Polyrhachis sp: robotnice – prawdziwe zdjęcie Antomas
Polyrhachis sp: robotnice – prawdziwe zdjęcie Antomas

Polyrhachis sp.

Zapytaj nas przez e-mail lub WhatsApp
224,99 €
Brutto

Pancerz z kolców i płaszcz ze srebra. Polyrhachis sp. to mrówka kolczasta z Azji Południowo-Wschodniej, duża, długonoga i pokryta srebrzystoszarym owłosieniem, które lśni jak szczotkowany metal, z kolcami na barkach i w talii. Należy do jednego z najbardziej zróżnicowanych rodzajów na świecie, liczącego około 700 gatunków architektek tkających jedwabiem swoich larw, i wciąż skrywa tajemnicę swojej nazwy: to gatunek czekający na oznaczenie. Aktywna, wzrokowa i bardzo fotogeniczna, potrzebuje wysokiego terrarium z korą, tropikalnego ciepła bez zimowania, cukru zawsze pod ręką i dużo białka. Dla doświadczonych hodowców, którzy szukają niezwykłego klejnotu. Kolonie z królową. Wysyłka do całej Europy z gwarancją żywej dostawy.


 

Poziom trudności: 4/5 – Zaawansowany

Duża i smukła Polyrhachis z Azji Południowo-Wschodniej, odziana w srebrzystoszare owłosienie, które lśni jak szczotkowany metal, i uzbrojona w kolce na barkach i w talii. Kolonie z królową. Wysokie terrarium, kora i materiał do budowy, 25-29 °C, bez zimowania (diapauzy), powietrze dość wilgotne, ale dobrze wentylowane, węglowodany stale dostępne i dużo białka. Długie nogi i kwas mrówkowy: PTFE, pokrywa z siatki i spokojne ruchy.

W świecie mrówek niewiele jest rzeczy tak eleganckich jak srebrzysta Polyrhachis spacerująca po gałęzi. Ten gatunek o charakterystycznym srebrnym płaszczu ma robotnice o długich, cienkich nogach, szerokiej głowie z wyłupiastymi oczami i ciele pokrytym tak gęstym szarym owłosieniem, że w dobrym świetle wygląda, jakby było zrobione ze starego srebra. Na tym płaszczu wyróżniają się dwa ostre kolce wyrastające z „ramion” i dwa kolejne na petiolusie, wąskiej talii łączącej tułów z odwłokiem. Należy do rodzaju Polyrhachis, czyli mrówek kolczastych, jednego z najbardziej zróżnicowanych na świecie, liczącego około 700 ważnych gatunków.

W jej nazwie jest „sp.”: to gatunek jeszcze niezidentyfikowany z całą pewnością. Wyjaśniamy to szczegółowo niżej, razem z tym, co można wywnioskować z jej wyglądu. W tym opisie oddzielamy trzy rzeczy: to, co nauka wie o rodzaju, to, co widać u naszych okazów, i to, co zalecamy w Antomas na podstawie doświadczenia z innymi tropikalnymi Polyrhachis, takimi jak Polyrhachis dives i Polyrhachis tubifex.

Biologia

Co oznacza „sp.”?

W biologii „sp.” to skrót od species i pisze się go po nazwie rodzaju, gdy wiadomo, do jakiego rodzaju należy zwierzę, ale nie wiadomo, do jakiego gatunku. W przypadku Polyrhachis zdarza się to bardzo często. Rodzaj liczy setki gatunków, wiele z nich jest do siebie łudząco podobnych, a ich oznaczanie opiera się na drobnych szczegółach: dokładnym kształcie kolców, wzorze rzeźby kutykuli, długości poszczególnych włosków czy sylwetce petiolusa oglądanego od przodu. Aby je rozróżnić, potrzebne są okazy pod binokularem, klucze do oznaczania każdej grupy i często porównanie z okazami typowymi przechowywanymi w muzeach.

Co więcej, w Azji Południowo-Wschodniej wciąż czeka na opisanie wiele gatunków. Co roku ukazują się prace z nowymi dla nauki Polyrhachis, zwłaszcza z Indochin, Borneo i Filipin. Dlatego wolimy być uczciwi: nazywanie jej Polyrhachis sp. jest bardziej poprawne niż nadanie jej nazwy gatunkowej, której nie potrafilibyśmy obronić. Błędna nazwa wprowadza w błąd hodowców i samych naukowców, którzy przeglądają fora.

Portret na podstawie zdjęcia

Możemy natomiast opisać to, co widać u naszych okazów sfotografowanych z bliska:

  • Srebrzyste owłosienie na całym ciele. Głowa, tułów i gaster są pokryte srebrzystoszarym owłosieniem – krótkim, gęstym i przylegającym – które niemal całkowicie zakrywa czarną kutykulę. Na gasterze rysują się ciemne pasy na brzegu każdego segmentu, gdzie owłosienie jest rzadsze: w efekcie odwłok jest „w paski”, srebrne i czarne.
  • Czarne nogi i czułki. Długie, cienkie i prawie pozbawione srebrnego owłosienia, kontrastują z ciałem i nadają mrówce wygląd długonogiego pająka.
  • Kolce pronotalne. Na przedniej części tułowia, czyli pronotum, ma dwa długie, spiczaste kolce skierowane do przodu i na zewnątrz, jak naramienniki.
  • Petiolus z dwoma kolcami. Talia ma parę kolców skierowanych ku górze i nieco do tyłu, w stronę gastra.
  • Propodeum bez długich kolców. Tylna część tułowia wydaje się zaokrąglona, najwyżej z drobnymi ząbkami, a grzbiet tułowia nie wydaje się mieć ostrych krawędzi bocznych.
  • Głowa i żuwaczki. Duże, wypukłe oczy, typowe dla mrówki, która poluje i orientuje się wzrokiem; żuwaczki z zębami o czerwonawym odcieniu.

Do jakiej grupy należy? Ostrożna hipoteza

Specjaliści dzielą Polyrhachis na 13 podrodzajów – grupy spokrewnionych gatunków, które rozpoznaje się po kształcie tułowia, kolcach i typie gniazda. Z tego, co widać na zdjęciu, połączenie kolców na pronotum i petiolusie z propodeum bez długich kolców, tułowiem bez obrzeżenia i bardzo długimi nogami przypomina podrodzaj Myrma, jeden z najbogatszych w gatunki w Azji i Australii. Mniej pasuje do Myrmhopla, podrodzaju P. dives i P. tubifex, w którym wiele gatunków ma kolce także na propodeum, i do Cyrtomyrma, o tułowiu z wyraźnymi krawędziami, skupionego na Nowej Gwinei i w Melanezji.

Podkreślamy: to wrażenie na podstawie fotografii, a nie oznaczenie. Ponadto badanie genetyczne rodzaju z 2016 roku wykazało, że nie wszystkie podrodzaje są grupami naturalnymi: niektóre łączą gatunki podobne do siebie, ale niespokrewnione. Jeśli jesteś specjalistą od tego rodzaju i rozpoznajesz gatunek, chętnie się o tym dowiemy.

Mrówki kolczaste: rodzaj rekordzista

Polyrhachis to rodzaj hiperróżnorodny. W 2015 roku światowy katalog mrówek obejmował 697 ważnych gatunków, a w 2019 roku liczba gatunków i podgatunków przekroczyła 700. Występują w tropikach i subtropikach Starego Świata, od południowej Afryki po Japonię, Australię i Nową Kaledonię. Niemiec Wolfgang Dorow uporządkował rodzaj na poziomie podrodzajów w swojej wielkiej rewizji z 1995 roku, z kluczami i listą wszystkich gatunków, a Australijczyk Rudolf Kohout poświęcił dziesięciolecia na jego rewizję podrodzaj po podrodzaju, w tym Myrma, której gatunki australijskie i grupę aculeata zrewidował w latach 2012 i 2013.

Genetyka opowiedziała ich historię. Badanie z 2016 roku, oparte na DNA 209 gatunków i siedmiu genach, umieściło pochodzenie rodzaju w Azji Południowo-Wschodniej, a wiek obecnej grupy na około 58 milionów lat. Stamtąd mrówki kolczaste kilkakrotnie skolonizowały Australię, a kontynentalną Afrykę tylko raz, około 26 milionów lat temu. Azja Południowo-Wschodnia wciąż pozostaje ich wielkim centrum różnorodności: na jednym obszarze lasu na Półwyspie Malajskim badanie z 1998 roku wykazało dziesięć współwystępujących gatunków Polyrhachis, które dzieliły się drzewami, glebą i pokarmem.

Odziane w srebro: do czego służy owłosienie?

Wiele Polyrhachis ma owłosienie lśniące odcieniami złota, brązu lub srebra, jak blade złoto P. dives. Połysk nie jest pigmentem: tworzą go tysiące krótkich, przylegających włosków, które odbijają światło. Do czego służą? U Polyrhachis nikt jeszcze tego nie zbadał, ale jest słynny przypadek w innym rodzaju, który daje pewne wskazówki.

Cataglyphis bombycina, saharyjska mrówka o srebrzystym owłosieniu, wychodzi żerować w południe na rozgrzany piasek. W 2015 roku zespół badaczy opublikował w Science, że jej srebrne włoski o trójkątnym przekroju odbijają dużą część światła widzialnego i bliskiej podczerwieni, a jednocześnie zwiększają emisję ciepła z ciała w średniej podczerwieni: mrówka otrzymuje mniej ciepła od słońca i lepiej pozbywa się tego, które ma. Rok później inne badanie wykazało, że połysk wynika z całkowitego wewnętrznego odbicia światła wewnątrz każdego włoska – tego samego zjawiska, dzięki któremu świeci światłowód: mrówki, którym usunięto owłosienie, odbijały znacznie mniej światła.

Czy nasza Polyrhachis robi to samo? To rozsądna hipoteza, ale niepotwierdzona. Jej owłosienie jest cieńsze i bardziej przylegające niż u Cataglyphis, a ona sama żyje w klimacie tropikalnym, nie na pustyni. Owłosienie mogłoby pomagać jej nie przegrzewać się na nasłonecznionych gałęziach, ale mogłoby też służyć jako kamuflaż na szarej korze i porostach albo odpychać wodę tropikalnych deszczy, jak u innych owłosionych owadów. To jedno z tych drobnych pytań, które wciąż pozostają otwarte.

Kolce: pancerz z ewolucyjną historią

Nazwa Polyrhachis pochodzi z greki i oznacza mniej więcej „wiele kolców na grzbiecie”. Kolce na pronotum, propodeum i petiolusie to najbardziej rozpoznawalna cecha rodzaju, a ich główna funkcja jest obronna: kolczasta robotnica to niewygodny kąsek dla jaszczurki, żaby czy ptaka, a kolce petiolusa chronią najdelikatniejsze połączenie w ciele – talię.

Badanie z 2017 roku opublikowane w czasopiśmie Evolution przeanalizowało cechy obronne setek rodzajów mrówek: kolce, żądło i grubość kutykuli. Wykazało, że gatunki inwestujące w obronę indywidualną mają zwykle mniejsze kolonie, jakby każda robotnica, droższa w „produkcji”, była więcej warta, oraz że linie ewolucyjne z kolcami różnicowały się szybciej. Pasuje to do tego, co widzimy u Polyrhachis: rodzaj opancerzonych robotnic, u wielu gatunków skromnej wielkości kolonie i setki gatunków.

Architektki z jedwabiu, kartonu i niczego

Jeśli coś rozsławiło Polyrhachis, to ich sposób budowania. Wiele gatunków nadrzewnych używa jedwabiu swoich larw: robotnice trzymają dojrzałą larwę w żuwaczkach i przesuwają ją po liściach lub szczątkach, żeby przędła, tak jak robi to Oecophylla. Inne budują gniazda z „kartonu”, mieszając jedwab z resztkami roślin, jak P. dives; jeszcze inne tworzą poduszeczki z włókien, jak P. tubifex; a wiele niczego nie buduje i żyje w ziemi, pod kamieniami lub w martwym drewnie.

Badania Simona Robsona i Rudolfa Kohouta wykazały w 2005 roku, że płaty jedwabiu larwalnego pojawiają się wyłącznie u gatunków nadrzewnych z sześciu podrodzajów, że gatunki gniazdujące wśród skał sięgają po karton lub pajęczy jedwab oraz że używanie jedwabiu larw pojawiło się kilka razy niezależnie. W 2015 roku analiza filogenetyczna dodała, że życie na drzewach i tkanie były wielokrotnie zyskiwane i tracone w historii rodzaju. Są nawet tkaczki budujące wyłącznie z jedwabiu, jak P. muelleri, która wznosi niewielkie gniazda pod dużymi liśćmi, z koloniami złożonymi z jednej królowej i zaledwie kilkudziesięciu robotnic.

W podrodzaju Myrma jest wszystko: gatunki gniazdujące w ziemi i gatunki tkające jedwabne gniazda w roślinności. Ponieważ nie znamy gatunku, nie wiemy, jakie gniazdo nasza mrówka buduje w naturze. Dlatego w zalecanej przez nas aranżacji dajemy jej obie możliwości: pionową konstrukcję i materiał do budowy oraz osłonięte kryjówki przy samym podłożu.

Co jedzą Polyrhachis na wolności

Większość Polyrhachis to wszystkożercy ze słabością do cukru. W badaniu dziesięciu gatunków współwystępujących w Malezji część z nich była trofobiotyczna: czerpała dużą część energii ze spadzi wydzielanej przez mszyce, czerwce i inne owady ssące, które chroniła, i broniła tych źródeł przed innymi mrówkami. Pozostałe żywiły się nektarem, sokami i zdobyczą, miały mniejsze kolonie i mniej skuteczną rekrutację. Białko dla larw pochodzi z drobnych stawonogów, żywych lub martwych. Duże oczy i długie nogi wskazują na dzienną zbieraczkę – szybką i o dobrym wzroku – która w pojedynkę patroluje pnie i liście.

Kwas zamiast żądła

Jak wszystkie mrówki z podrodziny Formicinae, Polyrhachis nie ma żądła. Jej bronią chemiczną jest kwas mrówkowy, który wytwarza w gruczole jadowym i wystrzeliwuje przez acidoporus – otwór na końcu gastra otoczony drobnymi włoskami. W obliczu zagrożenia robotnica podgina odwłok do przodu, między nogi, i strzela. Dla mrówki kolczastej, która dzięki pancerzowi może stawić czoła napastnikowi, kwas jest idealnym uzupełnieniem.

Kwas ma jednak jeszcze jedno, mniej znane zastosowanie. W 2020 roku badanie wykazało, że mrówki z podrodziny Formicinae połykają własny jad podczas toalety: zakwaszają w ten sposób wole, „żołądek społeczny”, w którym przechowują pokarm dzielony z towarzyszkami, i odfiltrowują drobnoustroje, które się z nim dostają. Jest to szczególnie przydatne u Polyrhachis, która nie ma gruczołu metapleuralnego, za pomocą którego większość mrówek wytwarza substancje przeciwdrobnoustrojowe; u P. dives stwierdzono, że rekompensują ten brak częstszym czyszczeniem się i jadem hamującym zarodniki chorobotwórczego grzyba.

Tropikalny klimat bez zimy

Nasze kolonie pochodzą z Azji Południowo-Wschodniej, regionu o klimacie tropikalnym wilgotnym lub tropikalnym z porą suchą. Średnia temperatura wynosi tam około 25-28 °C przez cały rok, z maksymalnymi 30-33 °C w najcieplejszych miesiącach i minimalnymi, które na nizinach rzadko spadają poniżej 18-22 °C. Opady skupiają się w porze monsunowej, ale nawet w porze suchej wilgotność powietrza jest zwykle wysoka, a dzień trwa niemal tyle samo przez cały rok – od 11 do 13 godzin. Nie ma chłodnej zimy: kolonia jest aktywna przez dwanaście miesięcy, a w niewoli warto odtworzyć tę stabilność.

Wielkość i morfologia

To Polyrhachis o dużej i smukłej sylwetce, z tych, które dobrze widać gołym okiem. Ponieważ nie znamy gatunku, opisujemy tu to, co widać u naszych okazów, i to, co jest wspólne dla całego rodzaju.

  • Robotnice monomorficzne. Jak u niemal wszystkich Polyrhachis, wszystkie robotnice mają ten sam kształt, bez żołnierzy i kast z dużą głową, z umiarkowaną zmiennością wielkości.
  • Ubarwienie. Czarna kutykula pokryta gęstym srebrzystoszarym owłosieniem na głowie, tułowiu i gasterze, z ciemnymi pasami na tylnym brzegu segmentów gastra. Nogi i czułki czarne, długie i cienkie.
  • Kolce. Dwa długie kolce pronotalne skierowane do przodu i na zewnątrz; dwa kolce na petiolusie skierowane ku górze i do tyłu; propodeum bez długich kolców.
  • Głowa. Szeroka, z dużymi, wypukłymi oczami i długimi, dwunastoczłonowymi czułkami, typowymi dla Formicinae. Trójkątne żuwaczki z czerwonawymi zębami.
  • Królowa. Masywniejsza od robotnicy, z poszerzonym tułowiem uskrzydlonej samicy (duże scutum i blizny po skrzydłach po locie godowym), trzema przyoczkami na czole i znacznie mniejszymi kolcami pronotalnymi. Ma takie samo srebrne owłosienie.
  • Kokony. U wielu Polyrhachis larwy przędą jedwabny kokon, w którym się przepoczwarczają; prawdopodobnie zobaczysz w gnieździe poczwarki owinięte jasnym jedwabiem.
  • Bez żądła. Gaster kończy się acidoporusem, przez który mrówka wystrzeliwuje kwas mrówkowy.

Nie myl jej z P. dives, mniejszą, o złotym owłosieniu i z kolcami także na propodeum, ani z P. tubifex, o czarnym ciele, bez srebrnego płaszcza.

Przybliżone wymiary

  • Robotnice: brak opublikowanych wymiarów (gatunek niezidentyfikowany)
  • Królowa: brak opublikowanych wymiarów (gatunek niezidentyfikowany)

Ponieważ gatunek nie jest znany, nie istnieje jego opis naukowy z wymiarami. Wolimy nie podawać liczb bez źródła naukowego.

Hodowla w niewoli

Poziom trudności: 4/5 – Zaawansowany

W Antomas uważamy ją za gatunek dla zaawansowanych. Nie jest wybredna, jeśli chodzi o pokarm, i nie wymaga zimowania, ale łączy kilka cech, które wymagają doświadczenia:

  • Gatunek bez instrukcji obsługi. Ponieważ nie został zidentyfikowany, nie ma dzienników hodowli ani opublikowanych danych o jego gnieździe czy cyklu. To, co zalecamy, wynika z biologii rodzaju i z naszego doświadczenia z innymi tropikalnymi Polyrhachis; trzeba obserwować i dostosowywać warunki.
  • Otwarta aranżacja. Polyrhachis zwykle nie korzystają z tradycyjnych formikariów. Potrzebują wysokiego terrarium, powierzchni, na których mogą budować, i dobrego zarządzania wilgotnością i wentylacją.
  • Długie nogi i szybkość. To duża, szybka i wspinająca się mrówka: bariery i obchodzenie się z kolonią muszą być dobrze dopracowane od pierwszego dnia.
  • Kwas mrówkowy. Zdecydowanie się broni, gdy otwierasz terrarium.

Czy warto? Bez wątpienia. Niewiele mrówek prezentuje się tak w terrarium: na ciemnej korze jej srebrzyste robotnice wyglądają jak małe klejnoty w ruchu. A wszystko, co zaobserwujesz w sprawie jej gniazda i cyklu, będzie nową informacją.

Zalecane parametry

  • Temperatura w dzień: 25-29 °C, z bocznym ciepłym punktem do 30 °C.
  • Temperatura w nocy: 21-24 °C. Nie dopuszczaj do dłuższego spadku poniżej około 20 °C.
  • Wilgotność powietrza: średnia, około 55-70%, przy bardzo dobrej wentylacji. Jeden wilgotniejszy kąt, a reszta sucha: niech kolonia sama wybierze.
  • Woda: zawsze dostępna, w probówce z wodą i watą na arenie.
  • Światło: około 12 godzin światła i 12 godzin ciemności przez cały rok.
  • Zimowanie (diapauza): nie.

Ogrzewaj matą grzewczą umieszczoną z boku, zawsze z termostatem (lepiej z boku niż od spodu), i unikaj bezpośredniego słońca na terrarium. U Polyrhachis kondensacja i stojące powietrze sprawiają więcej problemów niż nieco suchsze otoczenie.

Aranżacja: terrarium GAIA od Anthouse

Dla dużej, wspinającej się Polyrhachis w Antomas polecamy terraria GAIA od Anthouse, tak jak dla P. dives i P. tubifex, a konkretnie GAIA Explorer (53 × 29 × 29 cm). Jego wysokość pozwala urządzić pionowy krajobraz z kory i gałęzi, wentylacja zapobiega kondensacji, a Ty możesz obserwować, jak kolonia buduje i żeruje tak jak w naturze.

Ponieważ nie wiemy, czy w naturze tka gniazdo w roślinności, czy gniazduje w szczelinach, urządzamy terrarium z myślą o obu możliwościach:

  • Strefa pionowa. Płyta korka lub kory przy tylnej ściance i kilka grubych gałęzi, z dużymi suchymi liśćmi lub sztucznymi roślinami, do których mrówki mogą przymocować jedwabne gniazdo.
  • Materiał do budowy. Suchy torfowiec, sucha trawa, pokruszona ściółka z liści, włókno kokosowe lub konopne i rozskubana nieimpregnowana wata, rozłożone na podłożu, żeby mrówki mogły je zbierać.
  • Kryjówka przy podłożu. Wygięty kawałek kory lub wydrążony kawałek korka oparty o podłoże, a pod nim probówki kolonii, w ciemności. Wiele kolonii zostaje w probówkach przez kilka tygodni, zanim zacznie budować.
  • Podłoże: warstwa piasku z odrobiną włókna kokosowego lub ziemi, ani pylista, ani przemoczona.
  • Miejscowa wilgoć. Od czasu do czasu zwilżaj jeden kąt, z dala od gniazda; nigdy nie spryskuj czerwiu ani jedwabiu.

Rurki łączące: budujące Polyrhachis mają skłonność do zajmowania ich i zatykania jedwabiem i resztkami. Jeśli łączysz kilka pojemników, stosuj krótkie i szerokie połączenia i regularnie je sprawdzaj.

Higiena: usuwaj resztki zdobyczy w ciągu 24-48 godzin i wymieniaj płyn z cukrem, zanim zacznie fermentować. Pleśń w gnieździe z włókien to główny wróg.

Zakładanie i rozwój kolonii

W Antomas sprzedajemy ten gatunek jako kolonię z królową: królową z robotnicami i czerwiem. Nie sprzedajemy samych królowych: nie ma danych o tym, jak zakładają kolonie, a rozwinięta kolonia jest znacznie bezpieczniejsza.

Nie wiadomo, czy w naturze jej kolonie mają jedną, czy kilka królowych: w obrębie rodzaju zdarza się wszystko, od gatunków z jedną królową po P. dives, z dziesiątkami. Traktuj ją więc tak, jak ją otrzymujesz: jako kolonię z jedną królową, do której nie należy dodawać królowych ani robotnic z innych kolonii.

Aby się rozwijała:

  • Stabilne ciepło, w górnej części zakresu (27-29 °C w dzień).
  • Dużo białka, dopóki są larwy.
  • Spokój w pierwszych tygodniach: niech mrówki eksplorują, znajdą wodę i cukier i wybiorą, gdzie się osiedlić.
  • Cierpliwość. Czas rozwoju nie jest znany; u P. dives od jaja do robotnicy mija około 4-6 tygodni w 27-28 °C. U większego gatunku może to trwać nieco dłużej.

Przyjazd i przeprowadzka

Po otrzymaniu kolonii zostaw ją na kilka godzin w spokoju w ciepłym miejscu, w 25-27 °C. Przygotuj wcześniej terrarium: barierę, probówkę z wodą, poidełko, korę i materiał do budowy. W Antomas zasiedlamy terrarium przez wysypanie: otwieramy probówki w terrarium, obok kryjówki, i delikatnie wysypujemy królową, robotnice i czerw, a maruderki popychamy pędzelkiem. Rób to nad tacą i spokojnie, a zamknij terrarium, gdy tylko skończysz: są szybkie i świetnie się wspinają.

Przy późniejszej przeprowadzce do innego terrarium – ta sama metoda. Jeśli zbudowały gniazdo na korze lub gałęzi, przenieś cały element razem z gniazdem, a potem wysyp te, które zostały.

Karmienie

Płynne węglowodany, zawsze dostępne. Jak na Polyrhachis przystało, z cukru czerpie energię do patrolowania. Urozmaicaj cukry: w Antomas polecamy nektar Blue Sugar od Anthouse 4-5 razy w tygodniu i inny płyn z cukrem lub nektar 1-2 razy w tygodniu; możesz też dodać do nektaru trochę białka. Podawaj je w poidełku, nigdy na wacie: wata pleśnieje, a płyn szybko się psuje. Idealne jest tradycyjne lub domowe poidełko, w którym kropla jest „rozlana” i w zasięgu robotnic.

Białko: im więcej, tym lepiej. To białko sprawia, że larwy rosną. Jeśli codziennie dbasz o terrarium i usuwasz resztki, lepiej przekarmiać: kolonia rozumie, że ma zasobów pod dostatkiem, i wychowuje więcej czerwiu, i to szybciej. Jeśli nie możesz często sprzątać, nie przesadzaj, bo nadmiar gnije i przyciąga pleśń i roztocza. Co tydzień zmieniaj owada, żeby mrówki nie jadły ciągle tego samego:

Podobnie jak przy P. dives, zalecamy podawanie owadów świeżo zabitych. Polyrhachis są bardziej zbieraczkami niż wielkimi łowczyniami, a duża żywa ofiara je stresuje i w końcu się marnuje; małe ofiary, takie jak Thermobia czy Drosophila, można natomiast podawać żywe. Kładź pokarm na podłożu, z dala od gniazda, i usuwaj resztki następnego dnia.

Woda: zawsze, w probówce z wodą i watą. Tropikalna mrówka nigdy nie może zostać bez wody.

Bez zimowania

Pochodzi z klimatu bez zimy, więc nie wymaga zimowania (diapauzy), a chłód by jej zaszkodził. W naszą zimę utrzymuj matę grzewczą z termostatem i cykl świetlny: kolonia pozostanie aktywna. Jeśli królowa ograniczy składanie jaj, w pierwszej kolejności sprawdź temperaturę nocną i ilość białka.

Zachowanie w niewoli

To mrówka aktywna, wzrokowa i bardzo efektowna. Robotnice eksplorują w pojedynkę żwawym krokiem, wspinają się po korze i schodzą z niej, a potem zatrzymują się, by „przyjrzeć się” wielkimi oczami temu, co się rusza. W bocznym świetle srebrne owłosienie zmienia odcień w zależności od kąta, od matowej szarości do lśniącego srebra: warto je fotografować.

Obserwuj bez obaw. W Antomas uważamy, że mrówki są po to, by się nimi cieszyć, obserwować je i uczyć się od nich. Wystarczy zostawić ciemną, spokojną strefę na gniazdo i oświetloną strefę żerowania oraz obserwować je delikatnie, ingerując jak najmniej. Gatunki o dobrym wzroku szybko przyzwyczajają się do Twojej obecności.

Obrona. Jeśli uderzysz w terrarium lub dotkniesz gniazda, wychodzi kilka robotnic z gasterem podgiętym do przodu, gotowych wystrzelić kwas mrówkowy. To ostrzeżenie: odsuń się i pozwól im się uspokoić.

Sygnały alarmowe:

  • Kondensacja na ściankach lub pleśń na materiale: za dużo wilgoci albo za mało wentylacji.
  • Robotnice nieruchome i stłoczone w probówkach przez kilka dni: prawdopodobnie jest za zimno.
  • Larwy, które nie rosną: brakuje białka lub ciepła.

Ucieczki i bariery

Długie nogi, duża szybkość i zamiłowanie do wspinaczki: z tym gatunkiem trzeba działać na pewniaka.

  • PTFE (Fluon) szerokim pasem w górnej części ścianek jako główna bariera; możesz ją wzmocnić pasem oleju parafinowego lub wazeliny powyżej.
  • Pokrywa z drobnej siatki, dobrze dopasowana, która dodatkowo zapewnia wentylację.
  • Bez mostów: ani kora, ani gałęzie, ani rośliny nie mogą dotykać bariery ani pokrywy.
  • Konserwacja: PTFE traci skuteczność przez kurz i wilgoć; sprawdzaj go i często odnawiaj.
  • Przy otwieraniu: otwieraj tylko tyle, ile trzeba, pracuj bez pośpiechu i pilnuj ścianek.

Obchodzenie się z mrówkami i bezpieczeństwo

Nie żądlą, bo nie mają żądła. Mogą gryźć, a ich kwas mrówkowy piecze na cienkiej skórze lub w małej rance; trzymaj go z dala od oczu i nie zbliżaj twarzy do gniazda, gdy otwierasz terrarium. Przenoś je miękkim pędzelkiem lub miękką pęsetą, nigdy palcami. Nie trzymaj ich razem z innymi gatunkami i nie łącz różnych kolonii. To gatunek egzotyczny: nigdy nie wolno go wypuszczać na wolność.

Czego nie robić

  • Umieszczać ich w zamkniętym tradycyjnym formikarium bez miejsca na budowanie i wspinaczkę.
  • Urządzać terrarium bez wysokości, bez pionowej kory lub bez materiału do budowy.
  • Zostawiać terrarium bez wentylacji lub spryskiwać gniazdo wodą.
  • Zostawiać je bez wody.
  • Przeprowadzać zimowanie (diapauzę) lub pozwalać, by temperatura przez kilka dni spadała poniżej około 20 °C.
  • Podawać płynnych węglowodanów na wacie lub pozwalać im fermentować.
  • Podawać ciągle tego samego owada, dużych żywych ofiar lub zostawiać niesprzątnięte resztki.
  • Dodawać królowych lub robotnic z innych kolonii.
  • Zaniedbywać barierę z PTFE lub zostawiać gałęzie, które tworzą most.
  • Brać je w ręce lub zbliżać twarz do gniazda.

Źródła naukowe

Ten opis opracowano na podstawie literatury naukowej o rodzaju Polyrhachis i o srebrnym owłosieniu innych mrówek, obserwacji naszych okazów oraz doświadczenia Antomas z innymi tropikalnymi Polyrhachis. Główne źródła:

  1. Mezger, D. & Moreau, C. S. (2016). Out of South-East Asia: phylogeny and biogeography of the spiny ant genus Polyrhachis Smith (Hymenoptera: Formicidae). Systematic Entomology 41: 369–378. doi:10.1111/syen.12163
  2. Dorow, W. H. O. (1995). Revision of the ant genus Polyrhachis Smith, 1857 on subgenus level with keys, checklist of species and bibliography. Courier Forschungsinstitut Senckenberg 185: 1–113.
  3. Kohout, R. J. (2013). A review of the Polyrhachis aculeata species-group of the subgenus Myrma Billberg. Memoirs of the Queensland Museum – Nature. Biodiversity Heritage Library
  4. Robson, S. K. A. & Kohout, R. J. (2005). Evolution of nest-weaving behaviour in arboreal nesting ants of the genus Polyrhachis Fr. Smith (Hymenoptera: Formicidae). Australian Journal of Entomology 44: 164–169. doi:10.1111/j.1440-6055.2005.00462.x
  5. Robson, S. K. A. & Kohout, R. J. (2007). A review of the nesting habits and socioecology of the ant genus Polyrhachis Fr. Smith. Asian Myrmecology 1: 81–99. researchonline.jcu.edu.au/2602
  6. Robson, S. K. A., Kohout, R. J., Beckenbach, A. T. & Moreau, C. S. (2015). Evolutionary transitions of complex labile traits: silk weaving and arboreal nesting in Polyrhachis ants. Behavioral Ecology and Sociobiology 69: 449–458. doi:10.1007/s00265-014-1857-x
  7. Dorow, W. H. O., Maschwitz, U. & Rapp, S. (1990). The natural history of Polyrhachis (Myrmhopla) muelleri Forel 1893 (Formicidae Formicinae), a weaver ant with mimetic larvae and an unusual nesting behaviour. Tropical Zoology 3: 181–190. doi:10.1080/03946975.1990.10539460
  8. Liefke, C., Dorow, W. H. O., Hölldobler, B. & Maschwitz, U. (1998). Nesting and food resources of syntopic species of the ant genus Polyrhachis (Hymenoptera, Formicidae) in West-Malaysia. Insectes Sociaux 45: 411–425. doi:10.1007/s000400050098
  9. Blanchard, B. D. & Moreau, C. S. (2017). Defensive traits exhibit an evolutionary trade-off and drive diversification in ants. Evolution 71: 315–328. doi:10.1111/evo.13117
  10. Shi, N. N., Tsai, C.-C., Camino, F., Bernard, G. D., Yu, N. & Wehner, R. (2015). Keeping cool: enhanced optical reflection and radiative heat dissipation in Saharan silver ants. Science 349: 298–301. doi:10.1126/science.aab3564
  11. Willot, Q., Simonis, P., Vigneron, J.-P. & Aron, S. (2016). Total internal reflection accounts for the bright color of the Saharan silver ant. PLOS ONE 11: e0152325. doi:10.1371/journal.pone.0152325
  12. Tragust, S. et al. (2020). Formicine ants swallow their highly acidic poison for gut microbial selection and control. eLife 9: e60287. doi:10.7554/eLife.60287
  13. Graystock, P. & Hughes, W. O. H. (2011). Disease resistance in a weaver ant, Polyrhachis dives, and the role of antibiotic-producing glands. Behavioral Ecology and Sociobiology 65: 2319–2327. doi:10.1007/s00265-011-1242-y
Poziom trudności
Doświadczony
Brak opinii
Komentarze (0)
Na razie nie dodano żadnej recenzji.

16 innych produktów w tej samej kategorii: