Odontomachus sp. “Candy”: robotnice – prawdziwe zdjęcie Antomas
Odontomachus sp. “Candy”: robotnice – prawdziwe zdjęcie Antomas

Odontomachus sp. "Candy"

Obecnie brak na stanie
74,99 €
Brutto

Żywe sidła z Azji Południowo-Wschodniej. Odontomachus sp. «Candy» patroluje z żuwaczkami rozwartymi w jednej linii i zatrzaskuje je w ułamku milisekundy: w jej rodzaju zmierzono uderzenia ponad 230 km/h, jedne z najszybszych ruchów w królestwie zwierząt, zdolne nawet wyrzucić ją w powietrze, by uciekła. Olbrzymie robotnice w kolorze mahoniu i bursztynu, prawie tak duże jak ich królowa, i linia rzadka w hobby: kilka królowych rządzących razem pod jednym dachem. Dla hodowców, którzy chcą zobaczyć prawdziwe polowanie, z wilgotnym gniazdem i dużą ilością białka. Kolonie i królowe. Wysyłka do całej Europy z gwarancją żywej dostawy.


 

Poziom trudności: 4/5 – Zaawansowany

Mrówka pułapka z Azji Południowo-Wschodniej, wciąż bez nazwy gatunkowej: robotnice mają 12-15 mm i są prawie tak duże jak królowa, z mahoniową głową, niemal czarnym tułowiem i bursztynowymi nogami. Kolonie i królowe, a linia «Candy» jest poliginiczna: w jednej kolonii żyje kilka królowych. Bardzo wilgotne gniazdo gipsowe z włóknem kokosowym i odrobiną drobnego piasku, 24-26 °C w gnieździe przez cały rok, bez zimowania (diapauzy), dużo różnorodnego białka i cukier w wolnej kropli. Klucz: gniazdo nie może nigdy wyschnąć, bariera z oleju i zawsze zamknięta pokrywa, bo skaczą za pomocą żuwaczek.

Odontomachus sp. «Candy» to mrówka pułapka z Azji Południowo-Wschodniej: duża, długonoga ponerynka, która patroluje podłoże z żuwaczkami rozwartymi w jednej linii jak napięte sidła i zatrzaskuje je w ułamku milisekundy, gdy ofiara dotknie jej włosków czuciowych. Robotnice mierzą 12-15 mm, prawie tyle co królowa, a kolonie mają cechę rzadko spotykaną w hobby: kilka królowych dzielących jedno gniazdo.

Nie ma jeszcze nazwy gatunkowej. W tym poradniku wyjaśniamy Ci, co to oznacza, co można wywnioskować z jej wyglądu, a przede wszystkim, co nauka wie o jej rodzaju, jednym z najlepiej zbadanych ze względu na szybkość żuwaczek. Zawsze oddzielamy to, co udokumentowano u Odontomachus (i u którego gatunku), to, co mówią hodowcy, i to, czego nauczyliśmy się, hodując tę linię w Antomas.

Biologia

Co oznacza «sp.»? I dlaczego «Candy»?

«sp.» to skrót od species, czyli «gatunek», i pisze się go po nazwie rodzaju, gdy rodzaj zwierzęcia jest pewny, ale gatunek nie. Nasza mrówka to bez wątpienia Odontomachus: wydłużona głowa, długie i proste żuwaczki osadzone blisko siebie pośrodku przedniej części głowy oraz petiolus, czyli «talia», w kształcie wysokiej łuski zakończonej szpicem. Rozmiar odróżnia ją ponadto od Anochetus, rodzaju siostrzanego, do którego należą znacznie mniejsze mrówki.

Nadanie jej nazwy gatunkowej to praca dla specjalisty: trzeba obejrzeć pod binokularem zęby na wierzchołku żuwaczki, układ prążkowania tułowia i kształt petiolusa, a potem porównać je z okazami muzealnymi. Dopóki tego się nie zrobi, uczciwie jest nazywać ją Odontomachus sp. Aby odróżnić tę linię od innych Odontomachus bez nazwy, używa się nazwy handlowej w cudzysłowie: «Candy». Nie ma ona wartości naukowej: to etykieta, która mówi, o jakiej populacji mowa. I pasuje do mrówki w mahoniowych odcieniach i o karmelowych nogach, choć słodyczy ma w sobie niewiele.

Do jakiej grupy może należeć? Ostrożna propozycja

Taksonomowie łączą spokrewnione Odontomachus w grupy gatunków. W regionie orientalnym klasyczny podział W. L. Browna (1976), z którego wciąż korzystają współczesne rewizje, wyróżnia przede wszystkim grupę O. haematodus, z azjatyckim O. simillimus, oraz grupę O. rixosus, obejmującą gatunki orientalne o ściętych zębach przedwierzchołkowych żuwaczki: O. latidens, O. monticola, O. rixosus i inne opisane później, jak O. minangkabau z Sumatry, który jego autorzy wyróżniają dużym rozmiarem i ciemnym ubarwieniem. Osobno stoi grupa O. infandus, typowa dla Filipin, do której należą nasze O. banksi, O. infandus i O. schoedli.

Sądząc po zdjęciach naszych robotnic (ciało ciemnobrązowe i błyszczące, tułów niemal czarny i mocno rzeźbiony, pomarańczowe nogi i czułki oraz duży rozmiar), rozsądne wydaje nam się umieszczenie jej, z zastrzeżeniami, w pobliżu grupy O. rixosus, a może kompleksu O. monticola, który hodowcy opisują jako ciemnobrązowy z pomarańczowymi nogami. Z zastrzeżeniami, bo cechę grupy, czyli zęby przedwierzchołkowe, widać tylko pod binokularem; bo ubarwienie jest zmienne w obrębie wielu gatunków; i bo kompleks O. monticola jest słabo poznany: autorzy rewizji Odontomachus z Sumatry zaznaczają, że jest bardzo zmienny i że niektóre jego synonimy to prawdopodobnie odrębne, ważne gatunki.

Zgadza się to z tym, co wiadomo o regionie: filogeneza z 2018 roku wykazała, że Odontomachus z Indo-Pacyfiku tworzą mozaikę linii, które wielokrotnie rozprzestrzeniały się między kontynentem a wyspami. Dlatego wszystko, co piszemy tu o biologii, zmierzono u innych gatunków rodzaju, i zawsze mówimy Ci, u którego.

0,13 milisekundy: cios, który rozsławił ten rodzaj

W 2006 roku zespół Sheili Patek sfilmował szybką kamerą robotnice O. bauri, gatunku amerykańskiego. Zamknięcie żuwaczek trwało średnio 0,13 milisekundy; ich końce osiągały średnio około 38 m/s, a maksymalnie 64 m/s, czyli ponad 230 km/h, a każda żuwaczka uderzała z siłą ponad 300 razy większą od ciężaru mrówki. Przedstawiono to jako najszybszy cios drapieżnika w królestwie zwierząt.

Trzy zastrzeżenia. To dane dla rodzaju: nikt nie zmierzył uderzenia azjatyckiego Odontomachus. W 2018 roku u mrówki Mystrium camillae zmierzono jeszcze szybsze kłapnięcie, do 90 m/s, działające na innej zasadzie: jedna żuwaczka ześlizguje się po drugiej, jak przy pstryknięciu palcami. Liczy się też rozmiar: porównując cztery gatunki amerykańskie, Spagna i współpracownicy stwierdzili, że duże gatunki przyspieszają nieco słabiej, ale uderzają ze znacznie większą siłą. Przy swoich 12-15 mm «Candy» byłaby więc zapewne po stronie siły (to wniosek, a nie pomiar).

Zatrzask, sprężyna i spust: jak działa pułapka

Żaden mięsień nie kurczy się w 0,13 milisekundy. Sztuka polega na tym, by naciągać powoli i zwolnić naraz, jak w kuszy:

  • Napięcie: po otwarciu nasada każdej żuwaczki zostaje zablokowana w pozycji otwartej w stawie.
  • Ładowanie: wielki mięsień zamykacz, powolny i silny, kurczy się i gromadzi energię w samym oskórku, który działa jak sprężyna.
  • Strzał: mały, szybki mięsień zwalnia zatrzask i energia uwalnia się w jednej chwili.

Spustem są długie włoski spustowe po wewnętrznej stronie żuwaczek. W 1993 roku Gronenberg, Tautz i Hölldobler odkryli, że każdy z nich jest połączony z olbrzymim neuronem czuciowym o wyjątkowo grubym włóknie, który błyskawicznie przekazuje sygnał do neuronów ruchowych: od dotknięcia do zamknięcia mija zaledwie kilka milisekund. Ten wynalazek pojawił się w ewolucji mrówek kilka razy, a najbliższym krewnym z pułapką jest Anochetus, którego możesz zobaczyć w naszych Anochetus cf. princeps i Anochetus graeffei.

Skok głową (a czasem nogami)

Gdy żuwaczki uderzą w coś twardego, odrzut wyrzuca mrówkę w powietrze. U O. bauri Patek opisała skok ucieczkowy, w którym robotnica uderza żuwaczkami w podłoże i wylatuje w górę, obracając się wokół własnej osi, oraz odbicie obronne, w którym uderza intruza i odlatuje do tyłu nawet na około 40 cm. W 2015 roku Larabee i Suarez skonfrontowali O. brunneus z larwami mrówkolwa: około 15% robotnic uratowało się skokiem na żuwaczkach, a te, którym unieruchomiono żuwaczki, uciekały znacznie gorzej.

Prawdziwa niespodzianka dotyczy grupy, z którą porównujemy «Candy». W 2015 roku D. Magdalena Sorger odkryła na Borneo, że O. rixosus skacze również nogami, jak Harpegnathos (w tym nasz Harpegnathos venator), i jest jedyną znaną mrówką, która skacze na oba sposoby. Skok nogami służy jej do ucieczki i, w przeciwieństwie do skoku na żuwaczkach, pozwala wybrać miejsce lądowania. Nie wiemy, czy «Candy» to robi: jeśli to zobaczysz, daj nam znać.

Łowczynie ze ściółki, które noszą kroplę w pyszczku

Odontomachus polują na stawonogi, a wiele gatunków przede wszystkim na termity. W Panamie Ehmer i Hölldobler zaobserwowali, że robotnice O. bauri polowały samotnie pod ściółką, w dzień i w nocy, i wracały z ofiarą z ponad jednej czwartej wypraw; prawie wszystkie ofiary miały 3-4 mm, a duże zwykle znajdowały już martwe. Wywnioskowali, że szybkość zamknięcia służy przede wszystkim temu, by uderzenie było skuteczne.

Jak przy takich żuwaczkach dzielą się nektarem? Wiele mrówek połyka płyn i zwraca go towarzyszkom; Odontomachus nie. W 1971 roku Evans i Leston opisali afrykańskiego Odontomachus, który zbierał spadź na plantacjach kakaowca i nosił kroplę trzymaną między żuwaczkami, jak wiadro. Dlatego w domu cukier trzeba podawać w wolnej kropli, nigdy na wacie (patrz «Karmienie»).

Kilka królowych pod jednym dachem: poliginia u Odontomachus

Linia «Candy» jest poliginiczna: w Antomas utrzymujemy kolonie, w których żyje kilka królowych, i dlatego sprzedajemy ją także z sześcioma. W tym rodzaju nie jest to normą, ale nie jest też rzadkością:

  • O. rixosus z Azji Południowo-Wschodniej. W 1996 roku Ito i współpracownicy znaleźli kolonie z wieloma bezskrzydłymi królowymi, aż do 82 w jednej kolonii, z których 92,4% było zapłodnionych i składało jaja.
  • O. chelifer z Ameryki Południowej. Jaja składa kilka królowych, ale w ramach hierarchii: w 1992 roku Medeiros i współpracownicy opisali eskalację uderzeń czułkami i żuwaczkami, która rozstrzyga, która królowa dominuje. Królowe o wysokiej pozycji składają więcej jaj, a niszczenie świeżo złożonych jaj jest częścią tej rywalizacji.
  • O. hastatus, również amerykański. W Brazylii około połowa kolonii miała więcej niż jedną królową; w Gujanie Francuskiej tylko jedną. Możesz go poznać w naszym poradniku hodowli.
  • O. bauri: znaleziono wyłącznie kolonie z jedną królową.

To, że «Candy» jest poliginiczna, to nasza obserwacja, a nie dane opublikowane, ale zgadza się to z O. rixosus, najlepiej zbadanym pod tym względem gatunkiem azjatyckim. Dla hodowcy to zaleta: więcej królowych, więcej jaj i kolonia, która nie zależy od jednej królowej. Nie oznacza to jednak, że można łączyć królowe lub kolonie z zewnątrz (patrz «Zakładanie i wzrost kolonii»).

Czy ma gamergaty? Co mówi nauka

Wiele osób szuka tego słowa, gdy zaczyna interesować się ponerynkami. Gamergate to zapłodniona robotnica, która składa jaja i pełni rolę królowej, choć nie ma skrzydeł ani ciała królowej; nazwa pochodzi z greki i znaczy «zamężna robotnica». Tak jest u Diacamma czy Harpegnathos. U Odontomachus natomiast nie znaleźliśmy żadnego udokumentowanego przypadku: rozmnażają się za pośrednictwem królowych, jednej lub kilku. Niektóre europejskie sklepy to sugerują, ale bez oparcia w publikacjach. U «Candy» jaja składają królowe.

Żądło z jadem godnym laboratorium

Oprócz pułapki Odontomachus mają sprawne żądło. Najlepiej zbadanym jadem gatunku azjatyckiego jest właśnie jad O. monticola: w 2017 roku japoński zespół ustalił, że 98,5% jego toksyn to peptydy podobne do pilosulin australijskich mrówek skaczących. Autorzy opisują ten gatunek jako mało agresywny wobec ludzi, choć jego użądlenie boli i pozostawia swędzenie. Nie wiemy, czy «Candy» to O. monticola, więc nie przypisujemy jej tych danych.

Kokony, które potrzebują ziemi

Jak prawie wszystkie ponerynki, Odontomachus przepoczwarczają się w jedwabnym kokonie, a według rewizji rodzaju Browna (1976) larwy potrzebują piasku lub luźnej ziemi, aby go ukończyć. Hodowcy to potwierdzają: bez podłoża duże larwy często nie są w stanie się przepoczwarczyć. Dla «Candy» podłoże w gnieździe to konieczność (patrz «Zalecane formikarium»).

Z wilgotnej gleby lasów Azji Południowo-Wschodniej

Bez gatunku nie ma dokładnego zasięgu. Linia pochodzi z Azji Południowo-Wschodniej, a orientalne Odontomachus, z którymi ją porównujemy, żyją w lasach tropikalnych i subtropikalnych, od nizin po góry: O. monticola notowano od północno-wschodnich Indii po południowe Chiny, a grupa O. rixosus występuje w Indochinach, na Półwyspie Malajskim i na dużych wyspach Indonezji. W tym rodzaju prawie wszystkie gatunki gniazdują w ziemi, pod kamieniami, w ściółce lub w butwiejącym drewnie, w miejscach wilgotnych i zacienionych.

To klimat lasów monsunowych: ciepło przez dużą część roku, obfite deszcze i bardzo wysoka wilgotność powietrza, jeszcze stabilniejsza tuż przy ziemi. Na północy regionu występuje nieco chłodniejsza i suchsza pora, ale pod ściółką nie przypomina ona zimy. Dla hodowli oznacza to: stałe ciepło i bardzo wysoką wilgotność przez cały rok, bez zimowania.

Rozmiar i morfologia

Duża i smukła ponerynka o bardzo długich nogach, wydłużonej, błyszczącej głowie i długich, prostych żuwaczkach. Nie ma naukowego opisu tej linii: poniżej to, co widać u naszych robotnic i na zdjęciach w tym poradniku.

  • Ubarwienie. Głowa ciemnoczerwonobrązowa, w kolorze mahoniu, w dużej części gładka i mocno błyszcząca; mesosoma («tułów») niemal czarna; gaster ciemnoczerwonobrązowy i błyszczący, z nieco jaśniejszymi brzegami segmentów; nogi i czułki bursztynowe lub pomarańczowe, a żuwaczki czerwonobrązowe.
  • Głowa. Długa, zwężona ku tyłowi, z dobrze widocznymi oczami po bokach i delikatnym prążkowaniem w przedniej części.
  • Żuwaczki. Długie i proste, osadzone bardzo blisko siebie, z zębami na wierzchołku i włoskami spustowymi po wewnętrznej stronie.
  • Mesosoma. Masywna i matowa, z wyraźnym prążkowaniem i pomarszczeniem, zwłaszcza na przedpleczu i bokach.
  • Petiolus. Wysoka łuska zakończona szpicem, typowa dla rodzaju.
  • Żądło. Sprawne.
  • Królowa. Bardzo podobna do robotnicy i tylko nieco większa, z masywniejszym tułowiem, typowym dla królowych, które miały skrzydła.

Aby ją oznaczyć, trzeba by ocenić kształt zębów na wierzchołku żuwaczki, ząbki na jej wewnętrznej krawędzi, prążkowanie przedplecza i boków oraz petiolus: to cechy, których nie da się ocenić na zdjęciach.

Przybliżone wymiary

  • Królowa: 14-16 mm (królowe z Antomas)
  • Robotnice: 12-15 mm (robotnice z Antomas)
  • Samiec: brak danych

Ponieważ nie została oznaczona, nie ma opublikowanych wymiarów: liczby pochodzą z naszych kolonii. Dla porównania duże filipińskie gatunki z grupy O. infandus mierzą około 12-16 mm według ich rewizji z 2011 roku, więc «Candy» należy do dużych przedstawicieli rodzaju. To, że robotnice i królowa mają prawie ten sam rozmiar, jest u Odontomachus normalne: nie ma tu robotnic major ani minor.

Hodowla w niewoli

Poziom trudności: 4/5 – Zaawansowany

Trudność nie wynika z klimatu, który jest umiarkowany i stabilny, lecz z połączenia czterech rzeczy: stale bardzo wysokiej wilgotności, zasady numer jeden; dużej ilości białka, bo to łowczynie; bezpieczeństwa, bo skaczą, żądlą i potrafią wspinać się po pleksi, choć słabo; oraz niewielkiej ilości informacji, bo prawie wszystko pochodzi z wiedzy o rodzaju i z naszego doświadczenia. W zamian to jeden z najprzystępniejszych Odontomachus na początek przygody z mrówkami pułapkami, a poliginia pomaga koloniom sprawnie rosnąć.

Zalecane parametry

  • Temperatura w gnieździe: 24-26 °C, stała przez cały rok; unikaj stałego przekraczania około 28 °C.
  • Wilgotność w gnieździe: bardzo wysoka, z podłożem zawsze wilgotnym, ale bez stojącej wody.
  • Podłoże: wilgotne włókno kokosowe z odrobiną drobnego piasku w komorach.
  • Arena: nieco suchsza, z zawsze zamkniętą pokrywą, barierą z oleju, probówką z wodą i watą oraz poidełkiem dla mrówek pułapek.
  • Światło: zwykły cykl dnia i nocy, gniazdo w półmroku.
  • Zimowanie (diapauza): nie zimuje.

Jeśli zimą w domu robi się chłodno, połóż kabel lub matę grzewczą z termostatem z boku gniazda, nigdy pod całym gniazdem, aby kolonia mogła wybierać. I postaw termometr obok gniazda.

Bardzo wysoka wilgotność: bez dyskusji

Jeśli masz zapamiętać tylko jedno, niech to będzie to: pozwolenie, by gniazdo «Candy» wyschło, to poważny błąd. W suchym gnieździe robotnice się stresują, królowe ograniczają składanie jaj, a larwy nie są w stanie uprząść kokonu. Sygnały alarmowe: jasne i sypkie włókno kokosowe, robotnice i czerw stłoczone przy zbiorniku, duże larwy, które nie przędą, oraz królowe przy wejściu lub poza gniazdem.

Uzupełniaj zbiornik, zanim się opróżni, zwilżaj włókno, gdy tylko zacznie jaśnieć, i sprawdzaj częściej zimą, gdy ogrzewanie wysusza powietrze. Ale wysoka wilgotność to nie zalewanie: stojąca woda przynosi pleśń i roztocza. Delikatna wentylacja, resztki usuwane na czas i, jeśli chcesz, kilka skoczogonków jako ekipa sprzątająca.

Zalecane formikarium

W Antomas polecamy gipsowe Qbik Wild od Anthouse w wersji Hybrid: zbiornik parujący pod korytarzami stale nawilża gniazdo, a woda nie zalega w komorach. Ze względu na rozmiar robotnic i naszych kolonii odpowiedni format to Qbik Wild Duo P 2C Hybrid, ten sam, którego używamy dla innych azjatyckich Odontomachus.

W środku cienka warstwa włókna kokosowego z odrobiną drobnego piasku, zawsze wilgotna: daje larwom cząstki do przędzenia (patrz «Kokony, które potrzebują ziemi») i rozprowadza wilgoć jak ściółka. Używaj włókna bez nawozów i płukanego piasku, a jeśli robotnice je wynoszą, uzupełniaj. Gdy gniazdo zrobi się za małe (robotnice z czerwiem obozujące na arenie), podłącz kolejny moduł; nie wcześniej, bo puste komory kończą jako śmietnik.

Przyjazd i przeprowadzka przez wysypanie

Po otrzymaniu kolonii zostaw ją na kilka godzin w spokoju w 24-26 °C i sprawdź, czy ma wodę. Do formikarium przenosimy ją w Antomas przez wysypanie: otwieramy pojemnik na arenie, przy wejściu do gniazda, i delikatnie postukując, wysypujemy królowe, robotnice i czerw, a maruderom pomagamy pędzelkiem.

  • Wszystko gotowe wcześniej: wilgotne podłoże, pełny zbiornik, nałożona bariera i wejście w półmroku.
  • Pokrywa w ręce i taca pod spodem: niektóre robotnice mogą wystrzelić w górę po uderzeniu żuwaczkami.
  • Policz królowe: żadna nie może zostać w pojemniku.

Zakładanie i wzrost kolonii

W Antomas sprzedajemy już rozwinięte kolonie z królowymi w dwóch wariantach: jedna królowa z dziesięcioma robotnicami albo sześć królowych z pięcioma robotnicami. Oszczędzasz sobie zakładania kolonii, które w tym rodzaju jest zwykle półklaustralne: królowa wychodzi na polowania, wychowując pierwsze robotnice, jak zaobserwowano u O. rixosus. Kolonia z większą liczbą robotnic startuje z większą siłą roboczą; ta z sześcioma królowymi ma większą zdolność składania jaj i dobrze karmiona szybciej rośnie.

Tempo wyznacza białko. Nie ma opublikowanych danych o rozwoju «Candy»; hodowcy innych Odontomachus mówią o około dwóch miesiącach od jaja do robotnicy przy cieple i obfitym pokarmie, a o znacznie dłuższym czasie, gdy brakuje białka. Nie oczekuj tysięcy robotnic: w tym rodzaju normą są setki, a u O. rixosus naliczono średnio około 140.

Nie łącz kolonii i nie dodawaj królowych z zewnątrz. To, że królowe jednej kolonii się tolerują, nie znaczy, że zaakceptują obce; u O. chelifer walki o pozycję zdarzają się nawet między towarzyszkami.

Karmienie

Białko, obficie i różnorodnie. «Candy» to łowczyni. Podawaj jej ofiary żywe lub świeżo zabite (żywe pozwalają Ci zobaczyć pułapkę w akcji) i zmieniaj owady z tygodnia na tydzień, żeby nie jadły ciągle tego samego:

Im więcej białka, tym lepiej i szybciej rosną. Taka jest filozofia Antomas: przy codziennej opiece i usuwaniu resztek lepiej przekarmiać, bo kolonia odczytuje to jako nadmiar zasobów i rośnie szybciej i liczniej. Jeśli nie będziesz w stanie często sprzątać, lepiej nie przekarmiać: w tak wilgotnym gnieździe resztki jedzenia szybko przynoszą pleśń i roztocza. Gdy są larwy, karm codziennie lub co drugi dzień i usuwaj resztki przed upływem 24 godzin. Kupuj owady od zaufanego dostawcy: te traktowane insektycydami mogą zabić kolonię.

Cukier w wolnej kropli. Nie trzeba podawać płynów z cukrem codziennie: w Antomas podajemy je 2-3 razy w tygodniu, głównie nektar Blue Sugar od Anthouse, a od czasu do czasu, dla urozmaicenia, inny nektar, do którego możesz też dodać trochę białka. Jeśli na początku go ignorują, nie poddawaj się: to typowe u Odontomachus. Ponieważ noszą kroplę między żuwaczkami, potrzebują płynu wolnego i łatwo dostępnego:

  • używaj specjalnych poidełek dla mrówek pułapek albo połóż kroplę na nakrętce, muszelce lub kawałku folii aluminiowej;
  • nigdy na wacie: pleśnieje, psuje płyn i nie pozwala im zabrać kropli;
  • wymieniaj go, gdy tylko wyschnie, zgęstnieje lub zacznie fermentować.

Woda: zawsze, w probówce z wodą i watą na arenie.

Bez zimowania

«Candy» jest gatunkiem tropikalnym i nie zimuje (nie przechodzi diapauzy). W Antomas utrzymujemy ją w aktywności przez cały rok w 24-26 °C w gnieździe. Jeśli zimą temperatura w domu spada w nocy o stopień lub dwa, nie ma problemu, ale nie schładzaj jej celowo: nic jej to nie daje, a hamuje rozwój czerwiu. Zimą trzeba pilnować wilgotności, bo przy włączonym ogrzewaniu gniazdo szybciej wysycha.

Zachowanie i obserwacja

Pułapka na widoku. Robotnice powoli przemierzają arenę z otwartymi żuwaczkami i badającymi otoczenie czułkami, aż coś dotknie włosków spustowych i pada cios. Zwróć też uwagę, jak noszą kroplę nektaru między żuwaczkami. W tym rodzaju są gatunki aktywne w dzień i w nocy, więc nie zdziw się, widząc je o każdej porze. Przy kilku królowych normalne jest, że są rozmieszczone w różnych komorach, każda z czerwiem w pobliżu.

Obserwuj bez obaw. W Antomas uważamy, że mrówki są po to, by się nimi cieszyć, obserwować je i uczyć się od nich, a nie trzymać je w ukryciu. Wystarczy zostawić im ciemną strefę w gnieździe i oświetloną arenę oraz obserwować je delikatnie, ingerując i stresując je jak najmniej.

Sygnały alarmowe:

  • Duże larwy, które nie przędą: brakuje wilgoci lub podłoża.
  • Znikający czerw: prawie zawsze brakuje białka.
  • Królowe poza gniazdem lub robotnice stłoczone przy wodzie: gniazdo wysycha.
  • Pleśń, roztocza lub robotnice odrzucające pokarm: zapomniane resztki lub stojąca woda.

Ucieczki i bariery

Wiele poradników twierdzi, że Odontomachus nie wspinają się po gładkich powierzchniach, ale w Antomas widzieliśmy, że inne azjatyckie Odontomachus jednak wchodzą po pleksi, choć słabo, a kurz, skroplona para czy przyklejone podłoże dają im punkt zaczepienia. Przy «Candy», i przy mrówkach, które skaczą, nie ma co ryzykować:

  • Bariera z oleju: cienki, ciągły pasek oleju parafinowego w górnej części ścian areny, odnawiany, gdy zbierze się na nim kurz.
  • Pokrywa zawsze zamknięta ze względu na skoki na żuwaczkach; otwieraj ją tylko do karmienia lub sprzątania.
  • Bez mostów: żadnych kamieni, gałązek ani podłoża dotykających bariery.
  • Połączenia, rurki i zatyczki dobrze dopasowane.

Obsługa i bezpieczeństwo

Mają sprawne żądło, a ich użądlenie zwykle jest bolesne, choć przy spokojnej obsłudze i z użyciem narzędzi rzadko do niego dochodzi; mogą też uderzyć żuwaczkami. Zawsze posługuj się narzędziami entomologicznymi (miękkim pędzelkiem lub miękką pęsetą), nigdy rękami, pracuj powoli, żeby nie uszkodzić królowych, i zachowaj ostrożność, jeśli jesteś uczulony na użądlenia błonkówek. Przechowuj poza zasięgiem małych dzieci i zwierząt domowych. To gatunek egzotyczny: w żadnym wypadku nie wolno go wypuszczać na wolność.

Czego nie robić

  • Pozwalać, by gniazdo wyschło, nawet na kilka dni.
  • Zalewać gniazdo lub zostawiać nieruchome powietrze.
  • Zasiedlać je bez włókna kokosowego i drobnego piasku albo trzymać miesiącami w probówce.
  • Skąpić białka, podawać ciągle ten sam owad lub zostawiać resztki dłużej niż 24 godziny.
  • Podawać cukier na wacie lub tam, gdzie nie mogą zabrać kropli żuwaczkami.
  • Stale przekraczać około 28 °C lub ogrzewać całe gniazdo od spodu.
  • Zimować je lub schładzać zimą.
  • Liczyć na to, że się nie wspinają, albo zostawiać otwartą pokrywę.
  • Łączyć kolonie lub dodawać królowe z innej kolonii.
  • Brać je do rąk.

Źródła naukowe

Ten poradnik opracowano na podstawie literatury naukowej o rodzaju Odontomachus i mrówkach pułapkach, rewizji taksonomicznych gatunków orientalnych oraz doświadczenia Antomas i innych hodowców. Główne źródła:

  1. Satria, R., Kurushima, H., Herwina, H., Yamane, S. & Eguchi, K. (2015). The trap-jaw ant genus Odontomachus Latreille (Hymenoptera: Formicidae) from Sumatra, with a new species description. Zootaxa 4048: 1–36. doi:10.11646/zootaxa.4048.1.1
  2. Matos-Maraví, P. et al. (2018). Taxon cycle predictions supported by model-based inference in Indo-Pacific trap-jaw ants (Hymenoptera: Formicidae: Odontomachus). Molecular Ecology 27: 4090–4107. doi:10.1111/mec.14835
  3. Patek, S. N., Baio, J. E., Fisher, B. L. & Suarez, A. V. (2006). Multifunctionality and mechanical origins: ballistic jaw propulsion in trap-jaw ants. PNAS 103: 12787–12792. doi:10.1073/pnas.0604290103
  4. Gronenberg, W., Tautz, J. & Hölldobler, B. (1993). Fast trap jaws and giant neurons in the ant Odontomachus. Science 262: 561–563. doi:10.1126/science.262.5133.561
  5. Spagna, J. C. et al. (2008). Phylogeny, scaling, and the generation of extreme forces in trap-jaw ants. Journal of Experimental Biology 211: 2358–2368. doi:10.1242/jeb.015263
  6. Larabee, F. J. & Suarez, A. V. (2015). Mandible-powered escape jumps in trap-jaw ants increase survival rates during predator-prey encounters. PLOS ONE 10: e0124871. doi:10.1371/journal.pone.0124871
  7. Larabee, F. J., Smith, A. A. & Suarez, A. V. (2018). Snap-jaw morphology is specialized for high-speed power amplification in the Dracula ant, Mystrium camillae. Royal Society Open Science 5: 181447. doi:10.1098/rsos.181447
  8. Sorger, D. M. (2015). Snap! Trap-jaw ants in Borneo also jump using their legs. Frontiers in Ecology and the Environment 13: 574–575. doi:10.1890/1540-9295-13.10.574
  9. Ehmer, B. & Hölldobler, B. (1995). Foraging behavior of Odontomachus bauri on Barro Colorado Island, Panama. Psyche 102: 215–224. doi:10.1155/1995/27197
  10. Evans, H. C. & Leston, D. (1971). A ponerine ant (Hym., Formicidae) associated with Homoptera on cocoa in Ghana. Bulletin of Entomological Research 61: 357–362. doi:10.1017/S0007485300057898
  11. Ito, F., Yusoff, N. R. & Idris, A. H. (1996). Colony composition and queen behavior in polygynous colonies of the Oriental ponerine ant Odontomachus rixosus (Hymenoptera Formicidae). Insectes Sociaux 43: 77–86. doi:10.1007/BF01253958
  12. Medeiros, F. N. S., Lopes, L. E., Moutinho, P. R. S., Oliveira, P. S. & Hölldobler, B. (1992). Functional polygyny, agonistic interactions and reproductive dominance in the Neotropical ant Odontomachus chelifer (Hymenoptera, Formicidae, Ponerinae). Ethology 91: 134–146. doi:10.1111/j.1439-0310.1992.tb00857.x
  13. Oliveira, P. S., Camargo, R. X. & Fourcassié, V. (2011). Nesting patterns, ecological correlates of polygyny and social organization in the Neotropical arboreal ant Odontomachus hastatus (Formicidae, Ponerinae). Insectes Sociaux 58: 207–217. doi:10.1007/s00040-010-0138-6
  14. Kazuma, K., Masuko, K., Konno, K. & Inagaki, H. (2017). Combined venom gland transcriptomic and venom peptidomic analysis of the predatory ant Odontomachus monticola. Toxins 9: 323. doi:10.3390/toxins9100323
Poziom trudności
Doświadczony
Brak opinii
Komentarze (0)
Na razie nie dodano żadnej recenzji.

16 innych produktów w tej samej kategorii:

Klienci którzy zakupili ten produkt kupili również:

Klienci którzy zakupili ten produkt kupili również: