Strumigenys sp: robotnice – prawdziwe zdjęcie Antomas
Strumigenys sp: robotnice – prawdziwe zdjęcie Antomas

Strumigenys sp.

Ostatnie sztuki w magazynie
59,99 €
Brutto

Maleńka łowczyni z najszybszą pułapką w świecie zwierząt. Ta azjatycka Strumigenys o długich żuwaczkach, łowczyni skoczogonków, rozwiera żuwaczki pod kątem półpełnym, blokuje je jak kuszę i zatrzaskuje w niecałe trzy tysięczne sekundy, gdy skoczogonek muśnie jej włoski spustowe. Zamaskowana, powolna i cierpliwa, przemierza dno lasu jak polujące ziarenko ziemi. Fascynująca specjalistka do obserwacji przez lupę: małe, wilgotne gniazdo, umiarkowana temperatura i żywe skoczogonki jako podstawa diety. Kolonie z królową. Wysyłka do całej Europy z gwarancją żywej dostawy.

Kolonia

 

Poziom trudności: 3/5 – Zaawansowany

Maleńka azjatycka łowczyni o długich żuwaczkach-pułapkach: otwiera je na 180° i zatrzaskuje na skoczogonkach w ciągu tysięcznych części sekundy. Kolonie z królową. Małe, wilgotne gniazdo (Qbik Wild One P 1C lub probówka), 22-26 °C, bez zimowania (diapauzy). Podstawą jej diety są żywe skoczogonki, na przykład skoczogonki Sinella curviseta: załóż ich hodowlę, zanim kolonia do Ciebie dotrze. Inny pokarm przyjmuje tylko wyjątkowo. To maleństwa: uszczelnij każdą szczelinę i użyj PTFE (fluonu).

Strumigenys to jeden z najbardziej zróżnicowanych rodzajów mrówek na świecie, a zarazem jeden z najrzadziej zauważanych: ponad 840 opisanych gatunków, a wiele kolejnych czeka na opis, żyje ukrytych w ściółce, w próchniejącym drewnie i w glebie lasów całego świata. To mrówki kilkumilimetrowe, powolne, dyskretne, często oblepione ziemią, które całe życie spędzają na czatowaniu na zwierzęta jeszcze mniejsze od siebie: skoczogonki, skaczące sześcionogi, których pełno w każdej wilgotnej glebie.

Nasza łowczyni skoczogonków należy do Strumigenys o długich żuwaczkach, prawdziwych «trap-jaw», czyli mrówek pułapkowych tego rodzaju: rozwiera żuwaczki pod kątem półpełnym, blokuje je jak sprężynę pułapki na myszy i zwalnia przy najlżejszym kontakcie ze skoczogonkiem. U tego rodzaju naukowcy zmierzyli jedno z najwyższych znanych przyspieszeń w powtarzalnym ruchu zwierzęcia. W tym poradniku oddzielamy to, co jest udokumentowane dla rodzaju, od tego, co opowiadają hodowcy, i od tego, czego nauczyliśmy się w Antomas, bo to gatunek wciąż nieoznaczony, a jego biologii nikt dotąd nie badał.

Biologia

Co oznacza «sp.»?

«sp.» to skrót od species, czyli «gatunek», i stosuje się go, gdy znany jest rodzaj, ale nie konkretny gatunek. W przypadku Strumigenys to najuczciwsze rozwiązanie: do rozróżniania gatunków potrzeba binokularu, spreparowanych okazów oraz kluczy Boltona i współczesnych rewizorów, którzy zwracają uwagę na takie szczegóły jak kształt i liczba ząbków na końcu żuwaczki, owłosienie głowy czy tkanka gąbczasta talii. W samej Azji Południowo-Wschodniej rewizja z 2023 roku opisała za jednym zamachem 20 nowych gatunków i uporządkowała synonimię kilku kolejnych, a spora część gatunków tego rodzaju wciąż nie ma nazwy.

Na podstawie zdjęć naszych kolonii możemy jednak dość pewnie powiedzieć jedno: mają żuwaczki długie, liniowe i zakończone widełkami z cienkich ząbków. To kształt Strumigenys w ścisłym sensie, tych z żuwaczkami-pułapkami, a nie dawnych Pyramica czy Smithistruma, które mają żuwaczki krótkie i trójkątne. Wielkością, sercowatą głową i rudawym ubarwieniem przypomina duże azjatyckie Strumigenys o długich żuwaczkach z kompleksu S. feae, ale bez obejrzenia jej pod mikroskopem nie będziemy tego twierdzić. Dlatego sprzedajemy ją jako Strumigenys sp.

Rodzaj, który wchłonął siedem innych

Przez dziesięciolecia mrówki z tej grupy dzielono na wiele rodzajów: Strumigenys dla tych o długich żuwaczkach oraz Pyramica, Smithistruma, Epitritus, Quadristruma i inne dla tych o krótkich. Wszystkie tworzyły plemię Dacetini, czyli «dacetyny», razem z dużym Daceton z drzew Ameryki Południowej i innymi krewniakami. Badania morfologii, a przede wszystkim wielka filogeneza molekularna Myrmicinae opublikowana przez Warda i współpracowników w 2015 roku, pokazały, że te podziały się nie bronią: formy krótko- i długożuwaczkowe występują w drzewie ewolucyjnym na przemian. Dziś wszystkie to Strumigenys, a dawne plemię Dacetini zostało wchłonięte przez plemię Attini, to samo, do którego należą mrówki grzybiarki tnące liście.

W efekcie powstał rodzaj olbrzymi i młody: według badania Boohera i współpracowników z 2021 roku zaczął się różnicować około 37 milionów lat temu i dziś obejmuje ponad 840 opisanych gatunków, rozsianych po wszystkich regionach tropikalnych i ciepłych umiarkowanych świata.

Najszybsza pułapka w świecie zwierząt

Największe widowisko Strumigenys o długich żuwaczkach rozgrywa się w głowie. Podczas polowania rozwierają żuwaczki aż do kąta około 180° i pozostawiają je zablokowane w tej pozycji. Zamknięcia nie wykonuje bezpośrednio mięsień, który jest na to zbyt wolny, lecz mechanizm katapulty: duże mięśnie dociskają żuwaczki do zapadki i gromadzą energię sprężystą, jak przy napinaniu kuszy. Gdy zapadka puszcza, cała ta energia uwalnia się naraz.

Wulfila Gronenberg sfilmował w 1996 roku uderzenie Strumigenys szybkimi kamerami: trwa ono krócej niż 2,5 milisekundy i następuje po około 5 milisekundach od chwili, gdy coś dotknie długich, cienkich włosków spustowych, wystających z wargi górnej (labrum), czyli «pokrywki» otworu gębowego. Tak krótki czas reakcji wymaga szybkich mięśni spustowych, nerwów o bardzo szybkim przewodzeniu i niewielu synaps po drodze. I najciekawsze: mechanizm różni się od tego, który mają inne mrówki pułapkowe, takie jak Odontomachus, choć prowadzi do tego samego efektu. To przykład ewolucji zbieżnej.

W 2021 roku Booher i duży międzynarodowy zespół opublikowali w PLoS Biology najpełniejsze badanie tej pułapki. Zmierzyli żuwaczki setek gatunków i odtworzyli ich historię ewolucyjną, a wnioski są spektakularne:

  • W obrębie samego rodzaju żuwaczki-pułapki wyewoluowały niezależnie od 7 do 10 razy.
  • W porównaniu z krewniakami, które tylko chwytają, gatunki z pułapką zwiększyły przyspieszenie żuwaczek od miliona do dziesięciu milionów razy (6-7 rzędów wielkości) i skróciły czas uderzenia od tysiąca do dziesięciu tysięcy razy.
  • Według autorów to najwyższe przyspieszenie zarejestrowane w ruchu zwierzęcia, który da się powtarzać raz za razem, niczego przy tym nie uszkadzając.
  • Moc uderzenia znacznie przewyższa to, co może dać sam mięsień: na tym polega przewaga magazynowania energii i uwalniania jej naraz.

Dla porównania: u Odontomachus, mrówek znacznie większych, zmierzono zamknięcia żuwaczek z prędkością od 35 do 64 metrów na sekundę, tak silne, że służą im do skakania. Strumigenys są maleńkie i nie skaczą za pomocą żuwaczek, ale zasada fizyczna jest ta sama.

Drobna zmiana, która zmieniła wszystko

Jak powstaje taka pułapka? Badanie Boohera wykazało, że wszystko zaczęło się od minimalnej zmiany: niewielkie przesunięcie w ułożeniu narządów gębowych, między wyrostkami u nasady żuwaczek a wargą górną, utworzyło zapadkę tam, gdzie wcześniej jej nie było. Od tego momentu przebudowała się cała głowa. Włókna mięśni żuwaczek przeszły z układu nastawionego na szybkość na układ nastawiony na siłę, bo teraz liczyło się napięcie katapulty, a długość żuwaczek i kąt, pod jakim się blokują, ogromnie się zróżnicowały.

Biolodzy nazywają to innowacją funkcjonalną: drobną zmianą, która otwiera drogę do eksplozji form. Większość różnorodności głów i żuwaczek w tym rodzaju pojawiła się po narodzinach pułapki. Nie brakuje też niespodzianek: w niektórych regionach gatunki o długich żuwaczkach ponownie je skróciły, nie tracąc zapadki, i dziś istnieją Strumigenys o krótkich żuwaczkach, które również strzelają jak pułapka.

Łowczynie skoczogonków

Skoczogonki to ofiara numer jeden Strumigenys. Badanie Boohera ujmuje to w jednym zdaniu: to drapieżniki ściółki, które żywią się głównie skoczogonkami. Już w 1953 roku Edward O. Wilson zaobserwował to u dacetyn Ameryki Północnej, a w 1959 roku, wraz z Williamem L. Brownem, nakreślił pierwszą wielką historię ewolucyjną grupy wokół tej specjalizacji.

To nie jest łatwy wybór. Skoczogonki są liczne i pożywne, ale mają własny system ucieczki: widełki skokowe (furcula), rodzaj sprężyny złożonej pod odwłokiem, która po zwolnieniu wyrzuca je w powietrze w ułamku sekundy. Żeby złapać coś, co ucieka na sprężynie, trzeba być jeszcze szybszym, a ten wyścig zbrojeń między dwiema sprężynami pomaga zrozumieć, dlaczego pułapka wyewoluowała w tym rodzaju tyle razy.

Gatunki o krótkich żuwaczkach polują natomiast inaczej. Japoński badacz Keiichi Masuko, który przez dziesięciolecia badał dacetyny Azji Wschodniej, opisał u nich skradanie się, niemal w zwolnionym tempie, i nieustępliwy chwyt: przytrzymują ofiarę żuwaczkami i paraliżują ją żądłem. Niektóre wyspecjalizowały się w jeszcze bardziej nietypowych ofiarach: w 2009 roku udokumentował gatunek polujący na roztocze z grupy Gamasida i inny z nieznaną wcześniej specjalizacją pokarmową. Francuz Alain Dejean w 1986 roku porównał polowanie kilku gatunków tego rodzaju i stwierdził zasadniczą różnicę między gatunkami o długich i o krótkich żuwaczkach.

Tak czai się nasza łowczyni skoczogonków

Strumigenys o długich żuwaczkach nie gonią ofiar. Chodzą powoli, z rozwartymi i zablokowanymi żuwaczkami, czułkami badającymi podłoże i włoskami spustowymi wysuniętymi do przodu. Gdy wykryją skoczogonka, zbliżają się centymetr po centymetrze, często z długimi przerwami, aż ofiara znajdzie się między rozwartymi żuwaczkami i dotknie włosków spustowych. Wtedy następuje uderzenie. Skoczogonki zwykle zostają przebite lub przytrzymane ząbkami na końcu żuwaczek, a mrówka dobija je żądłem, które paraliżuje ofiarę, zanim zdąży użyć widełek skokowych.

Dejean badał tę sekwencję na Folsomia candida, jednym z hodowlanych skoczogonków najczęściej używanych w laboratoriach, i opisał ją krok po kroku: wykrycie, podejście, uderzenie, użądlenie i przeniesienie ofiary do gniazda. W Twoim formikarium zobaczysz to samo: to jedno z najciekawszych polowań, jakie można obserwować w kolonii mrówek, choć wymaga cierpliwości i, jeśli to możliwe, lupy.

Tkanka gąbczasta: tajemnica talii

Jeśli przyjrzysz się z bliska talii Strumigenys, czyli petiolusowi i postpetiolusowi, zobaczysz białawe lub żółtawe masy, jakby z zaschniętej piany. Na naszych zdjęciach dobrze je widać. To tkanka gąbczasta, struktura kutykuli o wyglądzie plastra miodu, którą mają niemal wyłącznie mrówki z tej grupy i która przez długi czas była zagadką.

W 2023 roku zespół z Tajwanu, Stanów Zjednoczonych i Belgii zbadał ją od środka pod mikroskopem i odkrył, że kryje nowy gruczoł zewnątrzwydzielniczy: grupy komórek wydzielniczych położone pod filarkami tych wypustek kutykuli. Wciąż nie wiadomo, co wytwarza ani do czego służy. Autorzy przypuszczają, że struktura plastra miodu może magazynować wydzielinę i pomagać ją rozprowadzać.

Mistrzynie kamuflażu

Strumigenys to mrówki skryte. Wiele gatunków ma głowę i ciało pokryte łopatkowatymi włoskami lub włoskami w kształcie łusek, które zatrzymują drobiny ziemi i resztki ściółki, oraz ziarnistą powierzchnię, do której przykleja się brud. Na dnie lasu nieruchoma robotnica wygląda jak kolejne ziarenko ziemi. A gdy się je niepokoi, zwykle zastygają w bezruchu z podkurczonymi nogami, dopóki niebezpieczeństwo nie minie.

Małe podróżniczki świata

Ich rozmiar i ukryty tryb życia mają jeszcze jedną ciekawą konsekwencję: niektóre Strumigenys podróżują razem z ludźmi. Kilka gatunków rozprzestrzeniło się po świecie wraz z handlem roślinami i ziemią, i dziś pojawiają się w ogrodach, szklarniach i na wyspach bardzo daleko od miejsca pochodzenia. Rewizje dacetyn z południowo-wschodniej części Ameryki Północnej wymieniają na przykład gatunki zawleczone z Afryki i Azji, które latami pozostają niezauważone w ściółce. To dobre przypomnienie, dlaczego nigdy nie wolno wypuszczać gatunku egzotycznego.

Z dna azjatyckich lasów

Azja Wschodnia i Azja Południowo-Wschodnia to jeden z regionów o największej liczbie gatunków Strumigenys na świecie. Żyją w ściółce i w próchniejącym drewnie lasów tropikalnych i subtropikalnych, zarówno pierwotnych, jak i wtórnych, a niektóre także na plantacjach i w terenach przekształconych. Gatunki o długich żuwaczkach podobne do naszego znajdowano głównie w glebie lasów nizinnych i średniogórskich, w środowisku zawsze wilgotnym, zacienionym i o stabilnej temperaturze.

Klimat ich zasięgu jest ciepły i wilgotny, z obfitymi opadami i, zależnie od okolicy, porą nieco chłodniejszą i suchszą. Jednak przy samej ziemi i pod ściółką warunki zmieniają się znacznie mniej niż w powietrzu: wilgotność prawie nigdy nie spada, a temperatura pozostaje umiarkowana. Właśnie to trzeba odtworzyć w formikarium.

Kolonie małe i dyskretne

Kolonie Strumigenys są małe w porównaniu z tym, do czego przyzwyczaiły nas inne mrówki: u większości zbadanych gatunków liczą od kilkudziesięciu do kilkuset robotnic. Gniazdują w istniejących już zagłębieniach, takich jak szczeliny w próchniejącym drewnie, przestrzenie pod kamieniami lub resztkami roślin i małe komory w glebie, i nie budują dużych gniazd. U niektórych gatunków w kolonii jest jedna królowa, u innych kilka; o naszej linii nie ma opublikowanych danych, a w Antomas nie łączymy królowych.

Wielkość i morfologia

Maleńka mrówka o długich żuwaczkach-pułapkach, dużej sercowatej głowie i talii z tkanką gąbczastą. To, co opisujemy o naszej linii, pochodzi z naszych zdjęć i kolonii; to, co wspólne dla rodzaju, z literatury.

  • Żuwaczki. Długie, proste i wąskie, po zamknięciu niemal równoległe, zakończone widełkami z cienkich ząbków. Podczas polowania rozwierają się aż do kąta półpełnego i pozostają zablokowane. To typowe żuwaczki Strumigenys trap-jaw.
  • Włoski spustowe. Dwa długie, cienkie włoski wychodzące z wargi górnej, między żuwaczkami, które po dotknięciu ofiary wyzwalają uderzenie. Gołym okiem ich nie widać; przez dobrą lupę owszem.
  • Głowa. Duża, sercowata lub trójkątna: szeroka z tyłu, z dwoma wyraźnymi płatami, zwężająca się ku przodowi. Powierzchnia gęsto ziarnista i punktowana.
  • Oczy. Małe, położone po bokach głowy. To łowczynie polegające na dotyku i chemii, nie na wzroku.
  • Czułki. Długie i cienkie, z wydłużonymi ostatnimi członami, zawsze badające podłoże przed żuwaczkami.
  • Mezosoma (tułów). U robotnic wąska i wydłużona; u królowej znacznie masywniejsza, ze śladami skrzydeł utraconych po locie godowym.
  • Talia. Dwa segmenty, petiolus i postpetiolus, z masami białawej tkanki gąbczastej (zob. «Tkanka gąbczasta: tajemnica talii»).
  • Gaster. Owalny, błyszczący i nieco ciemniejszy od reszty ciała, z delikatnymi prążkami u nasady. Kończy się żądłem, którym paraliżują ofiary.
  • Ubarwienie naszych kolonii. Rudopomarańczowe lub rdzawe, z rudobrązowym gasterem i jaśniejszymi nogami i czułkami.

Przybliżone wymiary

  • Robotnice i królowa: mrówki kilkumilimetrowe; brak opublikowanych pomiarów tej linii
  • Królowa: wyraźnie większa od robotnic, zwłaszcza za sprawą mezosomy i gastera
  • Różnice między robotnicami: brak polimorfizmu; wszystkie robotnice mają ten sam kształt
  • Samiec: brak opublikowanego opisu i pomiarów dla tej linii

Ponieważ gatunek nie jest oznaczony, nie możemy podać Ci naukowych wymiarów i nie będziemy ich wymyślać. Wystarczy wiedzieć, że to jedne z najmniejszych mrówek, jakie sprzedajemy, i że aby cieszyć się szczegółami ich głowy i polowania, lupa ręczna lub mały mikroskop cyfrowy robią ogromną różnicę.

Hodowla w niewoli

Poziom trudności: 3/5 – Zaawansowany

Utrzymanie tej mrówki przy życiu nie jest trudne, jeśli zrozumiesz jej dwie potrzeby: wysoką wilgotność i żywe skoczogonki. Na poziom zaawansowany składa się wszystko, co się z tymi dwiema sprawami wiąże:

  • Pokarm. Nie sprawdzi się schemat «pokrojony świerszcz i poidełko». Potrzebują maleńkich żywych ofiar, przede wszystkim skoczogonków, a to wymaga prowadzenia własnej hodowli albo regularnego ich kupowania.
  • Wilgotność. Żyją w glebie wilgotnych lasów. Wysychające gniazdo to poważny błąd, który w kilka dni może zabić czerw.
  • Rozmiar. To maleństwa: uciekają przez szczeliny, których inne mrówki nawet nie zauważają, a w dużym gnieździe się gubią. Trzeba pracować z małymi i dobrze zamkniętymi zestawami.
  • Tempo. Kolonie są małe i rosną powoli. To nie jest gatunek, przy którym zobaczysz setki robotnic w kilka miesięcy.

Dlaczego więc warto? Bo to jedna z najbardziej fascynujących mrówek, jakie można obserwować: łowczyni z najszybszą pułapką w świecie zwierząt, w małej kolonii mieszczącej się na dłoni. Dla kogoś, kto hodował już prostsze gatunki, to piękny krok w świat mrówek specjalistek.

Zalecane parametry

  • Temperatura gniazda: 22-26 °C, stabilna. Unikaj skoków ciepła: przy samej ziemi, w jej lesie, temperatura niewiele się zmienia.
  • Arena: w umiarkowanej temperaturze pokojowej, bez bezpośredniego grzania.
  • Wilgotność: wysoka i stała w gnieździe, z jedną częścią zawsze wilgotną. Arena również lekko wilgotna, z odrobiną zwilżonego podłoża, w którym mieszkają skoczogonki.
  • Woda: zawsze dostępna, w probówce z wodą i watą albo w zbiorniku gipsowego gniazda. Bez kałuż i dużych kropli: tak małe mrówki mogą uwięznąć w kropli wody.
  • Światło: ciemna strefa w gnieździe i arena w normalnym świetle, z cyklem dnia i nocy.
  • Zimowanie (diapauza): nie jest potrzebne (zob. «Bez zimowania»).

Polecane formikarium: małe i gipsowe

Dla mrówki tak małej i tak kochającej wilgoć polecamy w Antomas najmniejsze formikarium z serii Qbik Wild od Anthouse, Qbik Wild One P 1C. Jest gipsowe, dobrze trzyma wilgoć i ma idealny rozmiar dla kolonii liczącej kilkadziesiąt robotnic:

Inna możliwość, zwłaszcza na początku, to trzymanie ich w probówce ze zbiornikiem wody za watą, połączonej z małą areną. Przy koloniach tej wielkości sprawdza się to bardzo dobrze i pozwala łatwo obserwować czerw i królową. Uzupełnij zestaw o te elementy:

  • Mała arena z cienką warstwą zwilżonego podłoża (ziemia bez nawozów, włókno kokosowe lub odrobina dobrze oczyszczonej ściółki), w którym skoczogonki mogą żyć, a mrówki na nie polować jak na dnie lasu.
  • Woda zawsze dostępna, w zbiorniku gniazda lub w probówce z watą.
  • Szczelnie dopasowana pokrywa, a jeśli jest wentylacja, to z bardzo drobną siatką: przez grubszą uciekłyby robotnice i skoczogonki.
  • Bariera z PTFE (fluonu) w górnej części ścianek (zob. «Ucieczki i bariery»).
  • Żadnych dużych gniazd: w zbyt dużym gnieździe kolonia się rozprasza, wilgotność trudno kontrolować, a resztki gromadzą się w pustych komorach. Powiększaj dopiero, gdy komory będą pełne.

Wilgotność: błąd, którego nie wybaczają

Strumigenys żyją pod ściółką, gdzie wilgotność prawie nigdy nie spada. W formikarium trzeba to odtworzyć: gips gniazda musi być zawsze wilgotny, z jedną strefą bardziej wilgotną, w której kolonia może się schronić, i drugą nieco suchszą, żeby mogły wybierać. Dopuszczenie do ich odwodnienia to poważny błąd: tak mała kolonia traci wodę bardzo szybko, a pierwszy cierpi czerw.

Wysoka wilgotność nie oznacza zalewania. Wolna woda jest niebezpieczna dla mrówek tej wielkości, a nadmiar wilgoci bez wentylacji sprowadza pleśń. Tu z pomocą przychodzą Ci skoczogonki: poza tym, że są pokarmem, żywią się grzybami i resztkami, a niewielka populacja żyjąca na arenie pomaga utrzymać ją w czystości. Sprawdzaj gniazdo co kilka dni i dolewaj wody do zbiornika, zanim gips zacznie jaśnieć.

Karmienie: skoczogonki, skoczogonki i jeszcze raz skoczogonki

Podstawą ich diety są żywe skoczogonki. To ofiara, pod którą wyewoluowała ich pułapka, i to je jedzą w naturze. W Antomas polecamy skoczogonki Sinella curviseta, łatwe w hodowli domowej i o odpowiednim rozmiarze. Najlepiej mieć hodowlę uruchomioną, zanim kolonia do Ciebie dotrze, żeby nigdy nie zabrakło ofiar.

  • Ile: dodawaj skoczogonki na arenę kilka razy w tygodniu, w dużej ilości. Najlepiej, gdy w podłożu żyje mała populacja: robotnice wychodzą na łowy, kiedy chcą, jak w lesie.
  • Im więcej pokarmu, tym lepiej: to filozofia Antomas. Jeśli często robisz porządki i usuwasz resztki, lepiej przekarmiać, bo kolonia odbiera to jako większe zasoby i rośnie szybciej i liczniej. Z żywymi skoczogonkami to proste: te niezjedzone dalej żyją i nie gniją.
  • Czystość: usuwaj resztki ofiar gromadzące się w gnieździe lub na arenie, zwłaszcza gdy zauważysz pleśń.

A inny pokarm? Trzeba być uczciwym: Strumigenys to specjalistki i przyjmują bardzo niewiele innych rzeczy. Typowe ofiary innych mrówek, takie jak świerszcze czy mączniki, są dla nich ogromne i nie rozpoznają ich jako pokarmu. Jako uzupełnienie i dla urozmaicenia białka sprawdzić się mogą natomiast bardzo małe żywe ofiary o miękkim ciele:

  • Świeżo wylęgłe nimfy Thermobia domestica, które po wykluciu są bardzo małe i poruszają się po podłożu jak skoczogonek. Większe już się nie nadają.
  • Inne hodowlane skoczogonki, takie jak Folsomia candida, używana w badaniach laboratoryjnych nad ich polowaniem, na zmianę z S. curviseta.

Jeśli nowy pokarm ich nie interesuje, usuń go i wróć do skoczogonków.

Cukier? Prawie go nie potrzebują. To wyspecjalizowane łowczynie i, z tego co wiemy, w naturze żyją ze swoich ofiar; wielu hodowców nigdy nie podaje im cukru, a kolonie mają się dobrze. Jeśli chcesz spróbować, od czasu do czasu połóż maleńką kroplę rozcieńczonego miodu na czymś, co jej nie wchłonie, na przykład na kawałku folii aluminiowej, i zabierz ją następnego dnia. Nigdy na wacie: szybko pleśnieje. Nie martw się, jeśli ją zignorują.

Kolonia, którą otrzymujesz, i jej wzrost

W Antomas sprzedajemy kolonie z królową, z grupą robotnic i czerwiem, już zadomowione w swojej probówce. To najlepszy sposób, by zacząć z takim gatunkiem: najdelikatniejsza faza, gdy królowa sama wychowuje pierwsze robotnice, jest już za nią, a kolonia przyjeżdża gotowa do polowania. Po odebraniu:

  • Daj jej odpocząć przez dzień w spokojnym, ciemnym i umiarkowanie ciepłym miejscu, w 22-26 °C, i sprawdź, czy w probówce jest woda.
  • Od razu podaj skoczogonki, blisko wejścia do probówki lub na małej arenie z nią połączonej.
  • Nie przenoś jej do dużego gniazda. Jeśli probówka jest czysta i ma wodę, kolonia może w niej zostać tygodnie lub miesiące.

Wzrost jest powolny. Kolonie Strumigenys są z natury małe, a królowa tej wielkości nie składa jaj w tempie Messor. Przy stabilnej wilgotności, umiarkowanej temperaturze i obfitości skoczogonków czerw rozwija się bez przerw, ale nie oczekuj kolonii liczącej setki robotnic w pierwszym roku. Znakiem, że wszystko idzie dobrze, jest stała obecność czerwiu we wszystkich stadiach: jaj, larw i poczwarek.

Przeprowadzka. Kiedy przyjdzie czas przenieść je do Qbik Wild One P 1C, w Antomas robimy to przez wysypanie: otwieramy probówkę wewnątrz areny, obok wejścia do już zwilżonego gniazda, i delikatnie wysypujemy królową, robotnice i czerw, pomagając maruderkom bardzo cienkim pędzelkiem. Pracuj nad jasną tacką, bo robotnica tej wielkości łatwo się gubi, i zostaw strefę gniazda w ciemności, żeby szybko ją zajęły.

Bez zimowania

To mrówki z ciepłych i wilgotnych lasów Azji i nie wymagają zimowania (diapauzy): trzymaj je w 22-26 °C przez cały rok. Jeśli zimą w Twoim domu zrobi się trochę chłodniej i temperatura spadnie do około 20-22 °C na kilka tygodni, nic się nie stanie: wiele obszarów ich zasięgu ma nieco chłodniejszą porę, a to normalne, że królowa składa wtedy trochę mniej jaj. Nie wolno natomiast schładzać ich jak mrówek europejskich ani w żadnym momencie dopuścić do wyschnięcia gniazda.

Zachowanie w niewoli

Powolne i metodyczne. Nie oczekuj ścieżek żerowania ani gorączkowej aktywności. Zobaczysz pojedyncze robotnice powoli przemierzające arenę z rozwartymi żuwaczkami, zatrzymujące się, badające teren i nagle strzelające w skoczogonka.

Obserwuj bez obaw. W Antomas uważamy, że mrówki są po to, by się nimi cieszyć, obserwować je i uczyć się od nich, a nie trzymać je w ukryciu. Wystarczy zostawić im ciemną strefę w gnieździe i oświetloną arenę oraz obserwować je delikatnie, ingerując i stresując je jak najmniej. Przy tym gatunku lupa ręczna lub mikroskop cyfrowy zamieniają każde polowanie w widowisko.

Zastygają w bezruchu. Gdy je niepokoisz, zwykle się zatrzymują i nieruchomieją, czasem z podkurczonymi nogami. Nie są martwe: tak bronią się na dnie lasu. Po kilku minutach znów zaczynają się ruszać.

Sygnały alarmowe:

  • Robotnice długo nieruchome, skulone, lub wysychający czerw: brakuje wilgoci.
  • Pleśń w gnieździe lub na arenie: zapomniane resztki albo za dużo wilgoci bez wentylacji.
  • Czerw, który się nie rozwija lub znika: brakuje skoczogonków.
  • Robotnice poza zestawem: gdzieś jest szczelina.

Ucieczki i bariery

Największym problemem jest ich rozmiar: Strumigenys przechodzi przez szczeliny, których nawet nie widzisz. Priorytetem jest szczelny zestaw:

  • Sprawdź wszystkie połączenia, korki i rurki oraz to, czy pokrywa przylega bez luzów.
  • Wentylacja z bardzo drobną siatką, przez którą nie przejdą także skoczogonki.
  • Bariera z PTFE (fluonu) w górnej części ścianek areny, jako druga linia obrony.
  • Nic, co mogłoby posłużyć za most do bariery lub pokrywy.
  • Ostrożnie przy otwieraniu: otwieraj tylko tyle, ile trzeba, pracuj spokojnie nad jasną tacką i zamykaj po skończeniu.

Obsługa i bezpieczeństwo

Mają żądło, ale są tak małe, że nie stanowią żadnego zagrożenia dla ludzi: używają go do paraliżowania skoczogonków. Ich ugryzienia też nie poczujesz. Troska działa tu w drugą stronę: to je trzeba chronić. Zawsze przenoś je bardzo delikatnymi narzędziami entomologicznymi, takimi jak miękki pędzelek, nigdy rękami, i pracuj powoli, żeby nie zgnieść ani nie zgubić żadnej robotnicy, a tym bardziej królowej. Nie łącz różnych kolonii i nie trzymaj ich z innymi gatunkami. To gatunek egzotyczny: w żadnym wypadku nie wolno go wypuszczać.

Czego nie robić

  • Kupować kolonii bez wcześniejszej hodowli skoczogonków lub pewnego źródła ich zakupu.
  • Oczekiwać, że będą jeść świerszcze, mączniki lub gotowy pokarm dla mrówek: to specjalistki.
  • Dopuszczać do wyschnięcia gniazda: to najpoważniejszy błąd przy tym gatunku.
  • Zalewać gniazdo lub zostawiać duże krople wody: mogą w nich uwięznąć.
  • Przenosić je zbyt wcześnie do dużego gniazda.
  • Podawać płynów z cukrem na wacie.
  • Zostawiać szczeliny, luźne połączenia lub wentylację z grubą siatką.
  • Robić im zimne zimowanie jak gatunkom europejskim.
  • Dotykać ich rękami.
  • Łączyć różne kolonie lub je wypuszczać.

Źródła naukowe

Ten poradnik powstał na podstawie literatury naukowej o rodzaju Strumigenys i dawnych dacetynach, obserwacji naszych kolonii oraz doświadczenia Antomas i innych hodowców. Ponieważ gatunek nie jest oznaczony, dane biologiczne dotyczą rodzaju. Najważniejsze źródła:

  1. Booher, D. B., Gibson, J. C., Liu, C., Longino, J. T., Fisher, B. L., Janda, M., Narula, N., Toulkeridou, E., Mikheyev, A. S., Suarez, A. V. & Economo, E. P. (2021). Functional innovation promotes diversification of form in the evolution of an ultrafast trap-jaw mechanism in ants. PLoS Biology 19: e3001031. doi:10.1371/journal.pbio.3001031
  2. Gronenberg, W. (1996). The trap-jaw mechanism in the dacetine ants Daceton armigerum and Strumigenys sp. Journal of Experimental Biology 199: 2021–2033. doi:10.1242/jeb.199.9.2021
  3. Patek, S. N., Baio, J. E., Fisher, B. L. & Suarez, A. V. (2006). Multifunctionality and mechanical origins: ballistic jaw propulsion in trap-jaw ants. Proceedings of the National Academy of Sciences 103: 12787–12792. doi:10.1073/pnas.0604290103
  4. Wilson, E. O. (1953). The ecology of some North American dacetine ants. Annals of the Entomological Society of America 46: 479–495. doi:10.1093/aesa/46.4.479
  5. Brown, W. L. & Wilson, E. O. (1959). The evolution of the dacetine ants. The Quarterly Review of Biology 34: 278–294. doi:10.1086/402828
  6. Dejean, A. (1986). Étude du comportement de prédation dans le genre Strumigenys (Formicidae, Myrmicinae). Insectes Sociaux 33: 388–405. doi:10.1007/BF02223947
  7. Masuko, K. (2009). Studies on the predatory biology of Oriental dacetine ants (Hymenoptera: Formicidae) II. Novel prey specialization in Pyramica benten. Journal of Natural History 43: 825–841. doi:10.1080/00222930802610543
  8. Masuko, K. (2009). Studies on the predatory biology of Oriental dacetine ants (Hymenoptera: Formicidae). III. Predation on gamasid mites by Pyramica mazu with a supplementary note on P. hexamerus. Journal of the Kansas Entomological Society 82: 109–113. doi:10.2317/jkes806.17.1
  9. Masuko, K. (2021). Dacetine ants. En Encyclopedia of Social Insects, pp. 323–325. Springer. doi:10.1007/978-3-030-28102-1_34
  10. Bolton, B. (1999). Ant genera of the tribe Dacetonini (Hymenoptera: Formicidae). Journal of Natural History 33: 1639–1689. doi:10.1080/002229399299798
  11. Ward, P. S., Brady, S. G., Fisher, B. L. & Schultz, T. R. (2015). The evolution of myrmicine ants: phylogeny and biogeography of a hyperdiverse ant clade (Hymenoptera: Formicidae). Systematic Entomology 40: 61–81. doi:10.1111/syen.12090
  12. Wang, C., Chung, F.-Y., Lin, C.-C., Gibson, J. C., McGuire, S., Suarez, A. V. & Billen, J. (2023). The spongiform tissue in Strumigenys ants contains exocrine glands. Arthropod Structure & Development 73: 101246. doi:10.1016/j.asd.2023.101246
  13. Tang, K. L. & Guénard, B. (2023). Further additions to the knowledge of Strumigenys (Formicidae: Myrmicinae) within South East Asia, with the descriptions of 20 new species. European Journal of Taxonomy 907: 1–144. doi:10.5852/ejt.2023.907.2327
  14. Deyrup, M. & Cover, S. (2009). Dacetine ants in southeastern North America (Hymenoptera: Formicidae). Southeastern Naturalist 8: 191–212. doi:10.1656/058.008.0201
Poziom trudności
Średnio zaawansowany
Brak opinii
Komentarze (0)
Na razie nie dodano żadnej recenzji.

16 innych produktów w tej samej kategorii:

Klienci którzy zakupili ten produkt kupili również:

Klienci którzy zakupili ten produkt kupili również: