Harpegnathos honestoi: robotnice – prawdziwe zdjęcie Antomas
Harpegnathos honestoi: robotnice – prawdziwe zdjęcie Antomas

Harpegnathos honestoi

Zapytaj nas przez e-mail lub WhatsApp
400,00 €
Brutto

Mrówka prawie nieznana nauce: opisana w 2016 roku na podstawie jednej robotnicy wyjętej z pajęczyny na górze Isarog (Filipiny), a jej królowa wciąż czeka na opis. Pomarańczowa głowa, ogromne oczy snajperki i sierpowate żuwaczki z ponad 50 zębami: wspina się, czatuje z góry i skacze na ofiary, by sparaliżować je jadem, który nie zabija. W jej rodzaju, gdy zabraknie królowej, robotnice mogą stać się gamergate – zapłodnionymi robotnicami, które składają jaja. Hodować ją to obserwować to, czego nikt jeszcze nie opisał. Nasze kolonie i królowe pochodzą z Filipin. Wysyłka do całej Europy z gwarancją żywej dostawy.


 

Poziom trudności: 3/5 – Zaawansowany

Jedna z najmniej znanych mrówek świata: opisana w 2016 roku na podstawie jednej robotnicy z Filipin, a jej królowa wciąż nie została opisana. Łowczyni polująca wzrokiem, która wspina się i skacze na zdobycz z góry. W jej rodzaju robotnice mogą odbyć kopulację i stać się gamergatami: zapłodnionymi robotnicami, które składają jaja. 24-26 °C, wysoka wilgotność przez cały czas (60-80%), wyłącznie żywa zdobycz i bez zimowania.

Harpegnathos to duże mrówki z podrodziny Ponerinae z tropikalnej Azji, nie do pomylenia z innymi: długie żuwaczki zakrzywione jak szczypce, ogromne oczy w przednich narożnikach głowy, długi, rurkowaty tułów i długie, cienkie nogi, dzięki którym skaczą. Polują samotnie i wzrokiem, jak mali drapieżnicy czyhający w zasadzce. Harpegnathos honestoi General, 2016 to w dodatku jedna z najmniej znanych mrówek świata: nauka opisała ją na podstawie jednej robotnicy zebranej na górze Isarog, na wyspie Luzon (Filipiny), a jej królowa i samiec wciąż nie zostały opisane. Kolonie Antomas pochodzą z Filipin.

Ostrzeżenie na początek: o H. honestoi znamy tylko jej oryginalny opis. Prawie wszystko, co wiadomo o biologii rodzaju, zbadano u H. saltator, jej indyjskiej krewniaczki, jednego z najlepiej zbadanych owadów w laboratoriach genetyki i starzenia się, a co nieco u H. venator. Opisujemy to, bo pomaga zrozumieć ten gatunek, ale zawsze podajemy, skąd pochodzi każda informacja: nic z tego, co zaobserwowano u innych Harpegnathos, nie zostało jeszcze potwierdzone u H. honestoi.

Biologia

Czym jest gamergate?

Gamergate to zapłodniona robotnica, która składa jaja i pełni w kolonii funkcję rozrodczą. Z zewnątrz to kolejna robotnica: nie ma skrzydeł ani tułowia królowej, ale odbyła kopulację, a jej jajniki działają. Słowo pochodzi z greckiego gámos, „małżeństwo”, i ergátēs, „robotnica”: dosłownie „zamężna robotnica”. Zaproponował je myrmekolog W. L. Brown, a po raz pierwszy opublikowano je w pracy Peetersa i Crewe’a (1984). Cztery lata później Peeters i Crozier (1988) bronili go przed innymi określeniami, takimi jak „królowa ergatoidalna”, argumentem, który streszcza całą ideę: nie wszystkie zapłodnione samice składające jaja to królowe.

Czym różni się od królowej? W rodzaju Harpegnathos widać to bardzo dobrze, bo obie współistnieją w tym samym gatunku. U H. saltator:

  • Królowa rodzi się uskrzydlona, z tułowiem przystosowanym do lotu; kopuluje poza gniazdem z samcami z innych kolonii i potrafi sama założyć nową kolonię.
  • Gamergate nigdy nie miała skrzydeł; kopuluje w gnieździe, często z własnymi braćmi, nie potrafi sama założyć kolonii i składa mniej więcej o połowę mniej jaj niż królowa.

U H. saltator, gdy królowa się starzeje lub ginie, kilka zapłodnionych robotnic przejmuje jej rolę jako gamergaty. U H. honestoi nikt jeszcze tego nie zbadał; w Antomas wiemy, że w koloniach tego rodzaju hodowanych w domu mogą pojawiać się nowe gamergaty. Kolonie, które sprzedajemy, mają królową, a jeśli kiedyś zobaczysz narodziny gamergate u swojej H. honestoi, będziesz świadkiem czegoś, czego nikt nie opisał u tego gatunku.

Gamergate czy królowa ergatoidalna?

W hobby oba słowa słyszy się niemal jak synonimy, ale nimi nie są. Gamergate to robotnica, która odbyła kopulację i składa zapłodnione jaja: ma ciało i rozwój robotnicy, funkcjonalną spermatekę i nie potrafi sama założyć kolonii. Królowa ergatoidalna to natomiast trwale bezskrzydła królowa: kasta królowej z własnym rozwojem larwalnym, jajnikami królowej i wyglądem pośrednim między robotnicą a uskrzydloną królową, która u swojego gatunku zastępuje uskrzydlone królowe. I żadna z nich nie jest interkastą: nieprawidłowym osobnikiem pośrednim, który prawie nigdy się nie rozmnaża.

U Harpegnathos są uskrzydlone królowe, które zakładają kolonie, a do tego gamergaty, które przejmują po nich pałeczkę; klasycznym przykładem jest H. saltator. U Diacamma natomiast kasta królowej nie istnieje i rozmnażają się wyłącznie gamergaty: dlatego to słowo tak mocno kojarzy się z tym rodzajem, choć nie jest dla niego wyłączne. U H. honestoi królowa nie została nawet opisana, a kolonie Antomas mają królową. Jeśli kiedyś zobaczysz bezskrzydłe samice składające jaja, mogą to być dwie rzeczy: królowe, które zrzuciły skrzydła, jak u H. venator: w terenie wiele kolonii ma kilka zapłodnionych królowych bez skrzydeł, a w laboratorium zaobserwowano, że młode królowe kopulują w gnieździe ze swoimi braćmi, zrzucają skrzydła i zostają w kolonii; albo gamergaty. Królowych ergatoidalnych w tym rodzaju nie znamy.

Skąd te pomyłki? Na pierwszy rzut oka obie wyglądają jak robotnice i obie się rozmnażają. Niektórzy dawni autorzy, jak Buschinger, mówili o „królowych ergatomorficznych”, a niektóre źródła wciąż bez większej precyzji piszą o „ergatoidalnych osobnikach rozrodczych”. Peeters i Crozier ostrzegali już, że nazywanie zapłodnionych robotnic „królowymi” zaciera ich prawdziwe pochodzenie.

Mrówka znana z jednego okazu

30 kwietnia 2002 roku filipiński myrmekolog David Emmanuel M. General zebrał na górze Isarog robotnicę Harpegnathos. Oznaczył ją po prostu jako „Harpegnathos species 2” i opisał ją dopiero po czternastu latach: opublikował opis w 2016 roku w czasopiśmie Halteres, z tym jedynym okazem jako holotypem (Muzeum Narodowe Filipin). Zdanie, którym kończy opis, mówi wszystko: „znana tylko z holotypu; królowa i samiec nieznani”.

To nie jest odosobniony przypadek. Według samego Generala filipińskie Harpegnathos, mimo swojej różnorodności, „rzadko się je znajduje”, a każdy gatunek z archipelagu znany jest tylko z miejsca typowego. Po 2016 roku nie opublikowano żadnego badania o H. honestoi: jest tylko kilka amatorskich zdjęć w iNaturalist, zrobionych w latach 2024-2026 w okolicach góry Isarog i niezweryfikowanych przez taksonoma.

To czyni z hodowcy kogoś więcej niż hobbystę: królowa H. honestoi nie została opisana przez naukę, a jej wielkość, zachowanie, tempo składania jaj czy wzrost kolonii są dziś terenem do zbadania. To, co zobaczysz w swoim formikarium, będzie obserwacją z pierwszej ręki gatunku, o którym prawie nic nie wiadomo. To nie jest opis naukowy, ale okazja, jaką daje bardzo niewiele mrówek.

Uratowana z pajęczyny: pierwsza wspinająca się Harpegnathos

Historia jedynego znanego okazu jest niemal powieściowa. General znalazł go żywego, uwięzionego w sieci pająka z rodziny omatnikowatych, 1 m nad ziemią, w niskiej roślinności. Pająk próbował owinąć go jedwabiem, a autor zabrał jednocześnie pająka i jego ofiarę.

Ten szczegół ma wagę naukową: dzięki niemu H. honestoi jest pierwszym gatunkiem rodzaju, o którym wiadomo, że jest przynajmniej półnadrzewny, czyli wspina się na roślinność. Pozostałe Harpegnathos polują na ziemi i w ściółce i gniazdują pod ziemią. To wniosek wyciągnięty z jednego okazu, ale zgadza się z tym, co widzimy w Antomas: nasze H. honestoi świetnie się wspinają i polują, wchodząc na ścianki albo gałązki, żeby skoczyć na zdobycz z góry. I ciekawostka na koniec: w tym samym artykule General opowiada, że to wizyta myrmekologa Gary’ego Alperta na górze Isarog zmieniła jego zainteresowanie pająkami w zainteresowanie mrówkami. Ten, kto uratował ją przed pająkiem, zaczynał właśnie od badania pająków.

Honesto: imię przekazane z ojca na syna

Nazwa honestoi to hołd: General zadedykował ją „z miłością” swojemu ojcu, Honesto C. Generalowi, który właśnie skończył 90 lat. Drugi gatunek opisany w tej samej pracy, H. alperti, nosi imię jego mentora, Gary’ego D. Alperta. Nazwa rodzaju jest bardziej opisowa: Harpegnathos łączy greckie harpē, „sierp”, i gnáthos, „żuchwa”. „Sierpowata żuchwa”: lepiej się tego nie da ująć.

Dwa gatunki na jednej górze: skarb Isarogu

Holotyp pochodzi z Panicuason, w granicach miasta Naga (Camarines Sur, południowy Luzon), ze zboczy góry Isarog, z wysokości 500-550 m. Niecałe 5 km dalej zebrano H. alperti, gatunek czarny. Według Generala może to być jedyny znany przypadek dwóch gatunków Harpegnathos w jednym miejscu.

Autor używa tego jako argumentu za ochroną lasu na Isarogu („wiele pozostaje do odkrycia”) i apeluje o więcej badań terenowych, bo historia naturalna filipińskich Harpegnathos jest praktycznie niezbadana. Współrzędne, które opublikował, to współrzędne obozu bazowego, podane tak celowo, „żeby zniechęcić kłusowników”.

Klimat jej domu: wilgotny, nigdy chłodny las na zboczu

Na górze Isarog nie ma stacji meteorologicznej, ale jej klimat można oszacować na podstawie Daet, stacji z oficjalnymi normami położonej około 60 km dalej (PAGASA, 1991-2020), odejmując około 3 °C ze względu na wysokość holotypu, około 525 m. Wynik to las na zboczu, wilgotny i nigdy chłodny: średnie około 22,5-26,5 °C przez cały rok, z nocami 18-21 °C w grudniu-lutym; bez pory suchej, bo pada przez cały rok, z maksimum od listopada do stycznia na wschodnim stoku; i wilgotność powietrza 87-90%. Od czerwca do października trwa pora tajfunów, a długość dnia prawie się nie zmienia: od 11 h 20 min do 12 h 55 min. To szacunek, ale dobrze tłumaczy, czego ten gatunek potrzebuje w domu: łagodnego, stałego ciepła i dużej wilgotności.

Sierpowate żuwaczki z ponad 50 zębami

Żuwaczki Harpegnathos są długie, zakrzywione jak szczypce i uzbrojone w ponad 50 ostrych zębów. U H. honestoi są wyjątkowo długie: 4,11 mm, o 46% więcej niż sama głowa (2,81 mm), znacznie więcej niż u H. alperti, której żuwaczki przewyższają głowę tylko o 26%.

Przytrzymują nimi zdobycz, zanim ją użądlą, a z doświadczenia Antomas z H. venator także precyzyjnie przenoszą jaja i larwy. I choć mogłoby się wydawać, że przeszkadzają, nie utrudniają im picia: z doświadczenia Antomas piją bez problemu z wilgotnej waty probówki z wodą.

Oczy snajperki

Oczy H. honestoi są według opisu „niezwykle duże”, owalne i zajmują przednie narożniki głowy: każde mierzy 1,35 mm, prawie połowę długości głowy. Robotnice mają ponadto przyoczka, małe oczy proste na czole, co jest rzadką cechą u robotnic z podrodziny Ponerinae.

W tym rodzaju polowanie jest samotne i wzrokowe: nie podążają za śladami feromonowymi, lokalizują zdobycz wzrokiem, czają się i rzucają się na nią. Rewizja Schmidta i Shattucka przypisuje H. saltator największą liczbę ommatidiów spośród wszystkich zbadanych mrówek. W Antomas widzimy to codziennie u H. venator: przed atakiem robotnica wykonuje „podekscytowany” ruch gastrem, o nieznanym znaczeniu, jak snajper kalibrujący strzał. W jedynym dzienniku hodowli H. honestoi jej hodowca opisuje królową poruszającą gastrem, gdy obserwował ją przez szybę.

Skoki, by polować w locie

Harpegnathos należą do nielicznych mrówek, które skaczą, i robią to w szczególny sposób. U H. saltator wykazano, że odbijają się drugą i trzecią parą nóg jednocześnie, co opisano jako nowy mechanizm wśród owadów. Osiągają około 2 cm wysokości i 10 cm długości. I używają skoku do wszystkiego: do ucieczki, przemieszczania się i polowania, nawet na owady w locie, a także w ciekawych „skokach grupowych”, w których jedna robotnica skacze bezładnie, a sąsiadki ją naśladują, w celu, który wciąż pozostaje nieznany.

Badanie z 2023 roku dodało, że nie mają żadnej sprężyny ani mechanizmu katapulty: skok to czysta siła mięśni. Mięsień poruszający krętarzem jest około 8 razy większy w środkowych nogach i około 14 razy większy w tylnych niż u mrówki z podrodziny Ponerinae, która nie skacze, a skok do przodu pojawił się niezależnie u czterech rodzajów mrówek: Gigantiops, Harpegnathos, Myrmecia i Odontomachus. U H. honestoi tego nie mierzono. Z doświadczenia Antomas z trudem skaczą w górę: ich strategia polega na wspięciu się i rzuceniu na zdobycz z góry, jak drapieżnik czyhający na gałęzi.

Jad, który paraliżuje, ale nie zabija

H. honestoi ma funkcjonalne żądło. W tym rodzaju użądlenie trwale paraliżuje zdobycz, nie zabijając jej, a kolonia może ją tak przechowywać przez jakiś czas, jak spiżarnię świeżego mięsa. Dlatego, jak wyjaśniamy w części o karmieniu, podawanie wyłącznie martwej zdobyczy jest zwykle nieskuteczne, a nawet szkodliwe.

Jad nie zawsze jest też gotowy. U H. saltator robotnice rodzą się z pustym zbiornikiem jadu, napełniają go przez pierwsze tygodnie, mniej więcej do 57. dnia, i zaczynają wychodzić na polowanie od 50. dnia życia; mogą go regenerować w każdym wieku. Młode opiekują się czerwiem w gnieździe, a starsze polują.

Królowa i gamergaty pod jednym dachem

Cykl życiowy H. saltator to jeden z najciekawszych, jakie znamy. Uskrzydlona królowa kopuluje poza gniazdem i sama zakłada kolonię. Gdy kolonia wychowuje samce, te kopulują najpierw ze swoimi siostrami robotnicami w gnieździe, a potem wylatują szukać królowych z innych kolonii. Te zapłodnione robotnice nie składają jaj, dopóki królowa jest w formie, ale gdy się starzeje lub ginie, przejmują jej rolę jako gamergaty. W wykopaliskach na południu Indii 14 z 15 zbadanych kolonii miało co najmniej jedną zapłodnioną robotnicę; 7 nie miało już królowej, 6 miało królową jako jedyną samicę składającą jaja, a 2 łączyły królową i robotnice składające jaja.

Zastępstwo jest konieczne, bo królowa żyje krótko jak na mrówkę: w laboratorium jej średnia długość życia wynosi około 1,8 roku, choć niektóre przekraczają 5 lat. Zmarłe gamergaty zastępują inne, więc kolonia jest teoretycznie nieśmiertelna; nie dzieli się i nie znamy u niej rozszczepienia. To małe kolonie: w naturze średnio około 65 robotnic, a w laboratorium do 200-300. Tytuł klasycznej pracy Peetersa i Hölldoblera ujmuje to w skrócie: mrówka z cennym gniazdem, tak kosztownym w budowie, że opłaca się je utrzymywać przez pokolenia.

Pojedynki na czułki: turniej o sukcesję

Gdy u H. saltator zabraknie królowej, znika chemiczny sygnał, który hamował robotnice, i zaczyna się turniej. Kandydatki stają do pojedynków na czułki, szybkich, zrytualizowanych uderzeń, które prawie nigdy nie powodują ran. Już trzeciego dnia można przewidzieć, która zostanie gamergate, z trafnością 86%; pierwsze jaja pojawiają się około 10. dnia, a turniej może trwać miesiącami. W laboratorium z 30 młodych robotnic wyłania się 3-6 gamergat, a cała przemiana trwa około 3 miesięcy.

Nie wszystko jest dozwolone: pozostałe robotnice pełnią rolę policji. Rzucają się na kandydatkę, która próbuje składać jaja przed czasem, i przytrzymują ją, w skrajnych przypadkach nawet przez 24 godziny, a pilnowana przyjmuje „pozę poczwarki”. Płodność zdradza chemia kutykuli, „podpis”, który mrówki odczytują czułkami: jest związek, który pojawia się wyłącznie u tych, które składają jaja. A jedna cząsteczka w mózgu, korazonina, przechyla szalę: jej poziom jest niski u przyszłych gamergat, a jeśli się im ją wstrzyknie, znów polują i przestają się pojedynkować i składać jaja.

Mózg, który się kurczy, i pięć razy dłuższe życie

Zostanie gamergate u H. saltator przekształca ciało od środka. Mózg kurczy się o 19%, głównie w ośrodkach wzrokowych, których łowczyni potrzebuje, a samica składająca jaja nie; i ku zaskoczeniu badaczy zmiana jest odwracalna: jeśli gamergate znów staje się robotnicą, mózg odzyskuje swoją wielkość w 6-8 tygodni. Oczekiwana długość życia gwałtownie rośnie: od około 7 miesięcy (mediana) u robotnic do około 3 lat u gamergat, mniej więcej pięć razy więcej, dzięki grze sygnałów insulinowych między mózgiem a jajnikiem. Jeśli znów stanie się robotnicą, traci tę przewagę.

Z tego wszystkiego powodu H. saltator stała się organizmem modelowym: jej genom zsekwencjonowano w 2010 roku, by badać starzenie się i zachowanie, a w 2017 roku była jedną z pierwszych mrówek zmodyfikowanych metodą CRISPR, co było możliwe właśnie dlatego, że robotnica, która staje się gamergate, może założyć własną linię. H. honestoi należy do tego samego rodzaju, ale żadnego z tych badań na niej nie przeprowadzono.

Gniazda „wytapetowane” i odporne na powodzie

W naturze H. saltator buduje pod ziemią zaskakujące gniazdo: płytkie komory pod grubym, sklepionym stropem, otoczonym pustą przestrzenią, która izoluje je od gleby, osobną komorę na śmieci i ściany „wytapetowane” paskami pustych kokonów i innymi resztkami. To konstrukcja pomyślana tak, by wytrzymać powodzie na równinach południowych Indii, i dlatego gniazdo jest tak cenne. Wejście zamyka się o zmroku i otwiera za dnia. H. venator buduje natomiast gniazda z dwóch komór w kształcie dysku, połączonych lejkowatym otworem.

A H. honestoi? Nikt nie widział jej gniazda. Jeśli naprawdę wspina się na roślinność, może gniazdować inaczej; w jedynym opublikowanym dzienniku hodowli królowa wytrwale obrabiała humus kokosowy z rurki łączącej i zbudowała z niego mur wewnątrz komory. Kolejne otwarte pytanie dla tego, kto ją hoduje.

Wielkość i morfologia

Robotnica H. honestoi to typowa Harpegnathos: długie, sierpowate żuwaczki, ogromne oczy, długie i cylindryczne mezosoma, długie i cienkie nogi, wydłużony gaster i funkcjonalne żądło. Według oryginalnego opisu:

  • Ubarwienie. Głowa, żuwaczki, czułki i przedplecze (przednia część tułowia) pomarańczowe; reszta ciała czarnobrązowa; nogi żółte. Żuwaczki są pomarańczowe z przyciemnioną nasadą. Włoski krótkie i nieliczne. Na żywo kontrast między pomarańczową przednią częścią, czarnobrązowym ciałem i żółtymi nogami jest bardzo efektowny.
  • Rzeźba. Głowa z grubymi prążkami; przedplecze i śródplecze z nieregularnymi, niemal równoległymi prążkami; propodeum z poprzecznymi prążkami; petiolus siateczkowaty od góry i po bokach; pierwszy i drugi segment gastra z grubym punktowaniem na tle drobniejszego, jedna z cech, które ją identyfikują.
  • Głowa. Tylny brzeg prosty; trzonek czułka wystaje poza ten brzeg; oczy ogromne i owalne; przyoczka obecne u robotnicy.
  • Petiolus. Dłuższy niż wyższy, z niewielkim trójkątnym wyrostkiem od spodu. Pazurki stóp mają ząbek pośrodku.
  • Jak ją rozpoznać. Od H. alperti, drugiego gatunku z góry Isarog, odróżnia ją kolor (alperti jest czarna, z czekoladowobrązowymi żuwaczkami i czułkami), prążkowana, a nie punktowana głowa i żuwaczki, dłuższe i stopniowo zbieżne. Od H. venator, niemal całej czarnej, z punktowaną głową i tułowiem, i od H. saltator, z rdzawoczerwoną głową, tułowiem i petiolusem oraz błyszcząco czarnym gastrem, odróżnia ją połączenie pomarańczowej, prążkowanej głowy i gastra z podwójnym punktowaniem.
  • Królowa. Nie została opisana przez naukę. W tym rodzaju królowa rodzi się uskrzydlona i jest bardzo podobna do robotnicy, nieco większa; u H. saltator różnica między królową a robotnicą jest minimalna. Z doświadczenia Antomas królowa H. honestoi mierzy mniej więcej tyle co duża robotnica albo do około 2 mm więcej. Rozpoznaje się ją po masywniejszym tułowiu, typowym dla form uskrzydlonych, i po bliznach po skrzydłach; przyoczka nic nie dają, bo robotnice też je mają.
  • Gamergate. Jeśli się pojawi, z zewnątrz jest robotnicą: u H. saltator nie opublikowano żadnego pomiaru, który by ją wyróżniał. Rozpoznaje się ją po zachowaniu: zostaje w gnieździe, przy czerwiu, i przyjmuje wobec innych wyprostowaną postawę.
  • Samiec. Nieopisany.

Przybliżone wymiary

  • Robotnica: około 18-20 mm z żuwaczkami (holotyp; oryginalny opis podaje 20,44 mm); bez żuwaczek około 14-16 mm
  • Głowa robotnicy: 2,81 mm długości i 2,39 mm szerokości
  • Żuwaczka: 4,11 mm
  • Mezosoma: 5,15 mm; udo tylnej nogi: 3,64 mm; oko: 1,35 × 0,94 mm
  • Królowa: około 20-22 mm, według doświadczenia Antomas (nie została opisana przez naukę)
  • Gamergate (jeśli się pojawi): jak robotnica
  • Samiec: nieopisany

Wszystkie pomiary naukowe pochodzą z jednego okazu. Co do długości całkowitej: suma żuwaczki, głowy, mezosomy, petiolusa i gastra z samego opisu daje 18,05 mm, a opublikowane 20,44 mm odpowiada dokładnie tej sumie plus szerokość głowy (2,39 mm), która, jak się wydaje, została dodana przez pomyłkę. Ponieważ w dodatku pomiar gastra pomija jego pierwszy segment, rzeczywista długość musi wynosić około 18-20 mm.

Hodowla w niewoli

Poziom trudności: 3/5 – Zaawansowany

W Antomas utrzymujemy ją tak samo jak H. venator, a japoński hodowca, który ją sprzedaje, mówi to samo. Parametry są proste: stabilne ciepło i wilgotność, bez zimowania. Są jednak trzy rzeczy, których ten gatunek nie wybacza: źle prowadzona wilgotność (potrzebuje wysokiej wilgotności przez cały czas, a dopuszczenie do odwodnienia to poważny błąd), zbyt mała ilość żywej zdobyczy i gwałtowne zmiany temperatury lub wilgotności. Do tego prawie nie ma opublikowanych doświadczeń z hodowli: jedyny europejski dziennik, jaki znaleźliśmy, zakończył się śmiercią królowej po utracie czerwiu z powodu nadmiaru i niedoboru wilgoci.

I bardzo warto. Widok, jak się wspinają, czają i rzucają na zdobycz z góry, to jeden z najpiękniejszych spektakli w hobby. A to jedna z najrzadszych mrówek, jakie można hodować: gatunek z nieopisaną królową, u którego liczy się każda Twoja obserwacja.

Zalecane parametry

  • Temperatura: 24-26 °C, stabilna. Pasuje to do jej pochodzenia: na górze Isarog 22-27 °C przez cały rok. Unikaj długiego trzymania jej powyżej 30 °C: na jej górze rzadko bywa tak gorąco.
  • Wilgotność gniazda: 60-80%, wysoka i stabilna przez cały czas, jak w jej lesie, gdzie wilgotność powietrza wynosi około 87-90%.
  • Woda: zawsze dostępna, w probówce z wodą i watą na arenie.
  • Rodzaj gniazda: z naturalnych materiałów, które zatrzymują i rozprowadzają wilgoć, najlepiej gipsowe. Nie nadaje się gniazdo suche ani akrylowe bez dobrego systemu nawilżania.
  • Światło: w gnieździe ciemna strefa; arena oświetlona (polują wzrokiem i dobrze przyzwyczajają się do światła).
  • Zimowanie: nie zimuje. Na jej górze nie ma okresu chłodnego ani pory suchej: jest aktywna przez cały rok.

Słowo klucz to stabilność: wysoka wilgotność przez cały czas i przede wszystkim stała, w czym zgadzają się hodowcy tego rodzaju. Dopuszczenie do odwodnienia kolonii to dość poważny błąd: w suchym gnieździe larwy źle linieją i giną; przy nadmiarze wody pojawia się kondensacja, mokre kokony się nie wykluwają, a kolonia może zjeść czerw. Podlewaj mało, a często: w laboratorium, przy H. saltator, gips utrzymuje się wilgotny, ale zdolny wchłonąć całą wodę, bez kałuż. Dobra wentylacja zapobiega kondensacji i roztoczom.

Zalecane formikaria

W Antomas polecamy serię Qbik Wild od Anthouse, z gniazdami gipsowymi, a zwłaszcza Qbik Wild Duo P 2C Hybrid: zbiornik ewaporacyjny pod siatką techniczną plus boczna probówka-poidełko, które dają wysoką i stabilną wilgotność, jakiej potrzebuje ten gatunek. Jako alternatywy: Duo P 2C ewaporacyjny (woda nigdy nie dotyka komór i tworzy się naturalny gradient wilgotności) i standardowy Duo P 2C (uzupełniana probówka z wodą).

Podłoże do kokonów. Larwy potrzebują drobnych cząstek, żeby uprząść kokon, a robotnice im je podsuwają. W Antomas kładziemy cienką warstwę włókna kokosowego, drobnej ziemi lub trocin na arenie i w gnieździe, wysterylizowaną w mikrofalówce lub zamrażarce, żeby nie wprowadzić roztoczy. W laboratorium, przy H. saltator, od czasu do czasu dodaje się szczyptę suchych trocin, która pomaga larwom się przepoczwarczyć.

Gałązki i rzeźba terenu na arenie. Świetnie się wspinają i polują z góry, dlatego w Antomas polecamy umieścić na arenie gałązki, korek lub inne dekoracje: dasz im stanowiska łowieckie i zobaczysz ich najbardziej widowiskowe zachowanie.

Przyjazd kolonii i pierwsze tygodnie

W Antomas sprzedajemy kolonie z królową i robotnicami. Podróż to najdelikatniejszy etap: po odebraniu umieść kolonię w stałej temperaturze, od razu daj jej wodę i usuń martwe robotnice. Następnego dnia podaj pierwszą, małą żywą zdobycz. Od tej chwili ciesz się nią: z ciemną strefą w gnieździe i oświetloną areną szybko się przystosowuje.

Przy przenoszeniu do innego formikarium w Antomas robimy to przez wysypanie: wysypujemy kolonię do nowego formikarium i w razie potrzeby zmuszamy mrówki do wejścia, uważając, żeby nie stracić z oczu królowej.

Cierpliwość. Czerw rośnie powoli: u H. saltator od jaja do dorosłego osobnika mija w laboratorium około 80 dni, a hodowcy H. venator mówią o 2,5-3,5 miesiąca. To normalne, że przez wiele tygodni nie pojawiają się nowe robotnice.

Gamergaty w domu i kolonie osierocone

W rodzaju Harpegnathos pojawiają się gamergaty, a z doświadczenia Antomas z tym rodzajem pojawiają się także w niewoli. Nie zawsze potrzebne są samce: czasem robotnice są już zapłodnione, bo u H. saltator kopulują w gnieździe z samcami z własnej kolonii, jeszcze za życia królowej. U H. honestoi nie zostało to jeszcze udokumentowane: jeśli zobaczysz to w swojej kolonii, napisz do nas. Kilka wskazówek: pojedynki na czułki, robotnice, które przez wiele godzin przytrzymują inną, i robotnica, która już nie wychodzi, zostaje przy czerwiu i przyjmuje wobec innych wyprostowaną postawę.

Jeśli królowa umrze, nie spisuj kolonii na straty: poczekaj, czy któraś robotnica nie jest już zapłodniona i nie zacznie składać jaj, albo czy nie wylęgną się nawet samce, które zapłodnią którąś z robotnic. W rodzaju Harpegnathos zdarza się to dość często, zwłaszcza u H. saltator. W międzyczasie opiekuj się nią i karm ją normalnie, a w razie wątpliwości skontaktuj się z nami. Nie wolno natomiast łączyć kolonii: nie akceptują się nawzajem. Nie trzymaj jej też z innymi gatunkami.

Karmienie

H. honestoi je wyłącznie białko. Nie podawaj jej cukru, miodu, nektaru ani wody z cukrem: w tym rodzaju laboratoria ich nie stosują, a większość hodowców zgadza się, że ich nie przyjmują.

Białko. W Antomas polecamy karmić ją co najmniej 3-4 razy w tygodniu, przede wszystkim żywą zdobyczą: świerszczami, karaczanami i muchami, w rozmiarze, z którym sobie poradzą. Nasz ulubiony to karaczan runner, Shelfordella lateralis, bo niesie mniejsze ryzyko roztoczy, na które ten rodzaj jest wrażliwy. Zmieniaj rodzaj owada z tygodnia na tydzień, żeby nie jadły ciągle tego samego.

Dlaczego żywa? Jej jad paraliżuje, ale nie zabija, i utrzymuje zdobycz „świeżą”; to polowanie w dodatku aktywizuje kolonię. Świeżo sparaliżowaną zdobycz przyjmują, ale podawanie wyłącznie martwej zdobyczy jest zwykle nieskuteczne, a nawet szkodliwe. Hodowcy tego rodzaju są zgodni: mrożonej lub suszonej prawie nie tykają.

Jedzą dużo. Jeden z hodowców H. saltator opowiadał, że jego kolonia licząca 40 robotnic zjadała ponad 20 świerszczy tygodniowo, a przy mniejszej ilości pokarmu nie wychowywała czerwiu. Brak pokarmu to najczęściej wymieniana przyczyna zjadania własnego czerwiu.

Im więcej pokarmu, tym szybciej rosną. W Antomas nie mamy co do tego wątpliwości: im lepiej karmiona kolonia, tym lepiej i szybciej rośnie. Jeśli codziennie zajmujesz się formikarium i usuwasz resztki, lepiej ją przekarmiać: mrówki rozumieją, że mają więcej zasobów, i wychowują więcej czerwiu i szybciej. Jeśli nie możesz często sprzątać, lepiej nie przesadzać, bo nadmiar pokarmu sprowadza pleśń i roztocza. 3-4 karmienia w tygodniu to minimum, a nie maksimum.

Zdobycz w zasięgu larw. Robotnice nie karmią larw z pyszczka do pyszczka: kładą przed nimi zdobycz, a larwy same ją rozrywają. Dobrze odżywiona larwa jest zaokrąglona, szarobiała i błyszcząca; niedożywiona – mała, pomarszczona i żółtawa.

Uwaga na akarycydy. Świerszcze traktowane insektycydami lub akarycydami mogą zabić kolonię. Kupuj u zaufanych hodowców albo hoduj własne karaczany.

Woda zawsze dostępna. Dla gatunków o długich żuwaczkach, takich jak ten, w Antomas polecamy probówkę z wodą i watą na arenie: piją z waty bez problemu. I pamiętaj, że potrzebują wysokiej wilgotności przez cały czas: dopuszczenie do ich odwodnienia to dość poważny błąd.

Zachowanie w niewoli

W Antomas uważamy, że mrówki są po to, by się nimi cieszyć, obserwować je i uczyć się od nich, a nie trzymać je w ukryciu. Wystarczy zostawić im ciemną strefę w gnieździe i oświetloną arenę i obserwować je delikatnie, ingerując i stresując je jak najmniej. Przy H. honestoi w dodatku liczy się każda obserwacja: jej hodowca jest obserwatorem z pierwszej ręki.

To mrówki, które patrzą. Patrolują arenę samotnie, śledzą wzrokiem wszystko, co się rusza (pewien hodowca H. venator opowiadał, że jego mrówki wodziły za nim wzrokiem po pokoju), i czają się przed atakiem. Z doświadczenia Antomas H. honestoi poluje, wspinając się na ścianki areny lub na gałązki i skacząc na zdobycz z góry, co zgadza się z jedynym znanym dzikim okazem, znalezionym 1 m nad ziemią. Na początku mogą uciekać przy gwałtownym ruchu, ale przy tak dobrym wzroku szybko przyzwyczajają się do światła i do Twojej obecności. Wewnątrz kolonii panuje natomiast konflikt: pojedynki i hierarchie między robotnicami. W naturze H. saltator poluje głównie rano i późnym popołudniem.

Ucieczki i bariery

Są świetnymi wspinaczkami: bez żadnego trudu wchodzą po ściankach areny. Ale z doświadczenia Antomas nie są skłonne do ucieczek, a w dodatku z trudem skaczą w górę. W Antomas polecamy formikarium z pokrywą, najlepiej wentylowaną, która dodatkowo pomaga uniknąć kondensacji. Sprawdź, czy jest dobrze dopasowana i czy korki i złącza nie mają szczelin.

Obsługa i bezpieczeństwo

Ma funkcjonalne żądło, ale nie ma powodu do niepokoju: z doświadczenia Antomas Harpegnathos nigdy nam nie zrobiła krzywdy; u niektórych osób użądlone miejsce lekko się zaczerwieniło i spuchło, nic więcej. Mimo to zawsze przenoś ją narzędziami entomologicznymi (miękką pęsetą lub pędzelkiem), nigdy rękami, dla jej i Twojego dobra. Nie dotykaj świeżo wylęgłych robotnic, które mają bardzo miękką kutykulę, i pracuj powoli, żeby nie stracić królowej. Osoby uczulone na użądlenia błonkówek powinny zachować ostrożność. To gatunek egzotyczny: w żadnym wypadku nie wolno go wypuszczać na wolność.

Czego nie robić

  • Dopuszczać do odwodnienia: potrzebują wysokiej wilgotności i wody przez cały czas. To dość poważny błąd.
  • Zalewać gniazdo albo gwałtownie zmieniać temperaturę lub wilgotność.
  • Podawać cukier, miód lub nektar: je wyłącznie białko.
  • Karmić ją wyłącznie martwą lub mrożoną zdobyczą.
  • Podawać za mało pokarmu: głód kończy się kanibalizmem czerwiu.
  • Używać świerszczy niepewnego pochodzenia, które mogą być traktowane akarycydami.
  • Zostawiać resztki pokarmu od jednego karmienia do następnego.
  • Umieszczać ją w suchym gnieździe lub w gnieździe akrylowym bez nawilżania.
  • Zostawiać formikarium bez pokrywy.
  • Zostawiać pustą arenę, bez gałązek i rzeźby terenu, po których mogłyby się wspinać.
  • Ingerować bardziej, niż to konieczne: obserwuj ją delikatnie i stresuj jak najmniej.
  • Przenosić ją rękami.
  • Próbować łączyć kolonie albo trzymać ją z innymi gatunkami.

Źródła naukowe

Ten poradnik powstał na podstawie oryginalnego opisu Harpegnathos honestoi, literatury naukowej o rodzaju (przede wszystkim o H. saltator) oraz doświadczenia Antomas i europejskich hodowców. Główne źródła:

  1. General, D. E. M. (2016). A review of the ant genus Harpegnathos Jerdon, 1851 (Hymenoptera: Formicidae) in the Philippines, with the description of two new species. Halteres 7: 99–105. doi:10.5281/zenodo.54873
  2. Peeters, C. & Crewe, R. (1984). Insemination controls the reproductive division of labour in a ponerine ant. Naturwissenschaften 71: 50–51. doi:10.1007/BF00365989
  3. Peeters, C. & Crozier, R. H. (1988). Caste and reproduction in ants: not all mated egg-layers are «queens». Psyche 95: 283–288. doi:10.1155/1988/52368
  4. Peeters, C. (1991). Ergatoid queens and intercastes in ants: two distinct adult forms which look morphologically intermediate between workers and winged queens. Insectes Sociaux 38: 1–15. doi:10.1007/BF01242708
  5. Aupanun, S., Jaitrong, W., Suttiprapan, P., Peeters, C. & Ito, F. (2022). Nest architecture, worker reproduction, and polygyny in the ponerine ant Harpegnathos venator. Insectes Sociaux 69: 185–195. doi:10.1007/s00040-022-00857-5
  6. Peeters, C. & Hölldobler, B. (1995). Reproductive cooperation between queens and their mated workers: the complex life history of an ant with a valuable nest. PNAS 92: 10977–10979. doi:10.1073/pnas.92.24.10977
  7. Schmidt, C. A. & Shattuck, S. O. (2014). The higher classification of the ant subfamily Ponerinae (Hymenoptera: Formicidae), with a review of ponerine ecology and behavior. Zootaxa 3817: 1–242. doi:10.11646/zootaxa.3817.1.1
  8. Baroni Urbani, C. et al. (1994). A novel mechanism for jumping in the Indian ant Harpegnathos saltator (Jerdon) (Formicidae, Ponerinae). Experientia 50: 63–71. doi:10.1007/BF01992052
  9. Peeters, C., Hölldobler, B., Moffett, M. & Musthak Ali, T. M. (1994). «Wall-papering» and elaborate nest architecture in the ponerine ant Harpegnathos saltator. Insectes Sociaux 41: 211–218. doi:10.1007/BF01240479
  10. Liebig, J., Peeters, C. & Hölldobler, B. (1999). Worker policing limits the number of reproductives in a ponerine ant. Proceedings of the Royal Society B 266: 1865–1870. doi:10.1098/rspb.1999.0858
  11. Opachaloemphan, C. et al. (2021). Early behavioral and molecular events leading to caste switching in the ant Harpegnathos. Genes & Development 35: 410–424. doi:10.1101/gad.343699.120
  12. Penick, C. A. et al. (2021). Reversible plasticity in brain size, behaviour and physiology characterizes caste transitions in a socially flexible ant (Harpegnathos saltator). Proceedings of the Royal Society B 288: 20210141. doi:10.1098/rspb.2021.0141
  13. Yan, H. et al. (2022). Insulin signaling in the long-lived reproductive caste of ants. Science 377: 1092–1099. doi:10.1126/science.abm8767
  14. Gospocic, J. et al. (2017). The neuropeptide corazonin controls social behavior and caste identity in ants. Cell 170: 748–759. doi:10.1016/j.cell.2017.07.014
  15. Yan, H. et al. (2017). An engineered orco mutation produces aberrant social behavior and defective neural development in ants. Cell 170: 736–747. doi:10.1016/j.cell.2017.06.051
Poziom trudności
Średnio zaawansowany
Brak opinii
Komentarze (0)
Na razie nie dodano żadnej recenzji.

16 innych produktów w tej samej kategorii: