Aphaenogaster geei: królowa – prawdziwe zdjęcie Antomas
Aphaenogaster geei: królowa i robotnice – prawdziwe zdjęcie Antomas
Aphaenogaster geei: królowa – prawdziwe zdjęcie Antomas
Aphaenogaster geei: królowa i robotnice – prawdziwe zdjęcie Antomas

Aphaenogaster geei

Obecnie brak na stanie
34,99 €
Brutto

Pod kamieniami Azji kryje się mrówka, którą nauka ledwie zna. Aphaenogaster geei nosi nazwisko profesora, który zebrał ją ponad sto lat temu, i należy do legendarnego rodu: mrówek, które z kawałków liści robią gąbki, by zabierać nektar, i które sieją kwiaty w lesie. Smukła, szybka, rudawokasztanowa, niestrudzona odkrywczyni. Trudność 3/5, poziom zaawansowany: gniazdo w 22–26 °C przy umiarkowanej wilgotności, łagodna diapauza przez około 4 miesiące w 12–16 °C, nektar i urozmaicone białko oraz bariera od pierwszego dnia. Kto ją hoduje, pisze pierwsze strony jej historii. Królowa z robotnicami i czerwiem. Wysyłka do całej Europy z gwarancją żywej dostawy.


 

Trudność: 3/5 – Zaawansowany

Smukła, szybka, rudawokasztanowa, z ciemną głową i odwłokiem: Aphaenogaster geei to azjatycka mrówka glebowa, którą nauka ledwie zna. Należy do rodzaju słynnego z używania narzędzi i obsiewania lasu. Królowa z robotnicami i czerwiem. Gniazdo w 22–26 °C przy umiarkowanej wilgotności, łagodna diapauza przez około 4 miesiące w 12–16 °C, Qbik Wild One na start, nektar w poidełku i urozmaicone białko, przeprowadzka przez przesypanie. Szybkie robotnice: bariera i pokrywa od pierwszego dnia.

Aphaenogaster geei Wheeler, 1921 to jedna z tych mrówek, które widnieją w katalogach, a których prawie nikt nie badał. Znamy ją z opisu, z kilku notowań i z relacji hodowców. Jej krewniaczki są za to dobrze poznane: Aphaenogaster to jeden z najbogatszych rodzajów wśród Myrmicinae, liczący ponad 200 gatunków, wśród nich mrówki nasączające gąbki, by przenosić płyny, i takie, które sieją kwiaty w lesie.

Dlatego w tej karcie oddzielamy to, co opublikowano o A. geei, od tego, co wiadomo o innych Aphaenogaster, co opowiadają inni hodowcy i co zalecamy w Antomas.

Biologia

Mrówka nazwana na cześć profesora

Wielki amerykański myrmekolog William Morton Wheeler opisał ją w 1921 roku w pracy „Chinese ants” i zadedykował człowiekowi, który mu ją przysłał: profesorowi Nathanielowi Gistowi Gee (1876–1937). Gee, amerykański biolog, przybył do Chin w 1901 roku i wykładał nauki przyrodnicze na uniwersytecie Soochow, gdzie w 1912 roku pokierował pierwszym samodzielnym wydziałem biologii w kraju (Fu, 2017). Później wykształcił kilka pokoleń chińskich biologów i pomógł założyć Pekińskie Towarzystwo Historii Naturalnej oraz Instytut Biologii Fan, w którego radzie był jedynym cudzoziemcem.

Gatunek opisano na podstawie jednej kolonii zebranej przez Gee w Soochow, dzisiejszym Suzhou: 18 robotnic, 9 królowych i 10 samców, które wciąż znajdują się w Museum of Comparative Zoology na Harvardzie. Wheeler dodał kilka robotnic z Foochow, dzisiejszego Fuzhou.

Mała kuzynka A. famelica

Wheeler porównał ją z A. famelica, gatunkiem z Japonii, i oddzielił kilkoma szczegółami: A. geei jest brązowsza, mniejsza i smuklejsza, ma dłuższą głowę i czułki, słabszą rzeźbę oraz mniejsze i bardziej wzniesione kolce. W 1929 roku umieścił ją w podrodzaju Attomyrma.

Rodzaj, który nie do końca nim jest

Aphaenogaster obejmuje 218 gatunków żyjących i 14 kopalnych (AntWiki), od basenu Morza Śródziemnego, gdzie żyje ponad połowa z nich, po Amerykę Północną, Azję i Australię. Najnowsze filogenezy pokazują jednak, że nie jest to grupa naturalna: łączy linie niemające wyłącznego wspólnego przodka (Branstetter i współpracownicy, 2022). Część już wydzielono. W 2015 roku DeMarco i Cognato przywrócili rodzaj Novomessor dla dużych żniwiarek z amerykańskich pustyń, takich jak Novomessor cockerelli, którą mamy w Antomas, a która dawniej nazywała się Aphaenogaster cockerelli.

To także stara linia: gatunki kopalne znane są z bursztynu bałtyckiego i z mioceńskiego bursztynu z Chin (Wang i współpracownicy, 2021).

Mrówki, które używają narzędzi

To największa sława tego rodzaju. Myrmicinae nie potrafią przechowywać w wolu dużo płynu, a Aphaenogaster znalazły na to sposób: upuszczają na płynny pokarm kawałki liści, grudki ziemi lub igły sosnowe, czekają, aż nasiąkną, i niosą je do gniazda. Joan i Gary Fellersowie opisali to w 1976 roku w czasopiśmie Science i od tamtej pory jest to jeden z klasycznych przykładów używania narzędzi przez owady.

  • Nie biorą byle czego. Maák i współpracownicy (2017) zauważyli, że wybierają materiały. A. senilis w około 10 próbach nauczyła się preferować papier i gąbki, których nie ma w jej środowisku, a papier wchłonął do 28-krotności swojej masy rozcieńczonego miodu.
  • Przerabiają narzędzia. W ponad 80 % przypadków A. subterranea rozrywała gąbki na mniejsze kawałki.
  • Nie wszystkie to robią. U A. senilis narzędzi używała tylko jedna na dziesięć obecnych robotnic. Były one bardziej skłonne do eksploracji i silniej przyciągane przez zdobycz: osobowość też się liczy (Maák i współpracownicy, 2020).

U A. geei tego nie badano. Ale jeśli kiedyś zobaczysz ziemię lub drobiny na kropli nektaru, może to nie być brud: przyjrzyj się dobrze.

Ogrodniczki lasu

Inne Aphaenogaster odgrywają w lesie ogromną rolę. Wiele roślin dodaje do nasion małą tłustą nagrodę, elajosom. Mrówka zabiera nasiono, zjada nagrodę i zostawia nasiono w bezpiecznym miejscu, gdzie kiełkuje. W lasach wschodniej części Ameryki Północnej Aphaenogaster są dla tych roślin tak ważne, że Ness i współpracownicy (2009) zastanawiali się, czy nie są kluczowymi mutualistami całej grupy.

A w Australii jej krewniaczki kopią tak dużo, że przemieszczają glebę na wielką skalę: po angielsku nazywa się je funnel ants, od lejkowatego kształtu wejść, i bada się je jako czynnik zmieniający gleby i zbocza (Richards, 2009). Sprawiają nawet kłopoty na pastwiskach i polach golfowych. Inne hodują mszyce na korzeniach roślin. Niczego z tego nie badano u A. geei, ale daje to wyobrażenie, co może kryć mrówka z tego rodzaju.

Co wiadomo o jej życiu (a czego nie)

Literatura nic nie mówi o jej gnieździe, zdobyczy ani lotach, a Wheeler też nie opisał gniazda. Cała reszta pochodzi od sklepów i hodowców, którzy nie zawsze są zgodni:

  • Gniazdo: w ziemi, pod kamieniami.
  • Królowe: jedna na kolonię.
  • Zakładanie kolonii: klaustralne, z lotami w okolicach pory deszczowej.
  • Dieta: wszystkożerna i padlinożerna, jak reszta rodzaju.
  • Żerowanie: indywidualne, szybkie robotnice podążają śladami zapachowymi.
  • Wielkość kolonii: tu nie ma zgody: kilkaset, 5000 lub 10 000 robotnic, zależnie od sklepu.

U innych gatunków z tego rodzaju robotnice przywołują towarzyszki do dużej zdobyczy, a do osy może w kilka minut przybiec nawet 26 robotnic.

Monsunowy klimat z zimą

Opublikowane notowania pochodzą ze wschodnich Chin, z Jiangsu i Fujianu. To mrówka subtropikalnego klimatu monsunowego: długie, gorące i bardzo wilgotne lata ze średnimi 27–29 °C oraz chłodne, suchsze zimy. Tam, gdzie ją opisano, zima jest naprawdę zimna; na najłagodniejszych obszarach zimne miesiące mają średnio około 14–18 °C. Pod ziemią gniazdo pozostaje kilka stopni od tych wartości i nie zamarza. Ta zima dyktuje zalecenia z tej karty (patrz „Łagodna diapauza”).

Rozmiar i morfologia

Średniej wielkości, smukła i długonoga Aphaenogaster, bez robotnic większych. Według oryginalnego opisu:

  • Robotnica. Rudawokasztanowa, z ciemnym wierzchem głowy i czarniawym odwłokiem poza końcem. Głowa eliptyczna, dłuższa niż szeroka, o gęstej, pomarszczonej rzeźbie; odwłok i odnóża gładkie i błyszczące. Dwa kolce na propodeum, skierowane w górę i do tyłu.
  • Owłosienie. Żółtawe, dość obfite, grube i wzniesione na ciele.
  • Królowa. Prawie czarna, z rudawokasztanowymi żuwaczkami, policzkami i odnóżami oraz mocniejszymi kolcami niż u robotnicy.
  • Samiec. Czarny, z ciemnymi odnóżami i żółtawymi żuwaczkami, czułkami i stopami. Kolce zredukowane do dwóch maleńkich ząbków.

Przybliżone wymiary

  • Robotnica: 6,5–7,5 mm (Wheeler, 1921)
  • Królowa: 9–10 mm, skrzydła 10–10,3 mm (Wheeler, 1921)
  • Samiec: 5–5,5 mm (Wheeler, 1921)

Sklepy podają nieco większe królowe, 11–13 mm, i robotnice 5–9 mm. Wymiary Wheelera pochodzą z jednej kolonii.

Hodowla

Trudność: 3/5 – Zaawansowany

Je wszystko i nie jest delikatna, ale w Antomas zaliczamy ją do poziomu zaawansowanego z czterech powodów:

  • Diapauza. Wymaga łagodnej zimy, ani tropikalnej, ani europejskiej.
  • Wilgotność. Potrzebuje stabilnej strefy wilgotnej, bez zalewania.
  • Ucieczki. Jej robotnice są szybkie i skłonne do eksploracji.
  • Mało opublikowanych doświadczeń. Prawie nie ma dzienników hodowli: trzeba będzie obserwować i dostosowywać.

I warto. To aktywna, elegancka i bardzo rzadko spotykana w Europie mrówka z rodzaju o fascynującym zachowaniu. Jeśli ją masz, być może będziesz jedną z pierwszych osób, które opowiedzą, jak żyje.

Zalecane parametry

  • Temperatura gniazda: 22–26 °C w sezonie aktywnym, od marca do listopada. Jeśli trzeba grzać, to z boku i zawsze z termostatem.
  • Arena: temperatura pokojowa, do około 28 °C.
  • Wilgotność gniazda: 50–70 %, ze strefą wilgotną i resztą bardziej suchą.
  • Wilgotność areny: 40–50 %.
  • Skąd te wartości: latem gleba w jej klimacie ma na głębokości gniazda około 24–27 °C, a sklepy podają bardzo zbliżone zakresy (gniazdo 22–28 °C i wilgotność 50–70 %).
  • Światło: ciemne gniazdo i oświetlona arena, z normalnym cyklem dnia i nocy.
  • Diapauza: łagodna, około 4 miesiące (patrz „Łagodna diapauza”).

Zalecane formikarium

Na początek w Antomas zalecamy Qbik Wild One od Anthouse, gipsowe formikarium, które dobrze trzyma wilgoć, w wersji zwykłej lub z parowaniem. Wersja zwykła ma uzupełnianą rurkę z wodą. W wersji z parowaniem woda znajduje się w zbiorniku pod gniazdem, oddzielona od korytarzy, a wilgoć unosi się przez siatkę. Tworzy się w ten sposób gradient, a kolonia sama wybiera, gdzie się ulokować.

Mała kolonia będzie miała dużo miejsca przez dłuższy czas. Duża kolonia zapełni je szybciej, a naturalnym następnym krokiem jest wtedy Qbik Wild Duo P 2C.

Powiększaj, gdy widzisz na arenie wiele bezczynnych robotnic, bez miejsca w środku. Uzupełnij zestaw tak:

  • Duża arena z odrobiną podłoża, kamieniami i ściółką: jest bardzo aktywna i lubi eksplorować.
  • Woda w probówce z watą i poidełko na cukier.
  • Bariera przeciw ucieczkom i dobrze przylegająca pokrywa (patrz „Ucieczki i bariery”).

Jak przygotować Qbik Wild

Formikarium przychodzi suche, a gips potrzebuje około tygodnia, by nasiąknąć wilgocią. Przygotuj je przed przyjazdem kolonii, zgodnie ze wskazówkami Anthouse:

  • Wersja zwykła: napełnij rurkę z wodą i trzymaj ją prosto. Aby przyspieszyć, dodaj strzykawką 2,5–5 ml wody przez boczny dostęp.
  • Wersja z parowaniem: napełnij zbiornik strzykawką. Gdy woda się skończy, opróżnij go całkowicie i napełnij od nowa.
  • Tylko woda: nektar i inne płyny niszczą system nawilżania.
  • Ciepło zawsze z boku: nigdy bezpośrednio na modułach.

Przyjazd i przeprowadzka przez przesypanie

Po przyjeździe zostaw ją na jeden dzień w spokojnym, ciemnym miejscu w temperaturze pokojowej i sprawdź, czy ma wodę. Do formikarium w Antomas przenosimy ją przez przesypanie:

  • Wcześniej przygotuj formikarium, z gotową strefą wilgotną, wodą na miejscu i założoną barierą.
  • Pracuj nad tacą, miękkim pędzelkiem, nigdy rękami.
  • Otwórz pojemnik, w którym przyjechała kolonia, na arenie, przy wejściu do gniazda, i delikatnie wysyp królową, robotnice i czerw, pomagając maruderkom pędzelkiem.
  • Zamknij pokrywę i zostaw gniazdo w ciemności. W ciągu kilku godzin przeniosą czerw do środka.

Przy późniejszym przenoszeniu do większego modułu metoda jest ta sama.

Jeśli przyjedzie jesienią lub zimą, daj jej kilka dni na zadomowienie się, a potem stopniowo obniżaj temperaturę, by odbyła diapauzę w tym roku, w razie potrzeby krótszą.

Wzrost

Sprzedajemy ją jako królową z robotnicami i czerwiem, w dwóch wielkościach kolonii. Sklepy i hodowcy opisują umiarkowany, stały wzrost, z około 5–7 tygodniami od jaja do robotnicy w cieple. Danych naukowych nie ma. Jedna kolonia, jedna królowa: w Antomas nie łączymy królowych ani kolonii.

Żywienie

Cukier w poidełku, zawsze dostępny. W Antomas zalecamy różnorodność: nektar Blue Sugar od Anthouse 4–5 razy w tygodniu i inny nektar lub słodzony płyn 1–2 razy w tygodniu. Możesz też dodać do nektaru trochę białka. Podawaj go zawsze w poidełku, gdzie kropla jest rozprowadzona i dostępna, i nigdy na wacie, która pleśnieje i szybko psuje płyn.

Białko: urozmaicone i częste. To oportunistyczna wszystkożerczyni i według doświadczenia Antomas im więcej białka dostaje kolonia, tym szybciej rośnie. Jeśli często sprzątasz i usuwasz resztki, lepiej dać za dużo niż za mało; jeśli nie możesz sprzątać, lepiej nie przekarmiać. Zmieniaj rodzaj owada co tydzień:

Nasiona, tylko jako dodatek. Niektórzy hodowcy podają od czasu do czasu małe, niepryskane nasiona, bo rodzaj z nich korzysta. Usuń te, których nie ruszą.

Usuwaj resztki w ciągu 24–48 h i kupuj owady od zaufanego dostawcy: owady traktowane insektycydami mogą zabić kolonię.

Woda: zawsze, w probówce z watą na arenie, oddzielnie od cukru.

Łagodna diapauza

Tu źródła się nie zgadzają: niektóre sklepy mówią, że jej nie potrzebuje, inne, że łagodny odpoczynek jej służy, a jeszcze inne, że jest obowiązkowy. Nikt tego nie badał. Ze względu na klimat, w którym żyje, z chłodną i wyraźną zimą, w Antomas zalecamy łagodną diapauzę przez około 4 miesiące, od połowy listopada do połowy marca, w 12–16 °C:

  • Wejście. Schodź stopniowo: około 2 tygodni w 18–20 °C, ograniczając białko, aż je odstawisz.
  • W czasie diapauzy. Woda cały czas, strefa wilgotna nigdy nie wysycha, trochę nektaru i prawie bez białka. Niepokój ją jak najmniej.
  • Wyjście. Podnoś stopniowo w marcu, znów z etapem 18–20 °C, i wróć do białka, gdy tylko zobaczysz czerw.
  • Gdzie. Sprawdzą się garaż, piwnica lub chłodziarka do wina, byle temperatura nie spadała poniżej około 10 °C. Ogrzewany pokój nie będzie wystarczająco chłodny.

Zachowanie i obserwacja

Szybka i aktywna. Robotnice przemierzają arenę w dobrym tempie, każda sama. Jeden sklep opisuje ją jako spokojną i nocną.

Patrz na płynny pokarm. Umieść na arenie kroplę nektaru, a obok kawałki papieru i ziarenka piasku. Jeśli ich użyją, będziesz wśród pierwszych osób, które zobaczą to u tego gatunku (patrz „Mrówki, które używają narzędzi”).

Obserwuj bez obaw. W Antomas uważamy, że mrówki są po to, by się nimi cieszyć, obserwować je i uczyć się od nich, a nie trzymać je w ukryciu. Wystarczy zostawić gniazdo w ciemności, a arenę w świetle, i obserwować je delikatnie.

Sygnały ostrzegawcze:

  • Larwy nie rozwijają się w pełni sezonu: sprawdź temperaturę i białko.
  • Robotnice stłoczone w strefie wilgotnej: reszta może być zbyt sucha.
  • Pleśń lub roztocza: za dużo wody albo zapomniane resztki.
  • Wiele bezczynnych robotnic na arenie: czas powiększyć.

Ucieczki i bariery

Jej robotnice są szybkie i zwinne, a sklepy kładą nacisk na zapobieganie ucieczkom:

  • Bariera: cienki, ciągły pas oleju mineralnego u góry ścian areny. Odnawiaj go, gdy zbierze kurz lub drobiny.
  • Dobrze przylegająca pokrywa jako druga linia.
  • Żadnych szczelin przy złączach, zatyczkach i rurkach.
  • Nic, co posłuży za most do bariery.

Obsługa i bezpieczeństwo

Ma żądło i może użądlić w obronie, ale nie jest agresywna, a jej użądlenie jest znacznie mniej bolesne niż użądlenie pszczoły lub osy. Pracuj pęsetą i miękkim pędzelkiem, nad tacą i bez pośpiechu. Gdy w domu są małe dzieci lub zwierzęta, trzymaj formikarium zawsze zamknięte i poza ich zasięgiem. To gatunek egzotyczny: w żadnym wypadku nie wolno go wypuszczać na wolność.

Czego nie robić

  • Pomijać diapauzy lub wkładać jej do lodówki.
  • Pozwalać, by gniazdo wyschło, albo całkowicie je zalewać.
  • Dawać cukru na wacie lub stale tego samego owada.
  • Zostawiać resztek dłużej niż jeden dzień.
  • Dawać białka w środku diapauzy.
  • Łączyć królowych lub kolonii.
  • Zaniedbywać barierę lub szczeliny: jest szybka.
  • Wsadzać małej kolonii do ogromnego formikarium.

Źródła naukowe

Ten poradnik powstał na podstawie literatury naukowej o Aphaenogaster geei i jej rodzaju, katalogów AntCat i AntWiki, danych klimatycznych z jej zasięgu oraz doświadczenia Antomas i innych hodowców. Najważniejsze źródła:

  1. Wheeler, W. M. (1921). Chinese ants. Bulletin of the Museum of Comparative Zoology 64: 529–547. Tekst w Internet Archive (otwarty dostęp)
  2. Wheeler, W. M. (1929). Some ants from China and Manchuria. American Museum Novitates 361: 1–11.
  3. Fellers, J. H. & Fellers, G. M. (1976). Tool use in a social insect and its implications for competitive interactions. Science 192: 70–72. doi:10.1126/science.192.4234.70
  4. Ness, J. H., Morin, D. F. & Giladi, I. (2009). Uncommon specialization in a mutualism between a temperate herbaceous plant guild and an ant: are Aphaenogaster ants keystone mutualists? Oikos 118: 1793–1804. doi:10.1111/j.1600-0706.2009.17430.x
  5. Richards, P. J. (2009). Aphaenogaster ants as bioturbators: impacts on soil and slope processes. Earth-Science Reviews 96: 92–106. doi:10.1016/j.earscirev.2009.06.004
  6. Guénard, B. & Dunn, R. R. (2012). A checklist of the ants of China. Zootaxa 3558: 1–77. doi:10.11646/zootaxa.3558.1.1
  7. DeMarco, B. B. & Cognato, A. I. (2015). Phylogenetic analysis of Aphaenogaster supports the resurrection of Novomessor (Hymenoptera: Formicidae). Annals of the Entomological Society of America 108: 201–210. doi:10.1093/aesa/sau013
  8. Maák, I., Lőrinczi, G., Le Quinquis, P., Módra, G., Bovet, D., Call, J. & d’Ettorre, P. (2017). Tool selection during foraging in two species of funnel ants. Animal Behaviour 123: 207–216. doi:10.1016/j.anbehav.2016.11.005
  9. Fu, L. (2017). Nathaniel Gist Gee’s contribution to biology in modern China. Protein & Cell 8: 237–239. doi:10.1007/s13238-016-0318-x
  10. Maák, I., Roelandt, G. & d’Ettorre, P. (2020). A small number of workers with specific personality traits perform tool use in ants. eLife 9: e61298. doi:10.7554/eLife.61298
  11. Branstetter, M. G., Longino, J. T., Reyes-López, J. L., Brady, S. G. & Schultz, T. R. (2022). Out of the temperate zone: a phylogenomic test of the biogeographical conservatism hypothesis in a contrarian clade of ants. Journal of Biogeography 49: 1640–1653. par.nsf.gov/biblio/10376190
  12. Wang, B., Shi, G., Xu, C., Spicer, R. A., Perrichot, V. et al. (2021). The mid-Miocene Zhangpu biota reveals an outstandingly rich rainforest biome in East Asia. Science Advances 7: eabg0625. doi:10.1126/sciadv.abg0625
Poziom trudności
Średnio zaawansowany
Brak opinii
Komentarze (0)
Na razie nie dodano żadnej recenzji.

16 innych produktów w tej samej kategorii: