Colonia de Camponotus cf. alii en su nido – foto real de Antomas
Colonia de Camponotus cf. alii en su nido – foto real de Antomas

Camponotus cf. alii – MegaImperium

Laatste items in voorraad
€ 199,99
Inclusief belasting

Heerseres van de bergbossen van de Maghreb: tussen dennen, eiken en ceders, waar de winter sneeuw brengt, wordt Camponotus cf. alii de talrijkste mier van het bos. Dit imperium is een al grote, volwassen kolonie uit eigen kweek, met haar koningin, honderden zwarte, glanzende werksters, majors met een brede kop en broed in volle ontwikkeling: niet jarenlang wachten tot ze op gang komt. Vanaf de eerste dag zie je kolonnes foerageerders, nectar die van mond tot mond gaat en de grootste werksters die de ingang bewaken. Robuust, gulzig en makkelijk te houden, met elke winter een goede diapauze. Een Noord-Afrikaanse houtmier om jarenlang van te genieten. Verzending door heel Europa, garantie op levende aankomst.

Kolonie

 

Moeilijkheidsgraad: 2/5 – Beginner

Dit is een al gevestigde kolonie uit eigen kweek: ze komt met haar koningin en zo’n 300-400 werksters met broed, waaronder majors. Voor wie de stichtingsfase wil overslaan en wil beginnen met een kolonie die volop produceert.

Zwarte, glanzende mier uit de bergbossen van Noord-Afrika, robuust, polymorf en zeer actief. Het belangrijkste: vanaf de eerste dag een ruim formicarium (een QBIK DUO met grote gangen of grotgangen), droog nest, 22-27 °C met een warmere zijkant, suiker in een drinkbakje en overvloedig en gevarieerd eiwit, altijd water in een buis, een barrière van PTFE of paraffineolie, verhuizen door uitstorten en een diapauze van 4-5 maanden bij 5-10 °C, zoals past bij een soort met sneeuwwinters.

Camponotus alii Forel, 1890 is een mier uit de Maghreb die, anders dan haar Afrikaanse categorie doet vermoeden, niet in de woestijn of de savanne leeft, maar in bergbossen: dennen-, steeneiken-, eiken- en cederbossen in het noorden van Algerije en Marokko, op zo’n 1.000 tot 2.000 m hoogte. Daar is ze in sommige bossen de talrijkste mier van allemaal. Haar werksters zijn zwart en glanzend, met lange poten, en de kolonie telt werksters van zeer verschillende grootte, van wendbare minors tot majors met een brede kop.

Wat je voor je hebt is geen koningin met haar eerste werksters, maar een MegaImperium: een grote, volwassen kolonie met honderden werksters, majors en broed in alle stadia, gekweekt bij Antomas. De trage jaren van de stichting liggen al achter haar, dus vanaf de eerste dag zie je wat een talrijke Camponotus zo interessant maakt: kolonnes foerageersters, voedsel dat van mond tot mond wordt verdeeld, majors die de ingang bewaken en een broedproductie die het hele seizoen niet stilvalt.

Begin je liever met een kleine kolonie om haar vanaf het begin te zien groeien, dan is er ook de jonge kolonie Camponotus cf. alii.

Biologie

Wat betekent «cf.» in haar naam?

De afkorting cf. komt van het Latijnse confer, «vergelijk». In de naam van een soort geeft ze aan dat het dier overeenkomt met de genoemde soort in wat je kunt zien, maar dat de determinatie niet is bevestigd met gespecialiseerde sleutels en vergelijking met het typemateriaal, het exemplaar of de serie exemplaren waarmee de soort werd beschreven. Bij Camponotus, een geslacht met meer dan duizend soorten en veel vormen die op elkaar lijken, is dat een gebruikelijke en eerlijke voorzorg. Daarom verkopen we deze lijn als Camponotus cf. alii: alles wat we van haar weten past bij C. alii, en zo behandelen we haar ook in deze verzorgingsgids.

Ontdekt in een Algerijns dennenbos in 1889

De Zwitserse myrmecoloog Auguste Forel beschreef haar in 1890 in een werk over de mieren van Tunesië en Oost-Algerije. Hij presenteerde haar als een «ras» van een andere soort, Camponotus rubripes r. alii, met werksters die in het voorjaar van 1889 waren verzameld in de dennenbossen van de Djebel Ozmor, bij Tébessa, tussen 1.100 en 1.300 m hoogte. Kort daarna ging men haar als eigen soort behandelen, en vandaag is ze een geldige soort binnen het ondergeslacht Tanaemyrmex, dat van veel grote Camponotus uit warme, droge streken van de Oude Wereld. In de huidige indeling van de formicinen, in 2016 door Ward, Blaimer en Fisher met moleculaire gegevens herzien, maakt Camponotus deel uit van de tribus Camponotini, die van de reuzenmieren en hun verwanten.

De oorspronkelijke exemplaren van Forel worden nog steeds in Zwitserse musea bewaard. In 2017 publiceerde Christoph Germann een geïllustreerde catalogus van de collectie-Forel in het Naturmuseum van Solothurn, met drie syntypen van C. alii en hun handgeschreven etiket: «Djebel Ozmor p. Tebessa, 1380 m». Meer dan 125 jaar later zijn die werksters nog altijd de referentie om te weten wat C. alii is en wat niet.

Na verloop van tijd werden er ook verschillende geografische vormen beschreven die nu als ondersoorten gelden, zoals C. alii auresi Emery, 1920, uit het Aurès-massief, of C. alii hoggarensis, uit het Hoggar-massief, midden in de Sahara. Het is een variabele soort, verspreid over bergen die van elkaar geïsoleerd liggen, en dat leidt meestal tot populaties met kleine verschillen.

Een bergmier

Vondsten uit collecties en veldstudies schetsen een heel duidelijk profiel. C. alii komt voor in:

  • Dennenbossen van de Djebel Ozmor, de typelocatie, op zo’n 1.100-1.380 m.
  • Eikenbossen in het noordoosten van Algerije, rond 1.000 m.
  • Ceder-, zwarte-dennen- en gemengde bossen van de Djurdjura, de grote bergketen van Kabylië, op 1.460-1.605 m.
  • De oostelijke Hoge Atlas van Marokko, rond 2.000 m, en andere Marokkaanse regio’s die zijn opgenomen in de catalogus van Henri Cagniant.
  • De Hoggar, de bergen in het midden van de Sahara, op zo’n 2.000 m, in exemplaren uit 1928.

Ze is geen zeldzaamheid: in het bos van Yakouren, een bergbos in Kabylië, stelde een studie die in 2021 werd gepubliceerd door Abdi-Hamecha, Barech en collega’s, onder wie Cagniant zelf, vast dat C. alii de talrijkste soort van het bos was, vóór Pheidole pallidula en Crematogaster auberti. Dat een grote Camponotus de mierengemeenschap van een bos zo domineert, zegt veel over haar vermogen om voedsel te vinden en haar territorium te verdedigen.

Ook in Arabië?

Sommige werken vermelden C. alii buiten de Maghreb: in Libië, Saoedi-Arabië en de Verenigde Arabische Emiraten, waar Collingwood en collega’s haar in 2011 in de Wadi Wurayah als nieuw voor het land registreerden. Een lijst van de mieren van Iran, gepubliceerd in 2026, herinnert er echter aan dat de bevestigde vondsten van de soort volgens de wereldwijde databank voor de verspreiding van mieren (GABI) beperkt blijven tot het westelijke Middellandse Zeegebied, en acht een oude melding uit Iran onwaarschijnlijk.

Een deel van de verwarring kan van haar verwanten komen. In Arabië leeft Camponotus arabicus Collingwood, 1985, die haar auteur beschreef als sterk gelijkend op C. alii en die te herkennen is aan de talrijke haren onder de kop en een sterker gesculpteerde gaster. Bij zo gelijkende mieren is voorzichtigheid geboden: het zekere kerngebied van C. alii zijn de bergen van Noord-Afrika, en de meldingen uit het Nabije Oosten moeten nog worden bevestigd.

Sneeuwwinters: de klok van een bergmier

Dat ze in de bergbossen van de Maghreb leeft, heeft directe gevolgen voor haar verzorging. In die gebergten heerst een mediterraan bergklimaat: hete, droge zomers, met maanden bijna zonder regen, en koude winters met vorst en sneeuw, die op de toppen van de Djurdjura maandenlang kan blijven liggen. De kolonies trekken zich diep in de grond terug, onder stenen of in hout, en brengen de winter in rust door.

Dat ritme zit in de soort ingebakken. Daarom is C. alii, ook al staat ze bij ons in de categorie Afrika, geen tropische mier: ze heeft haar winterse diapauze nodig zoals elke Europese Camponotus, en ze beloont die met een voorjaar vol eileg.

Minors, media’s en majors

Zoals de andere Tanaemyrmex is C. alii een polymorfe soort: in één kolonie leven werksters van zeer verschillende grootte en verhoudingen samen. De minors, met een smalle kop en lange poten, zijn de verkensters en gaan op voedsel uit; de majors hebben een veel bredere kop, aangedreven door krachtige kaakspieren, en zorgen voor de verdediging, het in stukken knippen van harde prooien en, bij veel soorten van het geslacht, het opslaan van vloeibaar voedsel in de krop.

In een jonge kolonie zie je nauwelijks majors, omdat de koningin eerst investeert in kleine, «goedkope» werksters. Hun verschijning is een teken dat de kolonie volwassen is geworden, en in een MegaImperium als dit vormen ze al een talrijke groep die zich laat zien bij de ingang van het nest en zodra er buiten iets ongewoons beweegt.

Een sociale maag

Camponotus-mieren delen vloeibaar voedsel van mond tot mond, een uitwisseling die trofallaxis heet. Lang dacht men dat dat alleen diende om voedsel te verdelen, maar in 2016 analyseerden Adria LeBoeuf en haar team de vloeistof die werksters van Camponotus floridanus aan elkaar doorgeven en vonden ze veel meer: groeigerelateerde eiwitten, juveniel hormoon, microRNA en chemische herkenningssignalen. Door de larven met die vloeistof te voeden, beïnvloeden de werksters hoe die zich ontwikkelen.

Het is een studie bij een andere soort van het geslacht, maar het mechanisme is gemeenschappelijk voor Camponotus, en in een kolonie van honderden werksters is het gemakkelijk te observeren: je ziet koppels met de koppen tegen elkaar en geopende kaken, de een die een druppel opbraakt en de ander die hem aanneemt. Zo is de nectar die je in het drinkbakje doet binnen korte tijd over de hele kolonie verdeeld.

Bacteriën die maken wat ontbreekt

Alle onderzochte Camponotus dragen in hun cellen een symbiotische bacterie, Blochmannia, die van de koningin op haar eieren overgaat. In 2007 toonden Heike Feldhaar en collega’s bij C. floridanus aan dat deze bacterie essentiële aminozuren aanmaakt die de mieren zelf niet kunnen produceren, en dat die bijdrage vooral merkbaar is in de groei van het broed als het menu arm is aan eiwit.

Dat is een van de sleutels tot het succes van het geslacht: een menu rijk aan suikers, zoals honingdauw van bladluizen, wordt van binnenuit aangevuld dankzij hun microscopische partners. Toch vervangt dat geen dierlijk eiwit: een grote kolonie met veel broed heeft insecten in overvloed nodig om in een goed tempo te groeien.

Mierenzuur: wapen en ontsmettingsmiddel

Zoals alle formicinen heeft C. alii geen angel. Haar verdediging is mierenzuur, dat ze uitstoot via de acidopore, een kleine opening aan het uiteinde van de gaster, en dat ze op afstand kan sproeien terwijl ze bijt. Maar het zuur heeft nog een minder bekende functie. In 2020 zagen Simon Tragust en zijn team dat formicinen, waaronder C. floridanus, na het eten hun gaster naar hun mond brengen en hun eigen gif inslikken: zo maken ze de krop zuur en doden ze een groot deel van de microben die met het voedsel binnenkomen, voordat het naar de darm gaat of onder de nestgenoten wordt verdeeld.

Als je de kolonie na het voeren rustig observeert, zie je dat gebaar misschien: een werkster die haar gaster naar voren buigt en naar haar kaken brengt. Ze is zich niet zomaar aan het poetsen; ze ontsmet zich van binnenuit.

Eén koningin, één kolonie

Ook over de sociale organisatie van C. alii zijn geen studies, maar binnen het geslacht is het gebruikelijk dat elke kolonie één koningin heeft, die na de bruidsvlucht alleen sticht en geen andere toelaat. Zo is het ook bij dit MegaImperium: één bevruchte koningin die alle eieren van de kolonie legt. De werksters daarentegen verdelen het werk naar grootte en leeftijd: de jonge verzorgen het broed in het nest en de veteranen gaan naar buiten, de zone met het meeste risico.

Camponotus-kolonies kunnen vele jaren leven, zo lang als hun koningin. Met een goede verzorging en elke winter een diapauze kan een kolonie als deze je heel lang gezelschap houden.

Grootte en morfologie

Het is een robuuste Camponotus, met een langgerekt silhouet en lange poten, een taille van één segment (de petiolus, schubvormig) en geen angel, zoals alle formicinen. Dit zijn de kenmerken die je bij onze lijn ziet:

  • Kleur. Zwart tot zwartbruin, met een duidelijke glans op kop, borststuk en gaster. De kaken en de antennepunten hebben een licht roodachtige tint, en de segmenten van de gaster tonen een fijne, lichtere rand.
  • Minors. Slank, met een kleine, ronde kop en zeer lange poten en antennes: die zie je het meest in het foerageergebied.
  • Majors. Veel forser, met een brede kop, van voren gezien bijna vierkant, en sterke kaken. Daartussen zit een hele reeks media’s.
  • Koningin. Duidelijk de grootste van de kolonie, met een volumineus borststuk, waar de vleugels vastzaten, en een grote, glanzende gaster.
  • Ontwikkeling. Zoals bij de andere formicinen spinnen de larven een zijden cocon om te verpoppen: de lichte «eieren» die je opgestapeld in het nest ziet, zijn in werkelijkheid cocons met poppen.

Om C. alii van haar verwanten te onderscheiden, letten specialisten op fijne details, zoals de beharing onder de kop, de sculptuur van de gaster of de vorm van het borststuk; de referentiesleutel voor Marokko is die van Cagniant (1996). Daarom spreken we, zonder zo’n onderzoek, van C. cf. alii.

Afmetingen bij benadering

We hebben in toegankelijke wetenschappelijke bronnen geen gepubliceerde afmetingen van de kasten van C. alii gevonden: de oorspronkelijke beschrijving van Forel is zeer summier en latere publicaties richten zich op haar verspreiding. De lengtecijfers die voor andere Camponotus rondgaan zijn niet bruikbaar voor deze soort, dus geven we liever geen getallen. Wat je wel met het blote oog ziet, is het grote verschil in grootte tussen de minors, de majors en de koningin, een van de charmes van een volwassen kolonie.

Houden in gevangenschap

Moeilijkheidsgraad: 2/5 – Beginner

Het is een dankbare mier: ze eet van alles, accepteert formicaria van verschillende materialen, past zich aan de temperatuur in huis aan en verdraagt kleine slordigheden. Met een kolonie die al groot is, is bovendien het risico van de eerste maanden, wanneer een koningin alleen of een kleine kolonie kan mislukken, al voorbij. Het enige wat je niet mag overslaan is de diapauze van elke winter, en het enige wat ze echt vraagt is ruimte, overvloedig voer en hygiëne, want het zijn honderden monden.

Wat het betekent om een al grote kolonie te hebben

Een MegaImperium van 300-400 werksters houd je niet zoals een kolonie in de stichtingsfase. Dit zijn de verschillen die je goed moet begrijpen voordat ze aankomt:

  • Ruimte vanaf de eerste dag. Ze gaat niet via reageerbuizen of kleine nesten: ze gaat meteen naar een formicarium van de juiste grootte, met ruime gangen, en naar een groot foerageergebied waar de werksters zich kunnen bewegen zonder op elkaar te zitten.
  • Veel voer en veel schoonmaken. Zo’n kolonie verbruikt elke week meerdere keren zoveel als een jonge kolonie. Je moet de nectar vaak bijvullen, in het actieve seizoen dagelijks of bijna dagelijks eiwit aanbieden en de resten verwijderen, zodat er geen schimmel of mijten verschijnen.
  • Een ander groeitempo. Dat meet je niet meer in losse werksters, maar in reeksen cocons. Met warmte en eiwit kan de kolonie in voorjaar en zomer heel snel groeien en binnen één seizoen om meer modules vragen.
  • Majors. De majors hebben brede gangen en doorgangen nodig, en grotere of hardere prooien die ze in stukken kunnen knippen; bovendien zijn zij het die je het meest opmerkt als je het formicarium opent.
  • Een verhuizing met meer zorg. Honderden werksters met broed en koningin uitstorten vraagt om voorbereiding (dat leggen we verderop uit).
  • Meer te zien. Met zoveel werksters is het foerageergebied altijd levendig, en het nest, met zijn stapels cocons en larven, is op zich al een spektakel.

Aanbevolen parameters

  • Nesttemperatuur: 22-27 °C in het actieve seizoen, ongeveer van maart tot oktober.
  • Warmere zijkant: 28-30 °C aan één uiteinde, met een verwarmingsmat of -kabel die met een thermostaat wordt geregeld, zodat de kolonie kan kiezen waar ze het broed legt. Nooit warmte over het hele nest.
  • Vochtigheid van het nest: droog. In het begin is een iets vochtigere zone genoeg, zoals hieronder uitgelegd.
  • Water: altijd beschikbaar, in een reageerbuis met water en watten in het foerageergebied.
  • Licht: het nest in het halfdonker en het foerageergebied verlicht, met een normaal dag-nachtritme.
  • Diapauze: 4-5 maanden, ongeveer van november tot maart, bij 5-10 °C.

Droog nest, zoals bij bijna alle Camponotus. Bij het plaatsen van de kolonie bevochtig je meestal een deel van het nest een beetje, of laat je de vochtmodules of -reservoirs aangesloten, zodat het broed zich kan installeren. Daarna haal je ze weg en houd je het nest droog: het water zit in de buis in het foerageergebied, en de nectar levert ook vocht, want die bestaat grotendeels uit water. Een nat nest bij een kolonie van deze omvang is een uitnodiging voor schimmel.

Aanbevolen formicarium

Voor een kolonie van 300-400 werksters met majors raden we bij Antomas een QBIK DUO uit de Alpha-reeks van Anthouse aan: modulair en droog, met ruimte om de broedkamer van de rustzones te scheiden en om verder uit te breiden. Bij Camponotus altijd grote gangen of grotgangen, nooit kleine: de majors hebben een ruime doorgang nodig.

Heb je liever een gipsnest, waarin je de kolonie heel goed ziet, dan is de Qbik Wild Duo P 2C ook een goede keuze; bevochtig het in dat geval alleen in het begin en laat het daarna opdrogen.

Het foerageergebied ruim, met wat droog substraat, platte stenen en een tak of stuk schors om in te klimmen. Het teken dat het tijd is om uit te breiden is duidelijk: werksters die in het foerageergebied blijven slapen omdat ze binnen niet passen, of cocons die zich in de gangen opstapelen. Breid module voor module uit; een enorme lege ruimte eindigt als vuilnisbelt.

Aankomst en verhuizen door uitstorten

Laat de kolonie na ontvangst zoals ze aankomt op een rustige plek staan, op kamertemperatuur, en controleer of ze water heeft. Een dag rust is genoeg om van de reis te herstellen. Bij Antomas gebeuren verhuizingen altijd door uitstorten, en bij een kolonie van deze omvang is een goede voorbereiding verstandig:

  • Zet het formicarium vooraf klaar: de ontsnappingsbarrière al aangebracht en opgedroogd, de waterbuis op haar plaats en een druppel nectar in het drinkbakje.
  • Werk boven een groot dienblad, met een lang pincet en een zacht penseel bij de hand, zodat de werksters die ernaast vallen op het dienblad terechtkomen.
  • Stort uit in het foerageergebied, bij de ingang van het nest, en schud voorzichtig tot de koningin, de werksters en het broed eruit zijn. Komt de kolonie in meerdere verpakkingen, doe ze dan een voor een.
  • Zonder haast: werksters die zich vastklampen, komen vanzelf naar buiten als je de verpakking een paar uur open in het foerageergebied laat staan.
  • Sluit af en houd het nest in het halfdonker. Binnen korte tijd hebben ze het broed naar binnen gebracht en zich georganiseerd.

Voeding

Altijd een gevarieerd menu. In de natuur leven Camponotus-soorten vooral van suikerhoudende vloeistoffen, zoals honingdauw van bladluizen en andere zuigende insecten, en van prooien en dode insecten. In gevangenschap moet je die mix nabootsen.

Suikers. De Blue Sugar-nectar van Anthouse 4-5 keer per week, en een andere nectar of suikerhoudende vloeistof 1-2 keer per week, voor de afwisseling. Je kunt ook eiwit aan de nectar toevoegen. Bied het altijd aan in een drinkbakje, nooit op watten, want die gaan schimmelen en bederven de vloeistof binnen een paar dagen. Met honderden werksters is het drinkbakje snel leeg: controleer het dagelijks.

Eiwit: overvloedig. Een MegaImperium heeft veel broed tegelijk, en eiwit is wat dat laat groeien. Bij Antomas is het voor ons duidelijk: als je dagelijks onderhoud doet en de resten verwijdert, kun je beter te veel dan te weinig geven, omdat de kolonie overvloed waarneemt en sneller en talrijker groeit; kun je niet vaak schoonmaken, voer dan liever niet te ruim. Wissel van week tot week van insect, zodat ze niet steeds hetzelfde eten:

Gebruik altijd gekweekte insecten: die uit het veld kunnen insecticiden bevatten. Verwijder de resten binnen 24-48 uur.

Schoon water altijd beschikbaar, in de buis met watten, los van de nectar.

Diapauze

Het is een mier uit bergen met sneeuw in de winter, dus de diapauze is onmisbaar. Bij Antomas raden we 4-5 maanden bij 5-10 °C aan, ongeveer van november tot maart:

  • Geleidelijk afbouwen. Zet in de herfst de warme zijkant uit en laat de kolonie een paar weken op 15-18 °C staan. De koningin stopt met leggen en de kolonie maakt het broed af dat ze heeft.
  • Waar. Een kelder, een garage, een koude kamer of een wijnkoelkast. Nooit onder 0 °C.
  • Tijdens de rust: altijd water in de buis en een beetje nectar beschikbaar; eiwit bijna niet.
  • Geleidelijk terug in het voorjaar, in stappen tot 22-27 °C, en de warme zijkant weer aan.

Bij een soort als deze leidt het overslaan van de diapauze meestal tot een koningin die minder legt en een kolonie die stilvalt.

Gedrag en observatie

Veel zichtbare activiteit. Met warmte en licht doorkruisen de minors het foerageergebied en klimmen ze in takken en tegen wanden, en zodra ze een grote prooi vinden, waarschuwen ze anderen. Bij de ingang wachten meestal een paar majors, en bij het drinkbakje vormt zich een kring.

Trofallaxis en verdeling. Het is een van de beste soorten om de uitwisseling van voedsel van mond tot mond te zien, vooral vlak na het bijvullen van de nectar.

Observeren zonder angst. Bij Antomas vinden we dat mieren er zijn om van te genieten, om ze te observeren en ervan te leren. Met het nest in het halfdonker en het foerageergebied verlicht kun je ze bekijken wanneer je maar wilt; doe het gewoon voorzichtig en grijp niet meer in dan nodig. Een grote kolonie went snel aan je aanwezigheid.

Alarmsignalen: een kolonie die in de zomer geen cocons produceert, vraagt meestal om meer warmte of meer eiwit; schimmel in het nest wijst op te veel vocht of niet verwijderde resten; en veel plotseling dode werksters komen meestal door watergebrek of bedorven voer.

Ontsnappingen en barrières

Ze is een goede klimmer en met honderden werksters valt elke fout op. Gebruik een barrière van PTFE (fluon) of paraffineolie bovenaan de wanden van het foerageergebied, vernieuw haar als ze vuil wordt en houd het deksel goed sluitend. Zorg dat niets wat tegen de wand leunt de barrière bereikt: een hoge tak of een buis dient als brug.

Hantering en veiligheid

Ze steekt niet, maar de majors bijten krachtig en alle werksters kunnen mierenzuur sproeien, wat prikt op gevoelige huid en in de ogen. Gebruik een pincet en een penseel, niet je handen. Voeg haar niet samen met andere kolonies of andere soorten. Het is een exotische soort: ze mag nooit in de natuur worden vrijgelaten.

Wat je niet moet doen

  • De diapauze overslaan of erin en eruit gaan met plotselinge temperatuurwisselingen.
  • Het nest nat houden nadat de kolonie geplaatst is.
  • Kleine gangen gebruiken: altijd grote gangen of grotgangen.
  • Haar in één keer veel meer ruimte geven dan ze inneemt, in plaats van geleidelijk uit te breiden.
  • De nectar op watten aanbieden of het drinkbakje leeg laten staan.
  • Steeds hetzelfde insect of dezelfde suiker geven.
  • Etensresten in het formicarium laten liggen.
  • Het hele nest gelijkmatig verwarmen.
  • Verschillende kolonies of koninginnen samenvoegen.
  • Haar met je handen hanteren.

Wetenschappelijke bronnen

Deze verzorgingsgids is gebaseerd op de wetenschappelijke literatuur over Camponotus alii (beschrijving, catalogi en faunastudies van Noord-Afrika en Arabië) en over de biologie van het geslacht Camponotus, aangevuld met de ervaring van Antomas. Belangrijkste referenties:

  1. Forel, A. (1890). Fourmis de Tunisie et de l'Algérie orientale. Annales de la Société Entomologique de Belgique 34 (Comptes-rendus): lxi–lxxvi.
  2. Cagniant, H. (1996). Les Camponotus du Maroc (Hymenoptera: Formicidae): clé et catalogue des espèces. Annales de la Société entomologique de France (N.S.) 32: 87–100. doi:10.1080/21686351.1996.12278857
  3. Cagniant, H. (2006). Liste actualisée des fourmis du Maroc (Hymenoptera: Formicidae). Myrmecologische Nachrichten 8: 193–200. zobodat.at
  4. Collingwood, C. A., Agosti, D., Sharaf, M. R. & van Harten, A. (2011). Order Hymenoptera, family Formicidae. Arthropod fauna of the UAE 4: 1–70. doi:10.5281/zenodo.1168586
  5. Germann, C. (2017). On the Auguste Forel ant collection in the Naturmuseum Solothurn, Switzerland: current state and illustrated type catalogue (Hymenoptera, Formicidae). Revue suisse de Zoologie 124(2): 241–254. doi:10.5281/zenodo.893513
  6. Guénard, B., Weiser, M. D., Gómez, K., Narula, N. & Economo, E. P. (2017). The Global Ant Biodiversity Informatics (GABI) database: synthesizing data on the geographic distribution of ant species (Hymenoptera: Formicidae). Myrmecological News 24: 83–89. doi:10.25849/myrmecol.news_024:083
  7. Abdi-Hamecha, L., Barech, G., Khaldi, M., Ali-Ahmed Sadoudi, D., Salem, S., Zazgad, I. & Cagniant, H. (2021). Diversité des fourmis (Hymenoptera, Formicidae) dans la forêt de Yakouren (Algérie): estimation de la richesse, biogéographie et taxonomie. Revue suisse de Zoologie 128(1): 61–72. doi:10.35929/RSZ.0035
  8. Sharaf, M. R., Wetterer, J. K., Mohamed, A. A. & Aldawood, A. S. (2022). Faunal composition, diversity, and distribution of ants (Hymenoptera: Formicidae) of Dhofar Governorate, Oman. European Journal of Taxonomy 838: 1–106. doi:10.5852/ejt.2022.838.1925
  9. Khalili-Moghadam, A. & Salata, S. (2026). Checklist of the Iranian ants (Hymenoptera: Formicidae): additions and updates. Zootaxa 5833(1): 1–75. doi:10.11646/zootaxa.5833.1.1
  10. Ward, P. S., Blaimer, B. B. & Fisher, B. L. (2016). A revised phylogenetic classification of the ant subfamily Formicinae (Hymenoptera: Formicidae), with resurrection of the genera Colobopsis and Dinomyrmex. Zootaxa 4072(3): 343–357. doi:10.11646/zootaxa.4072.3.4
  11. Feldhaar, H., Straka, J., Krischke, M., Berthold, K., Stoll, S., Mueller, M. J. & Gross, R. (2007). Nutritional upgrading for omnivorous carpenter ants by the endosymbiont Blochmannia. BMC Biology 5: 48. doi:10.1186/1741-7007-5-48
  12. LeBoeuf, A. C., Waridel, P., Brent, C. S., Gonçalves, A. N., Menin, L., Ortiz, D., Riba-Grognuz, O., Koto, A., Soares, Z. G., Privman, E., Miska, E. A., Benton, R. & Keller, L. (2016). Oral transfer of chemical cues, growth proteins and hormones in social insects. eLife 5: e20375. doi:10.7554/eLife.20375
  13. Tragust, S., Herrmann, C., Häfner, J., Braasch, R., Tilgen, C., Hoock, M., Milidakis, M. A., Gross, R. & Feldhaar, H. (2020). Formicine ants swallow their highly acidic poison for gut microbial selection and control. eLife 9: e60287. doi:10.7554/eLife.60287
Moeilijkheidsgraad
Gevorderde beginner
Nog geen beoordelingen
Commentaar (0)
Geen klantenbeoordelingen op het moment.

10 andere producten in dezelfde categorie: