Ectomomyrmex astutus: robotnice – prawdziwe zdjęcie Antomas
Ectomomyrmex astutus: robotnice – prawdziwe zdjęcie Antomas

Ectomomyrmex astutus

Ostatnie sztuki w magazynie
79,99 €
Brutto

Żywa zbroja. Czarna, krępa i żłobiona bruzdami od głowy po tułów, z pomarańczowym końcem odwłoka, Ectomomyrmex astutus to drapieżna mrówka z podrodziny Ponerinae z wilgotnych gleb tropikalnej Azji i Australii: samotnie patroluje ściółkę, obezwładnia ofiary prawdziwym żądłem i jest groźną łowczynią termitów. Pradawna linia ewolucyjna, królowa, która ukrywa się wśród robotnic, i nazwa, którą nauka przywróciła jej w 2014 roku, po dziesięcioleciach jako Pachycondyla astuta. Rzadki klejnot w hobby, dla doświadczonych hodowców. Kolonie i królowe. Wysyłka do całej Europy z gwarancją żywej dostawy.

Kolonia

 

Poziom trudności: 4/5 – Zaawansowany

Drapieżna mrówka z podrodziny Ponerinae z tropikalnej Azji i Australii: czarna, krępa, z mocno rzeźbionym ciałem i pomarańczowym końcem gastra, groźna łowczyni termitów, z żądłem, które daje się odczuć. Kolonie z królową. 24-28 °C przez cały rok, bez zimowania, wysoka wilgotność (około 80% w strefie czerwiu) i małe ofiary, żywe lub świeżo uśmiercone, podawane często. Klucz: piaszczyste podłoże w gnieździe, żeby larwy mogły uprząść kokon, i nigdy dłużej powyżej ~28 °C.

Ectomomyrmex astutus (Smith, 1858) to mrówka z podrodziny Ponerinae z ciepłych i wilgotnych gleb tropikalnej Azji i północnej Australii: łowczyni o dużych, czarnych, opancerzonych robotnicach, które przemierzają ściółkę i wierzchnią warstwę gleby w poszukiwaniu małych stawonogów, a ich ulubioną ofiarą są termity. Żyje od Indii i południowych Chin, przez Azję Południowo-Wschodnią, po Nową Gwineę i północną Australię, i gniazduje płytko w ziemi oraz pod martwym drewnem.

Zachwyca, gdy tylko zobaczysz ją z bliska: czarne, krępe ciało pokryte bardzo wyraźną rzeźbą, czerwonobrązowe nogi i czułki oraz koniec gastra rozświetlony pomarańczem. Ciągnie się za nią ponad 160-letnia historia taksonomiczna, z nazwą, której wielu miłośników mrówek wciąż nie zaktualizowało. Od tego zaczniemy.

Biologia

Pachycondyla astuta? Już nie: nazwa, która wróciła w 2014 roku

Brytyjski entomolog Frederick Smith opisał ją w 1858 roku jako Pachycondyla astuta na podstawie trzech robotnic, które wciąż są przechowywane w Muzeum Historii Naturalnej w Londynie. Jako miejsce typowe podano „New Holland”, dawną nazwę Australii: ciekawostka w przypadku gatunku, który dziś kojarzymy przede wszystkim z Azją Południowo-Wschodnią.

W 1903 roku Charles Bingham przeniósł ją do rodzaju Ectomomyrmex, utworzonego przez Gustava Mayra w 1867 roku. Przez dziesięciolecia taksonomowie łączyli jednak w Pachycondyla wiele podobnych z wyglądu grup Ponerinae, aż rodzaj ten stał się ogromnym workiem na wszystko. Ectomomyrmex został w nim wchłonięty, a nasza mrówka znów nazywała się Pachycondyla astuta, i pod tą nazwą wciąż podaje ją wiele forów i sklepów.

Zmiana przyszła wraz z DNA. W 2013 roku Chris Schmidt opublikował pierwszą dużą filogenezę molekularną Ponerinae i wykazał, że ówczesna Pachycondyla nie była grupą naturalną, lecz mieszaniną linii. W 2014 roku Schmidt i Steven Shattuck opublikowali nową klasyfikację podrodziny: podzielili wielki rodzaj Pachycondyla na kilka rodzajów, przywrócili Ectomomyrmex i oddali naszemu gatunkowi nazwę z 1903 roku. Pachycondyla w ścisłym sensie pozostała dla grupy gatunków amerykańskich.

W tamtej rewizji Ectomomyrmex obejmował 27 opisanych gatunków, wszystkie z Azji i Australii. Jeśli szukasz informacji, sprawdzaj obie nazwy: prawie wszystko sprzed 2014 roku występuje jako Pachycondyla astuta. A przy okazji: astutus to po łacinie „sprytny”. Dalej zobaczysz, że w pełni na to zasłużyła.

Od Indii po Australię, przy samej ziemi

Listy faunistyczne podają ją z Indii, południowych Chin i dużej części Azji Południowo-Wschodniej, od Tajlandii i Wietnamu po Półwysep Malajski, Borneo, Filipiny i Indonezję, a na wschodzie sięga aż po Nową Gwineę i północną Australię, do Terytorium Północnego i Queenslandu. Rodzaj dociera do Japonii, ale żyją tam inne gatunki, nie nasz.

Żyje w glebie wilgotnych lasów tropikalnych i subtropikalnych, a także na plantacjach. W badaniu opublikowanym w 2013 roku zespół Ke Yunlinga rozkopał w południowych Chinach dwadzieścia gniazd czterech gatunków Ponerinae, w tym E. astutus, na plantacjach kauczukowca i w sadach liczi. Gniazda były głównie podziemne i proste, od kilku do kilkudziesięciu komór, i prawie zawsze na głębokości poniżej 60 cm. Dane opublikowano łącznie dla czterech gatunków, ale dobrze oddają ich styl życia: to mrówka glebowa, która nie kopie głęboko. W przypadku E. astutus podaje się też gniazda pod martwym drewnem.

Na prawie całym jej obszarze jest ciepło przez cały rok, z porą deszczy monsunowych i nieco suchszą porą. Kolonia żyje jednak pod ściółką i kilkoma centymetrami ziemi, gdzie klimat jest łagodniejszy: duże badanie z 2024 roku wykazało, że przy ziemi tropikalne podszycie jest chłodniejsze niż otwarte powietrze i ma znacznie mniejsze wahania, a Azja Południowo-Wschodnia jest regionem tropikalnym o najbardziej stabilnej temperaturze w ciągu roku. Stąd przepis na jej hodowlę: umiarkowane i stałe ciepło, wysoka wilgotność i żadnego zimowania.

„Prymitywna” mrówka z podrodziny Ponerinae, która poluje samotnie

Ponerinae uchodzą za mrówki „prymitywne”, a to słowo wymaga wyjaśnienia: nie są mniej rozwinięte ewolucyjnie od innych, lecz zachowują wiele cech uważanych w rodzinie za pierwotne. Dlatego są tak ciekawe dla zrozumienia, jak zaczęło się społeczne życie mrówek. Jak większość Ponerinae, E. astutus ma prawie wszystkie te cechy:

  • Małe kolonie, liczące dziesiątki lub kilkaset robotnic.
  • Królowe bardzo podobne do robotnic, tylko nieco większe.
  • Samotne polowanie: każda robotnica znajduje ofiarę, obezwładnia ją i zanosi do gniazda bez werbowania towarzyszek.
  • Funkcjonalne żądło, z jadem paraliżującym ofiary.
  • Larwy, które jedzą bezpośrednio z ofiary, i poczwarki w jedwabnym kokonie.

Schmidt i Shattuck przyznają, że danych o zwyczajach Ectomomyrmex prawie nie ma, ale obserwacje i umiarkowana wielkość oczu robotnic wskazują na żerowanie w połowie drogi między powierzchnią a podglebiem, w ściółce i pod nią. To drapieżniki polujące na różne stawonogi. Pewien hodowca zauważył ponadto, że używają żądła nie tylko do zabijania, ale też do przytrzymywania ofiary, gdy ją podnoszą.

Postrach termitów

Jeśli jest ofiara, która definiuje E. astutus, to jest nią termit. W doświadczeniu na sztucznej arenie zespół Ke zaobserwował, że jej robotnice były wyjątkowo zaciekłymi łowczyniami termitów; to jedna z niewielu informacji o zachowaniu rodzaju, które podaje rewizja z 2014 roku. Potwierdzają to badania terenowe: w badaniu z 2013 roku w gniazdach tych Ponerinae lub obok nich znaleziono, oprócz innych błonkówek i drobnych zwierząt glebowych, termity.

Autorzy zasugerowali, że te Ponerinae mogą być naturalnymi wrogami termitów leśnych. To logiczne: mrówka glebowa o płytkich gniazdach i dużych, uzbrojonych robotnicach to dokładnie to, czego kolonia termitów nie chce mieć w pobliżu. W domu nie trzeba podawać im termitów, choć jeśli je zdobędziesz, będą ucztą (zob. „Żywienie”).

Rzeźbiony pancerz z rozświetlonym końcem

Wystarczy spojrzeć na robotnicę przez lupę, żeby zrozumieć, dlaczego ma tylu wielbicieli. Głowa i mezosoma („tułów”) są pokryte bardzo wyraźną rzeźbą z bruzd i wypukłości, jak cyzelowany pancerz, który zmienia się w świetle. To cecha bardzo typowa dla rodzaju: nieprzypadkowo niektóre jego gatunki nazywają się E. striatulus, „drobno prążkowana”, czy E. aciculatus, „o prążkach cienkich jak igły”.

Według opisu Binghama z 1903 roku robotnica jest czarna, z żuwaczkami, goleniami i stopami w kolorze ciemnej kasztanowej czerwieni, krótkimi, sterczącymi, rudożółtymi włoskami i delikatnym, przylegającym owłosieniem. W naszych koloniach nogi i czułki wyglądają na czerwonobrązowe, a koniec gastra jest wyraźnie pomarańczowy, jak małe światło pozycyjne. Dawne opisy nie podkreślają tego szczegółu, więc nie możemy Ci powiedzieć, czy wygląda tak samo na całym jej obszarze.

Żądło, wibracje i sztuczka z udawaniem martwej

Jak wszystkie Ponerinae, E. astutus ma funkcjonalne żądło, a jej użądlenie boli. Nie ma naukowych pomiarów jego intensywności, ale hodowcy zgodnie twierdzą, że naprawdę daje się odczuć. Mimo to nie jest agresywna: według jednego z hodowców zdecydowanie broni się tylko wtedy, gdy ktoś zagraża czerwiowi.

Ma też inne sposoby obrony. U tego rodzaju Edward O. Wilson zaobserwował w latach pięćdziesiątych, że niepokojone robotnice udają martwe; to zachowanie nazywa się tanatozą. Hodowcy zauważyli też, że reagują bardziej na wibracje niż na światło: uderzenie w stół alarmuje je dużo wcześniej niż lampa. W niewoli jeden z hodowców widział je aktywne głównie nocą. Praktyczna rada: pracuj bez stukania, a jeśli zobaczysz nieruchomą robotnicę, odczekaj kilka minut, zanim uznasz ją za martwą.

Królowa, która ukrywa się wśród robotnic

U Ectomomyrmex królowa bardzo przypomina robotnicę: jest nieco większa, rodzi się ze skrzydłami i ma przyoczka, trzy małe proste oczka na czole. Po locie godowym zrzuca skrzydła i od tego momentu trudno ją odróżnić. Według poradników hodowców u E. astutus najlepszą wskazówką jest tułów, bardziej masywny, bo zachowuje mięśnie, które poruszały skrzydłami. To dobre ćwiczenie z obserwacji: szukaj tej z najszerszą „klatką piersiową”.

Hodowcy i sklepy opisują ją jako gatunek monoginiczny, z jedną królową w kolonii, i z koloniami liczącymi kilkaset robotnic. Nie ma badań naukowych na żaden z tych tematów; dla porównania u E. striatulus Wilson naliczył kolonie liczące mniej niż 100 robotnic.

Czym jest gamergate? Robotnice, które mogą zostać matkami

Gamergate to zapłodniona robotnica, która składa jaja i rozmnaża się zamiast królowej. Nie ma skrzydeł ani ciała królowej: to zwykła robotnica, która kopulowała z samcem i uaktywniła jajniki. Termin ukuli Christian Peeters i Robin Crewe w 1984 roku od greckich słów gamos, „małżeństwo”, i ergátes, „robotnik”: dosłownie „zamężna robotnica”. Znane są głównie u Ponerinae, a u niektórych, takich jak Diacamma, gamergaty całkowicie zastąpiły królowe.

U Ectomomyrmex zostały udokumentowane: u E. leeuwenhoeki, gdy część kolonii zostaje bez królowej, dominująca robotnica kopuluje i zaczyna składać jaja, a u E. horni badano morfologię gamergatów. U E. astutus natomiast żadne badanie ich nie dokumentuje: być może występują, jak u pokrewnych gatunków, ale nie zostało to wykazane. W Antomas sprzedajemy kolonie z królową, więc w Twojej kolonii matką będzie prawdziwa królowa.

Larwy, które potrzebują piasku, żeby uprząść kokon

Jak prawie wszystkie Ponerinae, E. astutus przepoczwarcza się w jedwabnym kokonie, i tu kryje się jeden z najważniejszych szczegółów jej hodowli. Już w 1915 roku myrmekolog William M. Wheeler zauważył, że larwy mrówek nie mogą uprząść kokonu, jeśli nie są otoczone cząstkami, do których mogą przyczepić nić; dlatego robotnice zakopują je lub przykrywają ziemią i resztkami.

Hodowcy E. astutus to potwierdzają: bez podłoża w gnieździe larwy nie przędą kokonu, a lepiej sprawdza się podłoże piaszczyste niż drobny pył. Poza tym jej czerw łatwo wysycha: jeden z hodowców przypisał brakowi wilgoci śmierć larw podczas przędzenia kokonu oraz to, że robotnice otwierały kokony, żeby zjeść poczwarki. Piasek i wysoka wilgotność: to dwa klucze (zob. „Zalecane formikaria”).

Wielkość i morfologia

Krępa i opancerzona mrówka z podrodziny Ponerinae, o bardzo wyraźnej rzeźbie i z funkcjonalnym żądłem.

  • Ubarwienie. Czarna, z żuwaczkami, goleniami i stopami w kolorze ciemnej kasztanowej czerwieni, według Binghama (1903). W naszych koloniach nogi i czułki czerwonobrązowe, a koniec gastra pomarańczowy.
  • Rzeźba. Głowa i mezosoma z bardzo wyraźnymi bruzdami i wypukłościami.
  • Królowa. Podobna do robotnicy, nieco większa, uskrzydlona i z przyoczkami; po locie godowym zrzuca skrzydła.
  • Samiec. Nie znaleźliśmy żadnego opublikowanego opisu.
  • Rozwój. Przepoczwarcza się w kokonie, do którego potrzebuje piaszczystego podłoża.

Wymiary

Powiemy szczerze: nie znaleźliśmy dostępnych naukowych pomiarów robotnicy, królowej ani samca. Opisy Smitha (1858) i Binghama (1903) są stare, a gatunku nie zrewidowano przy użyciu nowoczesnej morfometrii. W sklepach i na forach krążą różne liczby, ale w Antomas podajemy tylko wymiary opublikowane przez naukę. Na podstawie naszych kolonii możemy Ci powiedzieć, że to duża i krępa mrówka z podrodziny Ponerinae, masywniejsza od większości mrówek europejskich, a królowa jest tylko nieco większa od swoich robotnic. Gdy będziemy mieć wiarygodny pomiar, dodamy go.

Hodowla w niewoli

Poziom trudności: 4/5 – Zaawansowany

To nie jest gatunek na początek, ale też nie koszmar. Wymaga kilku rzeczy naraz i nie wybacza zaniedbań: wysokiej i stabilnej wilgotności, piaszczystego podłoża w gnieździe, temperatury, która nie przekracza dłużej ~28 °C, oraz bardzo częstego podawania małych ofiar. Jeśli zawiedzie jedna z nich, płaci za to czerw, i to właśnie w momencie tworzenia kokonu. Dodaj do tego, że opublikowanych informacji o hodowli jest niewiele, że żądli i że buduje sobie schodki do wspinania, a otrzymasz mrówkę dla doświadczonych hodowców. Jeśli hodowałeś już inną azjatycką mrówkę z podrodziny Ponerinae, taką jak nasza Anochetus cf. princeps, wiele rzeczy wyda Ci się znajomych.

I naprawdę warto. Widok czarnej, rzeźbionej robotnicy patrolującej arenę, namierzającej ofiarę i obezwładniającej ją żądłem to czysta historia naturalna na Twoim biurku. To duża, efektowna mrówka z podrodziny Ponerinae, rzadko spotykana w hobby, a jej biologia pełna jest pytań bez odpowiedzi.

Zalecane parametry

  • Temperatura: 24-28 °C w gnieździe, stabilnie przez cały rok. Nigdy dłużej powyżej ~28 °C. Arena może być nieco chłodniejsza.
  • Wilgotność: wysoka, około 80% w strefie czerwiu, z jedną lub dwiema nieco suchszymi komorami, żeby kolonia mogła wybierać. Wysoka wilgotność to nie zalewanie.
  • Podłoże: piaszczyste, w gnieździe, niezbędne do tworzenia kokonów; może być wymieszane z włóknem kokosowym.
  • Arena: obszerna, z czystymi ściankami, pokrywą z drobną siatką, barierą z oleju mineralnego i wodą zawsze dostępną w probówce z watą.
  • Światło: ciemna strefa w gnieździe i oświetlona arena, przy normalnym cyklu dnia i nocy.
  • Zimowanie: nie zimuje.

Klucz: wilgotność, piasek i nigdy powyżej 28 °C

Prawie wszystkie problemy, o których opowiadają hodowcy, dotyczą czerwiu i prawie wszystkie wynikają z jednej z tych trzech przyczyn:

  • Ciepło. Jeden z hodowców ostrzega, że od około 28 °C królowe mogą zjadać czerw z powodu stresu cieplnego. W wielu domach w południowej Europie latem temperatura przez całe tygodnie przekracza tę wartość: wybierz najchłodniejszy pokój, z dala od okien i kaloryferów, i postaw termometr przy gnieździe. Zimą, jeśli w domu jest poniżej 24 °C, użyj kabla grzewczego z termostatem z boku gniazda, nigdy pod całym gniazdem.
  • Suchość. Larwy i kokony łatwo się odwadniają. Dopuszczenie do wyschnięcia gniazda to poważny błąd.
  • Brak podłoża. Bez piasku w komorach z czerwiem larwy nie mają do czego przyczepić nici kokonu.

Wrogiem z drugiej strony jest pleśń: wysoka wilgotność plus zapomniane resztki to idealny przepis. Jeden z hodowców musiał porzucić domowe gniazdo z gliny opanowane przez pleśń z waty i resztek. Rozwiązanie: łagodna wentylacja, żadnej stojącej wody i codzienne usuwanie tego, czego nie zjedzą. Trochę skoczogonków (Sinella curviseta) w podłożu pomaga utrzymać je w czystości, a niektórzy hodowcy polecają je przeciw roztoczom. Zaparowane szkło to normalna rzecz; jeśli nic nie widać, wietrz trochę więcej albo odsuń źródło ciepła.

Zalecane formikaria

W Antomas polecamy serię Qbik Wild od Anthouse, gipsową, która bardzo dobrze zatrzymuje wilgoć. Na początek, przy kolonii takiej jak nasze, Qbik Wild One P 1C to kompaktowy format, łatwy do kontrolowania:

Gdy kolonia urośnie, naturalnym krokiem jest Qbik Wild Duo P 2C Hybrid, który najlepiej utrzymuje wilgotne i stabilne gniazdo: pod korytarzami ma oddzielny zbiornik wody, który przekazuje wilgoć przez siatkę z węglem aktywnym, tak że woda nie stoi, oraz boczną probówkę-poidełko.

Bez względu na model jeden składnik jest niezbędny: piaszczyste podłoże w gnieździe. Wysyp cienką warstwę czystego piasku w komorach, samego lub wymieszanego z włóknem kokosowym bez nawozów, i utrzymuj go wilgotnym: larwy przyczepiają nić kokonu do ziarenek, a włókno zatrzymuje wodę. Jeśli robotnice wynoszą podłoże z komór z czerwiem, uzupełnij je. Uzupełnij całość tymi elementami:

  • Obszerna arena: według hodowców przemierza większy teren niż inne mrówki jej wielkości, takie jak Camponotus.
  • Czyste ścianki, pokrywa z drobną siatką i bariera z oleju mineralnego (zob. „Ucieczki i bariery”).
  • Woda zawsze dostępna w probówce z watą, umieszczonej tak, żeby jej nie zakopały: poidełka na ziemi kończą zasypane podłożem.
  • Poidełko na okazjonalny cukier; nigdy wata.

Przyjazd i przeprowadzka

W Antomas sprzedajemy kolonie z królową, robotnicami i czerwiem. Po otrzymaniu swojej daj jej odpocząć w spokojnym miejscu, w 24-28 °C, i sprawdź, czy ma wodę. Do formikarium przenosimy ją przez wysypanie: otwieramy probówkę na arenie, przy wejściu do gniazda, i wysypujemy kolonię (robotnice, królową i czerw), delikatnie postukując. Maruderkom pomagamy miękką pęsetą. Przed wysypaniem przygotuj gniazdo z wilgotnym piaskiem i założoną barierą z oleju, a jeśli jakaś robotnica znieruchomieje, daj jej czas: prawdopodobnie udaje. Rób to spokojnie i bez obaw: w ciągu kilku godzin zajmą gniazdo.

Żywienie

E. astutus to łowczyni: hodowcy szacują, że białko stanowi 80-90% tego, co je. W Antomas polecamy ofiary o długości 1 cm lub mniejsze, żywe lub świeżo uśmiercone, podawane często:

Ofiary większe niż 1 cm onieśmielają je i często na nie nie polują: jeśli są większe, podawaj je w kawałkach. Ich wole społeczne jest małe, dlatego hodowcy dają im małe porcje raz lub dwa razy dziennie; jeśli nie możesz tak często, niech przynajmniej nie zostają przez kilka dni bez białka. Podawaj ofiary na arenie, nigdy w gnieździe: hodowca, który kilka razy wpuścił do środka żywe muchy, skończył z kolonią przenoszącą czerw. Zmieniaj rodzaj owada z tygodnia na tydzień, żeby nie jadły ciągle tego samego, i kupuj u sprawdzonego dostawcy: owady potraktowane insektycydami mogą zabić kolonię.

Im więcej jedzą, tym lepiej i szybciej rosną. To filozofia Antomas: jeśli codziennie dbasz o formikarium i usuwasz resztki, lepiej przekarmiać, bo kolonia rozumie, że ma zasobów w nadmiarze, i rośnie szybciej i liczniej. Jeśli nie możesz często sprzątać, nie przesadzaj: w tak wilgotnym gnieździe resztki jedzenia przynoszą pleśń i roztocza. Usuwaj resztki w ciągu 24 godzin.

Cukier tylko jako uzupełnienie. Jedzą go mało i często go ignorują. Od czasu do czasu podaj im kroplę nektaru Blue Sugar od Anthouse, a dla urozmaicenia jakiś inny nektar, zawsze w poidełku, nigdy na wacie, która pleśnieje i szybko psuje płyn. Wody natomiast nie może im nigdy zabraknąć: zawsze w probówce z watą.

Zakładanie kolonii i wzrost

Nie ma badań naukowych nad tym, jak E. astutus zakłada kolonie. Hodowcy i sklepy opisują ją jako gatunek półklaustralny: królowa wychodzi polować, żeby wykarmić pierwsze larwy, co jest częste u Ponerinae. W Antomas sprzedajemy kolonie z królową, które już się rozwijają, więc oszczędzasz sobie tej delikatnej fazy. I to realna zaleta: jeden z hodowców zauważył, że kolonie z bardzo małą liczbą robotnic gorzej opiekują się larwami podczas tworzenia kokonów.

Wzrost jest powolny do umiarkowanego. Najlepszym znanym nam zapisem jest dziennik pewnego hodowcy, z takimi przybliżonymi czasami w około 24-27 °C:

  • Od jaja do larwy: 1-2 tygodnie.
  • Od larwy do kokonu: 1,5-2 tygodnie.
  • Od kokonu do robotnicy: 4-5 tygodni.

W tym dzienniku kolonia urosła z królowej i 3 robotnic w październiku do 11 robotnic na początku grudnia, 16 robotnic i 31 kokonów przed Bożym Narodzeniem i 24 robotnic na początku stycznia, a królowa składała nawet jedno jajo dziennie. Robotnice usuwają puste kokony, więc trudno uchwycić moment wyjścia z kokonu. Przy dobrym karmieniu i stabilnej temperaturze kolonia może dojść do kilkuset robotnic: jej urok tkwi w jakości, a nie w ilości.

Zimowanie

Nie zimuje. To gatunek tropikalny, aktywny przez cały rok, a w glebie, w której żyje, zmiany temperatury są bardzo złagodzone. Hodowcy i sklepy zgodnie twierdzą, że go nie potrzebuje. W Antomas trzymamy ją w 24-28 °C przez cały rok, bez zimowego obniżania temperatury; unikaj jednak gwałtownych zmian.

Zachowanie w niewoli

Samotne łowczynie. Zobaczysz, jak robotnice wychodzą jedna po drugiej, przemierzają arenę z wysuniętymi czułkami i rzucają się na ofiarę. Widok, jak obezwładniają świerszcza żądłem i zanoszą go do czerwiu, to w tym gatunku najlepsze.

Obserwuj bez obaw. W Antomas uważamy, że mrówki są po to, żeby się nimi cieszyć, obserwować je i uczyć się od nich, a nie po to, żeby je chować. Wystarczy zostawić im ciemną strefę w gnieździe i oświetloną arenę i obserwować je delikatnie, ingerując i stresując je jak najmniej. Przyzwyczajają się do Twojej obecności; nie lubią natomiast stukania.

Sygnały alarmowe:

  • Duże larwy, które nie przędą kokonu: sprawdź piasek, wilgotność i temperaturę.
  • Otwarte kokony lub znikający czerw: brakuje wilgoci albo jedzenia.
  • Pleśń w gnieździe: zapomniane resztki lub stojąca woda.
  • Nagłe przenoszenie czerwiu: coś je zestresowało, na przykład żywe ofiary w gnieździe, stukanie lub upał.

Ucieczki i bariery

Sklepy i hodowcy zgodnie twierdzą, że E. astutus słabo wspina się po gładkich powierzchniach, takich jak szkło czy akryl. Ale nie polegaj tylko na tym: jeden z hodowców widział, jak jego robotnice przyklejały ziarenka podłoża i resztki kokonów do ścianek, budując sobie schodki, i tędy wchodziły. To ich sposób na spryt i przynosi chlubę ich nazwie. W Antomas polecamy:

  • Barierę z oleju mineralnego na górnej krawędzi areny, odnawianą, gdy straci skuteczność.
  • Czyste ścianki: usuwaj podłoże i resztki przyklejone do szkła, zanim zamienią się w schody.
  • Pokrywę z drobną siatką, zawsze zamkniętą, gdy nie pracujesz, i nic, co dotyka bariery.
  • Zatyczki, złącza i połączenia dobrze sprawdzone.

Obsługa i bezpieczeństwo

Jej użądlenie boli: to mrówka z podrodziny Ponerinae z prawdziwym żądłem i używa go, gdy czuje się zagrożona, zwłaszcza w pobliżu czerwiu. Dlatego w Antomas zalecamy, żeby zawsze przenosić je pęsetą, miękką, nigdy rękami, i pracować spokojnie, bez stukania. Nie polecamy jej osobom uczulonym na użądlenia błonkówek. To gatunek egzotyczny: w żadnym wypadku nie wolno go wypuszczać na wolność.

Czego nie robić

  • Zakładać gniazda bez piaszczystego podłoża: larwy nie mogą uprząść kokonu.
  • Dopuszczać do wyschnięcia gniazda: czerw szybko się odwadnia.
  • Trzymać jej przez kilka dni powyżej ~28 °C: królowa może zjeść czerw.
  • Zalewać gniazda albo zostawiać resztek jedzenia: to sprowadza pleśń.
  • Podawać całych ofiar większych niż 1 cm albo wpuszczać żywych ofiar do gniazda.
  • Dawać za mało białka albo zawsze tego samego owada.
  • Opierać jej diety na cukrze albo podawać go na wacie.
  • Zimować je albo obniżać im temperaturę zimą.
  • Polegać tylko na gładkich ściankach.
  • Brać je do rąk.
  • Chować je: są po to, żeby je obserwować i cieszyć się nimi, delikatnie.

Źródła naukowe

Ten poradnik powstał na podstawie literatury naukowej o Ectomomyrmex astutus, jej rodzaju i mrówkach z podrodziny Ponerinae, danych klimatycznych z jej obszaru występowania oraz doświadczeń Antomas i innych hodowców. Główne źródła:

  1. Schmidt, C. A. & Shattuck, S. O. (2014). The higher classification of the ant subfamily Ponerinae (Hymenoptera: Formicidae), with a review of ponerine ecology and behavior. Zootaxa 3817: 1–242. doi:10.11646/zootaxa.3817.1.1
  2. Schmidt, C. (2013). Molecular phylogenetics of ponerine ants (Hymenoptera: Formicidae: Ponerinae). Zootaxa 3647: 201–250. doi:10.11646/zootaxa.3647.2.1
  3. Ke, Y., Tian, W., Zhuang, T., Wang, C. & Liang, M. (2013). Nest architecture of four ponerine ant species (Formicidae, Ponerinae) and organisms present in their nests. Journal of South China Agricultural University 34: 45–50. doi:10.7671/j.issn.1001-411X.2013.01.010
  4. Smith, F. (1858). Catalogue of hymenopterous insects in the collection of the British Museum. Part VI. Formicidae. Londyn: British Museum. (Opis oryginalny; bez DOI)
  5. Bingham, C. T. (1903). The fauna of British India, including Ceylon and Burma. Hymenoptera, vol. II. Ants and cuckoo-wasps. Londyn: Taylor and Francis. (Bez DOI)
  6. Peeters, C. & Crewe, R. (1984). Insemination controls the reproductive division of labour in a ponerine ant. Naturwissenschaften 71: 50–51. doi:10.1007/BF00365989
  7. Peeters, C. (1991). The occurrence of sexual reproduction among ant workers. Biological Journal of the Linnean Society 44: 141–152. doi:10.1111/j.1095-8312.1991.tb00612.x
  8. Wheeler, W. M. (1915). On the presence and absence of cocoons among ants, the nest-spinning habits of the larvae and the significance of the black cocoons among certain Australian species. Annals of the Entomological Society of America 8: 323–342. doi:10.1093/aesa/8.4.323
  9. Ismaeel, A. et al. (2024). Patterns of tropical forest understory temperatures. Nature Communications 15: 549. doi:10.1038/s41467-024-44734-0
Poziom trudności
Doświadczony
Brak opinii
Komentarze (0)
Na razie nie dodano żadnej recenzji.

16 innych produktów w tej samej kategorii:

Klienci którzy zakupili ten produkt kupili również:

Klienci którzy zakupili ten produkt kupili również: