Polyrhachis hookeri: robotnica – prawdziwe zdjęcie Antomas
Polyrhachis hookeri: robotnica – prawdziwe zdjęcie Antomas

Polyrhachis hookeri

Obecnie brak na stanie
119,99 €
Brutto


 

Biologia

Polyrhachis hookeri to mała mrówka kolczasta pochodząca z Australii, występująca głównie we wschodniej i południowo-wschodniej części kontynentu. Znane są stanowiska w Nowej Południowej Walii, Queenslandzie i okolicach Canberry, w regionach od subtropikalnych po umiarkowane, z wyraźnie chłodnymi zimami.

Należy do podrodzaju Chariomyrma, obejmującego głównie gatunki naziemne lub podziemne. Choć długie nogi i świetna umiejętność wspinaczki pozwalają jej łatwo poruszać się po pniach, gałęziach i niskiej roślinności, nie należy jej uważać za mrówkę ściśle nadrzewną.

W naturze może zakładać kolonie w ziemi i wykorzystywać osłonięte miejsca pod kamieniami, korzeniami, opadłym drewnem lub w małych kryjówkach. Taki tryb życia dobrze pasuje do jej dyskretnego zachowania: robotnice eksplorują otoczenie, ale znaczna część życia kolonii toczy się w wąskich, osłoniętych schronieniach.

Jej dieta łączy słodkie zasoby z niewielkimi źródłami białka zwierzęcego. Dorosłe robotnice czerpią energię z nektarów, wydzielin roślinnych i spadzi wytwarzanej przez owady wysysające sok roślinny, a larwy dostają głównie owady upolowane lub znalezione martwe.

W hodowli chętnie przyjmuje muszki owocowe, małe świerszcze, młode karaczany i inne bezkręgowce odpowiedniej wielkości. Nie wyróżnia się skrajną agresją, ale potrafi szybko zareagować na małą ofiarę i zrekrutować kilka robotnic, by ją przytrzymać i przenieść.

Młode kolonie zwykle wykazują umiarkowaną aktywność na zewnątrz. Pierwsze robotnice wychodzą na krótko i ostrożnie, ale ruch rośnie wraz z populacją i pewnością siebie kolonii. Jej zachowanie jest szczególnie ciekawe w naturalistycznych zestawach, w których można obserwować, jak porusza się zarówno po ziemi, jak i po małych gałązkach.

Jednym z jej głównych atutów jest metaliczne ubarwienie. W zależności od oświetlenia ta sama robotnica może wydawać się szmaragdowozielona, niebieskawa, miedziana lub prawie czarna. Jej egzoszkielet wygląda jak metaliczny lakier samochodu: kolor zdaje się zmieniać wraz z kątem padania światła.

Naturalna struktura rozrodcza P. hookeri nie jest wystarczająco udokumentowana, by stwierdzić, że wszystkie jej populacje są ściśle monoginiczne lub poliginiczne. Dla bezpieczeństwa w hodowli należy trzymać jedną królową na kolonię i unikać dodawania królowych z innych odłowów lub kolonii.

W hodowli najbezpieczniej traktować ją jako gatunek półklaustralny, zapewniając od początku dostęp do małej areny.

Królowa powinna dostawać mikrokrople nektaru lub wody z cukrem oraz małe kawałki świeżo zabitych owadów. Pokarm należy kłaść bardzo blisko wejścia do gniazda, by skrócić czas, w którym musi pozostawać odsłonięta.

Larwy przepoczwarczają się w kokonach. Warto zapewnić drobny piasek, krótkie włókna roślinne lub cząstki podłoża, które mogą wykorzystać podczas przędzenia.

Maksymalna wielkość kolonii nie jest dokładnie znana. W hodowli ważniejsze jest zwykle kontrolowanie rzeczywistego zapełnienia formikarium niż przewidywanie konkretnej liczby – zestaw rozbudowuje się dopiero wtedy, gdy komory zaczynają być przepełnione.

Wielkość i morfologia

Polyrhachis hookeri to mały gatunek o smukłym ciele i wyraźnie „opancerzonym” wyglądzie.

Głowa i mesosoma mają intensywnie zielone, metaliczne ubarwienie. W zależności od dojrzałości osobnika, oświetlenia i kąta obserwacji mogą pojawiać się refleksy niebieskawe, złote, brązowe lub rudawe.

Nogi i żuwaczki mają zwykle odcienie brązowe lub rudawe, co tworzy bardzo atrakcyjny kontrast z zielonymi partiami ciała. Gaster jest ciemniejszy, zwykle czarny lub bardzo ciemnobrązowy, i może być pokryty delikatnym złotym lub srebrzystym owłosieniem.

Powierzchnia głowy i mesosomy nie jest całkiem gładka. Ma delikatną rzeźbę, która rozprasza światło i przyczynia się do charakterystycznego metalicznego wyglądu.

Mesosomę i petiolus chroni kilka kolców. Nie wstrzykują jadu ani nie działają jak żądło, ale utrudniają drapieżnikowi wygodne chwycenie mrówki. Działają jak mały pasywny pancerz, który czyni z niej ofiarę trudną do obezwładnienia.

Nie ma odrębnej kasty żołnierzy. Robotnice mają stosunkowo jednolite proporcje, choć może występować pewna różnica wielkości między pierwszymi osobnikami a pokoleniami wychowanymi przez bardziej rozwiniętą kolonię.

Nogi są długie i cienkie, co zapewnia dużą zwinność na ziemi, korze, gałęziach i powierzchniach pionowych. Jej żuwaczki nie są tak rozwinięte jak u Myrmecia, ale wystarczają do obróbki pokarmu, przenoszenia materiałów i obrony.

Jako przedstawicielka podrodziny Formicinae nie ma funkcjonalnego żądła. Zamiast niego ma na końcu gastra acidoporus, przez który może wydzielać kwas mrówkowy w celach obronnych.

Przybliżone wymiary

  • Robotnice: około 4-6 mm
  • Królowa: około 5-6 mm

Wymiary należy traktować orientacyjnie, zwłaszcza w przypadku królowych, ze względu na niedobór opublikowanych danych biometrycznych i możliwe różnice między populacjami.

HODOWLA W NIEWOLI

Poziom trudności Polyrhachis hookeri można uznać za średni. Niewielkie rozmiary i brak groźnego użądlenia ułatwiają obsługę, ale półklaustralne zakładanie kolonii, umiejętność wspinaczki i konieczność dostosowania sezonowego spoczynku do pochodzenia kolonii wymagają pewnego planowania.

Zalecane parametry

  • Temperatura w okresie wzrostu: 23-27 °C
  • Opcjonalny punkt grzewczy: 27-28 °C
  • Wilgotność gniazda: 50-70%
  • Arena: sucha lub lekko wilgotna
  • Rodzaj gniazda: małe komory z gipsu, gipsu modelarskiego, Ytongu lub systemy naturalistyczne
  • Zalecane podłoże: drobny piasek, glina, włókno kokosowe lub mieszanki.

Należy utrzymywać gradient wilgotności, z umiarkowanie wilgotną strefą na jaja i larwy oraz suchszą i lepiej wentylowaną na kokony i dorosłe robotnice.

Nie warto przemaczać całego formikarium. Nadmierna, stała wilgotność może sprzyjać pleśni, gromadzeniu się resztek i przenoszeniu czerwiu do połączeń lub na arenę.

Podczas zakładania kolonii królowa potrzebuje małej, osłoniętej komory, ale połączonej z małą areną, na której może się pożywić. Zbyt duża przestrzeń może zwiększać stres i utrudniać znajdowanie małych porcji pokarmu.

ZALECANE FORMIKARIA

Ze względu na małe rozmiary królowej, robotnic i początkowych kolonii najlepszym systemem na etapie zakładania kolonii jest:

Qbik Wild Foundation

Jego małe korytarze pozwalają trzymać królową i pierwsze robotnice w odpowiednio dopasowanej przestrzeni. Naturalistyczne podłoże zapewnia też cząstki przydatne przy przędzeniu kokonów i pozwala stworzyć gradient wilgotności bardziej zbliżony do naturalnej kryjówki.

Rozbudowę należy prowadzić tylko wtedy, gdy kolonia potrzebuje miejsca. Lepiej stopniowo dołączać nowe moduły, niż umieszczać małą kolonię w przewymiarowanym formikarium.

Spoczynek sezonowy

Intensywność spoczynku zależy od konkretnego pochodzenia kolonii. P. hookeri występuje w regionach o bardzo różnych zimach, od stosunkowo łagodnych obszarów w pobliżu wybrzeża po chłodne tereny w głębi lądu, takie jak Canberra i Southern Tablelands.

Kolonie pochodzące z Canberry, południowej Nowej Południowej Walii lub podobnych regionów o klimacie umiarkowanym powinny przejść wyraźne zimowanie przez około 8-12 tygodni w temperaturze 10-15 °C.

Populacje z wybrzeża Nowej Południowej Walii lub z regionów położonych dalej na północ mogą mieć łagodniejszy spoczynek, mniej więcej w 15-18 °C.

Podczas hibernacji zawsze trzeba zapewnić wodę i niewielkie ilości węglowodanów. Białko można ograniczyć, jeśli kolonia przestanie wychowywać lub karmić aktywne larwy.

Nie należy bezpośrednio odtwarzać przymrozków panujących na zewnątrz. Gniazda w naturze są chronione przez glebę, kamienie lub drewno i mają stabilniejszą temperaturę niż powietrze przy powierzchni.

Karmienie

Węglowodany

  • Specjalny nektar dla mrówek
  • Woda z cukrem
  • Rozcieńczony miód
  • Zbilansowane syropy węglowodanowe
  • Okazjonalnie małe kawałki dojrzałych owoców

Słodkie płyny należy podawać regularnie. Ze względu na małe rozmiary robotnic lepiej stosować mikrokrople, małe karmidełka lub poidełka, które eliminują ryzyko utonięcia.

Białko

  • Muszki owocowe
  • Mikroświerszcze
  • Pokrojone karaczany (dubia, Shelfordella lateralis)
  • Małe ćmy
  • Pokrojony mącznik

Podczas zakładania kolonii należy podawać bardzo małe ofiary, najlepiej świeżo zabite. Samotna królowa nie powinna mierzyć się z owadami zdolnymi do obrony lub ciągłego niepokojenia czerwiu.

Zapotrzebowanie na białko rośnie, gdy w kolonii są duże larwy. W okresach, gdy dominują jaja, poczwarki lub kokony, zainteresowanie owadami może chwilowo spaść.

Zachowanie w hodowli

Małe kolonie mogą wydawać się dyskretne i trzymać niewiele robotnic poza gniazdem. To normalne zachowanie i niekoniecznie oznacza brak aktywności wewnątrz.

Wraz ze wzrostem kolonii przybywa zwiadowczyń, a trasy do pokarmu stają się bardziej widoczne. Robotnice wykorzystują gałęzie, korę i elementy pionowe, dlatego arena z pewną strukturą pozwala lepiej obserwować ich zwinność.

Łatwo wspinają się po plastiku, szkle, silikonie i chropowatych powierzchniach. Arena musi mieć prawidłowo utrzymaną barierę przeciwucieczkową, a wszystkie połączenia muszą być dobrze dopasowane.

Obsługa i bezpieczeństwo

Polyrhachis hookeri nie ma żądła i nie stanowi żadnego zagrożenia.

Może ugryźć, jeśli zostanie uwięziona, i wydzielić kwas mrówkowy w obronie.

Nie zaleca się brania robotnic ani królowej bezpośrednio do ręki. Przenoszenie należy wykonywać za pomocą probówek, pojemników pomocniczych lub odpowiednich ekshaustorów entomologicznych.

Poziom trudności
Średnio zaawansowany
Brak opinii
Komentarze (0)
Na razie nie dodano żadnej recenzji.

16 innych produktów w tej samej kategorii: