Camponotus angusticollis sanguinolentus: królowa – prawdziwe zdjęcie Antomas
Camponotus angusticollis sanguinolentus: królowa – prawdziwe zdjęcie Antomas

Camponotus angusticollis sanguinolentus

Ostatnie sztuki w magazynie
119,99 €
Brutto

Czerwona jak krew i smukła jak cień o zmierzchu. Camponotus angusticollis sanguinolentus to „krwista” forma jednej z wielkich azjatyckich gmachówek: długie nogi, robotnice minor o wąskiej szyi i robotnice major o imponujących głowach, które wychodzą żerować, gdy zapada noc. Rzadka w Europie i prawie nieznana nauce, wymaga hodowcy z doświadczeniem: poziom trudności 4/5, dla zaawansowanych. Chłodne gniazdo w 22-26 °C, chłodne zimowanie przez 2-3 miesiące w około 15 °C, wilgotność, która nigdy się nie wyczerpuje, nektar w poidełku, dużo urozmaiconego białka i duże komory. Królowa z robotnicami i czerwiem. Wysyłka do całej Europy z gwarancją żywej dostawy.

Kolonia

 

Poziom trudności: 4/5 – Zaawansowany

Jedna z wielkich Camponotus z południowej i południowo-wschodniej Azji, smukła, długonoga, z minorami o głowie wydłużonej w „szyję”. C. angusticollis sanguinolentus to jej „krwistoczerwony” podgatunek: matowa rdzawa czerwień i czarnobrunatny gaster. Królowa z robotnicami i czerwiem. Nocna i spokojna, ale broniąc gniazda, gryzie z zapałem. Gniazdo w 22-26 °C w okresie aktywności, z nieco cieplejszym bokiem, wilgotność w gradiencie, która nigdy nie wysycha całkowicie, Qbik Wild na początek i Qbik Alpha z dużymi korytarzami, gdy kolonia urośnie. Nektar w poidełku, dużo urozmaiconego białka, przeprowadzka przez wysypanie i bariera z oleju mineralnego. Chłodne zimowanie: 2-3 miesiące w około 15 °C.

Camponotus angusticollis (Jerdon, 1851) to jedna z wielkich gmachówek południowej i południowo-wschodniej Azji: smukła, długonoga Camponotus, z majorami o szerokiej głowie i minorami, których głowa zwęża się z tyłu w prawdziwą szyję – cechę, od której pochodzi jej nazwa. W Antomas mamy podgatunek C. angusticollis sanguinolentus Forel, 1895, formę czerwoną: tam, gdzie forma typowa jest czarna i matowa, ta lśni krwistą, rdzawą czerwienią.

To mrówka bardzo słabo zbadana. W literaturze naukowej o podgatunku jest niewiele więcej niż jego opis, a o gatunku – garść danych terenowych. Z doświadczeniem hodowlanym jest inaczej: praktycznie wszystko, co sprzedaje się jako C. angusticollis, to sanguinolentus, więc to, co mówią sklepy i hodowcy, dotyczy tego podgatunku. W tym poradniku zawsze podajemy, skąd pochodzi każda informacja: od sanguinolentus, od C. angusticollis w szerokim sensie, od jej krewnych, od innych hodowców czy z doświadczenia Antomas.

Biologia

„Krwistoczerwona”: podgatunek sanguinolentus

Szwajcarski myrmekolog Auguste Forel opisał ją w 1895 roku jako odmianę, Camponotus angusticollis var. sanguinolentus, na podstawie robotnic zebranych w Assamie, w północno-wschodnich Indiach. Jego opis zaczyna się od tego, co najbardziej rzuca się w oczy: barwy „krwistoczerwonej, rdzawej i matowej”. Nazwa nie wymaga dalszych wyjaśnień: sanguinolentus to łaciński przymiotnik od sanguis, „krew”, tłumaczony jako „zakrwawiony” lub „koloru krwi”.

Forel uznał ją za identyczną z formą typową z wyjątkiem barwy, obfitszego i dłuższego żółtawego owłosienia przylegającego oraz nieco liczniejszych włosków. W 1903 roku brytyjski przyrodnik Charles Bingham tak podsumował relację między nimi: w Assamie i Birmie forma czarna „zostaje zastąpiona” odmianą sanguinolentus. Dziś światowy katalog mrówek AntCat utrzymuje ją jako ważny podgatunek, jedyny uznany w obrębie gatunku obok formy typowej. A w 2023 roku Dhadwal i Bharti dodali cechę kształtu w swoim kluczu do indyjskich Camponotus: u sanguinolentus głowa robotnicy jest wyraźnie dłuższa niż szeroka i ma równoległe boki; u formy typowej jest tak długa jak szeroka, a boki zbiegają się ku przodowi.

„Wąska szyja”: nazwa gatunku

Gatunek opisał brytyjski przyrodnik Thomas C. Jerdon w 1851 roku pod nazwą Formica angusticollis, w swoim katalogu mrówek południowych Indii. Angusticollis łączy łacińskie angustus, „wąski”, i collum, „szyja”, a Jerdon wyjaśnił to w opisie: głowa robotnicy jest wydłużona i kończy się z tyłu wąską szyją. To właśnie czyni jej minory nie do pomylenia, z karkiem wyciągniętym w rodzaj kołnierza. Majory, które Jerdon nazwał „wojowniczkami”, mają natomiast głowę bardzo dużą i wciętą z tyłu.

Jerdon zostawił też jedną z nielicznych istniejących obserwacji terenowych: znalazł ją tylko w lasach Malabaru, na południowo-zachodnim wybrzeżu Indii, „i zawsze pojedynczo”. Dziś umieszcza się ją w podrodzaju Tanaemyrmex, choć podrodzaje Camponotus uważa się za tymczasowe: rewizja Formicinae autorstwa Warda, Blaimer i Fishera (2016) przyznaje, że wiele z nich to sztuczne zgrupowania czekające na rewizję rodzaju.

Mylono ją z olbrzymią mrówką z Borneo

Przez dużą część XIX wieku ta mrówka żyła w cieniu innej. Frederick Smith w 1858 roku i Gustav Mayr w latach 1863 i 1872 traktowali ją jako synonim Camponotus gigas, olbrzymiej mrówki z lasów Malezji i Borneo, a na początku XX wieku wciąż umieszczano ją w podrodzaju Dinomyrmex, tym samym co gigas. Forel potraktował ją jako osobny gatunek w 1892 roku i połączył z nią kilka nazw opisanych osobno: Formica impetuosa, Camponotus prismaticus i Formica ardens, która okazała się jej królową.

Pomyłka ma swoją logikę: obie są dużymi, długonogimi gmachówkami z tego samego regionu. Dziś dzieli je więcej, niż się wydawało: w 2016 roku Ward i współpracownicy wyłączyli Dinomyrmex z Camponotus i podnieśli go do rangi osobnego rodzaju. Mimo to Dinomyrmex gigas jest najlepiej zbadaną wielką gmachówką indomalajską i daje wyobrażenie o trybie życia tych olbrzymek: na Borneo Pfeiffer i Linsenmair (2000) zaobserwowali, że jej kolonie wychodzą na żer o zmierzchu, a większość tego, co znoszą do gniazda, to spadź.

Od wschodnich Himalajów po Borneo

C. angusticollis w szerokim sensie żyje w Indiach, na Sri Lance, w Nepalu, Bangladeszu, Birmie, Tajlandii, Malezji i Indonezji, łącznie z Borneo. Bingham podawał ją z zachodnich i środkowych Indii, z Assamu i z wyżyn Birmy, na wysokości około 900 m. Podgatunek sanguinolentus znany jest z Assamu, swojego miejsca typowego, i z Birmy, a listy regionalne podają go także z Borneo, Malezji i Indonezji. Obserwacje przyrodników, oznaczone na podstawie zdjęć, umieszczają go ponadto u podnóża wschodnich Himalajów; to przydatne wskazówki, choć nie zastępują okazów sprawdzonych przez specjalistę.

Obszar pochodzenia sanguinolentus to pas monsunowy u podnóża wschodnich Himalajów: Assam, gdzie go opisano, północna Birma i Junnan w południowo-zachodnich Chinach. Lato jest tam ciepłe i bardzo wilgotne, ze średnimi 25-28 °C i wilgotnością względną 75-85%, a zima, od grudnia do lutego, chłodna i sucha, ze średnimi 14-19 °C i nocami 8-13 °C, ale bez znaczących przymrozków. Stanowiska z Borneo, o klimacie równikowym, mieszczą się w zasięgu gatunku w szerokim sensie i nie są klimatem odniesienia dla hodowli. Pod okapem lasu gleba i martwe drewno jeszcze bardziej łagodzą skrajności. To właśnie tę chłodną i suchą zimę trzeba odtworzyć w domu chłodnym zimowaniem (zob. „Zima: chłodne zimowanie”).

Pasterka mszyc, od ziemi po drzewa

Nieliczne badania terenowe umieszczają ją na dwóch poziomach. W Ghatach Zachodnich, paśmie górskim w południowo-zachodnich Indiach, Sabu i współpracownicy (2008) znaleźli ją w ściółce leśnej, zarówno w lesie liściastym zrzucającym liście na wysokości około 300 m, jak i w lesie wiecznie zielonym na wysokości około 800 m. A na plantacjach nerkowca w południowych Indiach Vanitha i współpracownicy (2017) widzieli ją żerującą na pniach i liściach, gdzie doglądała mszyc i żywiła się ich spadzią. Uwaga: oba dane dotyczą C. angusticollis w szerokim sensie, a nie podgatunku.

Ta spadź to znacznie więcej niż słodycz. Wszystkie Camponotus noszą w sobie bakterię Blochmannia, która żyje w specjalnych komórkach ich jelita i wytwarza aminokwasy egzogenne, których mrówka nie potrafi sama produkować. Według Wernegreen i współpracowników (2009) przodkowie tych mrówek nabyli ją właśnie przy doglądaniu owadów wysysających sok roślinny, takich jak mszyce i czerwce. To sojusz liczący miliony lat, który zobaczysz w działaniu, gdy tylko postawisz poidełko.

Grzyby, które przejmują stery

W 2021 roku Baiswar i Firake opublikowali pierwsze w Indiach doniesienie o Pandora formicae infekującej C. angusticollis na polach ryżowych. To grzyb znany głównie z europejskich mrówek leśnych z rodzaju Formica, o makabrycznej strategii: zakażona robotnica wspina się na roślinność, wbija żuwaczki w źdźbło lub gałązkę i umiera tam uczepiona, w pozycji, z której grzyb lepiej rozsiewa zarodniki (Małagocka i współpracownicy, 2017).

To nie jedyny grzyb, który „pilotuje” gmachówki w Azji. W lasach Tajlandii robotnice Camponotus leonardi zakażone słynnym grzybem „zombie” Ophiocordyceps wgryzają się w główny nerw liścia, wszystkie około południa, i umierają tam zawieszone (Hughes i współpracownicy, 2011). U C. angusticollis tego nie odnotowano, ale pokazuje to, jak bardzo te duże mrówki z lasu są pożądanym kąskiem.

Wielka nieznajoma nocy

Tego, czego nie wiadomo o tej mrówce, jest prawie tyle, ile tego, co wiadomo. Nie ma żadnego badania o tym, gdzie gniazduje, ile robotnic liczą jej kolonie, kiedy latają królowe ani jak długo rozwija się czerw, a samca nawet nie opisano. Liczby, które krążą na te tematy, takie jak kolonie liczące setki lub tysiące robotnic czy królowe żyjące dziesiątki lat, pochodzą ze sklepów, a nie z badań.

W czym sklepy i hodowcy się zgadzają, to to, że jest to mrówka nocna: robotnice wychodzą na żer, gdy zapada zmrok. Nie ma badań, które potwierdzałyby to w naturze, ale zgadza się to z zachowaniem innych wielkich gmachówek z regionu, takich jak D. gigas. W domu oznacza to, że spektakl zaczyna się o zmierzchu (zob. „Zachowanie i obserwacja”).

Wielkość i morfologia

Duża, smukła i bardzo polimorficzna Camponotus, długonoga i bez żądła, z minorami i majorami, które rozróżnia się na pierwszy rzut oka.

  • Ubarwienie sanguinolentus. Według Forela (1895) krwistoczerwone, rdzawe i matowe, z czarnobrunatnym gastrem, odnóżami (z wyjątkiem stóp i stawów) i trzonkami czułków oraz mniej lub bardziej brunatnawym petiolusem, przednią częścią głowy i żuwaczkami. Według Binghama (1903) jej barwa waha się od jasnej żółtawej czerwieni po ciemną czerwień granatu, a niektóre majory mają czarną głowę i odnóża.
  • Forma typowa jest natomiast czarna i matowa, z czułkami i odnóżami od brunatnych po czerwonawe (Jerdon, 1851; Bingham, 1903).
  • Minor. Głowa wydłużona, zwężająca się z tyłu w szyję lub kołnierz, i przedplecze także zwężone z przodu: „wąska szyja” z nazwy.
  • Major. Głowa bardzo duża, prawie trójkątna i wcięta z tyłu, z silnymi żuwaczkami o sześciu zębach, wydłużonym i wąskim tułowiem i masywnym gastrem.
  • Kształt głowy. U sanguinolentus wyraźnie dłuższa niż szeroka, o równoległych bokach; u formy typowej tak długa jak szeroka, z bokami zbiegającymi się ku przodowi (Dhadwal i Bharti, 2023).
  • Odnóża. Długie, z graniastymi, bruzdowanymi goleniami i rzędem skośnych kolców na wewnętrznej krawędzi (Forel, 1892).
  • Królowa. Podobna do majora, z bardzo wypukłym tułowiem, gdzie mieściły się mięśnie lotne, i masywnym gastrem. Forel podkreślał jako bardzo charakterystyczne przydymione odcienie jej skrzydeł, brunatne zwłaszcza przy żyłkach.
  • Gaster. Kończy się acidoporem, ujściem, przez które Formicinae wyrzucają kwas mrówkowy. Nie ma żądła.
  • Samiec. Nieopisany.

Przybliżone wymiary

  • Major-media sanguinolentus: 15 mm (Forel, 1895, w oryginalnym opisie)
  • Majory gatunku: 17-21 mm (Bingham, 1903)
  • Minory gatunku: 12-15 mm (Bingham, 1903); 13-14 mm (Forel, 1892)
  • Królowa gatunku: około 20 mm (Forel, 1892)
  • Samiec: brak opublikowanych wymiarów

To wymiary sprzed ponad stu lat, zebrane na nielicznych okazach, i z wyjątkiem pierwszego dotyczą gatunku w szerokim sensie, głównie formy typowej. Nie znaleźliśmy współczesnych pomiarów. Większe liczby, które podaje wiele sklepów, z królowymi 23-30 mm i majorami do 25 mm, nie pochodzą z opublikowanych pomiarów, więc wolimy ich nie podawać.

Hodowla w niewoli

Poziom trudności: 4/5 – Zaawansowany

Je wszystko, nie ma żądła i na co dzień jest spokojna. Mimo to w Antomas zaliczamy ją do poziomu zaawansowanego, z pięciu powodów:

  • Temperatura i cykl roczny. Gniazdo w 22-26 °C w okresie aktywności, z termostatem, i chłodne zimowanie przez 2-3 miesiące w około 15 °C, nie poniżej 10 °C: trzeba dobrze prowadzić obie fazy.
  • Wilgotność. To mrówka wilgotnego lasu: gniazdo nie może całkowicie wyschnąć, ale nadmiar wody sprowadza pleśń. Trzeba znaleźć złoty środek.
  • Cierpliwość. Większość sklepów i hodowców opisuje jej wzrost jako powolny lub umiarkowany, a na majory trzeba poczekać.
  • Nocny tryb życia. W dzień rzadko się pokazuje i trzeba nauczyć się obserwować ją o zmierzchu.
  • Mało opublikowanych doświadczeń. Opublikowanych dzienników hodowli jest niewiele i praktycznie wszystkie dotyczą sanguinolentus, czyli formy, która jest w sprzedaży: trzeba obserwować i dostosowywać.

I jest tego warta. To jedna z wielkich azjatyckich Camponotus, smukła, długonoga, a w tym podgatunku o bardzo efektownej krwistej czerwieni, i w Europie widuje się ją rzadko. Jeśli nie hodowałeś jeszcze żadnej tropikalnej Camponotus, zacznij od Camponotus nicobarensis, również azjatyckiej, znacznie prostszej i szybko rosnącej, albo od olbrzymiej afrykańskiej Camponotus maculatus.

Zalecane parametry

  • Temperatura gniazda: 22-26 °C w okresie aktywności, od wiosny do jesieni, z nieco cieplejszym bokiem i zawsze z termostatem, żeby kolonia mogła wybierać. Więcej ciepła nie potrzebuje.
  • Dlaczego tak: to mrówka chłodnych temperatur, a nie stałego upału: latem powietrze w jej zasięgu ma około 25-28 °C, ale ściółka leśna, w której gniazduje, pozostaje chłodniejsza i stabilniejsza.
  • Arena: w temperaturze pokojowej, bez dodatkowego ogrzewania.
  • Nocą temperatura może spaść o kilka stopni bez problemu, jak w naturze.
  • Wilgotność: na początku pełne systemy nawilżania, a potem gradient ze strefą wilgotną, która nigdy nie wysycha; arena sucha i przewiewna (zob. „Wilgotność: nigdy całkiem sucho”).
  • Woda: zawsze, w probówce z wodą i watą na arenie.
  • Światło: gniazdo w ciemności, a arena w świetle, z normalnym cyklem dnia i nocy i bez bezpośredniego słońca.
  • Zima: zimowanie przez 2-3 miesiące w około 15 °C, nie poniżej 10 °C (zob. „Zima: chłodne zimowanie”).

Wilgotność: nigdy całkiem sucho

W dużej części jej zasięgu spada ponad 2500 mm deszczu rocznie, a w porze deszczowej wilgotność powietrza wynosi około 75-85%. W domu nie trzeba odtwarzać dżungli, ale trzeba nie dopuścić do odwodnienia kolonii, co u gatunku z wilgotnego lasu jest poważnym błędem:

  • Na początku systemy nawilżania formikarium dobrze napełnione wodą: królowa i mały czerw jej potrzebują.
  • Gdy kolonia urośnie, w Antomas zalecamy gradient: część gniazda zawsze wilgotna, gdzie zwykle przenoszą najmniejszy czerw, a reszta bardziej sucha, gdzie gromadzą się kokony. Kolonia wybiera.
  • Nigdy przemoczone: skraplanie się wody na ściankach, pleśń lub roztocza wskazują, że jest za dużo wody albo zostały zapomniane resztki.

Zalecane formikaria

Na początek w Antomas zalecamy formikarium z serii Qbik Wild od Anthouse, z gipsu, który dobrze trzyma wilgoć. Dla kolonii takiej jak ta, którą sprzedajemy, z królową i pierwszymi robotnicami, Qbik Wild One P 1C:

Gdy kolonia urośnie, naturalnym krokiem jest seria Qbik Alpha, modułowa i lżejsza, którą rozbudowuje się razem z kolonią. Przy tej mrówce zawsze z dużymi korytarzami: majory i królowa są długie i potrzebują miejsca, by się poruszać i przenosić czerw. Najpierw QBIK ONE z dużymi korytarzami:

Do dalszej rozbudowy QBIK DUO, również z dużymi korytarzami. Gniazdo zawsze proporcjonalne do kolonii: w zbyt dużym nadmiarowe komory zamieniają się w śmietnisko, z pleśnią i roztoczami, i to jeden z błędów, przed którymi sklepy najczęściej ostrzegają przy tym gatunku. Rozbudowuj, gdy zobaczysz wiele robotnic stojących na arenie, bo w środku się nie mieszczą. Uzupełnij zestaw tak:

  • Przestronna arena, z odrobiną podłoża i kawałkiem kory lub gałązką do wspinania, bez niczego, co sięgałoby do bariery: na tych długich nogach pokonują duże odległości.
  • Woda w probówce z watą i poidełko na cukier, nigdy na wacie.
  • Ciepło z boku gniazda, z termostatem, z dala od poidełka.
  • Bariera z oleju mineralnego i dobrze dopasowana pokrywa (zob. „Ucieczki i bariery”).

Przyjazd i przeprowadzka przez wysypanie

W Antomas sprzedajemy ją jako królową z robotnicami i czerwiem: małą kolonię z jedną królową, która przeszła już etap zakładania. Po jej otrzymaniu:

  • Pierwsze dni. Zostaw ją na kilka dni tak, jak przyjechała, w ciemnym miejscu bez wibracji, w 22-24 °C. Często ją obserwuj, żeby sprawdzić, czy ma wodę i czy królowa i czerw są dobrze doglądane.
  • Delikatne jedzenie. Podaj kroplę nektaru na kawałku folii aluminiowej i małą, otwartą ofiarę. Następnego dnia usuń resztki.
  • Zaglądaj często, ostrożnie. Codziennie sprawdzaj, jak się mają królowa, czerw i woda, ale nie otwieraj pojemnika i nie ruszaj go bardziej, niż to konieczne. Pewien hodowca stracił kilka królowych tego gatunku, które zestresowane w nieodpowiednim gnieździe zjadły swoje jaja albo pozwoliły im zgnić.

Z robotnicami, z którymi przyjeżdża, może już trafić do swojego pierwszego formikarium. W Antomas robimy to przez wysypanie:

  • Wcześniej przygotuj formikarium, z naładowaną wilgocią, założoną barierą i wodą na miejscu.
  • Pracuj nad tacą, miękkim pędzelkiem lub miękką pęsetą, nigdy rękami.
  • Otwórz probówkę lub pojemnik, w którym przyjechała, na arenie, przy wejściu do gniazda, i delikatnie wysyp królową, robotnice i czerw, pomagając maruderkom pędzelkiem.
  • Zamknij pokrywę i zostaw gniazdo w ciemności. W ciągu kilku godzin przeniosą czerw do środka.

Przy późniejszej przeprowadzce do większego modułu – ta sama metoda.

Wzrost i majory

Nie ma danych naukowych o rozwoju tej mrówki, a to, co mówią sklepy i hodowcy, nie jest zgodne: od około 4 do około 12 tygodni od jaja do robotnicy, zależnie od źródła i temperatury. Większość opisuje jej wzrost jako powolny lub umiarkowany. Jedyny dziennik hodowli, jaki znaleźliśmy, opisuje kolonię, która w trzy miesiące urosła z 16 do około 24 robotnic, wciąż bez żadnego majora.

Majory, z dużą głową, pojawiają się, gdy kolonia ma już siłę, i tym wcześniej, im więcej białka dostaje w okresie aktywności. Jedna kolonia, jedna królowa: w Antomas nie łączymy królowych ani kolonii.

Karmienie

Cukier w poidełku, zawsze dostępny. W naturze dużą część energii czerpie ze spadzi mszyc. W Antomas zalecamy urozmaicenie: nektar Blue Sugar od Anthouse 4-5 razy w tygodniu i inny nektar lub słodzony płyn 1-2 razy w tygodniu. Możesz też dodać do nektaru trochę białka. Podawaj go zawsze w poidełku, gdzie kropla jest rozprowadzona i dostępna, i nigdy na wacie, która pleśnieje i szybko psuje płyn.

Białko: im więcej, tym lepiej. To motor wzrostu, a pewien hodowca opisuje ją jako bardzo żarłoczną. Z doświadczenia Antomas, jeśli często sprzątasz i usuwasz resztki, lepiej podać za dużo niż za mało: kolonia rozumie, że ma zasoby, i rośnie szybciej i liczniej. Jeśli nie możesz często sprzątać, lepiej nie przekarmiać. Zmieniaj rodzaj owada z tygodnia na tydzień, żeby nie jadły ciągle tego samego:

O zmierzchu i otwarte. Ponieważ jest nocna, podawaj białko pod wieczór, a resztki usuwaj następnego ranka. Dopóki kolonia jest mała, podawaj ofiary otwarte lub pokrojone. Kupuj owady od zaufanego dostawcy: owady traktowane insektycydami mogą zabić kolonię.

Woda: zawsze, w probówce z watą na arenie, oddzielnie od cukru.

Zima: chłodne zimowanie

To mrówka chłodnego klimatu i potrzebuje zimowania. W jej zasięgu zima, od grudnia do lutego, jest chłodna i sucha, z nocami 8-13 °C. W Antomas zalecamy zimowanie przez 2-3 miesiące w około 15 °C, mniej więcej od grudnia do lutego, nie poniżej 10 °C: to część jej cyklu rocznego, a kolonia potrzebuje go, by pozostać zdrowa.

  • Stopniowe wejście: jesienią, gdy spadnie aktywność i składanie jaj, obniżaj temperaturę o kilka stopni co tydzień aż do około 15 °C.
  • W trakcie zimowania: woda zawsze dostępna i trochę nektaru; białka mało albo wcale. Sprawdzaj ją często, by upewnić się, że królowa ma się dobrze i nie pojawia się pleśń.
  • Stopniowe wyjście: pod koniec zimy podnoś temperaturę stopniowo do 22-26 °C i znów podawaj białko, gdy kolonia się uaktywni.
  • Żadnego ciepła przez cały rok: nie trzymaj jej zimą w cieple; potrzebuje chłodnego odpoczynku.

Zachowanie i obserwacja

Mrówka zmierzchu. W dzień zobaczysz spokojną kolonię i mały ruch na arenie; pod wieczór wychodzą zbieraczki, długie i szybkie, by przemierzać arenę. Jeśli chcesz zobaczyć je w pełni pracy, obserwuj je o zmroku.

Spokojna, ale z charakterem. Sklepy i hodowcy opisują ją jako spokojną wobec opiekuna, ale broniąc gniazda, gryzie mocno.

Obserwuj bez obaw. W Antomas uważamy, że mrówki są po to, by się nimi cieszyć, obserwować je i uczyć się od nich, a nie trzymać je w ukryciu. Wystarczy zostawić gniazdo w ciemności, a arenę w świetle, i obserwować je delikatnie, ingerując i stresując je jak najmniej. Przyzwyczajają się do Twojej obecności.

Sygnały alarmowe:

  • Kolonia nie rośnie w pełni sezonu: prawie zawsze brakuje białka albo temperatura jest nieodpowiednia.
  • Larwy, które się nie rozwijają, albo królowa, która przestaje składać jaja: sprawdź, czy gniazdo ma 22-26 °C w okresie aktywności i czy kolonia przeszła zimowanie.
  • Robotnice stłoczone w strefie wilgotnej, a reszta gniazda pusta: może być za sucho.
  • Skraplanie się wody, pleśń lub roztocza: za dużo wilgoci albo zapomniane resztki.
  • Wiele robotnic stojących na arenie: czas na rozbudowę.

Ucieczki i bariery

Jak prawie wszystkie Camponotus, dobrze się wspina, a przy tych długich nogach ucieczka nie przejdzie niezauważona. W Antomas stosujemy przy niej olej mineralny:

  • Cienki i ciągły pas oleju mineralnego w górnej części ścianek areny. Odnawiaj go, gdy zbierze się na nim kurz lub resztki.
  • Dobrze dopasowana pokrywa jako druga linia obrony.
  • Żadnych szczelin w połączeniach, korkach i rurkach.
  • Nic, co mogłoby posłużyć za most do bariery: żadnych gałązek ani kawałków kory opartych w pobliżu.

Obsługa i bezpieczeństwo

Nie żądli: nie ma żądła. Ale gryzie, a major tej wielkości daje się odczuć; może też pryskać kwasem mrówkowym, który piecze na wrażliwej skórze lub w małym skaleczeniu. Nic groźnego, jeśli pracujesz spokojnie:

  • Zawsze z narzędziami: miękki pędzelek, miękka pęseta, a przy przeprowadzkach rurki i adaptery. Nigdy rękami.
  • Otwieraj formikarium tylko na tyle, ile trzeba, pracuj powoli nad tacą i zamknij je po skończeniu.
  • Nie łącz królowych ani różnych kolonii i nie trzymaj jej z innymi gatunkami.
  • Jeśli w domu są małe dzieci, niech cieszą się nią, patrząc na zamknięte formikarium, ale nigdy jej nie dotykają.

To gatunek egzotyczny: w żadnym wypadku nie wolno go wypuszczać na wolność.

Czego nie robić

  • Trzymać jej w cieple przez cały rok, bez zimowania.
  • Przesadzać z ciepłem: wystarczy jej 22-26 °C i nieco cieplejszy bok; ciepło zawsze z termostatem.
  • Dopuszczać do całkowitego wyschnięcia gniazda albo przemoczyć je całe.
  • Wpuszczać małej kolonii do ogromnego formikarium albo używać małych korytarzy, gdy pojawią się majory.
  • Co chwilę otwierać lub ruszać świeżo przybyłej kolonii: obserwuj ją często, ale nie otwieraj pojemnika bardziej, niż to konieczne.
  • Podawać cukru na wacie albo dopuszczać do tego, by się skończył.
  • Dawać ciągle tego samego owada albo zostawiać resztki dłużej niż dzień.
  • Łączyć królowych lub kolonii.
  • Brać jej do rąk albo zaniedbywać bariery.

Źródła naukowe

Ten poradnik powstał na podstawie bardzo skąpej literatury naukowej o Camponotus angusticollis i jej podgatunku sanguinolentus, katalogów AntCat i AntWiki, danych klimatycznych z jej zasięgu oraz doświadczenia Antomas i innych hodowców. Najważniejsze źródła:

  1. Jerdon, T. C. (1851). A catalogue of the species of ants found in Southern India. Madras Journal of Literature and Science 17: 103–127. doi:10.5281/zenodo.6297922
  2. Forel, A. (1892). Les Formicides de l’Empire des Indes et de Ceylan. Part I. Journal of the Bombay Natural History Society 7: 219–245. Tekst w Internet Archive (wolny dostęp)
  3. Forel, A. (1895). Les Formicides de l’Empire des Indes et de Ceylan. Part V. Adjonction aux Camponotinae. Journal of the Bombay Natural History Society 9: 453–472. doi:10.5281/zenodo.14352
  4. Bingham, C. T. (1903). The Fauna of British India, including Ceylon and Burma. Hymenoptera, Vol. II. Ants and Cuckoo-wasps. Taylor and Francis, London. Tekst w Internet Archive (wolny dostęp)
  5. Pfeiffer, M. & Linsenmair, K. E. (2000). Contributions to the life history of the Malaysian giant ant Camponotus gigas (Hymenoptera, Formicidae). Insectes Sociaux 47: 123–132. doi:10.1007/PL00001690
  6. Sabu, T. K., Vineesh, P. J. & Vinod, K. V. (2008). Diversity of forest litter-inhabiting ants along elevations in the Wayanad region of the Western Ghats. Journal of Insect Science 8: 69. doi:10.1673/031.008.6901
  7. Wernegreen, J. J., Kauppinen, S. N., Brady, S. G. & Ward, P. S. (2009). One nutritional symbiosis begat another: phylogenetic evidence that the ant tribe Camponotini acquired Blochmannia by tending sap-feeding insects. BMC Evolutionary Biology 9: 292. doi:10.1186/1471-2148-9-292
  8. Hughes, D. P., Andersen, S. B., Hywel-Jones, N. L., Himaman, W., Billen, J. & Boomsma, J. J. (2011). Behavioral mechanisms and morphological symptoms of zombie ants dying from fungal infection. BMC Ecology 11: 13. doi:10.1186/1472-6785-11-13
  9. Bharti, H., Guénard, B., Bharti, M. & Economo, E. P. (2016). An updated checklist of the ants of India with their specific distributions in Indian states (Hymenoptera, Formicidae). ZooKeys 551: 1–83. doi:10.3897/zookeys.551.6767
  10. Ward, P. S., Blaimer, B. B. & Fisher, B. L. (2016). A revised phylogenetic classification of the ant subfamily Formicinae (Hymenoptera: Formicidae), with resurrection of the genera Colobopsis and Dinomyrmex. Zootaxa 4072: 343–357. doi:10.11646/zootaxa.4072.3.4
  11. Małagocka, J., Jensen, A. B. & Eilenberg, J. (2017). Pandora formicae, a specialist ant pathogenic fungus: new insights into biology and taxonomy. Journal of Invertebrate Pathology 143: 108–114. doi:10.1016/j.jip.2016.12.007
  12. Vanitha, K., Bhat, P. S., Raviprasad, T. N. & Srikumar, K. K. (2017). Species composition of ants in cashew plantations and their interrelationships with cashew. Proceedings of the National Academy of Sciences, India, Section B: Biological Sciences 87: 399–409. doi:10.1007/s40011-015-0600-3
  13. Baiswar, P. & Firake, D. M. (2021). First record of Pandora formicae on ant, Camponotus angusticollis and Batkoa amrascae on white leaf hopper, Cofana spectra in rice agroecosystem of India. Journal of Eco-friendly Agriculture 16: 27–31. doi:10.5958/2582-2683.2021.00005.8
  14. Dhadwal, T. & Bharti, H. (2023). Two new species of the genus Camponotus Mayr, 1861 (Hymenoptera: Formicidae) with five new records from India. European Journal of Taxonomy 901: 1–51. doi:10.5852/ejt.2023.901.2317
Poziom trudności
Doświadczony
Brak opinii
Komentarze (0)
Na razie nie dodano żadnej recenzji.

16 innych produktów w tej samej kategorii:

Klienci którzy zakupili ten produkt kupili również:

Klienci którzy zakupili ten produkt kupili również: