie znalazł jej nikt.
  • Bez ciała królowej. Jej tułów jest taki sam jak u każdej robotnicy, bez mięśni lotnych, które u królowej nadają mu objętość, a rozmiarem nie różni się od towarzyszek.
  • Nie rodzi się gamergate. Każda samica wychodzi z kokonu jako robotnica. Decyduje to, co dzieje się już w dorosłym życiu, w gnieździe. Później zmieniają się jej jajniki, chemiczny podpis i aktywność garstki genów.

U tego gatunku mamy dane bezpośrednie. Po rozkopaniu czterech kompletnych kolonii opisanych jako D. scalpratum badacze sprawdzili robotnice jedną po drugiej: w każdej kolonii tylko jedna zachowała gemmae, a sekcja potwierdziła, że właśnie ona była skojarzona i składała jaja. Dlatego nasze kolonie sprzedajemy zawsze z gamergate, nigdy „z królową”: tu nie ma królowej, którą można by sprzedać.

Dlaczego nie zakłada kolonii jak gatunek z królową

U wielu mrówek świeżo zapłodniona królowa zamyka się sama i wychowuje pierwsze córki, korzystając z rezerw: resorbuje potężne mięśnie lotne i radzi sobie, prawie się nie narażając. Gamergate nie ma ani tych mięśni, ani tych rezerw, bo ma ciało robotnicy. Nie może przejść tej drogi w pojedynkę.

Peeters i Ito wyjaśnili to w przeglądzie z 2001 roku poświęconym rozprzestrzenianiu się kolonii: gdy samice rozrodcze nie latają, jak u wielu Ponerinae, uskrzydlona królowa zostaje utracona lub znika, a kolonia mnoży się, dzieląc się na samodzielne części, w których samicy rozrodczej towarzyszą jej robotnice. Nazywa się to rozszczepieniem. Ma to swoją cenę: bez lotu gatunek gorzej się rozprzestrzenia i gorzej zasiedla nowe miejsca.

Dla hodowcy wniosek jest prosty. Samotna gamergate nie założy kolonii, a szukanie „królowych” tego gatunku nie ma sensu. Nie opublikowano, ile robotnic odchodzi przy każdym podziale. Wiadomo natomiast, że spójność bardzo się liczy: u D. indicum w 25 z 30 prób z celowo podzielonymi koloniami części połączyły się z powrotem w jednym gnieździe, a żadna z 12 nienaruszonych kolonii nie podzieliła się z powodu dobrego miejsca do osiedlenia w pobliżu.

Starsza siostra: o ile jest większa

Badanie terenowe mówi to wprost: ten gatunek ma „jedne z największych robotnic w rodzaju”. Rewizja taksonomiczna Laciny, Pala i Zettela podaje długość całkowitą 16,4-18,5 mm, a w Antomas podawaliśmy nawet 18-20 mm (szczegóły w części „Przybliżone wymiary”).

Na papierze różnica w stosunku do naszych pozostałych Diacamma robi wrażenie: D. rugosum ma w naszych koloniach 6-10 mm, PURPLE 11-13 mm, BLUE dochodzi do 13-15 mm, a dla GREEN opublikowano wartość 12,8-13,8 mm. Nie ma metalicznych barw tych trzech; oferuje za to prezencję: bardzo długie nogi, szeroki krok i siłę widoczną od razu, gdy robotnica ciągnie ofiarę większą od siebie.

Ostrze w nazwie

Frederick Smith opisał ją w 1858 roku jako Ponera scalprata na podstawie robotnicy z Sikkimu, we wschodnich Himalajach, przechowywanej w Muzeum Historii Naturalnej w Londynie. Później przeniesiono ją do Diacamma, a D. compressum opisana przez Mayra w 1879 roku okazała się tą samą mrówką. Epitet nawiązuje do łacińskiego scalprum, czyli ostrza lub skalpela; nie udało nam się ustalić, dlaczego wybrał go Smith, ale gdy widzi się ją na polowaniu, nazwa świetnie do niej pasuje. Przydomek „gladiator” bierze się z podobnego obrazu: w Antomas zawsze widzieliśmy w jej długim, ostrym żądle miecz, którym przebija przeciwniczki, zwłaszcza mniejsze mrówki.

Źródła umieszczają ją na wzgórzach północnych Indii, w Sikkimie i Asamie, w Bangladeszu, Pakistanie i Mjanmie, a pod tą nazwą notowano ją aż po Azję Południowo-Wschodnią. Od niej pochodzi też nazwa niewielkiej grupy bardzo podobnych gatunków, grupy scalpratum, do której należą również D. violaceum i D. longitudinale. D. violaceum opisano w 1900 roku jako jej zwykłą odmianę, a dziś jest odrębnym gatunkiem.

Ich rozróżnianie to praca dla specjalistów: patrzą na rzeźbę petiolusa i długość trzonków czułków, a autorzy badania terenowego zaznaczają, że najlepiej byłoby zbadać genitalia samca. Taksonomowie przyznają, że rodzaj wymaga gruntownej rewizji, a część gatunków czeka na opisanie, więc dokładne granice każdego z nich mogą się zmienić. Dlatego do danych terenowych, które podajemy dalej, podchodzimy z pewną ostrożnością: opisują kolonie opublikowane pod tą nazwą.

Wykopy na prawie metr w głąb

We wrześniu 2006 roku Christian Peeters, John Heraty i Decha Wiwatwitaya rozkopali cztery kompletne kolonie w niewielkim lesie sosnowym w Azji Południowo-Wschodniej, gdzie gniazd było dużo i łatwo było je znaleźć. Celowo wybrali te, które nie przylegały do podstawy drzew. W jednym z nich wykop sięgnął 90 cm głębokości.

Wynik liczenia: średnio 151 ± 109 robotnic na kolonię, przy bardzo dużym rozrzucie, oraz 69 ± 38 kokonów, od 47 do 101. Zgadza się to z tym, co zawsze podawaliśmy w Antomas, czyli z koloniami liczącymi około 100-200 robotnic, i tłumaczy, dlaczego każda się liczy. Z czterech gniazd nie da się wiele uogólniać, ale to najlepsze, co opublikowano pod tą nazwą. Wśród kokonów były też rozwijające się samce.

Do dwudziestu owarioli: wielka także w środku

Podczas tych samych wykopów poddano sekcji pół tuzina robotnic i wszystkie miały 16-20 owarioli, czyli rureczek jajnika, w których powstają jaja. Autorzy uważają tę liczbę za cechę diagnostyczną wśród bliskich gatunków: inna duża mrówka z tego samego obszaru ma ich tylko 8. Dla porównania: u filipińskiej Diacamma, którą badali Wheeler i Chapman w 1922 roku, było ich po pięć w każdym jajniku, czyli dziesięć łącznie. Nawet w środku wygląda na zbudowaną w innej skali.

Kilka godzin, by stracić wszystko: ugryzienie w gemmae

Gemmae to dwa maleńkie wyrostki po bokach tułowia, z włoskami czuciowymi i własnym gruczołem. U gatunku z Japonii zaobserwowano, że powstają z zawiązków skrzydeł, które u larwy niemal całkowicie zanikają w wyniku programowanej śmierci komórek. Wszystkie robotnice wychodzą z kokonu z gemmae, ale szybko je tracą: według Peetersa i współpracowników okaleczenie następuje w ciągu kilku godzin.

Tu rozstrzyga się wszystko. Bez gemmae robotnica nie wykonuje już wezwania godowego ani się nie kojarzy, a połączenia nerwowe tych włosków degenerują się, co tłumaczyłoby nieodwracalność zmiany. Ofiarą jest świeżo wylęgła dorosła mrówka, blada i miękka (tzw. callow), a nie poczwarka, jak można gdzieniegdzie przeczytać. Nie walczy z osiadłą gamergate, choć jest agresywna wobec innych nienaruszonych callow.

W ten sposób stabilna pozostaje cała kolonia: jedna samica decyduje, zaraz po narodzinach każdej siostry, że nigdy nie będzie ona jej rywalką. W naszych koloniach gemmae gamergate wyglądają jak dwie małe żółte, pomarańczowe lub czerwonawe struktury. Najwygodniej szukać ich pod lupą, choć z wprawą i pod dobrym kątem da się je zobaczyć nawet gołym okiem.

Sygnał wywołujący atak nosi na sobie sama świeżo wylęgła robotnica. Odkrył to eksperyment z D. ceylonense i „nilgiri”, indyjską formą, której gamergate nigdy nie okalecza: po wymianie kokonów robotnice „nilgiri” uniknęły okaleczenia wśród okaleczających, a robotnice D. ceylonense straciły gemmae nawet w gnieździe, gdzie takie zachowanie nie występuje.

Gdy brakuje gamergate

Póki samica rozrodcza żyje, nikt nie ma jak zakwestionować jej pozycji, bo żadna robotnica nie zachowuje gemmae wystarczająco długo. Gdy umiera, łańcuch się przerywa: okaleczanie ustaje i jej miejsce zajmuje zwykle pierwsza robotnica, która wylęgnie się nienaruszona. U „nilgiri”, gdzie wszystko rozstrzyga dominacja, podzielona kolonia w ciągu jednego lub dwóch dni wyłania samicę alfa za pomocą ugryzień i uderzeń czułkami, a po dwóch tygodniach składa ona już jaja. Jeśli w tych pierwszych dniach wylęgnie się callow, bardzo agresywna, zwykle to ona zostaje przyszłą gamergate.

Żeby się rozmnożyć, kandydatka wykonuje wezwanie godowe u wejścia do gniazda, uwalniając feromony z gruczołu metatibialnego na tylnych nogach. Przylatują uskrzydlone samce z innych kolonii. Kopulacja może trwać do dwóch dni i kończy się dla niego źle: nowa gamergate i jej towarzyszki zabijają go i wynoszą z gniazda. Ten jeden samiec jej wystarcza.

Robotnice, które też chcą mieć potomstwo

Okaleczona nie znaczy całkiem bezpłodna. Robotnica bez gemmae zachowuje jajniki i może składać niezapłodnione jaja, z których wylęgają się wyłącznie samce. Rzadko próbuje, gdy jest gamergate, a często, gdy jej nie ma; u gatunku z Japonii zarówno gamergate, jak i pozostałe robotnice ścigają te, które próbują. Ta dyscyplina słabnie wraz z wielkością kolonii: w pracy z 2018 roku samce pochodziły z kolonii liczących sto robotnic lub więcej, a w laboratorium 58% z nich było synami robotnic. To dane o innej Diacamma, ale tłumaczą, dlaczego w dużej kolonii pojawiają się samce, choć nikt się ich nie spodziewa.

Osa w kokonie

Najbardziej zaskakujące odkrycie tych wykopów pojawiło się po otwarciu kokonów: w kilku z nich były larwy os zjadające poczwarki mrówek. Był to nowy gatunek, Schizaspidia diacammae, z rodziny Eucharitidae, i pierwszy znany przypadek pasożytnictwa czerwiu w całym rodzaju. Spośród ponad 50 otwartych kokonów 9 było spasożytowanych, w 3 z 4 kolonii. Peeters, który zbadał tysiące kokonów ponad dziesięciu gatunków Diacamma, nigdy nie widział nic podobnego.

Cykl życiowy tej osy jest jak z filmu. Samice z tej rodziny składają jaja na roślinach, a nie w mrowisku, a ich maleńka wędrowna larwa dostaje się do gniazda na grzbiecie samych zbieraczek; tam czeka, aż larwa mrówki uprzędzie kokon. Wychodząc, osa przecina kokon na jednym końcu, podczas gdy mrówki otwierają go pośrodku, i dzięki temu można go rozpoznać. W laboratorium robotnice wyniosły taki kokon z gniazda, jak rutynowo robią z pustymi, i wkrótce wyszła z niego samica z tysiącami dojrzałych jaj w odwłoku. Same mrówki mogą więc pomagać w rozprzestrzenianiu się swojego wroga.

A jakby tego było mało, kilka robotnic, w tym jedna gamergate, miało na tułowiu dużego roztocza. Prawdziwa gladiatorka z pasażerem na grzbiecie. W niewoli nie trzeba martwić się osą, ale to dobry powód, żeby często sprawdzać swoje mrówki.

Samotne łowczynie: nieliczne, ale groźne

To klucz do zrozumienia tego gatunku. Diacamma to samotne łowczynie małych bezkręgowców, a w naturze główną ofiarą najlepiej zbadanych gatunków są termity. U D. ceylonense poza gniazdem przebywa w każdej chwili blisko jedna czwarta robotnic, a każda poluje tylko przez jeden okres, trwający od 9 do 23 dni, niemal zawsze w tym samym kierunku.

W Antomas u D. scalpratum widzimy nieco inny podział: jest trochę mniej aktywna na żerowaniu niż jej mniejsze krewniaczki, ale robotnica, która wychodzi, naprawdę dobrze poluje w pojedynkę. Nie mierzyliśmy, ile ich wychodzi, więc potraktuj to jako obserwację hodowcy. Widzimy natomiast, że dzięki swojej sile powala ofiary większe od siebie i bez pomocy przesuwa zaskakujące ciężary.

Jej dobowy rytm na wolności nie jest jasny: rodzaj opisuje się jako dzienny, ale co do tego gatunku źródła się nie zgadzają. W domu najpraktyczniej jest obserwować je o różnych porach i sprawdzić, kiedy wychodzi Twoja kolonia.

Mniej pracy zespołowej niż u mniejszych sióstr

Do rekrutacji Diacamma nie wyznaczają szlaków feromonowych: jedna robotnica prowadzi drugą, a ta idzie za nią, dotykając jej czułkami. To tandem running, po jednej, i tak właśnie podczas przeprowadzek D. indicum wędruje nawet gamergate. Często ta idąca z tyłu niesie jeszcze larwę lub poczwarkę, a przewodniczki wybierają najkrótszą trasę znacznie częściej, niż wynikałoby to z przypadku.

Tu widać kolejną różnicę charakteru. Z naszego doświadczenia duże Diacamma współpracują mniej niż mała D. rugosum, która sprawnie rekrutuje towarzyszki do noszenia ofiar. Starsza siostra ma siły aż nadto i woli działać na własną rękę: z polowaniem radzi sobie sama i to właśnie czyni ją tak efektowną.

Mięsożerna, ale łasa na słodkie

Ponerinae uważa się za ściśle mięsożerne, choć to samo badanie terenowe odnotowuje, że zbieraczki Diacamma mogą być zwabiane przez słodkie wydzieliny roślin. W niewoli bez problemu przyjmują słodkie płyny. Mają też pewną sztuczkę: oprócz picia mogą przenosić kroplę trzymaną między żuwaczkami. Praca z 2023 roku na koloniach z Okinawy wykazała, że wybierają między tymi dwiema metodami zależnie od gęstości płynu. Nie wiemy, czy opisano to u tego gatunku, ale przy gęstym nektarze warto się przyjrzeć.

Wielkość i morfologia

Jak w całym rodzaju, robotnice są monomorficzne: jedna forma i bardzo jednolity rozmiar, bez żołnierzy ani kast wielkościowych, a gamergate nie wyróżnia się wymiarami. Zdradzają ją gemmae.

  • Sylwetka. Duża, smukła, o bardzo długich nogach, z eleganckim chodem, który nie ma nic wspólnego z nerwowym pośpiechem małych gatunków. W Antomas zawsze podkreślaliśmy też jej egzoszkielet, twardy jak zbroja.
  • Barwa. Czarna, ze srebrzystym refleksem zależnie od światła, jak opisują to hodowcy. Nie ma metalicznych barw filipińskich Diacamma.
  • Rzeźba. Pokryta wyraźnymi bruzdami, podłużnymi na głowie. Ich układ to kluczowa cecha w taksonomii grupy.
  • Petiolus. Gruba łuska, zakończona dwoma kolcami, jak u innych Diacamma. U tego gatunku górna część ma grzebień o osłabionym prążkowaniu, co pomaga odróżnić ją od D. violaceum.
  • Czułki. Długie trzonki, o indeksie 164-174, wobec 181-192 u D. violaceum.
  • Żądło. Długie i funkcjonalne. To jej główna broń: jadem unieruchamia ofiarę, zanim zaniesie ją do gniazda.
  • Gemmae. Mają je wszystkie po narodzinach, zachowuje je tylko gamergate.
  • Samce. Uskrzydlone i odmienne od robotnic, jak w całym rodzaju. Nie znamy dostępnego opisu samców tego gatunku.

Przybliżone wymiary

  • Robotnice, rewizja Laciny, Pala i Zettela (2015, sprawdzona pośrednio): 16,4-18,5 mm
  • Robotnice, Peeters i współpracownicy (2015): do 16-17 mm
  • Robotnice, orientacyjnie według Antomas: do 18-20 mm, bez systematycznych pomiarów
  • Gamergate: tak samo jak robotnice
  • Rodzaj Diacamma, dla porównania: zwykle 8-16 mm

Długość całkowita mrówki zależy od sposobu pomiaru i to normalne, że jedne liczby nie do końca zgadzają się z innymi. Nie zmienia się tylko wrażenie: obok którejkolwiek z krewniaczek wygląda jak z innej kategorii.

Hodowla w niewoli

Poziom trudności: 3/5 – Zaawansowany

Hoduje się ją tak samo jak pozostałe Diacamma i nie jest to delikatna mrówka. Na poziom zaawansowany składają się trzy rzeczy: utrzymanie gniazda bardzo wilgotnego, ale niezalanego, dieta bogata w żywe ofiary i praca z gatunkiem dużym, silnym i bardzo agresywnym, wyposażonym w żądło, którego kolonia zależy od jednej gamergate. Dlatego, inaczej niż u jej mniejszych krewniaczek, obchodzenie się z nią jest tu równie ważne co sama hodowla.

Czy warto? Jeśli lubisz łowczynie, trudno o coś lepszego. Każde wyjście robotnicy ma w sobie coś z pojedynku: lokalizuje ofiarę, podchodzi, obezwładnia ją żądłem i bez pomocy niesie z powrotem. A w gnieździe wciąż działa jeden z najrzadszych systemów społecznych, jakie istnieją.

Zalecane parametry

  • Temperatura: 24-28 °C, z jednym końcem zestawu nieco cieplejszym, a drugim chłodniejszym, żeby kolonia mogła wybierać. To wytyczna Antomas dla rodzaju, zgodna z praktyką hodowców; nie ma badania laboratoryjnego, które ustalałoby ją dla tego gatunku.
  • Wilgotność gniazda: bardzo wysoka, 60-80%, zwykle około 70%.
  • Arena: nieco mniej wilgotna, z zawsze dostępną probówką z wodą.
  • Zimowanie: nie jest potrzebne. Utrzymujemy ją w aktywności przez cały rok, jak resztę rodzaju, i poradniki hodowli mówią to samo.
  • Światło: ciemna strefa w gnieździe i oświetlona arena, żeby móc cieszyć się polowaniem.

Przesuszenie to poważny błąd. Żyje w ciepłym, wilgotnym środowisku, a sucha kolonia szybko to odczuwa, zwłaszcza czerw. Rozłóż wilgotność tak, by jedna część gniazda była mokrzejsza, a druga mniej, i dodawaj wodę po trochu, ale często: dolana naraz tylko zaleje gniazdo, sprzyjając pleśni i roztoczom.

Zalecane formikaria

Używamy serii Qbik Wild od Anthouse w formacie Duo. Wszystkie trzy systemy nawilżania dają dobre wyniki, a wyróżniamy Qbik Wild Duo P 2C Hybrid, który łączy parowanie z dolnego zbiornika z boczną probówką z wodą. W wersji Evaporation woda nie dociera do komór i tworzy się naturalny gradient; wersję standardową uzupełnia się probówką z wodą.

Zapewnij jej dużą arenę: łowczyni tej wielkości potrzebuje miejsca, żeby patrolować i czatować. Podłoże z piasku z odrobiną gliny i kilkoma kamieniami wygląda naturalnie i zatrzymuje trochę wilgoci. Powiększ gniazdo, gdy kolonia zajmie je niemal w całości, bo puste przestrzenie trudniej utrzymać w dobrych warunkach.

Kolonia w domu: gamergate, odbiór i przeprowadzka

Nasze kolonie sprzedajemy zawsze z gamergate, w formatach, które zobaczysz w opcjach produktu. Jak wyjaśniliśmy, robotnice to nie dodatek: to one sprawiają, że kolonia może przetrwać.

Zaraz po odebraniu umieść ją w stałej temperaturze, podaj wodę i usuń robotnice, które zginęły w drodze. Żeby ją osiedlić, w Antomas przenosimy ją metodą wysypania: opróżniamy kolonię do nowego formikarium i często zmuszamy ją do wejścia. Przy tak agresywnym gatunku rób to z pokrywą pod ręką, bez pośpiechu i z gotowymi barierami.

Potem często ją sprawdzaj. Mrówki są po to, żeby się nimi cieszyć i uczyć się od nich, a delikatne sprawdzanie to najlepszy sposób, by w porę wykryć każdy problem z wilgotnością, pleśnią lub brakiem pokarmu. Nie licz jednak, że zobaczysz spacerującą gamergate: u naszych Diacamma jest bardzo płochliwa i nieuchwytna i nigdy nie wychodzi na żer.

Jeśli gamergate umrze

Kolonia nie jest stracona. Bez gamergate nowo wylęgłe robotnice nie są już okaleczane i jedna z nich może zająć jej miejsce. Musi się jednak skojarzyć z samcem z innej kolonii: samiec z tej samej się nie nadaje. Widzieliśmy, że to działa u Diacamma: klienci, którzy poprosili nas o samce, uzyskali nową gamergate z nieokaleczonej robotnicy. Jeśli Ci się to przydarzy, napisz do nas jak najszybciej i dalej dbaj o kolonię jak zawsze.

Kolonii natomiast nie można łączyć: są wobec siebie zbyt agresywne.

Karmienie

Zasada to urozmaicona dieta, z dużą ilością białka. A u mrówki tej wielkości białko widać.

Białko. Jedzą owady żywe i martwe, ale w Antomas zalecamy przede wszystkim żywe ofiary, bo to one dają największe widowisko: ten gatunek jest niezwykle agresywny wobec innych stawonogów i bezkręgowców, a jedna robotnica radzi sobie z ofiarami, z którymi inne Diacamma miałyby spory kłopot. Dobrze sprawdzają się świerszcze, karaczany hodowlane, mączniki, muchy i inne bezpieczne owady hodowlane. Zmieniaj owada co tydzień, żeby nie jadły ciągle tego samego.

Podawaj białko 3-5 razy w tygodniu, zależnie od ilości larw. Im więcej białka, tym lepiej i szybciej rosną: jeśli sprzątasz codziennie, lepiej dać za dużo, bo kolonia uznaje, że ma zasobów aż nadto, i wychowuje więcej czerwiu. Jeśli nie będziesz usuwać resztek, lepiej nie przekarmiać, bo przy tej wilgotności szybko pleśnieją. Ponieważ wychodzą na łowy nieco rzadziej niż inne gatunki, zostawiaj ofiarę tam, gdzie znajdą ją bez przemierzania całego zestawu.

Węglowodany. Dość je lubią. Możesz podawać je co 3-4 dni albo zostawić poidełko ad libitum. Jako zasadę stosuj nektar Blue Sugar od Anthouse 4-5 razy w tygodniu, a inny słodki płyn 1-2 razy w tygodniu. U nas sprawdza się mieszanka mleka bez laktozy z miodem, która dodaje trochę płynnego białka. Można też dodać białko do nektaru.

Jak podawać. Słodkie płyny w poidełku, nigdy na wacie: pleśnieje, a płyn szybko się psuje. Nadają się poidełka tradycyjne lub domowe, w których kropla pozostaje dostępna. Z wodą jest inaczej: probówka z wodą i watą na arenie zapewnia jej stałą dostępność.

Gladiatorzy na polowaniu, część 3: D. scalpratum poluje i mierzy się z Harpegnathos venator (Anthouse).

Zachowanie w niewoli

Nie spodziewaj się ciągłego ruchu robotnic jak u innych gatunków. Zwykle widać mniejszą aktywność żerowania i samo w sobie nie jest to objaw problemu. Różnicę widać, gdy pojawia się ofiara: robotnica, która ją wykryje, rzuca się bez wahania i wtedy rozumiesz, dlaczego to starsza siostra.

Jej agresja obejmuje inne mrówki i kolonie tego samego gatunku, więc żadnych wspólnych zestawów. Niepokoić powinna Cię natomiast kolonia bez czerwiu stłoczona w kącie albo larwy, które nie rosną: sprawdź najpierw wilgotność, temperaturę i ilość białka. Jeśli kiedyś przeniosą się z własnej inicjatywy, zwróć uwagę na pary w tandem running.

Ucieczki i bariery

Jak pozostałe Diacamma, nie są szczególnie skłonne do ucieczek i wystarczy pokrywa oraz duża arena. Mimo to, ze względu na ich siłę i charakter, u tego gatunku nie warto niczego zostawiać przypadkowi: dobrze zamykaj korki i połączenia. Jako wzmocnienie sprawdzą się olej, wazelina albo „talcol”, mieszanka talku i alkoholu nakładana paskiem.

Fluon (PTFE) zawodzi przy wysokiej wilgotności, której potrzebuje ta mrówka, czasem niezauważalnie, więc nie polegaj na nim jako jedynej barierze.

Obchodzenie się z mrówkami i bezpieczeństwo

To duża mrówka z funkcjonalnym żądłem i bardzo agresywna: trzeba traktować ją z szacunkiem i bez strachu. Wśród hodowców użądlenie opisuje się bardzo różnie, od niemal niewyczuwalnego po bolesne, choć niezbyt silne, a u mniejszych Diacamma widzieliśmy, że z trudem przebijają skórę. Ta gra w innej lidze, więc nie zakładaj, że będzie tak samo.

Zawsze pracuj z pęsetą i w rękawiczkach, bez bezpośredniego kontaktu z dłońmi, i bez pośpiechu, także po to, by nie zgubić gamergate. To nie jest gatunek dla osób uczulonych na użądlenia błonkówek. I jak każdego gatunku egzotycznego, nigdy nie wolno jej wypuszczać na wolność.

Czego nie robić

  • Nie pozwalaj, by gniazdo wyschło: u tego gatunku to poważny błąd.
  • Nie popadaj w drugą skrajność i nie zalewaj go.
  • Nie zostawiaj resztek ofiar.
  • Nie podawaj ciągle tego samego owada i nie skąp białka.
  • Nie podawaj węglowodanów na wacie.
  • Nie szukaj „królowej” i nie próbuj zakładać kolonii z samą gamergate.
  • Nie łącz kolonii ani nie mieszaj ich z innymi gatunkami.
  • Nie dotykaj ich gołymi rękami i nie zaczynaj bez przygotowanej pokrywy i barier.
  • Nie polegaj wyłącznie na fluonie w wilgotnym środowisku.
  • Nie zapominaj ich sprawdzać: w małej kolonii problem widać od razu.

Źródła naukowe

Ta karta łączy jedyne badanie terenowe kolonii opublikowanych pod tą nazwą, rewizję taksonomiczną rodzaju, prace o innych Diacamma i doświadczenie Antomas, które zaznaczamy jako takie. Główne pozycje:

  1. Peeters, C., Heraty, J. & Wiwatwitaya, D. (2015). Eucharitid wasp parasitoids in cocoons of the ponerine ant Diacamma scalpratum […]. Halteres 6: 90–94. biodiversitylibrary.org
  2. Heraty, J.M., Mottern, J. & Peeters, C. (2015). A new species of Schizaspidia, with discussion of the phylogenetic utility of immature stages for assessing relationships among eucharitid parasitoids of ants. Annals of the Entomological Society of America 108: 865–874. doi:10.1093/aesa/sav062
  3. Laciny, A., Pal, A. & Zettel, H. (2015). Taxonomic notes on the ant genus Diacamma (Hymenoptera: Formicidae), part 1. Zeitschrift der Arbeitsgemeinschaft Österreichischer Entomologen 67: 83–136. zobodat.at
  4. Peeters, C. & Crozier, R.H. (1988). Caste and reproduction in ants: not all mated egg-layers are «queens». Psyche 95: 283–288. doi:10.1155/1988/52368
  5. Peeters, C. & Ito, F. (2001). Colony dispersal and the evolution of queen morphology in social Hymenoptera. Annual Review of Entomology 46: 601–630. doi:10.1146/annurev.ento.46.1.601
  6. Wheeler, W.M. & Chapman, J.W. (1922). The mating of Diacamma. Psyche 29: 203–211. doi:10.1155/1922/80849
  7. Peeters, C. & Higashi, S. (1989). Reproductive dominance controlled by mutilation in the queenless ant Diacamma australe. Naturwissenschaften 76: 177–180. doi:10.1007/BF00366404
  8. Gotoh, A., Sameshima, S., Tsuji, K., Matsumoto, T. & Miura, T. (2005). Apoptotic wing degeneration and formation of an altruism-regulating glandular appendage (gemma) in the ponerine ant Diacamma sp. from Japan. Development Genes and Evolution 215: 69–77. doi:10.1007/s00427-004-0456-7
  9. Ramaswamy, K. et al. (2004). Social mutilation in the ponerine ant Diacamma: cues originate in the victims. Insectes Sociaux 51: 410–413. doi:10.1007/s00040-004-0765-x
  10. Baratte, S., Cobb, M. & Peeters, C. (2006). Reproductive conflicts and mutilation in queenless Diacamma ants. Animal Behaviour 72: 305–311. doi:10.1016/j.anbehav.2005.10.025
  11. Cournault, L. & Peeters, C. (2012). Aggression regulates monogyny in non-mutilating Diacamma ants. Insectes Sociaux 59: 533–539. doi:10.1007/s00040-012-0251-9
  12. Shimoji, H. et al. (2018). Social enforcement depending on the stage of colony growth in an ant. Proceedings of the Royal Society B 285: 20172548. doi:10.1098/rspb.2017.2548
  13. Sahu, P.K., Kolay, S. & Annagiri, S. (2019). To reunite or not: a study of artificially fragmented Diacamma indicum ant colonies. Behavioural Processes 158: 4–10. doi:10.1016/j.beproc.2018.10.017
  14. Karpakakunjaram, V. et al. (2003). Contributions to the biology of the queenless ponerine ant Diacamma ceylonense Emery (Formicidae). Journal of the Bombay Natural History Society 100: 533–543. repository.ias.ac.in
  15. Mukhopadhyay, S., Pathak, M.K. & Annagiri, S. (2019). Path minimization in a tandem running Indian ant in the context of colony relocation. Journal of Experimental Biology. doi:10.1242/jeb.206490
  16. Kaur, R. & Sumana, A. (2014). Coupled adult-brood transport augments relocation in the Indian queenless ant Diacamma indicum. Insectes Sociaux 61: 141–143. doi:10.1007/s00040-014-0338-6
  17. Fujioka, H., Marchand, M. & LeBoeuf, A.C. (2023). Diacamma ants adjust liquid foraging strategies in response to biophysical constraints. Proceedings of the Royal Society B 290: 20230549. doi:10.1098/rspb.2023.0549
  18. Baidwan, P.S. et al. (2024). Description of Diacamma rugosum jerdoni (Insecta: Hymenoptera) male along with two new additions to the myrmecofaunal diversity of Kerala, India. Halteres 14: 20–30. doi:10.5281/zenodo.14439664
Poziom trudności
Średnio zaawansowany
2 Opinie

Very good!
The colony arrived quickly and with no deaths.
Since the gamergate had been marked, it was easy to locate her.
By Niels on 2026-11-18

De lo mejor que puedes encontrar
Brutal la calidad de la colonia que me llego, sana sana. Envío rápido y bien protegido y además, VIENE LA GAMERGATE marcada, para la gente que le cuesta como yo encontrarla. En pocos sitios encontrarás una calidad tan suprema.
By Bernat Bonet on 2026-11-11
Komentarze (0)
Na razie nie dodano żadnej recenzji.

16 innych produktów w tej samej kategorii:

Klienci którzy zakupili ten produkt kupili również:

Klienci którzy zakupili ten produkt kupili również: