Novomessor cockerelli
Biologia
Novomessor cockerelli to duża mrówka pustynna występująca na południowym zachodzie Stanów Zjednoczonych i w północnym Meksyku. Spotyka się ją głównie w Arizonie, Nowym Meksyku, Teksasie i przyległych obszarach Kalifornii i Nevady, a także w różnych suchych regionach Meksyku.
Zasiedla pustynie, suche łąki, zarośla mesquite i kreozotu, kamieniste równiny i otwarte tereny z rozproszoną roślinnością. Kolonie budują gniazda podziemne, zwykle w glebach mineralnych, piaszczystych lub pokrytych żwirem.
Wejścia są zazwyczaj otoczone drobnymi kamykami, resztkami roślin i materiałem wydobytym podczas kopania. W rozwiniętych koloniach może być kilka otworów lub gniazd pomocniczych połączonych społecznie, choć całym społeczeństwem nadal kieruje jedna królowa.
Taka organizacja nazywa się polidomią: jedna kolonia może być rozdzielona między różne sektory lub pobliskie gniazda. Przypomina to firmę z kilkoma oddziałami: nie wszystkie robotnice przebywają przy królowej, ale nadal należą do tego samego społeczeństwa i ze sobą współpracują.
Jej dieta jest wszystkożerna, a zależność od białka zwierzęcego jest znacznie większa, niż mogłoby sugerować to, że czasem nazywa się ją żniwiarką. Zbiera nasiona i tkanki roślinne, ale także chwyta małe stawonogi i bardzo sprawnie wykorzystuje martwe owady.
W badaniach terenowych owady i ich fragmenty stanowiły niemal połowę zasobów przenoszonych przez N. cockerelli. Ta proporcja odróżnia ją od pokrewnych gatunków bardziej zależnych od nasion i wyjaśnia jej intensywną reakcję na muchy, karaczany, świerszcze i inne ofiary w niewoli.
Jej aktywność na zewnątrz skupia się głównie rano i późnym popołudniem. Unika zarówno godzin południowych, gdy powierzchnia gruntu osiąga skrajne temperatury, jak i najzimniejszej pory przed świtem. Zimą może przesuwać aktywność na godziny południowe.
Niezwykle długie nogi utrzymują ciało wysoko nad ziemią i pozwalają szybko się przemieszczać. To przystosowanie można porównać do chodzenia na małych szczudłach: zwiększa odległość od rozgrzanej powierzchni i ułatwia przenoszenie pokarmu bez zbyt długiego wystawiania się na słońce.
Rekrutacja i wspólny transport
Choć długo uważano ją za zbieraczkę indywidualną, N. cockerelli ma wyjątkowo rozwinięty system rekrutacji.
Gdy zwiadowczyni znajdzie pokarm, którego nie może sama przenieść, najpierw wydziela sygnał chemiczny przyciągający robotnice znajdujące się w pobliżu. Jeśli ta pomoc okaże się niewystarczająca, może wyznaczyć ślad do gniazda i zmobilizować większą grupę.
Wtedy kilka robotnic współpracuje, aby podnieść i przenieść ładunek. Trzy do pięciu robotnic potrafi skoordynować się, by przesunąć ofiarę znacznie większą od każdej z nich.
System działa jak dwustopniowe wezwanie alarmowe: najpierw powiadamia się te, które są już w pobliżu, a jeśli potrzeba więcej sił, informacja trafia do reszty kolonii.
Oprócz sygnałów chemicznych robotnice mogą wytwarzać wibracje przez strydulację podczas obróbki pokarmu. Połączenie zapachu, dotyku i wibracji pozwala im koordynować pracę bez centralnego kierowania.
Sabotaż między koloniami
Jedno z najbardziej zaskakujących zachowań N. cockerelli pojawia się, gdy dzieli terytorium z Pogonomyrmex barbatus.
Oba gatunki konkurują o niektóre zasoby, zwłaszcza nasiona. Zanim rywalizujące kolonie rozpoczną aktywność, robotnice N. cockerelli mogą przyjść do ich wejść i zablokować je piaskiem i drobnymi kamykami.
Przeszkoda nie niszczy konkurencyjnej kolonii, ale może opóźnić jej wyjście o jedną do trzech godzin. To niezwykle wyrafinowana forma konkurencji: zamiast walczyć bezpośrednio, Novomessor tymczasowo zamyka konkurentowi drzwi i wykorzystuje tę przewagę, by wcześniej zacząć zbiory.
Organizacja społeczna i zakładanie kolonii
Kolonie są monoginiczne, z jedną królową rozrodczą. Nie należy łączyć królowych pochodzących z różnych lotów, odłowów czy kolonii.
Loty godowe obserwowano w lipcu na pustyni Chihuahua, zwykle o zmierzchu i w związku z porą deszczową.
Zakładanie kolonii jest klaustralne i niezależne. Królowa wykopuje komorę, zamyka się w niej i wychowuje pierwsze pokolenie, korzystając z rezerw własnego ciała. W przeprowadzonych badaniach królowe zakładające kolonie nie opuszczały kryjówek w poszukiwaniu pokarmu.
Trzymanie kilku królowych razem nie poprawia zakładania kolonii. Choć niektóre mogą przez pewien czas współżyć, pojawiają się zachowania antagonistyczne, a po narodzinach pierwszych robotnic jedna królowa ostatecznie dominuje, a podporządkowana zostaje wygnana lub zabita.
Nietypowe karmienie społeczne
U N. cockerelli nie zaobserwowano typowej dla wielu innych mrówek wymiany płynnego pokarmu przez zwracanie (trofalaksji) między dorosłymi.
Młode robotnice składają jaja troficzne, czyli jaja, z których nie rozwiną się nowe osobniki i które służą jako pokarm dla królowej, larw, a czasem innych robotnic.
Larwy dostają też bezpośrednio fragmenty ofiar wniesionych do gniazda. Dlatego w niewoli nie wystarczy podawać samych słodkich płynów: potrzebują regularnych dostaw owadów oraz komór lub wejść, przez które mogą przenosić stały pokarm.
Dojrzałe kolonie mogą liczyć kilka tysięcy robotnic. Mogą rosnąć szybko, gdy mają ciepło i dużo białka, dlatego potrzebują systemu modułowego i areny z wystarczającą przestrzenią.
Wielkość i morfologia
Novomessor cockerelli ma charakterystyczną sylwetkę: wydłużone ciało, wąską talię i nogi, które wydają się nieproporcjonalnie długie w stosunku do reszty ciała.
Głowa i mesosoma mają zwykle odcienie rudawe, bordowe lub ciemnobrązowe. Gaster jest na ogół ciemniejszy, od głębokiego brązu po niemal czerń, co tworzy wyraźny dwubarwny wzór.
Głowa jest wydłużona, wyraźnie dłuższa niż szersza. Żuwaczki są wąskie, silne i przystosowane do chwytania owadów, przenoszenia fragmentów pokarmu i przemieszczania cząstek gleby.
Propodeum kończy się dwoma dobrze widocznymi kolcami. Te struktury, razem z długimi nogami i uniesionym petiolusem, podkreślają jej smukły wygląd.
Robotnice wykazują pewną płynną zmienność wielkości, ale nie ma wyodrębnionej kasty żołnierzy. Większe robotnice są silniejsze, choć zachowują te same ogólne proporcje co pozostałe.
Poczwarki są nagie i nie chroni ich kokon. W tej fazie można bezpośrednio obserwować nogi, czułki i różne części przyszłej dorosłej mrówki w miarę postępu pigmentacji.
Przybliżone wymiary
- Robotnice: około 7-10 mm
- Królowa: około 11-14 mm
Wielkość robotnic potwierdzają rewizje taksonomiczne. Wymiar królowych należy traktować orientacyjnie, ponieważ opublikowano mniej danych biometrycznych i mogą występować różnice między populacjami.
Gatunek nie ma funkcjonalnego żądła. Jego obrona opiera się głównie na szybkich żuwaczkach i różnych wydzielinach chemicznych.
HODOWLA W NIEWOLI
Hodowlę Novomessor cockerelli można uznać za łatwą, odpowiednią dla początkujących hodowców.
To gatunek odporny i dobrze rosnący, ale potrzebuje sporo białka, wysokiej temperatury, obszernych komór, do których wniesie ofiary, oraz bezpiecznej instalacji dla szybkiej i aktywnej kolonii.
Zalecane parametry
- Temperatura w okresie wzrostu: 24-29 °C
- Wilgotność strefy lęgowej: umiarkowana i punktowa.
- Arena: sucha i dobrze wentylowana
- Rodzaj gniazda: PLA i akryl, Ytong, gips lub gips modelarski.
- Galerie: średnie, z wejściami, przez które zmieszczą się ofiary
Choć żyje w regionach pustynnych, jaj i larw nie należy trzymać w całkowitej suchości. Naturalne gniazda łagodzą skrajne warunki panujące na powierzchni i zachowują wilgoć w głębokich komorach.
Należy zapewnić gradient wilgotności, nawilżając jedną część formikarium i pozostawiając inne komory bardziej suche. Kolonia będzie przenosić czerw w zależności od jego stadium i bieżących warunków.
Nie warto przemaczać całego gniazda. Połączenie ciepła, resztek owadów i nadmiernej wilgoci może sprzyjać pojawieniu się pleśni i roztoczy.
Zakładanie kolonii
Królowa powinna zakładać kolonię w probówce z rezerwuarem wody, chronionej przed światłem i wibracjami.
Zakładanie jest klaustralne, więc królowa nie musi być rutynowo karmiona przed narodzinami pierwszych robotnic. Ciągłe otwieranie probówki czy wkładanie ofiar może przynieść więcej stresu i brudu niż korzyści.
Po pojawieniu się pierwszych nanitek probówkę można podłączyć do małej areny. Od tego momentu należy podawać węglowodany i małe porcje owadów.
ZALECANE FORMIKARIUM
Dla rozwiniętych kolonii dobrym wyborem jest:
Moduły galerii Qbik od Anthouse, z wybranym rozmiarem galerii średnie lub duże
Średnie komory zapewniają wystarczająco dużo miejsca dla królowej, czerwiu i fragmentów owadów, nie pozostawiając wokół młodej kolonii zbyt dużej przestrzeni.
Gdy populacja rośnie, możesz podłączać nowe moduły lub używać większych galerii. Rozbudowę należy prowadzić stopniowo, aby puste komory nie zamieniły się w śmietniki.
Arena powinna być stosunkowo obszerna. Duża część uroku tego gatunku to obserwowanie rekrutacji, koordynacji między robotnicami i wspólnego transportu.
Możesz dodać bardzo cienką warstwę piasku lub żwiru, aby mrówki mogły przenosić materiał. Nie powinien gromadzić się przy ściankach, ponieważ robotnice mogą go użyć do budowy ramp, blokowania połączeń lub dotarcia do bariery przeciw ucieczce.
Wejścia do gniazda nie powinny być zbyt wąskie. Ponieważ ofiary trafiają bezpośrednio do larw, robotnice muszą wnosić stałe fragmenty, nie blokując się w wejściach.
Karmienie
Białko
Białko powinno odgrywać główną rolę:
- muchy;
- karaczany;
- świerszcze;
- ćmy;
- pokrojone mączniki;
- małe koniki polne;
- inne bezpieczne owady hodowlane.
Larwy mogą żywić się bezpośrednio fragmentami wniesionymi do gniazda. Dlatego warto podawać ofiary rozcięte lub pokrojone, gdy ich wielkość utrudnia transport.
Kolonie z dużą liczbą larw mają bardzo wysokie zapotrzebowanie na białko. Nagły spadek spożycia może zbiegać się ze zmniejszeniem ilości aktywnego czerwiu.
Węglowodany
- specjalny nektar dla mrówek;
- woda z cukrem;
- rozcieńczony miód;
- zbilansowane syropy;
Węglowodany dostarczają energii dorosłym robotnicom, ale nie zastępują białka potrzebnego do wychowania nowych pokoleń.
Zawsze musi być dostępne osobne źródło czystej wody.
Nasiona
Może przyjmować małe i miękkie nasiona, zwłaszcza:
- nasiona traw;
- mak;
- amarantus;
- komosę ryżową (quinoa);
- drobne proso;
Nasiona nie powinny jednak stanowić wyłącznej podstawy diety. N. cockerelli jest znacznie bardziej owadożerna i padlinożerna niż prawdziwe, wyspecjalizowane żniwiarki.
Zimowanie
W swoim zasięgu znosi chłodne zimy z nocami, w których temperatura może spaść poniżej 0 °C, ale podziemne gniazda łagodzą te temperatury. Ponadto robotnice mogą żerować również zimą, wykorzystując godziny południowe.
Gdy kolonia sama ograniczy składanie jaj i aktywność, możesz zapewnić jej łagodne zimowanie przez około 8-10 tygodni w temperaturze 16-20 °C. Nie zaleca się schładzania jej tak jak europejskiego gatunku ze strefy umiarkowanej.
Należy zapewnić dostęp do wody i małe ilości węglowodanów. Białko dostosuj do obecności aktywnych larw.
Praktycznie rzecz biorąc, kolonia, która ma jaja, poczwarki i ciągły rozwój, prawdopodobnie nie weszła w pełny spoczynek i nie należy jej bardziej schładzać. Jeśli znikną jaja i poczwarki, a pozostaną tylko zatrzymane w rozwoju larwy, może to oznaczać sezonowe spowolnienie, ale taką interpretację należy traktować orientacyjnie.
Zachowanie w niewoli
To gatunek szybki, aktywny i ze sporą zdolnością do przeorganizowywania otoczenia.
Może przenosić żwir, resztki pokarmu i materiał z podłoża aż do połączeń. Wejścia i porty należy sprawdzać, aby uniknąć blokad lub nagromadzeń utrudniających wentylację.
Rekrutacja jest szczególnie dobrze widoczna, gdy podasz duże ofiary. Pierwsza zwiadowczyni może przyciągnąć kilka towarzyszek i wywołać bardzo skoordynowany transport zbiorowy.
Robotnice potrafią wspinać się po łączeniach, chropowatych powierzchniach i elementach dekoracyjnych. Arena musi mieć sprawną barierę przeciw ucieczce i bezpieczną pokrywę.
Obchodzenie się i bezpieczeństwo
Novomessor cockerelli nie ma funkcjonalnego żądła, ale może ugryźć, gdy zostanie przyciśnięta lub gdy bezpośrednio naruszy się gniazdo.
Przenosiny i prace pielęgnacyjne należy wykonywać przy użyciu probówek, pojemników pomocniczych, długiej pęsety i odpowiednich zabezpieczeń przed ucieczką.
Ze względu na jej szybkość każdą czynność należy przygotować przed otwarciem formikarium. Przy prawidłowo zamkniętej instalacji i uporządkowanej rutynie nie stwarza szczególnych problemów z bezpieczeństwem.
- Poziom trudności
- Podstawowy

