Diacamma excellens PURPLE
Een levend juweel uit de Filipijnen: de PURPLE licht op met paarse reflecties die per kolonie verschillen en schitteren op een donkere bodem onder goed licht. Voor ons de mooiste van alle Diacamma-soorten. Maar laat je niet misleiden door haar glans: ze is een meedogenloze jager die elke geleedpotige besluipt en steekt met een overweldigende agressie. En in haar kolonie is geen koningin: de gamergate regeert, een bevruchte werkster die haar zussen bij hun geboorte verminkt om geen rivalen te hebben. Kolonies met gamergate. Verzending door heel Europa, garantie op levende aankomst.
Moeilijkheidsgraad: 3/5 – Gevorderd
Voor ons de mooiste van onze Diacamma-soorten: paarse weerschijn die van kolonie tot kolonie verschilt en het best uitkomt in een goed verlicht terrarium met donker substraat. Ze hebben geen koningin: de eieren worden gelegd door een bevruchte werkster, de gamergate. Zeer agressieve jager; zeer vochtig nest (60-80%) bij 24-28 °C.
Als we bij Antomas op uiterlijk één enkele Diacamma zouden moeten kiezen, zou het deze zijn. Diacamma excellens, de PURPLE, is een ponerine uit de Filipijnen waarvan het donkere lichaam oplicht met paarse weerschijn zodra er licht op valt, en onder dat juweelachtige uiterlijk schuilt een meedogenloze jager, die zich op elke geleedpotige stort die haar territorium binnenkomt. Zoals de rest van het geslacht leeft ze zonder koningin: de eieren worden gelegd door een gamergate, een bevruchte werkster die de andere werksters belet zich voort te planten door ze bij de geboorte te verminken.
Een eerlijke waarschuwing voordat we verdergaan: D. excellens werd in 2016 beschreven en buiten die beschrijving heeft de wetenschap niets over haar gepubliceerd. Haar biologie kennen we uit wat er bij andere Diacamma-soorten is onderzocht (D. australe, D. ceylonense, D. indicum en de soort van Okinawa), en die trekken we door naar de PURPLE, wat we telkens aangeven.
Biologie
Wat is een gamergate?
Het woord combineert twee Griekse termen, gamos («huwelijk») en ergátēs («werkster»), en betekent precies dat: een werkster die getrouwd is. Met andere woorden, een bevruchte werkster die eieren legt en in de kolonie de plaats inneemt die bij andere mieren de koningin heeft.
Bij Diacamma zijn er geen koninginnen: in het geslacht is nooit een gevleugeld vrouwtje gevonden. Alle vrouwtjes worden als werkster geboren en slechts één per kolonie, die gewoonlijk met één enkel mannetje heeft gepaard, wordt het voortplantende vrouwtje. En ze lijkt maar weinig op een koningin:
Ze heeft geen vleugels en heeft die ook nooit gehad, en daarom is er geen bruidsvlucht: ze paart bij de voordeur.
Ze is niet groter: ze behoudt het werksterlichaam en is even groot als haar nestgenoten. In 26 kolonies van D. ceylonense was zij de enige met ontwikkelde eierstokken en bevrucht, maar haar grootte verraadde haar niet.
Ze is niet voorbestemd: ze bereikt haar positie pas als volwassene, door hoe ze zich in het nest tot de anderen verhoudt, niet omdat ze anders is grootgebracht. Wat daarna wel verandert, is haar «geur» (de koolwaterstoffen van de cuticula, die mieren met hun antennes lezen) en de expressie van een paar genen, de meeste met voeding verbonden, die bijna meteen verandert zodra ze de dominante positie inneemt.
De makkelijkste manier om haar te herkennen is naar haar thorax te kijken: de gamergate is de enige die haar gemmae heeft behouden, twee kleine structuren die bij de andere werksters bij de geboorte worden afgerukt.
Wie is de PURPLE? Een soort die in 2016 werd beschreven
«PURPLE» is de handelsnaam van deze Diacamma met paarse weerschijn. Haar wetenschappelijke naam is Diacamma excellens Zettel, Pal en Laciny, 2016, en haar epitheton, excellens, betekent in het Latijn «uitblinkend» of «uitstekend»; de auteurs kozen het naar eigen zeggen vanwege haar schitterende kleuren. Ze werd beschreven door de entomologen Herbert Zettel, Anna Pal en Alice Laciny in het tweede deel van hun revisie van het geslacht, op basis van een holotype en 17 paratypes, allemaal werksters, verzameld in Almeria, op het eiland Biliran (Oostelijke Visayas). Volgens de auteurs behoort ze tot de D. rugosum-groep in strikte zin en combineert ze kenmerken van D. viridipurpureum (de soort van onze BLUE en GREEN) en van D. generali. De lijn van Antomas komt uit de Filipijnen.
En daar houdt het gepubliceerde op: de oorspronkelijke beschrijving geeft haar afmetingen en kleur, maar er zijn geen studies over haar biologie, haar leefgebied of haar kolonies, en voorlopig is ze alleen bekend van de typelocatie. Wat we over haar gedrag vertellen, komt van het geslacht en van onze eigen kolonies.
De Filipijnen zijn een van de grote diversiteitscentra van het geslacht. Alleen al tussen 2015 en 2016 werden daar meer dan een dozijn nieuwe soorten en ondersoorten van Diacamma beschreven, en het geslacht telt inmiddels zo'n 44 geldige soorten (Bolton, 2024), verspreid van India tot Noord-Australië. Bij Antomas hebben we drie Filipijnse Diacamma-soorten, elk met een eigen kleur: de BLUE (D. viridipurpureum quezonicum), de GREEN (D. viridipurpureum viridipurpureum) en deze PURPLE. En als je liever een klassieke Diacamma wilt, zonder metaalglans, is er Diacamma rugosum, de typesoort van het geslacht.
Paars dat van het licht afhangt
Metallic Diacamma-soorten zijn al een eeuw bekend: Wheeler en Chapman spraken in 1922 al van werksters die «zwart of bronskleurig, zeldzamer prachtig metaalblauw of -groen» waren. In de revisies van de Filipijnse soorten worden het type en de intensiteit van de glans van de romp gebruikt als kenmerk om soorten te onderscheiden.
Waar komt die kleur vandaan? Bij Diacamma is het niet onderzocht, maar bij de meeste insecten zijn metaaltinten structuurkleuren: de cuticula heeft microscopische lagen die alleen bepaalde golflengten weerkaatsen, net als een zeepbel of een vlindervleugel, zonder dat er een pigment nodig is. Dat verklaart waarom het paars van de PURPLE in het halfduister dof lijkt en bij goed licht oplicht, en waarom de tint met de hoek verandert. Daar maken we verderop gebruik van, in «Zo komt ze het best tot haar recht».
Vleugels die een controleorgaan zijn geworden
De werksters van Diacamma komen uit de cocon met twee piepkleine aanhangsels op de thorax, de gemmae. Hun geschiedenis is merkwaardig: in de larve zit vleugelaanleg die door geprogrammeerde celdood bijna verdwijnt, en het beetje dat overblijft vormt uiteindelijk de gemma. Elke gemma is bekleed met zintuigharen en heeft een eigen klier. Van vleugelresten worden ze het onderdeel dat bepaalt wie zich mag voortplanten.
De beet van de gamergate
De gamergate let op elke geboorte. Als een werkster uitkomt, nog bleek en zacht (een zogeheten callow), komt de gamergate naderbij en bijt ze haar gemmae af. Die werkster zal nooit de seksuele lokroep doen of paren: ze blijft voor de kolonie werken, maar kan geen voortplantend vrouwtje worden. De verandering is blijvend, waarschijnlijk omdat door het verlies van de gemma de verbindingen tussen haar zintuigharen en het centrale zenuwstelsel degenereren.
Een veelgemaakte fout op internet is te zeggen dat ze worden verminkt «bij het verpoppen». Dat klopt niet: het zijn de volwassen werksters die net uit de cocon komen die worden verminkt. De callows bieden op hun beurt geen weerstand aan een gevestigde gamergate, al zijn ze wel agressief tegenover andere onverminkte callows, hun mogelijke rivalen.
Wie draagt het signaal?
Een verwante soort uit Zuid-India, bekend als «nilgiri», loste het raadsel op. Daar verminkt de gamergate niet: ze houdt haar monopolie alleen met dominantie in stand. De onderzoekers lieten cocons van D. ceylonense opgroeien in kolonies van «nilgiri» en omgekeerd. De werksters van «nilgiri» werden niet verminkt, ook al groeiden ze op tussen D. ceylonense, en die van D. ceylonense werden wel verminkt, zelfs in een kolonie waar niemand verminkt.
Het signaal komt dus van de pas uitgekomen werkster zelf, waarschijnlijk van haar gemmae, en niet uit de omgeving van de kolonie.
Troonopvolging
Een levende gamergate heeft geen rivalen: alle werksters die geboren worden, verliezen hun gemmae voordat ze kunnen concurreren. Pas als ze sterft, stopt de verminking, en een callow die haar gemmae behoudt, meestal de eerste die uitkomt, paart en vervangt haar. Zo kan de kolonie haar voortplantende vrouwtje overleven.
De voorwaarde is dat de nieuwe gamergate een mannetje vindt, en in de natuur komen de mannetjes van andere kolonies. Thuis kan het ook, door een mannetje van een andere kolonie toe te voegen; we leggen het uit in «Als de gamergate sterft».
Een bruiloft die twee dagen duurt
Een paar dagen na haar geboorte klimt de intacte werkster naar de ingang van het nest en doet ze de seksuele lokroep, waarbij ze feromonen afgeeft uit de metatibiale klier van de achterpoten om gevleugelde mannetjes van andere kolonies te lokken. De paring kan tot twee dagen duren; na afloop doden de gamergate en haar nestgenoten het mannetje en halen het weg. Met het sperma van dat ene mannetje heeft de gamergate genoeg voor haar hele leven.
Zusters die elkaar in de gaten houden
De verminkte werksters behouden hun eierstokken en kunnen onbevruchte eieren leggen, waaruit mannetjes komen. Als de gamergate aanwezig is, doen ze dat zelden; in kolonies die haar kwijt zijn, vaak. Bij de Diacamma uit Japan houden de gamergate en de overige werksters een dubbel toezicht op de werksters die proberen te leggen.
Dat toezicht is niet altijd even streng. In een studie uit 2018 produceerden alleen kolonies van honderd werksters of meer mannetjes (47 van de 56 mannetjes kwamen uit kolonies van meer dan 100 en geen enkel uit kolonies van minder dan 50), en in het laboratorium was 58% van de mannetjes afkomstig van werksters, niet van de gamergate. Hoe groter de kolonie, hoe meer de controle verslapt.
Kolonies die zich voortplanten door zich te splitsen
Zonder gevleugelde vrouwtjes kunnen er geen bruidsvluchten of stichtende koninginnen zijn. De kolonies van Diacamma vermenigvuldigen zich door splitsing (fissie): een groep werksters scheidt zich af met een nieuwe gamergate en vestigt zich ergens anders. Hoeveel werksters er bij elke splitsing vertrekken, is niet gepubliceerd. In het laboratorium zijn splitsingen en ook samensmeltingen gezien, en bij D. indicum is onderzocht wat er gebeurt als twee delen van een gesplitste kolonie elkaar weer tegenkomen.
Reizen met z'n tweeën
In plaats van paden met feromonen te markeren, rekruteren Diacamma-soorten met tandem running: een werkster die de bestemming kent, leidt een andere, die haar volgt zonder het contact met de antennes te verliezen. Als een kolonie van D. indicum verhuist, reizen bijna alle vrouwtjes zo, ook de gamergate, en de mannetjes en het broed gaan in de kaken mee. Bovendien draagt de volgster vaak een larve of een pop terwijl ze haar gids volgt: een volwassene en een stuk broed per tocht.
Binnenwegen zonder kaart
De gidsen herhalen de route niet blindelings. In de experimenten met D. indicum corrigeerde de meerderheid, toen het doelnest tijdens de verhuizing werd verplaatst, de koers met een gemiddelde fout van slechts 1,65% (262 gidsen); toen de hoofdgids werd weggehaald, namen andere het over zonder tempo te verliezen; en bij meerdere routes kozen ze veel vaker de kortste dan de andere. Dat allemaal zonder chemische sporen om te volgen.
Solitaire jagers met een vaste koers
Diacamma-soorten jagen overdag en elke werkster op eigen houtje. Bij D. ceylonense is op elk moment zo'n 24% van de werksters buiten het nest, een verhouding die zo stabiel is dat je er de grootte van de kolonie mee kunt schatten zonder haar op te graven. Elke werkster foerageert maar tijdens één fase van haar leven, van 9 tot 23 dagen, en bijna altijd in dezelfde richting; samen bestrijken ze de hele omgeving. Termieten zijn in de natuur hun belangrijkste prooi: de werkster spoort haar op, besluipt haar, steekt haar tot ze verlamd is en brengt haar naar het nest. En er is een merkwaardige gewoonte gemeld in het geslacht: volgens Mark Moffett (1985) omringen sommige Diacamma-soorten de ingang van het nest met veren en dode mieren, misschien om dauw op te vangen; het is een onbevestigde hypothese.
Grootte en morfologie
Zoals alle Diacamma-soorten heeft de PURPLE monomorfe werksters: allemaal gelijk van vorm en bijna van grootte, de gamergate inbegrepen. De kenmerken hieronder komen uit de oorspronkelijke beschrijving (Zettel, Pal en Laciny, 2016):
Kleur. Zwarte romp met een sterke blauwe of paarse metaalglans: het blauw overheerst meer aan de bovenkant en het paars meer aan de zijkanten, en de uitgestrektheid van elke kleur verschilt per exemplaar. Antennes en poten zwart, en het uiteinde van de gaster lichtbruin. Bij goed licht wordt de glans veel intenser (waarneming van Antomas), en naar de mening van Antomas is het de opvallendste van onze drie gekleurde Diacamma-soorten.
Een kleur die per kolonie verschilt. In de ervaring van Antomas verschilt de kleur van de PURPLE behoorlijk van kolonie tot kolonie, en soms deelt ze tinten met de GREEN. Er zijn kolonies met een paarse kop, een groene thorax en een groen-zwarte gaster, en andere andersom: de kop, of de uiteinden ervan, groen en de rest van het lichaam paars. Dat past bij wat gepubliceerd is: de beschrijving van D. excellens zelf vermeldt dat de kleurverdeling per exemplaar verschilt, en de soort van de GREEN, D. viridipurpureum, wordt beschreven met een veelkleurige glans waarin groen en paars door elkaar lopen. De auteurs vermelden zelfs dat de PURPLE kenmerken van die soort combineert, al bewijst dat geen directe verwantschap; wat wel duidelijk is, is dat deze metaalkleuren zeer variabel zijn.
Sculptuur. Zeer uitgesproken rimpels van de wangen tot het eerste segment van de gaster: lengtegroeven op de achterkant van de kop, concentrische en elliptische rimpels op het pronotum, schuine groeven op de zijkanten van de thorax en halfronde op het eerste segment van de gaster; de rest van de gaster fijn gestippeld en glanzend. Veel korte, rechtopstaande haren.
Petiolus. Robuust, met twee middelgrote doornen, iets uiteenlopend en verder uit elkaar dan bij verwante soorten: een van de kenmerken die haar onderscheiden.
Kop. Iets langwerpig en sterk gewelfd achter de relatief kleine ogen; kaken fijn gegroefd.
Gemmae. Alle werksters hebben ze bij de geboorte; alleen de gamergate behoudt ze.
Angel. Werkend, lang en naar boven gebogen.
Afmetingen bij benadering
- Werksters en gamergate van de kolonies van Antomas: 11-13 mm; zo'n 2 mm kleiner dan de BLUE (13-15 mm)
- Gepubliceerde referentie (holotype en 17 paratypes): 12,2-13,5 mm totale lengte
- Gamergate: gelijk aan de werksters (monomorfe werksters)
- Geslacht Diacamma, werksters: normaal 8-16 mm, afhankelijk van de soort
Verzorging in gevangenschap
Moeilijkheidsgraad: 3/5 – Gevorderd
Het is geen kwetsbare mier, maar ze vraagt aandacht op drie fronten: een nest met zeer hoge en constante vochtigheid dat niet doorweekt raakt of gaat schimmelen; een dieet waarin levende prooien de hoofdrol spelen; en voorzichtigheid bij het hanteren van het formicarium, omdat de kolonie afhangt van één enkele gamergate. Onder kwekers van Diacamma zijn er allerlei meningen, en de consensus plaatst ze op een gemiddeld niveau.
Is het de moeite waard? Absoluut. Je hebt tegelijk een van de mooiste mieren die je kunt kweken en een van de felste jagers: snelle werksters die hun prooi met hun ogen opsporen, achtervolgen en met overweldigende agressie aanvallen. En in het nest een sociaal systeem zonder koningin dat je live kunt volgen.
Aanbevolen waarden
- Temperatuur: 24-28 °C, met gradiënt: een zone richting 28 °C en een koelere richting 24 °C. Dat is het bereik dat de meeste kwekers van het geslacht gebruiken.
- Vochtigheid van het nest: zeer hoog, 60-80%; bij Antomas houden we die meestal rond 70%.
- Foerageergebied: iets droger dan het nest, met altijd water beschikbaar.
- Diapauze: houdt ze niet. Het hele jaar actief bij 24-28 °C; vermijd plotselinge veranderingen.
- Licht: nest donker of afgedekt; foerageergebied goed verlicht (zie «Zo komt ze het best tot haar recht»).
Houd een deel van het nest vochtiger, voor eieren en larven, en een ander deel iets minder. Voeg beetje bij beetje en vaak water toe: te veel brengt schimmel en mijten.
Aanbevolen formicaria
Als formicarium raden we bij Antomas de Qbik Wild-reeks van Anthouse aan in Duo-formaat, het meest geschikt voor de grootte van onze kolonies. Onze favoriet is de Qbik Wild Duo P 2C Hybrid, die een verdampingsreservoir onder een technisch gaas combineert met een zijdelingse drinkbuis. De verdampingsversie (het water raakt de kamers niet en er ontstaat een natuurlijke gradiënt) en de gewone versie (navulbare waterbuis) werken ook heel goed.
Breid uit als de kolonie bijna het hele nest inneemt; lege kamers drogen vaak uit of gaan schimmelen.
Zo komt ze het best tot haar recht
De paarse glans van de PURPLE zie je pas echt als de werksters onder goed licht op jacht gaan, dus het loont om aandacht aan het foerageergebied te besteden. In de ervaring van Antomas komt ze het best uit in een terrarium met donker substraat en goede verlichting: op een ondergrond van donkere aarde, kokosvezel of zwart zand springt de paarse weerschijn veel meer in het oog dan op licht zand. Een lamp of ledstrip boven het jachtgebied (nooit boven het nest) doet de rest, en stimuleert meteen deze dagactieve jagers. En kijk goed naar je werksters: omdat de kleur per kolonie behoorlijk verschilt, kan de jouwe mengsels van paars en groen laten zien die je bij een andere niet ziet.
Als je een showopstelling wilt, zijn de GAIA-terraria van Anthouse een goede keuze als foerageergebied, aangesloten op de Duo Hybrid, die het nest blijft.
Houd de vochtigheid van het terrarium op peil door licht te sproeien en laat altijd een drogere zone over; en vergeet het deksel niet (zie «Ontsnappingen en barrières»).
Aankomst van de kolonie en de eerste weken
We verkopen kolonies met gamergate, in de grootte die op dat moment beschikbaar is. Een losse gamergate heeft geen zin: Diacamma-soorten stichten geen kolonies vanuit een geïsoleerd vrouwtje, maar door splitsing, en ze hebben werksters nodig.
Zet haar na ontvangst op een rustige, donkere plek met een stabiele temperatuur, en verwijder de werksters die tijdens de verzending zijn gestorven. Vermijd de eerste weken stoten, direct licht op het nest en onnodig openen: dat is wat het broed het vaakst afremt. Om haar naar een ander formicarium over te zetten, doen we dat bij Antomas bijna altijd door uit te schudden: we schudden de kolonie in het nieuwe formicarium en dwingen ze vaak om naar binnen te gaan. Dat is de methode die voor ons het beste werkt.
De gamergate herken je doordat ze haar gemmae heeft behouden; de rest heeft alleen littekens. Wel is ze in de ervaring van Antomas erg schuw en glibberig en gaat ze nooit foerageren, dus je zult haar niet zien jagen.
Als de gamergate sterft
Dat is op te lossen. Als de gamergate sterft, houdt de verminking op, en de werksters die daarna geboren worden, behouden hun gemmae; elk van hen kan het overnemen als ze paart. Het enige wat ontbreekt is een mannetje, en dat moet van een andere kolonie komen, zoals in de natuur gebeurt.
Bij Antomas hebben we het zien werken: klanten die hun gamergate verloren, vroegen ons om mannetjes en kregen het voor elkaar dat een intacte werkster paarde en de nieuwe gamergate werd. Als het jou overkomt, neem contact met ons op. Geef de kolonie intussen haar gewone verzorging en hanteer haar vooral altijd rustig, zodat je de gamergate niet kwijtraakt.
Voeding
Gevarieerd dieet: eiwit, vooral levend, en suikers.
Eiwitten. Ze accepteren dode prooien, maar bij Antomas raden we bijna altijd levende prooien aan: ze zien jagen is het mooiste van deze soort. Ze zijn buitensporig agressief tegenover andere geleedpotigen en ongewervelden, en een paarse flits zich op een krekel zien storten is een waar schouwspel. Geef krekels, gekweekte kakkerlakken, vliegen, meelwormen en andere veilig gekweekte insecten, van een formaat dat ze aankunnen, en wissel elke week van insect. Bij Antomas geven we ze 3-5 keer per week eiwit, afhankelijk van het aantal larven.
Laat ze niet tekortkomen: volgens kwekers kan eiwittekort ertoe leiden dat ze hun eigen broed opeten. Haal resten binnen 24 uur weg, want bij deze vochtigheid beschimmelen ze meteen.
Suikers. Ze zijn dol op suikerhoudende vloeistoffen: bied ze om de 3-4 dagen aan of zet een drinkbakje ad libitum neer. Als basis de Blue Sugar-nectar van Anthouse, 4-5 keer per week als je een drinkbakje gebruikt; en voor de afwisseling 1-2 keer per week een andere suikerhoudende vloeistof. Bij Antomas gebruiken we lactosevrije melk met honing, die bovendien wat vloeibaar eiwit toevoegt (de melk altijd lactosevrij).
Water: altijd schoon water beschikbaar.
Zo jagen Diacamma-soorten, met de gamergate in beeld (Anthouse).
Gedrag in gevangenschap
Zeer actief buiten het nest, vooral bij warmte en goed licht: de werksters patrouilleren alleen en storten zich op elke prooi. Tegenover andere geleedpotigen en mieren van andere kolonies zijn ze extreem agressief, dus geen gedeelde opstellingen; tegenover mensen zijn ze dat daarentegen niet bijzonder. Als de kolonie uit zichzelf verhuist, zie je de paartjes van de tandem running.
Als ze zich op het warmste punt ophopen en er nauwelijks broed is, ontbreekt het meestal aan warmte of vocht; als ze na een ingreep stoppen met broed grootbrengen, laat ze dan een paar dagen met rust.
Ontsnappingen en barrières
Ze zijn geen grote ontsnappingskunstenaars: een goed sluitend en geventileerd deksel en een groot foerageergebied zijn meestal voldoende. Als versterking werken olie, vaseline of «talcol» (talkpoeder met alcohol; als de alcohol verdampt, blijft er een strook talk achter).
Fluon (PTFE) verliest zijn werking bij hoge vochtigheid en kan falen zonder dat je het merkt; gebruik je het, dan altijd met deksel. Controleer stoppen en aansluitingen.
Hanteren en veiligheid
Ze hebben een werkende angel, maar in de ervaring van Antomas kost het ze flink wat moeite om door de huid te komen en duurt het even voor ze steken; tegenover mensen zijn ze niet bijzonder agressief. Zoals bij elke angel kan iemand die allergisch is reageren: hanteer ze met een penseel of zachte pincet, en rustig om de gamergate niet kwijt te raken. Het is een exotische soort: laat haar nooit vrij.
Wat je niet moet doen
- Buiten het bereik van temperatuur of vochtigheid komen, of het plotseling veranderen.
- Het nest doorweken.
- Voerresten langer dan 24 uur laten liggen.
- Bezuinigen op eiwit of altijd hetzelfde insect geven.
- Uitbreiden voordat de kolonie het nodig heeft.
- Het nest vaak openen of belichten, of het aan trillingen blootstellen.
- De dode werksters van de verzending in het nest laten liggen.
- Het nest belichten om de kleur te laten zien: licht alleen in het foerageergebied.
- Haastig hanteren en de gamergate kwijtraken.
- Kolonies samenvoegen: dat kan niet, ze zijn behoorlijk agressief tegenover elkaar. Haar ook niet met andere soorten mengen.
- Alleen op fluon vertrouwen bij hoge vochtigheid en zonder deksel.
Wetenschappelijke bronnen
Deze gids is gebaseerd op de beschrijving van de soort, de wetenschappelijke literatuur over de biologie van het geslacht Diacamma en de ervaring van Antomas en Europese kwekers. Belangrijkste referenties:
- Zettel, H., Pal, A. & Laciny, A. (2016). Taxonomic notes on the ant genus Diacamma (Hymenoptera: Formicidae), part 2. Zeitschrift der Arbeitsgemeinschaft Österreichischer Entomologen 68: 129–168. antcat.org
- Laciny, A., Pal, A. & Zettel, H. (2015). Taxonomic notes on the ant genus Diacamma (Hymenoptera: Formicidae), part 1. Zeitschrift der Arbeitsgemeinschaft Österreichischer Entomologen 67: 83–136. zobodat.at
- Baidwan et al. (2024). Description of Diacamma rugosum jerdoni (Insecta: Hymenoptera) male along with two new additions to the myrmecofaunal diversity of Kerala, India. Halteres 14: 20–30. doi:10.5281/zenodo.14439664
- Peeters, C. & Higashi, S. (1989). Reproductive dominance controlled by mutilation in the queenless ant Diacamma australe. Naturwissenschaften 76: 177–180. doi:10.1007/BF00366404
- Gotoh, A., Billen, J., Hashim, R. & Ito, F. (2005). Apoptotic wing degeneration and formation of an altruism-regulating glandular appendage (gemma) in the ponerine ant Diacamma sp. from Japan. Development Genes and Evolution. doi:10.1007/s00427-004-0456-7
- Ramaswamy, K. et al. (2004). Social mutilation in the ponerine ant Diacamma: cues originate in the victims. Insectes Sociaux 51: 410–413. doi:10.1007/s00040-004-0765-x
- Cournault, L. & Peeters, C. (2012). Aggression regulates monogyny in non-mutilating Diacamma ants. Insectes Sociaux 59: 533–539. doi:10.1007/s00040-012-0251-9
- Okada, Y. et al. (2017). Social dominance alters nutrition-related gene expression immediately: transcriptomic evidence from a monomorphic queenless ant. Molecular Ecology. doi:10.1111/mec.13989
- Peeters, C. & Tsuji, K. (1993). Reproductive conflict among ant workers in Diacamma sp. from Japan: dominance and oviposition in the absence of the gamergate. Insectes Sociaux 40: 119–136. doi:10.1007/BF01240701
- Shimoji, H. et al. (2018). Social enforcement depending on the stage of colony growth in an ant. Proceedings of the Royal Society B 285: 20172548. doi:10.1098/rspb.2017.2548
- Cuvillier-Hot, V., Cobb, M., Malosse, C. & Peeters, C. (2001). Sex, age and ovarian activity affect cuticular hydrocarbons in Diacamma ceylonense, a queenless ant. Journal of Insect Physiology 47: 485–493. doi:10.1016/S0022-1910(00)00137-2
- Kaur, R. et al. (2014). Coupled adult-brood transport augments relocation in the Indian queenless ant Diacamma indicum. Insectes Sociaux. doi:10.1007/s00040-014-0338-6
- Vigneron, J.P. et al. (2006). Spectral filtering of visible light by the cuticle of metallic woodboring beetles and microfabrication of a matching bioinspired material. Physical Review E 73: 041905. doi:10.1103/PhysRevE.73.041905
- Moeilijkheidsgraad
- Gemiddeld




