Camponotus baldaccii: królowa i robotnice – prawdziwe zdjęcie Antomas
Camponotus baldaccii: królowa i robotnice – prawdziwe zdjęcie Antomas

Camponotus baldaccii

Ostatnie sztuki w magazynie
65,55 €
Brutto
Kolonia

 

BIOLOGIA

Camponotus baldaccii to ciepłolubna mrówka z rodzaju Camponotus, z podrodzaju Tanaemyrmex, występująca we wschodniej części basenu Morza Śródziemnego i w sąsiednich regionach zachodniej Azji. Jest szczególnie dobrze udokumentowana w Grecji, w tym na Krecie i licznych wyspach Morza Egejskiego i Dodekanezu, a także w Turcji, Izraelu i Arabii Saudyjskiej. Jej miejscem typowym jest właśnie Kreta.

To gatunek silnie związany ze środowiskami otwartymi, ciepłymi i nasłonecznionymi. Spotyka się go na murawach z zaroślami, kamienistych zboczach z rzadką roślinnością, w niskich formacjach śródziemnomorskich, sezonowych korytach rzek, wapiennych wąwozach i na poboczach dróg, ale występuje też w gajach oliwnych, lasach sosnowych i jasnych lasach. Większość stwierdzeń pochodzi z niskich i średnich wysokości, zwłaszcza poniżej 500 metrów, choć na Krecie wyjątkowo znaleziono go nawet na wysokości około 1800 metrów.

W Turcji gniazda znajdowano pod kamieniami, w glebie u stóp drzew, a nawet w murach ogrodowych; gatunek zbierano także w gajach oliwnych i lasach sosny kalabryjskiej (Pinus brutia). Nie jest to więc mrówka ściśle związana z drewnem: nagrzana gleba osłonięta kamieniem wydaje się jednym z jej najczęstszych schronień.

Szczególnie ciekawy szczegół ekologiczny można zaobserwować w śródziemnomorskich wioskach i miejscowościach turystycznych. Robotnice widywano wspinające się na figowce (Ficus carica), by korzystać ze spadzi mszyc i czerwców. Dobrze to opisuje jej strategię pokarmową: znaczna część energii dorosłych osobników pochodzi ze słodkich płynów wytwarzanych przez rośliny lub pluskwiaki, a owady dostarczają białka potrzebnego do rozwoju larw.

Jest to mrówka polimorficzna, z minorami, robotnicami pośrednimi i majorami. Przejście między rozmiarami jest stopniowe i nie istnieje całkowicie odrębna kasta żołnierzy. W miarę dojrzewania kolonii zaczynają pojawiać się majory ze znacznie szerszą i bardziej umięśnioną głową.

Żerowanie jest oportunistyczne. Robotnice przeczesują ziemię i roślinność w poszukiwaniu nektaru, spadzi i drobnych stawonogów. W hodowli bardzo dobrze przyjmuje muchy, świerszcze, karaczany, ćmy i inne typowe owady, a rozwinięte kolonie wykazują dość stałą aktywność na zewnątrz, gdy mają ciepło.

Struktura społeczna C. baldaccii nie została zbadana na tyle szczegółowo, by uznać za wiarygodne niektóre liczby krążące w opisach sklepowych. W hodowli zalecamy traktować ją jako gatunek monoginiczny i nie łączyć królowych pochodzących z różnych zakładanych kolonii.

Zakładanie kolonii prowadzi się jako klaustralne, tak jak u wielu dużych Camponotus: królowa może wychować pierwsze nanitki z własnych rezerw i nie potrzebuje stałego karmienia, dopóki jest w dobrej kondycji.

Loty godowe

Dostępnych danych o lotach jest mniej niż w przypadku innych gatunków śródziemnomorskich.

Badanie fenologiczne zbierające obserwacje z Turcji odnotowało dwa zdarzenia dotyczące C. baldaccii z medianą daty około 174. dnia roku, czyli mniej więcej pod koniec czerwca. Ponadto w Turcji zbierano samce w sierpniu.

Ostrożnie przyjęlibyśmy okno mniej więcej od końca czerwca do sierpnia, przy czym może się ono sporo różnić w zależności od miejsca, wysokości i warunków pogodowych.

Lotów należy się spodziewać w ciepłym sezonie, gdy noce i gleba utrzymują już wysokie temperatury.

WIELKOŚĆ I MORFOLOGIA

Jednym z głównych atutów Camponotus baldaccii jest to, że ubarwienie wyraźnie zmienia się w zależności od wielkości robotnicy.

Minory są bardzo jasne. Głowa, mezosoma, petiolus, czułki i odnóża mogą być żółte, bursztynowożółte lub lekko czerwonawożółte. Gaster jest wyraźnie dwubarwny: przednia część jest żółta lub złota, a tylne tergity stopniowo przechodzą w ciemnobrązowe lub czarne.

U robotnic pośrednich zmiana staje się widoczna. Wraz ze wzrostem rozmiaru głowa przechodzi od żółtawej do rdzawożółtej, czerwonobrązowej lub brązowej, a mezosoma nabiera cieplejszych i ciemniejszych odcieni.

Majory są znacznie bardziej kontrastowe. Głowa jest szeroka i może być czerwonobrązowa, ciemnobrązowa lub prawie czarna, a przy tym zachowują one żółte lub czerwonawe partie na mezosomie i gaster z charakterystycznym połączeniem żółtego przodu i czarnego tyłu.

To prawie tak, jakby kolonia zmieniała kolor w miarę wzrostu: pierwsze robotnice mogą wyglądać jak małe, całkowicie złote mrówki, a największe osobniki stopniowo nabierają ciemniejszych barw.

Powierzchnia ciała u minorów i robotnic pośrednich jest dość gładka i błyszcząca. U majorów, zwłaszcza na głowie i w górnej części mezosomy, mikrorzeźba staje się wyraźniejsza i może dawać nieco bardziej matowe wykończenie.

Głowa minorów jest wyjątkowo wydłużona, co jest typową cechą wyglądu tego gatunku w obrębie Tanaemyrmex. U większych osobników stopniowo się poszerza, by pomieścić znacznie silniej rozwinięte mięśnie żuwaczek.

Wymiary

Opublikowane wymiary robotnic określają długość ciała mniej więcej na:

  • Robotnice: 8,7-12,5 mm
  • Majory: w górnej części tego zakresu, czasem nieco większe w zależności od linii
  • Królowa: około 14-16 mm jako typowy punkt odniesienia w hodowli

Wymiary robotnic są udokumentowane taksonomicznie. O królowych opublikowano mniej informacji w postaci całkowitej długości ciała, dlatego zakres 14-16 mm należy traktować jako praktyczny punkt odniesienia, a nie cechę diagnostyczną.

Królowa zachowuje charakterystyczną gamę odcieni żółtych, bursztynowych i kasztanowych, ale ma znacznie masywniejszą mezosomę ze względu na pierwotne mięśnie skrzydłowe i wyraźnie bardziej rozwinięty gaster.

Jako przedstawicielka Formicinae nie ma żądła. Może się bronić, gryząc i wystrzykując kwas mrówkowy przez acidoporus.

HODOWLA

Poziom trudności: 2/5 – Początkujący

Camponotus baldaccii to gatunek odpowiedni dla początkujących, którzy chcą hodować Camponotus o sporych rozmiarach i efektownym ubarwieniu.

Nie potrzebuje wysokiej wilgotności, dość dobrze znosi wysokie temperatury, chętnie przyjmuje zwykły pokarm, a zakładanie kolonii można prowadzić w bardzo prosty sposób.

Najważniejsze, o czym warto pamiętać, to jej śródziemnomorska sezonowość. Nie jest to gatunek tropikalny, który powinien przez cały rok przebywać w 28 °C.

Zalecane parametry

  • Temperatura w okresie aktywności: 23-28 °C
  • Lokalny ciepły punkt: 27-30 °C
  • Wilgotność gniazda: umiarkowana, około 50-70%
  • Strefa poczwarek: nieco bardziej sucha
  • Arena: przeważnie sucha
  • Typ gniazda: PLA/akryl lub systemy naturalistyczne
  • Galerie: średnie

Jej ekologia bardzo pomaga zrozumieć te parametry. Wiele kolonii w naturze żyje pod kamieniami na suchych, nasłonecznionych terenach śródziemnomorskich, ale nie oznacza to, że wnętrze gniazda jest całkowicie wysuszone.

Należy utrzymywać gradient wilgotności, ze strefą nawilżoną dla jaj i larw oraz bardziej suchymi komorami dla poczwarek i dorosłych robotnic.

Dobrze znosi ciepło i potrafi się bardzo ożywić, gdy ma do dyspozycji punkt w okolicach 28 °C, ale nie trzeba ogrzewać całego formikarium.

Zakładanie kolonii i polecane formikaria

Królowa może bez problemu zacząć w probówce z zapasem wody.

Gdy pojawią się pierwsze robotnice, jeśli chcesz przejść do bardziej stabilnego zestawu, świetnie sprawdzą się systemy Qbik Wild lub Qbik Alpha od Anthouse.

Dla małej kolonii szczególnie polecamy Qbik One ze średnimi galeriami.

Qbik One ze średnimi galeriami

Średnie galerie dają wystarczająco dużo miejsca królowej i przyszłym majorom, nie zapewniając przesadnej przestrzeni kolonii, która ma jeszcze niewiele robotnic.

Szczególnie dobrze sprawdza się też Qbik Wild One P 1C, jeśli zależy Ci na bardziej naturalnym wyglądzie. Jej ekologia — gniazda w glebie pod kamieniami i u stóp drzew — sprawia, że niewielka ilość podłoża i naturalnych elementów idealnie pasuje do tego gatunku.

W miarę wzrostu populacji można dokładać nowe moduły Alpha lub Wild bez konieczności całkowitej przeprowadzki.

Nie musi koniecznie mieć drewna ani korka tylko dlatego, że należy do rodzaju Camponotus. Dostępne informacje z natury wskazują raczej na gniazdowanie w ziemi niż na ścisłą zależność od martwego drewna.

Karmienie

Węglowodany powinny być głównym źródłem energii robotnic:

  • nektar dla mrówek;
  • woda z cukrem;
  • rozcieńczony miód;
  • zbilansowane syropy;
  • od czasu do czasu małe kawałki dojrzałych owoców.

Jej naturalny związek z figowcami, mszycami i czerwcami wytwarzającymi spadź jasno pokazuje, że płynne cukry stanowią ważną część jej ekologii.

Zawsze musi być dostępne osobne źródło czystej wody.

Jako źródło białka można stosować:

  • muchy;
  • świerszcze;
  • karaczany z hodowli;
  • ćmy;
  • muszki owocowe;
  • pokrojone mączniki;
  • inne bezpieczne owady.

Małe kolonie powinny dostawać niewielkie porcje, najlepiej uśmiercone lub rozcięte ofiary.

Przy dużej liczbie larw zużycie białka bardzo rośnie. Natomiast gdy kolonia zbliża się do zimowania i ubywa aktywnego czerwiu, może niemal całkowicie stracić zainteresowanie owadami.

Zimowanie

C. baldaccii pochodzi w dużej mierze z regionów o klimacie śródziemnomorskim, dlatego zalecamy zapewnienie jej sezonowej przerwy.

Nie potrzebuje bardzo zimnego zimowania.

Miejsce typowe leży na Krecie, gdzie w reprezentatywnej miejscowości nadmorskiej, takiej jak Heraklion, średnie zimowe temperatury wynoszą około 12-14 °C. Na śródziemnomorskim wybrzeżu Turcji, gdzie gatunek stwierdzano wielokrotnie, Antalya ma średnie około 9,8 °C w styczniu i 10,8 °C w lutym.

Dlatego dla linii śródziemnomorskich z Grecji lub Turcji zalecamy mniej więcej:

10-15 °C przez 8-12 tygodni.

Kolonia pochodząca z bardziej południowych terenów, na przykład z bardzo ciepłych regionów Lewantu czy Arabii, może mieć łagodniejszą przerwę w temperaturze około 14-18 °C.

Schładzanie i powrót do normalnych warunków należy przeprowadzać stopniowo.

Podczas zimowania trzeba zapewnić wodę i stabilną wilgotność. Jeśli są aktywne robotnice, mogą nadal dostawać niewielkie ilości węglowodanów.

Białko mocno się ogranicza, gdy larwy przestają się rozwijać.

Zachowanie w hodowli

Minikolonie mogą być dość dyskretne, ale w miarę wzrostu populacji gatunek staje się znacznie lepiej widoczny na arenie.

Robotnice aktywnie eksplorują w poszukiwaniu cukrów i szybko reagują, gdy pojawiają się owady.

Dzięki polimorfizmowi dojrzała kolonia jest szczególnie atrakcyjna: małe żółte robotnice ogromnie kontrastują z majorami o ciemnych głowach.

Warto też umieścić na arenie gałązkę lub inny pionowy element. W naturze robotnice nie ograniczają się do ziemi i potrafią aktywnie wspinać się na figowce i inną roślinność w poszukiwaniu spadzi.

Dobrze wspinają się po szkle, plastiku i elementach dekoracyjnych, dlatego trzeba utrzymywać odpowiednią barierę przeciw ucieczkom.

Obsługa i bezpieczeństwo

Camponotus baldaccii nie ma żądła.

Majory mogą ugryźć, gdy zostaną przyciśnięte, a robotnice mogą bronić się kwasem mrówkowym, ale gatunek nie wymaga szczególnych środków poza zwykłymi dla dużej kolonii Camponotus.

Nie zalecamy brania ich bezpośrednio do rąk.

Zamknięta instalacja, sprawna bariera przeciw ucieczkom i normalna rutyna karmienia wystarczą, by hodować ją bezpiecznie.

Poziom trudności
Początkujący
Brak opinii
Komentarze (0)
Na razie nie dodano żadnej recenzji.

16 innych produktów w tej samej kategorii: