Diacamma excellens PURPLE: robotnica – prawdziwe zdjęcie Antomas
Diacamma excellens PURPLE: robotnica – prawdziwe zdjęcie Antomas

Diacamma excellens PURPLE

1 Opinie
Zapytaj nas przez e-mail lub WhatsApp
200,00 €
Brutto

Żywy klejnot z Filipin: PURPLE rozbłyska fioletowymi refleksami, które różnią się w zależności od kolonii i eksplodują na ciemnym podłożu w dobrym świetle. Naszym zdaniem najpiękniejsza ze wszystkich Diacamma. Ale nie daj się zwieść jej blaskowi: to bezlitosna łowczyni, która czatuje i żądli każdego stawonoga z ogromną agresją. A w jej kolonii nie ma królowej: rządzi gamergate, zapłodniona robotnica, która okalecza siostry zaraz po narodzinach, by nie mieć rywalek. Kolonie z gamergate. Wysyłka do całej Europy z gwarancją żywej dostawy.


 

Poziom trudności: 3/5 – Zaawansowany

Dla nas najpiękniejsza z naszych Diacamma: purpurowe refleksy, które zmieniają się od kolonii do kolonii i najlepiej prezentują się w dobrze oświetlonym terrarium z ciemnym podłożem. Nie mają królowej: jaja składa zapłodniona robotnica, gamergate. Bardzo agresywna łowczyni; bardzo wilgotne gniazdo (60-80%) w 24-28 °C.

Gdybyśmy mieli wybrać tylko jedną z naszych Diacamma ze względu na wygląd, w Antomas wybralibyśmy tę. Diacamma excellens, PURPLE, to mrówka z podrodziny Ponerinae z Filipin, której ciemne ciało rozpala się purpurowymi refleksami, gdy pada na nie światło, a pod tym wyglądem klejnotu kryje się bezlitosna łowczyni, zdolna rzucić się na każdego stawonoga, który wejdzie na jej terytorium. Jak reszta rodzaju, żyje bez królowej: jaja składa gamergate, zapłodniona robotnica, która nie pozwala rozmnażać się pozostałym, okaleczając je zaraz po narodzinach.

Uczciwe ostrzeżenie, zanim przejdziemy dalej: D. excellens opisano w 2016 roku i poza jej opisem nauka nie opublikowała o niej nic. Jej biologię znamy z tego, co zbadano u innych Diacamma (D. australe, D. ceylonense, D. indicum i gatunku z Okinawy), i przenosimy to na PURPLE, zaznaczając to za każdym razem.

Biologia

Czym jest gamergate?

Słowo łączy dwa greckie wyrazy, gamos („wesele”) i ergátēs („robotnica”), i oznacza dokładnie to: robotnicę, która wyszła za mąż. Czyli zapłodnioną robotnicę, która składa jaja i zajmuje w kolonii miejsce, które u innych mrówek zajmuje królowa.

U Diacamma nie ma królowych: w tym rodzaju nigdy nie znaleziono uskrzydlonej samicy. Wszystkie samice rodzą się jako robotnice i tylko jedna w kolonii, skojarzona zwykle z jednym samcem, staje się samicą rozrodczą. A do królowej jest bardzo mało podobna:

Nie ma skrzydeł i nigdy ich nie miała, dlatego nie ma lotu godowego: kopuluje u drzwi domu.

Nie jest większa: zachowuje ciało robotnicy i mierzy tyle samo co jej towarzyszki. W 26 koloniach D. ceylonense była jedyną samicą z rozwiniętymi jajnikami i zapłodnioną, ale wielkość jej nie zdradzała.

Nie jest do tego przeznaczona od urodzenia: zdobywa tę pozycję jako dorosła, dzięki temu, jak układają się jej relacje z innymi w gnieździe, a nie dlatego, że była inaczej wychowywana. Zmienia się natomiast potem jej „zapach” (węglowodory kutykuli, które mrówki odczytują czułkami) i aktywność kilku genów, w większości związanych z odżywianiem, która zmienia się niemal natychmiast po zajęciu pozycji dominującej.

Najłatwiej rozpoznać ją po tułowiu: gamergate jako jedyna zachowuje gemmae, dwie małe struktury, które pozostałym robotnicom odgryza się zaraz po narodzinach.

Kim jest PURPLE? Gatunek opisany w 2016 roku

„PURPLE” to nazwa handlowa tej Diacamma o purpurowych refleksach. Jej nazwa naukowa to Diacamma excellens Zettel, Pal i Laciny, 2016, a epitet excellens znaczy po łacinie „wybitna” lub „doskonała”; autorzy wybrali go, jak sami piszą, ze względu na jej błyszczące ubarwienie. Opisali ją entomolodzy Herbert Zettel, Anna Pal i Alice Laciny w drugiej części swojej rewizji rodzaju, na podstawie holotypu i 17 paratypów, wszystkich będących robotnicami, zebranych w Almerii, na wyspie Biliran (Wschodnie Visayas). Według autorów należy do grupy D. rugosum w ścisłym sensie i łączy cechy D. viridipurpureum (gatunku naszych BLUE i GREEN) oraz D. generali. Linia Antomas pochodzi z Filipin.

I na tym kończy się to, co opublikowano: oryginalny opis podaje jej wymiary i kolor, ale nie ma badań o jej biologii, siedlisku ani koloniach, a na razie znana jest tylko z miejsca typowego. To, co piszemy o jej zachowaniu, pochodzi z wiedzy o rodzaju i z naszych własnych kolonii.

Filipiny to jedno z wielkich centrów różnorodności tego rodzaju. Tylko w latach 2015-2016 opisano tam ponad tuzin nowych gatunków i podgatunków Diacamma, a rodzaj liczy już około 44 ważne gatunki (Bolton, 2024), rozmieszczone od Indii po północną Australię. W Antomas mamy trzy filipińskie Diacamma, każdą w innym kolorze: BLUE (D. viridipurpureum quezonicum), GREEN (D. viridipurpureum viridipurpureum) i tę PURPLE. A jeśli wolisz klasyczną Diacamma, bez metalicznych refleksów, jest Diacamma rugosum, gatunek typowy rodzaju.

Purpura, która zależy od światła

Metaliczne Diacamma znane są od stu lat: Wheeler i Chapman pisali już w 1922 roku o robotnicach „czarnych lub brązowych, rzadziej pięknie metalicznie niebieskich lub zielonych”. W rewizjach gatunków filipińskich rodzaj i intensywność połysku tułowia służą jako cecha do rozróżniania gatunków.

Skąd ten kolor? U Diacamma tego nie badano, ale u większości owadów metaliczne odcienie to barwy strukturalne: kutykula ma mikroskopijne warstwy, które odbijają tylko niektóre długości fal, tak jak bańka mydlana albo skrzydło motyla, bez potrzeby pigmentu. To wyjaśnia, dlaczego purpura PURPLE wydaje się przygaszona w półmroku, a rozpala się w dobrym świetle, i dlaczego zmienia odcień zależnie od kąta. Wykorzystujemy to niżej, w części „Jak ją wyeksponować”.

Skrzydła przerobione na narząd kontroli

Robotnice Diacamma wychodzą z kokonu z dwoma maleńkimi wyrostkami na tułowiu, gemmae. Ich historia jest ciekawa: u larwy są zawiązki skrzydeł, które prawie znikają w wyniku programowanej śmierci komórek, a to niewiele, co pozostaje, tworzy w końcu gemmę. Każda gemma jest pokryta włoskami czuciowymi i ma własny gruczoł. Z resztek skrzydeł stają się elementem, który decyduje, kto może się rozmnażać.

Ugryzienie gamergate

Gamergate pilnuje każdych narodzin. Gdy robotnica wychodzi z kokonu, jeszcze jasna i miękka (tak zwana callow), gamergate podchodzi i odgryza jej gemmae. Ta robotnica już nigdy nie wykona wezwania godowego ani nie odbędzie kopulacji: dalej pracuje dla kolonii, ale nie będzie mogła stać się samicą rozrodczą. Zmiana jest trwała, prawdopodobnie dlatego, że po utracie gemmy zanikają połączenia między jej włoskami czuciowymi a ośrodkowym układem nerwowym.

Częsty błąd w internecie to twierdzenie, że okalecza je „w stadium poczwarki”. Tak nie jest: okalecza się dorosłe, świeżo wyszłe z kokonu. Callow ze swojej strony nie stawiają oporu ugruntowanej gamergate, choć są agresywne wobec innych nieokaleczonych callow, swoich potencjalnych rywalek.

Kto niesie sygnał?

Spokrewniony gatunek z południa Indii, znany jako „nilgiri”, rozwiązał tę zagadkę. Tam gamergate nie okalecza: utrzymuje monopol wyłącznie dzięki dominacji. Badacze umieszczali kokony D. ceylonense w koloniach „nilgiri” i odwrotnie. Robotnice „nilgiri” nie zostały okaleczone, choć dorastały wśród D. ceylonense, a robotnice D. ceylonense tak, nawet w kolonii, w której nikt nie okalecza.

Sygnał pochodzi więc od samej świeżo narodzonej, najpewniej z jej gemmae, a nie ze środowiska kolonii.

Sukcesja na tronie

Żywa gamergate nie ma rywalek: wszystkie robotnice, które się wylęgają, tracą gemmae, zanim mogą rywalizować. Dopiero gdy umiera, okaleczanie ustaje, a callow, która zachowa gemmae, zwykle pierwsza, która się wylęgnie, odbywa kopulację i ją zastępuje. Dzięki temu kolonia może przeżyć swoją samicę rozrodczą.

Warunek jest taki, że nowa gamergate musi znaleźć samca, a w naturze samce pochodzą z innych kolonii. W domu też jest to możliwe, jeśli dostarczy się samca z innej kolonii; wyjaśniamy to w części „Jeśli gamergate umrze”.

Wesele, które trwa dwa dni

Kilka dni po narodzinach nienaruszona robotnica wychodzi do wejścia gniazda i wykonuje wezwanie godowe, uwalniając feromony z gruczołu metatibialnego tylnych nóg, by przywabić uskrzydlone samce z innych kolonii. Kopulacja może trwać nawet dwa dni; po jej zakończeniu gamergate i jej towarzyszki zabijają samca i usuwają go. Nasienie tego jednego samca wystarcza gamergate na całe życie.

Siostry, które się pilnują

Okaleczone robotnice zachowują jajniki i mogą składać niezapłodnione jaja, z których wylęgają się samce. Przy obecnej gamergate robią to rzadko; w koloniach, które ją straciły, często. U Diacamma z Japonii gamergate i pozostałe robotnice sprawują podwójny nadzór nad tymi, które próbują składać jaja.

Ten nadzór nie zawsze jest taki sam. W badaniu z 2018 roku samce produkowały tylko kolonie liczące około stu robotnic lub więcej (47 z 56 samców pochodziło z kolonii liczących ponad 100, a żaden z kolonii poniżej 50), a w laboratorium 58% samców było synami robotnic, a nie gamergate. Im większa kolonia, tym bardziej kontrola słabnie.

Kolonie, które rozmnażają się przez podział

Bez uskrzydlonych samic nie może być lotów godowych ani królowych zakładających kolonie. Kolonie Diacamma mnożą się przez rozszczepienie: grupa robotnic oddziela się z nową gamergate i osiedla się w innym miejscu. Nie opublikowano, ile robotnic odchodzi przy każdym podziale. W laboratorium widziano podziały, a także połączenia kolonii, a u D. indicum zbadano, co się dzieje, gdy dwie części podzielonej kolonii znów się spotykają.

Podróże parami

Zamiast znaczyć drogi feromonami, Diacamma rekrutują metodą tandem running: robotnica, która zna cel, prowadzi inną, a ta podąża za nią, nie tracąc kontaktu czułkami. Gdy kolonia D. indicum się przeprowadza, prawie wszystkie samice podróżują w ten sposób, łącznie z gamergate, a samce i czerw są przenoszone w żuwaczkach. Co więcej, często naśladowczyni niesie larwę lub poczwarkę, podążając za przewodniczką: jeden dorosły osobnik i jeden element czerwiu na kurs.

Skróty bez mapy

Przewodniczki nie powtarzają trasy na ślepo. W doświadczeniach z D. indicum, gdy w trakcie przeprowadzki przestawiono gniazdo docelowe, większość skorygowała kurs ze średnim błędem wynoszącym zaledwie 1,65% (262 przewodniczki); gdy usunięto główną przewodniczkę, zastąpiły ją inne, nie tracąc tempa; a mając do wyboru kilka dróg, znacznie częściej wybierały najkrótszą. Wszystko to bez śladów chemicznych, za którymi mogłyby podążać.

Samotne łowczynie o stałym kursie

Diacamma polują za dnia, a każda robotnica na własną rękę. U D. ceylonense w każdej chwili poza gniazdem przebywa około 24% robotnic, a ten odsetek jest tak stały, że pozwala oszacować wielkość kolonii bez jej wykopywania. Każda żeruje tylko przez jeden etap życia, przez 9-23 dni, i prawie zawsze w tym samym kierunku; razem pokrywają całe otoczenie. Termity są ich główną zdobyczą w naturze: robotnica lokalizuje ofiarę, czai się, żądli ją aż do sparaliżowania i zanosi do gniazda. I ciekawy zwyczaj opisywany w tym rodzaju: według Marka Moffetta (1985) niektóre Diacamma otaczają wejście do gniazda piórami i martwymi mrówkami, być może po to, by zbierać rosę; to niepotwierdzona hipoteza.

Rozmiar i morfologia

Jak wszystkie Diacamma, PURPLE ma robotnice monomorficzne: wszystkie o tym samym kształcie i prawie tej samej wielkości, łącznie z gamergate. Cechy, które opisujemy poniżej, pochodzą z oryginalnego opisu (Zettel, Pal i Laciny, 2016):

Ubarwienie. Tułów czarny z silnym metalicznym połyskiem niebieskim lub purpurowym: błękit dominuje bardziej od góry, a purpura bardziej po bokach, a zasięg każdego koloru różni się u poszczególnych okazów. Czułki i nogi czarne, a koniec gastra jasnobrązowy. W dobrym świetle połysk bardzo się nasila (obserwacja Antomas), a zdaniem Antomas to najbardziej efektowna z naszych trzech kolorowych Diacamma.

Ubarwienie, które zmienia się zależnie od kolonii. Z doświadczenia Antomas kolor PURPLE dość mocno różni się od kolonii do kolonii, a czasem dzieli odcienie z GREEN. Są kolonie z purpurową głową, zielonym tułowiem i zielono-czarnym gastrem, i inne odwrotnie: z głową, lub jej końcami, w kolorze zielonym, a resztą ciała purpurową. Zgadza się to z tym, co opublikowano: sam opis D. excellens zaznacza, że rozkład kolorów zmienia się między okazami, a gatunek GREEN, D. viridipurpureum, opisuje się z wielobarwnym połyskiem, w którym mieszają się zielenie i purpury. Autorzy zaznaczają nawet, że PURPLE łączy cechy tego gatunku, choć nie dowodzi to bezpośredniego pokrewieństwa; jasne jest natomiast, że te metaliczne kolory są bardzo zmienne.

Rzeźba. Bardzo wyraźne zmarszczki od policzków po pierwszy segment gastra: podłużne prążki w tylnej części głowy, koncentryczne i eliptyczne zmarszczki na przedpleczu, ukośne prążki na bokach tułowia i półkoliste na pierwszym segmencie gastra; reszta gastra drobno punktowana i błyszcząca. Liczne krótkie, sterczące włoski.

Petiolus. Masywny, z dwoma średniej wielkości kolcami, lekko rozbieżnymi i bardziej od siebie oddalonymi niż u gatunków pokrewnych: to jedna z cech, które ją wyróżniają.

Głowa. Nieco wydłużona i bardzo wypukła za stosunkowo małymi oczami; żuwaczki drobno prążkowane.

Gemmae. Mają je wszystkie robotnice po narodzinach; zachowuje je tylko gamergate.

Żądło. Funkcjonalne, długie i zakrzywione ku górze.

Przybliżone wymiary

  • Robotnice i gamergate z kolonii Antomas: 11-13 mm; około 2 mm mniej niż BLUE (13-15 mm)
  • Dane opublikowane (holotyp i 17 paratypów): 12,2-13,5 mm długości całkowitej
  • Gamergate: tyle samo co robotnice (robotnice monomorficzne)
  • Rodzaj Diacamma, robotnice: zwykle 8-16 mm, zależnie od gatunku

Hodowla w niewoli

Poziom trudności: 3/5 – Zaawansowany

To nie jest delikatna mrówka, ale wymaga uwagi na trzech frontach: gniazda o bardzo wysokiej i stałej wilgotności, które nie może się zalać ani pokryć pleśnią; diety, w której rządzi żywa zdobycz; i ostrożności przy pracach w formikarium, bo kolonia zależy od jednej gamergate. Wśród hodowców Diacamma są różne opinie, a konsensus umieszcza je na poziomie średnim.

Czy warto? Bez wątpienia. Masz jednocześnie jedną z najpiękniejszych mrówek, jakie można hodować, i jedną z najbardziej zaciekłych łowczyń: szybkie robotnice, które lokalizują zdobycz wzrokiem, ścigają ją i atakują z niepohamowaną agresją. A w gnieździe system społeczny bez królowej, który można obserwować na żywo.

Zalecane parametry

  • Temperatura: 24-28 °C, z gradientem: jedna strefa w okolicach 28 °C i druga, chłodniejsza, w okolicach 24 °C. To zakres stosowany przez większość hodowców tego rodzaju.
  • Wilgotność gniazda: bardzo wysoka, 60-80%; w Antomas zwykle utrzymujemy ją na poziomie około 70%.
  • Arena: nieco suchsza niż gniazdo, z wodą zawsze dostępną.
  • Zimowanie: nie zimuje. Aktywna przez cały rok w 24-28 °C; unikaj gwałtownych zmian.
  • Światło: gniazdo ciemne lub zakryte; arena dobrze oświetlona (zob. „Jak ją wyeksponować”).

Zostaw jedną część gniazda bardziej wilgotną, na jaja i larwy, a drugą nieco mniej. Dodawaj wodę po trochu i często: nadmiar sprowadza pleśń i roztocza.

Zalecane formikaria

Jako formikarium w Antomas polecamy serię Qbik Wild od Anthouse w formacie Duo, najlepiej pasującym do wielkości naszych kolonii. Naszym ulubionym jest Qbik Wild Duo P 2C Hybrid, który łączy zbiornik ewaporacyjny pod siatką techniczną i boczną probówkę-poidełko. Wersje ewaporacyjna (woda nie dotyka komór i tworzy się naturalny gradient) i standardowa (uzupełniana probówka z wodą) też sprawdzają się bardzo dobrze.

Powiększaj formikarium dopiero wtedy, gdy kolonia zajmie prawie całe gniazdo; puste komory mają tendencję do wysychania lub pleśnienia.

Jak ją wyeksponować

Purpurowy połysk PURPLE naprawdę widać, gdy robotnice wychodzą polować w dobrym świetle, więc warto zadbać o arenę. Z doświadczenia Antomas najlepiej prezentuje się w terrarium z ciemnym podłożem i dobrym oświetleniem: na tle ciemnej ziemi, włókna kokosowego lub czarnego piasku purpurowy refleks wyróżnia się dużo bardziej niż na jasnym piasku. Lampa lub taśma LED nad strefą łowiecką (nigdy nad gniazdem) robi resztę, a przy okazji pobudza te dzienne łowczynie. I przyjrzyj się dobrze swoim robotnicom: ponieważ ubarwienie dość mocno zmienia się zależnie od kolonii, Twoja może mieć mieszanki purpury i zieleni, których nie zobaczysz w innej.

Jeśli chcesz zestaw wystawowy, terraria GAIA od Anthouse to dobry wybór jako arena, połączone z Duo Hybrid, które nadal jest gniazdem.

Utrzymuj wilgotność terrarium lekkim zraszaniem i zawsze zostawiaj suchszą strefę; i pamiętaj o pokrywie (zob. „Ucieczki i bariery”).

Przyjazd kolonii i pierwsze tygodnie

Sprzedajemy kolonie z gamergate, w takiej wielkości, jaka jest akurat dostępna. Sama gamergate nie wystarczy: Diacamma nie zakładają kolonii z pojedynczej samicy, lecz przez rozszczepienie, i potrzebują robotnic.

Po otrzymaniu zostaw ją w spokojnym, ciemnym miejscu, w stabilnej temperaturze, i usuń robotnice, które zginęły podczas wysyłki. Przez pierwsze tygodnie unikaj uderzeń, bezpośredniego światła nad gniazdem i niepotrzebnego otwierania: to najczęściej hamuje wychowywanie czerwiu. Przy przenoszeniu do innego formikarium w Antomas prawie zawsze robimy to przez wysypanie: wysypujemy kolonię do nowego formikarium i często zmuszamy mrówki do wejścia. To metoda, która sprawdza się u nas najlepiej.

Gamergate rozpoznasz po tym, że zachowuje gemmae; pozostałe mają tylko blizny. Z doświadczenia Antomas jest jednak bardzo płochliwa i zwinna i nigdy nie wychodzi żerować, więc nie zobaczysz jej na polowaniu.

Jeśli gamergate umrze

Da się temu zaradzić. Po śmierci gamergate okaleczanie ustaje, a robotnice, które wylęgną się później, zachowują gemmae; każda z nich może przejąć pałeczkę, jeśli odbędzie kopulację. Brakuje tylko samca, a musi on pochodzić z innej kolonii, tak jak w naturze.

W Antomas widzieliśmy, że to działa: klienci, którzy stracili gamergate, poprosili nas o samce, i udało im się sprawić, że nienaruszona robotnica odbyła kopulację i stała się nową gamergate. Jeśli Ci się to przydarzy, napisz do nas. W międzyczasie dbaj o kolonię jak zwykle, a przede wszystkim zawsze pracuj spokojnie, żeby nie stracić gamergate.

Karmienie

Urozmaicona dieta: białko, przede wszystkim żywe, i węglowodany.

Białko. Przyjmują martwą zdobycz, ale w Antomas polecamy prawie zawsze żywą: oglądanie, jak polują, to najlepsze, co ma ten gatunek. Są przesadnie agresywne wobec innych stawonogów i bezkręgowców, a widok purpurowego błysku rzucającego się na świerszcza to prawdziwy spektakl. Podawaj świerszcze, karaczany hodowlane, muchy, mączniki i inne bezpieczne owady hodowlane w rozmiarze, z którym sobie poradzą, i zmieniaj owada co tydzień. W Antomas podajemy im białko 3-5 razy w tygodniu, zależnie od liczby larw.

Niech im go nie brakuje: według hodowców brak białka może sprawić, że zjedzą własny czerw. Usuwaj resztki w ciągu 24 h, bo przy tej wilgotności od razu pleśnieją.

Węglowodany. Bardzo lubią słodkie płyny: podawaj je co 3-4 dni albo zostaw poidełko ad libitum. Jako podstawę nektar Blue Sugar od Anthouse, 4-5 razy w tygodniu, jeśli używasz poidełka; a dla urozmaicenia 1-2 razy w tygodniu inny słodki płyn. W Antomas używamy mleka bez laktozy z miodem, które dostarcza też trochę płynnego białka (mleko zawsze bez laktozy).

Czysta woda zawsze dostępna.

Mrówki Diacamma (Anthouse)

Tak polują Diacamma, z gamergate na widoku (Anthouse).

Zachowanie w niewoli

Bardzo aktywna poza gniazdem, zwłaszcza w cieple i w dobrym świetle: robotnice patrolują samotnie i rzucają się na każdą zdobycz. Wobec innych stawonogów i mrówek z innych kolonii są niezwykle agresywne, więc żadnych wspólnych zestawów; wobec ludzi natomiast nie są szczególnie agresywne. Gdy kolonia przeprowadzi się z własnej inicjatywy, zobaczysz pary w tandem running.

Jeśli tłoczą się w najcieplejszym miejscu i czerwiu jest mało, zwykle brakuje ciepła lub wilgoci; jeśli przestają wychowywać czerw po pracach w formikarium, zostaw je w spokoju na kilka dni.

Ucieczki i bariery

Nie są szczególnie skłonne do ucieczek: zwykle wystarczy dobrze dopasowana i wentylowana pokrywa oraz duża arena. Jako wzmocnienie sprawdzą się olej, wazelina lub „talcol” (talk w proszku z alkoholem; gdy alkohol odparuje, zostaje pas talku).

Fluon (PTFE) traci skuteczność przy wysokiej wilgotności i może zawieść, zanim to zauważysz; jeśli go używasz, to zawsze z pokrywą. Sprawdzaj korki i złącza.

Obsługa i bezpieczeństwo

Mają funkcjonalne żądło, ale z doświadczenia Antomas z dużym trudem przebijają skórę i nie żądlą od razu; wobec ludzi nie są szczególnie agresywne. Jak przy każdym żądle, osoba uczulona mogłaby zareagować: przenoś je pędzelkiem lub miękką pęsetą, spokojnie, żeby nie stracić gamergate. To gatunek egzotyczny: nigdy nie wypuszczaj go na wolność.

Czego nie robić

  • Wychodzić poza zakres temperatury lub wilgotności albo zmieniać je gwałtownie.
  • Zalewać gniazdo.
  • Zostawiać resztki pokarmu dłużej niż 24 h.
  • Żałować białka albo podawać ciągle tego samego owada.
  • Powiększać formikarium, zanim kolonia będzie tego potrzebować.
  • Często otwierać lub oświetlać gniazdo albo narażać je na wibracje.
  • Zostawiać w gnieździe robotnice, które zginęły podczas wysyłki.
  • Oświetlać gniazdo, żeby pokazać kolor: światło tylko na arenie.
  • Pracować w pośpiechu i stracić gamergate.
  • Łączyć kolonie: to niemożliwe, są wobec siebie dość agresywne. Ani trzymać jej z innymi gatunkami.
  • Polegać wyłącznie na Fluonie przy wysokiej wilgotności i bez pokrywy.

Źródła naukowe

Ten poradnik powstał na podstawie opisu gatunku, literatury naukowej o biologii rodzaju Diacamma oraz doświadczenia Antomas i europejskich hodowców. Główne źródła:

  1. Zettel, H., Pal, A. & Laciny, A. (2016). Taxonomic notes on the ant genus Diacamma (Hymenoptera: Formicidae), part 2. Zeitschrift der Arbeitsgemeinschaft Österreichischer Entomologen 68: 129–168. antcat.org
  2. Laciny, A., Pal, A. & Zettel, H. (2015). Taxonomic notes on the ant genus Diacamma (Hymenoptera: Formicidae), part 1. Zeitschrift der Arbeitsgemeinschaft Österreichischer Entomologen 67: 83–136. zobodat.at
  3. Baidwan et al. (2024). Description of Diacamma rugosum jerdoni (Insecta: Hymenoptera) male along with two new additions to the myrmecofaunal diversity of Kerala, India. Halteres 14: 20–30. doi:10.5281/zenodo.14439664
  4. Peeters, C. & Higashi, S. (1989). Reproductive dominance controlled by mutilation in the queenless ant Diacamma australe. Naturwissenschaften 76: 177–180. doi:10.1007/BF00366404
  5. Gotoh, A., Billen, J., Hashim, R. & Ito, F. (2005). Apoptotic wing degeneration and formation of an altruism-regulating glandular appendage (gemma) in the ponerine ant Diacamma sp. from Japan. Development Genes and Evolution. doi:10.1007/s00427-004-0456-7
  6. Ramaswamy, K. et al. (2004). Social mutilation in the ponerine ant Diacamma: cues originate in the victims. Insectes Sociaux 51: 410–413. doi:10.1007/s00040-004-0765-x
  7. Cournault, L. & Peeters, C. (2012). Aggression regulates monogyny in non-mutilating Diacamma ants. Insectes Sociaux 59: 533–539. doi:10.1007/s00040-012-0251-9
  8. Okada, Y. et al. (2017). Social dominance alters nutrition-related gene expression immediately: transcriptomic evidence from a monomorphic queenless ant. Molecular Ecology. doi:10.1111/mec.13989
  9. Peeters, C. & Tsuji, K. (1993). Reproductive conflict among ant workers in Diacamma sp. from Japan: dominance and oviposition in the absence of the gamergate. Insectes Sociaux 40: 119–136. doi:10.1007/BF01240701
  10. Shimoji, H. et al. (2018). Social enforcement depending on the stage of colony growth in an ant. Proceedings of the Royal Society B 285: 20172548. doi:10.1098/rspb.2017.2548
  11. Cuvillier-Hot, V., Cobb, M., Malosse, C. & Peeters, C. (2001). Sex, age and ovarian activity affect cuticular hydrocarbons in Diacamma ceylonense, a queenless ant. Journal of Insect Physiology 47: 485–493. doi:10.1016/S0022-1910(00)00137-2
  12. Kaur, R. et al. (2014). Coupled adult-brood transport augments relocation in the Indian queenless ant Diacamma indicum. Insectes Sociaux. doi:10.1007/s00040-014-0338-6
  13. Vigneron, J.P. et al. (2006). Spectral filtering of visible light by the cuticle of metallic woodboring beetles and microfabrication of a matching bioinspired material. Physical Review E 73: 041905. doi:10.1103/PhysRevE.73.041905
Poziom trudności
Średnio zaawansowany
1 Opinie

Tutto fantastico come sempre
Come ormai avrete capito compro formiche da Tomas da tantissimo tempo..e il mio venditore preferito, e mi affido sempre a lui quando devo spedire formiche a qualche amico o parente.Tomas io numero uno delle formiche🫶🏽
By Michele Migliore on 2026-11-19
Komentarze (0)
Na razie nie dodano żadnej recenzji.

16 innych produktów w tej samej kategorii: