Stigmatomma reclinatum: robotnice – prawdziwe zdjęcie Antomas
Stigmatomma reclinatum: robotnice – prawdziwe zdjęcie Antomas

Stigmatomma reclinatum

Obecnie brak na stanie
299,00 €
Brutto

Prawdziwa «mrówka Drakula». Stigmatomma reclinatum, azjatycki wampir, należy do prastarej linii podziemnych łowczyń, które piją hemolimfę własnych larw, nie zabijając ich. Prawie ślepa, z ząbkowanymi żuwaczkami i żądłem, stworzona jest do polowania na pareczniki w ciemnościach gleby, a gdy znajdzie dużą ofiarę, wzywa towarzyszki po chemicznych śladach. I nie ma królowej: kolonią rządzą gamergaty, zapłodnione robotnice, które składają jaja i dzielą się tym zadaniem w hierarchii. Gatunek dla doświadczonych hodowców, wymagający stałej wilgotności i żywych ofiar, który mało kto widział w formikarium. Kolonie z gamergate. Wysyłka do całej Europy z gwarancją żywej dostawy.


 

Poziom trudności: 4/5 – Zaawansowany

Prawdziwy azjatycki «wampir»: «mrówka Drakula», drapieżnik polujący na pareczniki i żyjący pod ziemią, z linii, która pije hemolimfę własnych larw, nie zabijając ich. Nie ma królowej: rozmnaża się dzięki gamergatom, zapłodnionym robotnicom, które składają jaja. Sprzedajemy ją jako kolonię z gamergate i 15 lub 25 robotnicami. Gniazdo gipsowe, zawsze wilgotne (Qbik Wild), 24-27 °C, bez zimowania (diapauzy), małe i urozmaicone żywe ofiary. Dopuszczenie do ich odwodnienia to najpoważniejszy błąd.

Stigmatomma reclinatum (Mayr, 1879) to jedna z najdziwniejszych mrówek, jakie można hodować w domu. Należy do podrodziny Amblyoponinae, tak zwanych «mrówek Drakula», grupy podziemnych łowczyń o maleńkich oczach i długich, ząbkowanych żuwaczkach, słynącej z obyczaju jak z powieści grozy: dorosłe osobniki przebijają skórę własnych larw i piją ich hemolimfę, czyli «krew» owadów, nie zabijając ich przy tym. Stąd jej sława prawdziwego wampira wśród mrówek.

Ale w tym gatunku najbardziej zaskakuje nie dieta, lecz sposób rozmnażania. Kolonie badane w jego miejscu typowym, na Jawie, nie miały królowej. Jaja składało kilka zapłodnionych robotnic, czyli gamergaty, które tworzą hierarchię i dzielą się składaniem jaj. To gatunek słabo zbadany, dlatego w tym poradniku zawsze oddzielamy trzy rzeczy: to, co udokumentowano dla grupy reclinata, to, co wiadomo o jej krewnych z tego samego rodzaju i podrodziny, oraz praktykę hodowlaną, którą polecamy w Antomas.

Biologia

Czym jest gamergate?

Gamergate to zapłodniona robotnica, która składa jaja i pełni rolę królowej. Nie ma skrzydeł, poszerzonego tułowia królowej ani jej rozmiarów: z zewnątrz to zwykła robotnica. Różnica kryje się w środku: kopulowała z samcem, przechowuje nasienie w spermatece (małym zbiorniczku, w którym samice mrówek przechowują nasienie przez całe życie) i ma aktywne jajniki, więc z jej jaj wylęgają się samice, czyli robotnice.

Termin ukuli w 1984 roku myrmekolodzy Christian Peeters i Robin Crewe, gdy wykazali na afrykańskiej mrówce z grupy Ponerinae, że to kopulacja, a nie kasta, decyduje o tym, która robotnica się rozmnaża. Słowo pochodzi z greki: gamos, «małżeństwo», i ergatēs, «robotnica». Dosłownie: «zamężna robotnica».

Dlaczego to możliwe? Bo u niektórych prymitywnych mrówek robotnice zachowały kompletne jajniki i funkcjonalną spermatekę, czego większość mrówek już nie ma. U S. reclinatum właśnie tak jest: w koloniach z Jawy wszystkie przebadane robotnice miały jajniki i spermatekę. W zasadzie każda mogłaby zostać gamergate; w praktyce udaje się to tylko nielicznym.

Gdy w Antomas piszemy «GG» w opcjach tego gatunku, chodzi nam właśnie o to: kolonię z jej gamergate, robotnicą rozrodczą, która zapewnia składanie jaj.

Kolonia bez królowej: co odkryto na Jawie

W latach 1990 i 1991 japoński myrmekolog Fuminori Ito wykopał dwanaście kolonii Amblyopone z grupy reclinata w Ogrodzie Botanicznym w Bogor, na zachodzie Jawy, czyli na tej samej wyspie, z której pochodzi okaz typowy gatunku. Znalazł pierwszy udokumentowany przypadek rozmnażania przez gamergaty w całym plemieniu Amblyoponini:

  • Ani jednej królowej. W dwunastu koloniach nie było żadnej królowej, nawet poczwarek królowych.
  • Od 1 do 18 zapłodnionych robotnic na kolonię. Nie jedna gamergate, lecz często kilka.
  • Małe kolonie: średnio 89 robotnic, z dużymi różnicami między koloniami (±50).
  • Dziewice prawie bezpłodne: spośród niezapłodnionych robotnic tylko 0,5% miało dojrzałe jajo w jajniku.
  • Samce: w jednej z kolonii, zebranej w styczniu, były poczwarki samców.

Później ten sam autor i jego współpracownicy nazywali te mrówki Amblyopone reclinata, bo tak brzmiała nazwa gatunku, zanim przeniesiono go do Stigmatomma. To naukowa podstawa tego, co sprzedajemy: kolonii, która nie potrzebuje królowej, by dalej rosnąć.

Kilka gamergat i hierarchia

Jeśli w kolonii jest kilka zapłodnionych robotnic, która składa jaja? W 1993 roku Ito opublikował badanie ich organizacji społecznej, którego tytuł mówi wszystko: rozmnażanie bez królowej, hierarchia dominacji i poliginia funkcjonalna. «Poliginia funkcjonalna» oznacza, że kilka gamergat składa jaja jednocześnie, tak jakby kolonia miała kilka królowych. Ale nie wszystkie w równym stopniu: istnieje między nimi hierarchia, a gamergaty o wysokiej pozycji mają lepiej rozwinięte jajniki niż te o niskiej.

To system zupełnie inny niż w kolonii z królową, gdzie założycielka panuje niepodzielnie przez całe życie. Tutaj władza rozrodcza jest dzielona i rywalizuje się o nią. Ma to oczywistą zaletę: jeśli jedna gamergate zginie, inne mogą dalej składać jaja, a kolonia nie jest skazana na zagładę, jak byłaby kolonia, która traci swoją jedyną królową.

Niezapłodnione robotnice też mają swój wkład. W grupie reclinata opisano jaja troficzne składane przez niezapłodnione robotnice: jaja, które się nie rozwijają i służą jako pokarm. Istnieje też bardzo wyraźny podział zadań według wieku: młode opiekują się czerwiem w gnieździe, a starsze wychodzą na polowanie.

Mrówcze wampiry: picie hemolimfy larw bez ich zabijania

Przydomek «mrówki Drakula», który nosi cała podrodzina, wziął się od zachowania opisanego szczegółowo w 1986 roku u japońskiej krewnej, Stigmatomma silvestrii, nazwanego żywieniem się hemolimfą larw. Badacz Keiichi Masuko zaobserwował, że królowe chwytają larwę, robią jej niewielką ranę w skórze, prawie zawsze na czwartym i piątym segmencie ciała, i zlizują wypływającą hemolimfę. Larwa nie ginie: przeżywa zranienie i rozwija się dalej. Masuko nazwał to «niedestrukcyjnym kanibalizmem rodzicielskim».

Zaskakuje to, jak bardzo są od tego zależne. W dużych koloniach S. silvestrii królowe żywiły się wyłącznie hemolimfą swoich larw, nawet gdy w gnieździe były ofiary. Dlaczego? Masuko powiązał to z dwiema cechami tych mrówek:

  • Nie praktykują trofalaksji. Większość mrówek przekazuje sobie płynny pokarm z ust do ust. Amblyoponinae nie: larwy jedzą bezpośrednio z ofiary, a hemolimfa larw staje się «spiżarnią» kolonii.
  • Polują na duże ofiary, i to nieregularnie. Parecznik to uczta, ale nie łapie się go codziennie. Larwy zamieniają go w zapasy, które dorosłe mogą «doić» między jednym polowaniem a kolejnym.

Inne mrówki doszły do tego samego różnymi drogami. U Leptanilla japonica larwy mają nawet specjalny narząd, rodzaj «kranika z hemolimfą», z którego piją dorosłe. A u Prionopelta kraepelini, innej mrówki z podrodziny Amblyoponinae zebranej w tym samym ogrodzie w Bogor co nasz gatunek, królowa czerpała 87% pokarmu z hemolimfy larw, które również nie ginęły.

Uczciwie zaznaczamy: nie znaleźliśmy opublikowanego badania, które mierzyłoby to zachowanie właśnie u S. reclinatum. To cecha jej rodzaju i podrodziny i powód jej wampirzej sławy, ale u tego gatunku nie zbadano jej jeszcze szczegółowo. Na tym filmie Anthouse zobaczysz ten gatunek:

Stigmatomma reclinatum na filmie Anthouse.

Łowczynie pareczników

Stigmatomma to wyspecjalizowane drapieżniki. Najlepiej zbadane gatunki, takie jak S. silvestrii w Japonii i S. pallipes w Ameryce Północnej, polują głównie na pareczniki z rzędu zieminkowców (Geophilomorpha): długie, cienkie i ślepe pareczniki, które żyją zakopane w glebie i ściółce. To niebezpieczne ofiary, dłuższe od samej mrówki i uzbrojone we własne jadowe szczękonóża.

Do polowania na nie Stigmatomma mają dwie bronie: długie, ząbkowane żuwaczki, które zamykają się jak pułapka na ciele parecznika i go nie puszczają, oraz dobrze rozwinięte żądło, którym go unieruchamiają. Potem wloką go do gniazda, gdzie larwy jedzą bezpośrednio z ofiary.

O diecie S. reclinatum w naturze nie ma opublikowanych danych. Wiadomo jednak coś bardzo ważnego dla hodowli: robotnice z grupy reclinata nie polują wyłącznie w pojedynkę, lecz wzywają towarzyszki, gdy znajdą dużą ofiarę.

Rekrutacja za pomocą chemicznych śladów

Większość Stigmatomma poluje samotnie. Grupa reclinata jest wyjątkiem: w 1993 roku Ito opisał u niej rekrutację grupową do ofiar. Zwiadowczyni, która znajdzie ofiarę, wraca do gniazda i wyrusza ponownie z małą grupą towarzyszek, które za nią podążają. Po latach sam Ito i Billen opisali to jako «elegancki system rekrutacji» do zdobywania ofiar.

Jak znakują drogę? Stopami. W 2002 roku zespół belgijskiego biologa Johana Billena, wraz z Ito, opisał dwa nowe gruczoły w goleniach odnóży S. reclinatum, a w 2005 roku zbadał gruczoł w przedstopiu, ostatnim członie odnóża: gruczoł śladu stopy. Jak wskazuje tytuł ich pracy, to gruczoł biorący udział w rekrutacji towarzyszek: idąc, mrówka zostawia chemiczny ślad, za którym mogą podążać inne. Maleńki szczegół, który wyjaśnia, jak prawie ślepa mrówka organizuje polowanie w ciemnościach gleby.

Prastara linia «mrówek Drakula»

Przez ponad sto lat ten gatunek nosił nazwę Amblyopone reclinata. Opisał go austriacki entomolog Gustav Mayr w 1879 roku na podstawie robotnicy z Jawy. W 2012 roku Masashi Yoshimura i Brian Fisher zrewidowali podrodzinę na podstawie morfologii samców i żuwaczek robotnic i podzielili dawny rodzaj Amblyopone na trzy: Amblyopone w ścisłym sensie, Xymmer i Stigmatomma, ten ostatni przywrócony z synonimii. Tam trafił nasz gatunek, pod nazwą Stigmatomma reclinatum.

Amblyoponinae długo uważano za jedne z najbardziej «prymitywnych» mrówek, ze względu na archaicznie wyglądające robotnice i osobliwą biologię. Badania filogenetyczne zniuansowały ten pogląd, ale potwierdzają, że to bardzo stara linia: według badania Warda i Fishera z 2016 roku podrodzina powstała prawdopodobnie w krainie afrotropikalnej, a później rozprzestrzeniła się do krainy indomalajskiej i Nowego Świata, z szybką dywersyfikacją na początku.

Od Azji Południowo-Wschodniej po Ghaty Zachodnie

S. reclinatum to gatunek Azji Południowej i Południowo-Wschodniej. Notowano go w Indonezji (na Jawie, w miejscu typowym), na Filipinach, w Tajlandii, Malezji i Singapurze oraz w Indiach, gdzie znany jest tylko z Ghatów Zachodnich, wilgotnego pasma górskiego na południowym zachodzie subkontynentu.

Jak jej krewne, to mrówka skrytożyjąca, żyjąca w glebie i ściółce, którą prawie nigdy nie widać na powierzchni; inną mrówkę z podrodziny Amblyoponinae z tego samego ogrodu w Bogor, Prionopelta kraepelini, znaleziono gniazdującą w martwym, wilgotnym pniaku. Dlatego tak mało o niej wiadomo. Jej klimat jest tropikalny i wilgotny, ciepły przez cały rok i bez chłodnej zimy: w okolicy miejsca typowego średnie temperatury prawie nie zmieniają się z miesiąca na miesiąc, a pory roku wyznacza deszcz. W hodowli przekłada się to na dwie zasady: stabilne ciepło i stała wilgotność oraz bez zimowania (diapauzy).

Rozmiary i morfologia

Mrówka o archaicznym wyglądzie, stworzona do życia pod ziemią. Ma cechy, które wyróżniają robotnice jej podrodziny:

  • Oczy: bardzo małe, położone za połową długości głowy. Widzi słabo; orientuje się głównie węchem i dotykiem.
  • Żuwaczki: długie, wąskie i uzbrojone w zęby, do przytrzymywania wydłużonych ofiar, takich jak pareczniki. Kształt żuwaczek to jedna z cech, które odróżniają Stigmatomma od pokrewnych rodzajów.
  • Nadustek: jego przedni brzeg nosi specjalne szczecinki w kształcie zębów, cechę występującą wyłącznie u Amblyoponinae.
  • Talia: petiolus jest połączony całą szerokością z resztą odwłoka i nie ma postpetiolusa, więc typowa dla mrówek «osia talia» jest ledwie zaznaczona.
  • Żądło: dobrze rozwinięte i sprawne.
  • Odnóża: z własnymi gruczołami w goleniach i przedstopiu, biorącymi udział w znakowaniu ścieżek.
  • Gamergaty: z zewnątrz takie same jak pozostałe robotnice. Nie spodziewaj się w swojej kolonii większej «królowej»: różnica tkwi w jajnikach i spermatece, nie w wyglądzie.

Przybliżone wymiary

  • Robotnice i gamergaty: nie znaleźliśmy w źródłach naukowych opublikowanej długości całkowitej.
  • Królowa: nieznana w badanych koloniach, które rozmnażają się przez gamergaty.
  • Samiec: w koloniach z Jawy znaleziono poczwarki samców, bez opublikowanych wymiarów.

Wolimy nie podawać liczb, których nie możemy poprzeć. Wymiary krążące w sklepach nie pochodzą z opublikowanych badań, a w Antomas podajemy wyłącznie wymiary naukowe.

Hodowla w niewoli

Poziom trudności: 4/5 – Zaawansowany

To nie jest gatunek na początek. Trzy rzeczy sprawiają, że jest wymagający:

  • Wilgotność. To mrówka tropikalnej gleby, a wysychające gniazdo to najpoważniejszy błąd, jaki można przy niej popełnić.
  • Karmienie. To wyspecjalizowany drapieżnik: nie je wszystkiego, woli żywe i miękkie ofiary, a jej «naturalnego» pokarmu, pareczników, nie kupisz w byle sklepie.
  • Tempo. Jej kolonie są małe i rosną powoli. Nie spodziewaj się kolonii liczącej setki robotnic w kilka miesięcy.

W zamian to jedna z najbardziej fascynujących mrówek do obserwacji: prawdziwa «mrówka Drakula», z gamergatami zamiast królowej, grupowymi polowaniami i życiem społecznym, które mało kto widział na własne oczy.

Zalecane parametry

  • Temperatura gniazda: 24-27 °C, stabilna. Jej klimat jest tropikalny i ciepły przez cały rok; inną mrówkę z podrodziny Amblyoponinae z tego samego ogrodu na Jawie trzymano w laboratorium w 24-28 °C.
  • Arena: ciepła temperatura pokojowa, bez silnego grzania.
  • Wilgotność: wysoka i stała. Gips gniazda zawsze wilgotny; nigdy nie może wyschnąć.
  • Woda: zawsze dostępna, w probówce z wodą i watą na arenie.
  • Światło: wystarczy zostawić strefę gniazda w ciemności, a arenę w świetle.
  • Zimowanie (diapauza): żadne (zob. «Bez zimowania»).

Polecane formikarium

Potrzebuje gniazda, które trzyma wilgoć i jest małe, dopasowane do kolonii liczącej kilkadziesiąt robotnic. W Antomas polecamy serię Qbik Wild od Anthouse, z gipsu, który stabilnie utrzymuje wilgotność. Na początek Qbik Wild One P 1C:

Gdy kolonia urośnie, możesz ją powiększyć o Qbik Wild Duo P 2C:

Nie spiesz się z powiększaniem: w zbyt dużym gnieździe kolonia się rozprasza, trudniej utrzymać wilgotność, a nadmiarowe komory kończą jako śmietnik. Uzupełnij zestaw tak:

  • Mała arena z cienką warstwą wilgotnego podłoża (włókno kokosowe lub gliniasta ziemia) i odrobiną ściółki lub kory, pod którą mogą się chować. Lubi polować pod osłoną.
  • Woda zawsze dostępna, w probówce z wodą i watą.
  • Bariera przeciw ucieczkom w górnej części ścianek (zob. «Ucieczki i obchodzenie się z mrówkami»).
  • Łagodne ogrzewanie, jeśli trzeba, z boku i z termostatem, tak by nie wysuszyć gniazda.

Wilgotność: złota zasada

Jeśli przy S. reclinatum jedna rzecz nie może zawieść, to wilgotność. Żyje w glebie wilgotnych lasów tropikalnych, a zarówno robotnice, jak i czerw szybko się odwadniają. Dopuszczenie do wyschnięcia gniazda to poważny błąd, który może zabić kolonię w kilka dni.

  • Regularnie nawilżaj gips przez jego zbiornik, nie zalewając komór.
  • Często sprawdzaj gniazdo: jeśli gips zmienia kolor lub jaśnieje, czas dolać wody.
  • Zadbaj o gradient: jedna część gniazda bardziej wilgotna, druga nieco mniej, żeby same wybrały, gdzie ułożyć czerw.
  • Uważaj na pleśń: wysoka wilgotność tak, ale bez zapomnianych resztek jedzenia (zob. «Karmienie»).

Kolonia bez zakładania: gamergate i robotnice

W Antomas sprzedajemy ten gatunek jako kolonię z gamergate, z 15 lub 25 robotnicami. Nie ma królowej ani zakładania klaustralnego: kolonia przyjeżdża już uformowana, ze swoją robotnicą rozrodczą, i dalej rośnie dzięki niej.

Jak kolonie mnożą się w naturze? U gatunków z gamergatami nie ma uskrzydlonych królowych, które samotnie zakładają kolonie. Zwykle, według przeglądu Peetersa i Ito z 2001 roku, dochodzi do podziału (fisji): grupa robotnic z jedną lub kilkoma gamergatami odłącza się od kolonii macierzystej i osiedla w nowym gnieździe. To bezpieczna strategia, bo nowa kolonia od początku ma robotnice, które polują i opiekują się czerwiem.

I zaleta dla hodowcy: kolonia nie zależy od jednej królowej. W grupie reclinata znaleziono do 18 zapłodnionych robotnic w jednej kolonii, a wszystkie robotnice mają jajniki i spermatekę. Jeśli w kolonii są samce i młode robotnice, teoretycznie może pojawić się nowa gamergate; w praktyce dbaj o swoją gamergate tak, jakby była królową.

Cierpliwość przy wzroście. Jaj jest niewiele, a czerw rozwija się powoli, zwłaszcza gdy brakuje białka. Kolonie z Jawy liczyły średnio 89 robotnic, więc nie spodziewaj się ogromnych kolonii: 50 lub 100 robotnic to już duża kolonia tego gatunku.

Przyjazd i przeprowadzka

Po otrzymaniu kolonii zostaw ją w spokojnym, ciemnym miejscu w 24-26 °C i sprawdź, czy probówka lub pojemnik nadal trzyma wilgoć. Kiedy przyjdzie czas przenieść ją do formikarium, w Antomas robimy to przez wysypanie: otwieramy pojemnik na arenie, obok wejścia do gniazda, i delikatnie wysypujemy gamergate, robotnice i czerw, pomagając maruderkom miękkim pędzelkiem.

  • Przygotuj wszystko wcześniej: gniazdo złożone i nawilżone, a bariera nałożona.
  • Pracuj nad tacą, żeby nie zgubić żadnej robotnicy.
  • Zostaw gniazdo w ciemności: od razu szukają wilgotnej i ciemnej strefy, żeby przenieść tam czerw.

Jeśli kiedyś trzeba będzie przenieść je do innego formikarium, zastosuj tę samą metodę.

Karmienie

Żywe białko, małe i urozmaicone. To wyspecjalizowany drapieżnik, a białko sprawia, że kolonia rośnie: larwy jedzą bezpośrednio z ofiary, a u «mrówek Drakula» hemolimfa tych larw karmi w końcu także dorosłe. Podawaj:

  • Małe pareczniki (drewniaki lub zieminkowce), gdy uda Ci się je zdobyć: to naturalna ofiara w tym rodzaju.
  • Miękkie ofiary: Thermobia domestica, idealna ze względu na rozmiar; skoczogonki; termity; larwy mącznika pocięte na kawałki lub świeżo po linieniu; małe świerszcze; karaczany świeżo po linieniu.

Hodowcy często zauważają, że te mrówki odrzucają martwe ofiary albo długo się do nich przekonują; dlatego w Antomas polecamy podawać żywe ofiary lub świeżo uśmiercone i otwarte oraz próbować różnych. Zmieniaj rodzaj ofiary z tygodnia na tydzień, żeby nie jadły ciągle tego samego. Kładź ofiarę blisko wejścia do gniazda lub pod ściółką na arenie, gdzie znajdą ją łowczynie.

Karm obficie, ale sprzątaj. W Antomas mamy jasność: jeśli codziennie dbasz o formikarium i usuwasz resztki, lepiej przekarmiać, bo kolonia rozumie, że ma zasoby, i rośnie szybciej i liczniej. Jeśli nie możesz często sprzątać, lepiej nie przekarmiać: w tak wilgotnym gnieździe resztki jedzenia od razu pleśnieją. Usuwaj resztki następnego dnia.

Cukier tylko od czasu do czasu. Amblyoponinae nie przekazują sobie płynnego pokarmu z ust do ust i słabo interesują się słodkimi płynami. Raz w tygodniu możesz podać im kropelkę nektaru Blue Sugar od Anthouse na kawałeczku folii aluminiowej, nigdy na wacie, i usunąć ją następnego dnia, jeśli jej nie ruszyły. Podstawą ich diety jest białko.

Woda: zawsze, w probówce z wodą i watą na arenie.

Bez zimowania

W jej zasięgu nie ma chłodnej zimy: temperatura jest ciepła i stabilna przez cały rok. Dlatego nie wymaga zimowania (diapauzy). Utrzymuj ciepło i karmienie przez cały rok. Mogą się zdarzyć okresy z mniejszą ilością czerwiu lub mniejszą aktywnością; wystarczy dalej podawać ofiary i nie obniżać temperatury. Nigdy jej nie schładzaj jak gatunku europejskiego.

Zachowanie w hodowli

Dyskretne. To mrówka prowadząca podziemny tryb życia: dużo czasu spędza w gnieździe i wychodzi na polowanie głównie wtedy, gdy jest ofiara. Większą aktywność na arenie zobaczysz krótko po podaniu jedzenia.

Grupowe polowania. Zobacz, co się dzieje, gdy zwiadowczyni znajdzie dużą ofiarę: wraca do gniazda i wyrusza ponownie z kilkoma towarzyszkami. To rekrutacja grupowa opisana w grupie reclinata i jeden z najciekawszych momentów jej hodowli.

Obserwuj bez obaw. W Antomas uważamy, że mrówki są po to, by się nimi cieszyć, obserwować je i uczyć się od nich. Wystarczy zostawić ciemną strefę w gnieździe i arenę w świetle oraz obserwować je delikatnie, ingerując jak najmniej. Przy odrobinie szczęścia przez szybę zobaczysz robotnice zajmujące się larwami.

Sygnały alarmowe:

  • Pojaśniały gips lub robotnice stłoczone przy probówce z wodą: brakuje wilgoci.
  • Czerw, który się nie rozwija lub znika: brakuje białka albo ofiara nie jest odpowiednia; spróbuj innych.
  • Pleśń w komorach: zapomniane resztki jedzenia.
  • Martwe robotnice bez widocznej przyczyny: sprawdź wilgotność i temperaturę.

Ucieczki i obchodzenie się z mrówkami

Wśród hodowców uważa się, że te mrówki słabo wspinają się po gładkich powierzchniach, ale nie warto na tym polegać: zawsze nakładaj cienką i ciągłą barierę z oleju parafinowego w górnej części ścianek areny i odnawiaj ją, gdy zbierze się na niej kurz. Sprawdzaj pokrywy, połączenia i rurki i nie zostawiaj niczego, co mogłoby posłużyć za most.

Mają żądło. To mała mrówka i jej użądlenie nie jest groźne, ale lepiej go unikać. Zawsze przenoś je narzędziami entomologicznymi, takimi jak miękki pędzelek lub miękka pęseta, nigdy rękami, i szczególnie uważaj na gamergate, której z zewnątrz nie da się odróżnić od innych robotnic. To gatunek egzotyczny: w żadnym wypadku nie wolno go wypuszczać na wolność.

Czego nie robić

  • Dopuszczać do wyschnięcia gniazda lub probówki z wodą: to najpoważniejszy błąd.
  • Używać suchego gniazda lub zbyt dużego jak na wielkość kolonii.
  • Dawać im zawsze tę samą ofiarę albo tylko martwe ofiary, jeśli ich nie przyjmują.
  • Zostawiać resztki jedzenia w tak wilgotnym gnieździe.
  • Podawać słodkie płyny na wacie.
  • Robić im zimowanie lub obniżać temperaturę zimą.
  • Brać je w ręce lub tracić z oczu gamergate podczas przeprowadzki.
  • Łączyć różne kolonie.

Źródła naukowe

Ten poradnik opracowano na podstawie literatury naukowej dotyczącej Stigmatomma reclinatum, grupy reclinata, jej rodzaju i podrodziny, a także doświadczenia Antomas i innych hodowców. Najważniejsze źródła:

  1. Ito, F. (1991). Preliminary report on queenless reproduction in a primitive ponerine ant Amblyopone sp. (reclinata group) in West Java, Indonesia. Psyche 98: 319–322. doi:10.1155/1991/81216
  2. Ito, F. (1993). Social organization in a primitive ponerine ant: queenless reproduction, dominance hierarchy and functional polygyny in Amblyopone sp. (reclinata group). Journal of Natural History 27: 1315–1324. doi:10.1080/00222939300770751
  3. Ito, F. (1993). Observation of group recruitment to prey in a primitive ponerine ant, Amblyopone sp. (reclinata group). Insectes Sociaux 40: 163–167. doi:10.1007/BF01240704
  4. Billen, J., Tijskens, M. & Ito, F. (2002). Novel exocrine glands in the legs of the ponerine ant Amblyopone reclinata. Netherlands Journal of Zoology 52: 69–75. doi:10.1163/156854202760405195
  5. Billen, J., Thijs, B., Ito, F. & Gobin, B. (2005). The pretarsal footprint gland of the ant Amblyopone reclinata and its role in nestmate recruitment. Arthropod Structure & Development 34: 111–116. doi:10.1016/j.asd.2004.11.003
  6. Masuko, K. (1986). Larval hemolymph feeding: a nondestructive parental cannibalism in the primitive ant Amblyopone silvestrii. Behavioral Ecology and Sociobiology 19: 249–255. doi:10.1007/BF00300639
  7. Masuko, K. (1989). Larval hemolymph feeding in the ant Leptanilla japonica by use of a specialized duct organ, the «larval hemolymph tap». Behavioral Ecology and Sociobiology 24: 127–132. doi:10.1007/BF00299644
  8. Masuko, K. (2003). Analysis of brood development in the ant Amblyopone silvestrii, with special reference to colony bionomics. Entomological Science 6: 237–245. doi:10.1046/j.1343-8786.2003.00028.x
  9. Peeters, C. & Crewe, R. (1984). Insemination controls the reproductive division of labour in a ponerine ant. Naturwissenschaften 71: 50–51. doi:10.1007/BF00365989
  10. Peeters, C. & Ito, F. (2001). Colony dispersal and the evolution of queen morphology in social Hymenoptera. Annual Review of Entomology 46: 601–630. doi:10.1146/annurev.ento.46.1.601
  11. Yoshimura, M. & Fisher, B. L. (2012). A revision of male ants of the Malagasy Amblyoponinae with resurrections of the genera Stigmatomma and Xymmer. PLoS ONE 7: e33325. doi:10.1371/journal.pone.0033325
  12. Saux, C., Fisher, B. L. & Spicer, G. S. (2004). Dracula ant phylogeny as inferred by nuclear 28S rDNA sequences and implications for ant systematics (Hymenoptera: Formicidae: Amblyoponinae). Molecular Phylogenetics and Evolution 33: 457–468. doi:10.1016/j.ympev.2004.06.017
  13. Ward, P. S. & Fisher, B. L. (2016). Tales of dracula ants: the evolutionary history of the ant subfamily Amblyoponinae. Systematic Entomology 41: 683–693. doi:10.1111/syen.12186
Poziom trudności
Doświadczony
Brak opinii
Komentarze (0)
Na razie nie dodano żadnej recenzji.

16 innych produktów w tej samej kategorii: