Colonia de Iridomyrmex purpureus en su nido – foto real de Antomas
Colonia de Iridomyrmex purpureus en su nido – foto real de Antomas
Colonia de Iridomyrmex purpureus en su nido – foto real de Antomas
Colonia de Iridomyrmex purpureus en su nido – foto real de Antomas

Iridomyrmex purpureus – MegaImperium

Niet op voorraad
€ 249,99
Inclusief belasting

Leeftijd: ≈1 jaarKoningin: oktober 2025Populatie: +500 werkstersTekst:Sinds oktober 2025 heeft deze koningin in een indrukwekkend tempo een echt Vleesimperium opgebouwd. Meer dan 500 werksters trekken onvermoeibaar door hun territorium, zetten foerageerroutes uit en komen massaal in actie bij elke indringer. Een jonge, explosieve en al stevig gevestigde kolonie, klaar om te laten zien hoe ver een van de meest territoriale mieren van Australië kan gaan.


 

Moeilijkheidsgraad: 2/5 – Beginner

Dit is een al gevestigde kolonie uit eigen kweek: een koningin van oktober 2025 en, afhankelijk van de optie die je kiest, 500 of 1000 werksters met broed. De koloniestichting en de eerste lichtingen, de traagste, zijn al achter de rug: je ontvangt een kolonie in volle expansie.

Deze Australische mier op grote schaal: paden vol werksters, massale verdediging en een eetlust die nooit ophoudt. Dagactief, zonder functionele angel en zeer actief. QBIK DUO vanaf de eerste dag, droog nest op een vochtig hoekje voor het broed na, 24-28 °C en één zijkant op 28-30 °C, water in een buis, dagelijks suiker in een drinkbakje en overvloedig, gevarieerd eiwit. Milde diapauze van ongeveer 3 maanden bij 12-15 °C. Ze klimt overal tegenop: altijd een ontsnappingsbarrière en een deksel.

Wie een veld in het zuidoosten van Australië op een zonnige dag heeft gezien, kent het tafereel: lage heuveltjes bedekt met grind, vrijgemaakte paden ertussen en een af- en aanlopen van roodachtige werksters dat tot zonsondergang niet ophoudt. Dat is Iridomyrmex purpureus (F. Smith, 1858). Haar kracht zit niet in elke werkster, maar in het aantal: een volwassen kolonie verdeelt haar duizenden individuen over meerdere nesten, verbindt die met paden die ze zelf vrijmaakt en verdedigt haar voedselbomen met collectieve vertoningen die de wetenschap al een halve eeuw bestudeert.

Dit MegaImperium is de grote versie van die ervaring. Het is een kolonie die voortkomt uit een koningin van oktober 2025 en die in onze kwekerij is gegroeid in een tempo dat zelfs voor deze soort verrast, tot boven de 500 werksters. Het is geen kolonie meer die je erdoorheen moet helpen, maar een die je moet begeleiden: haar ruimte geven, veel voer, schoonmaak en vooral tijd om naar haar te kijken.

Begin je liever met een kleine kolonie en wil je haar vanaf de eerste werksters zien groeien, dan is er Iridomyrmex purpureus, met de volledige verzorgingsgids: oorsprong van de naam, chemie van haar verdediging, taxonomie en koloniestichting. Hier richten we ons op wat er verandert wanneer de kolonie al groot is: hoe een samenleving van honderden of duizenden werksters zich organiseert en hoe je er thuis voor zorgt.

Biologie

Een imperium verspreid over vele huizen

In de natuur blijft een kolonie I. purpureus zelden in één enkel heuveltje. Ze is polydoom: ze bewoont meerdere nesten tegelijk, tientallen meters van elkaar en met elkaar verbonden. In een veldonderzoek in Nieuw-Zuid-Wales brachten Ellen van Wilgenburg en Mark Elgar (2007) 140 kolonies in kaart en stelden ze vast dat elke kolonie gemiddeld zo'n zeven nesten bewoonde, en sommige wel zestien. De plaatsing is niet toevallig: de nesten volgen de bomen waar de werksters honingdauw verzamelen, en de nieuwste nesten liggen dichter bij die bomen dan de oude.

Hoe ontstaat zo'n imperium? Greaves en Hughes (1974), die jarenlang een populatie bij Canberra volgden, zagen dat de kolonies zich vooral uitbreiden door knopvorming: groepen werksters nemen een satellietnest in dat na verloop van tijd zelfstandig kan functioneren. En ze stelden iets vast dat belangrijk is om de soort te begrijpen: waar het mogelijk is, werkt zo groeien beter dan van nul beginnen met een koningin alleen, wier pas uitgegraven kamer erg kwetsbaar is. Wanneer een kolonie sterft, wordt haar terrein ingenomen door haar buren of door haar eigen satellieten.

Thuis heb je geen nesten op tientallen meters afstand, maar die neiging merk je wel: een grote kolonie neemt graag meerdere gekoppelde modules en foerageergebieden in gebruik en verdeelt de werksters daarover.

Goedkope en efficiënte snelwegen

De paden die nesten en bomen verbinden, vormen een transportnetwerk waarover werksters, broed en voedsel circuleren. In 2015 analyseerden twee teams waarin de Universiteit van Sydney meewerkte die netwerken met de instrumenten die ingenieurs gebruiken om wegen en elektriciteitsnetten te bestuderen:

  • Goedkoper en efficiënter dan toeval. Tanya Latty en collega's (Cabanes et al. 2015) vergeleken de echte netwerken met gesimuleerde netwerken van dezelfde grootte: die van de mieren hadden minder totale padlengte nodig en verbonden de belangrijke punten beter.
  • In ruil daarvoor kwetsbaarder. Ze waren minder robuust: wordt een stuk doorgesneden, dan lijdt het netwerk meer dan een willekeurig ontworpen netwerk. Deze mieren geven voorrang aan besparing en efficiëntie boven zekerheid.
  • Een eenvoudige regel. Arianna Bottinelli en collega's (2015) lieten zien dat één lokale regel volstaat om deze netwerken na te bootsen: elk nieuw nest wordt verbonden met het dichtstbijzijnde bestaande nest en, als die niet ver weg staat, met een voedselboom. Niemand leidt het werk; het ontwerp ontstaat uit duizenden kleine beslissingen.

De auteurs stellen deze kolonies voor als model voor het ontwerpen van menselijke netwerken. Het is een heel concrete manier om te zien wat we «collectieve intelligentie» noemen.

Tuiniers van paden

De paden van deze mier zie je met het blote oog, omdat ze vrijgemaakt zijn: de werksters knippen het gras en de obstakels die de doorgang hinderen weg en ruimen ze op. Eliza Middleton en collega's (2019) testten dat door op de paden kunstmatige barrières te plaatsen die gras nabootsten, met verschillende dichtheid en hardheid:

  • Ze ruimden veel meer op waar de obstakels weinig en zacht waren, en flink minder waar ze talrijk en hard waren.
  • Het resultaat was niet het perfecte pad, maar wel een dat duidelijk korter was dan wanneer ze obstakels willekeurig hadden weggehaald: de inspanning wordt strategisch verdeeld.

Datzelfde jaar voegden Felix Oberhauser en collega's (2019) er een stukje aan toe: de werksters maken meer kortere routes wanneer de alternatieve omweg lang is. Ze steken dus werk in de plekken waar later het meest wordt bespaard. In een foerageergebied met zand, fijn grind en een licht obstakel zie je je kolonie waarschijnlijk materiaal verplaatsen en haar eigen routes uitzetten.

Veteranen die kijken, nieuwelingen die ruiken

Hoe vinden duizenden werksters die de hele dag heen en weer lopen de weg? Mieren die hoofdroutes vormen, markeren langdurige feromoonsporen, maar laten zich niet alleen door hun reukzin leiden. Card, McDermott en Narendra (2016) onderzochten de oriëntatie van I. purpureus en vonden een merkwaardig verschil:

  • Ervaren foerageersters vertrouwen vooral op visuele herkenningspunten in het landschap.
  • Nieuwelingen volgen het geurspoor.
  • Wordt een werkster naar een onbekende plek verplaatst, dan valt ze terug op padintegratie, een soort kilometerteller met kompas, maar ze legt niet de hele afstand naar het nest af: hoe verder weg ze is, hoe korter het stuk dat ze aan dat systeem toevertrouwt.

Het past bij haar leven: het is een dagactieve mier met een goed zicht, die in de volle zon foerageert. Thuis leren de meest ervaren werksters van een MegaImperium snel de indeling van het foerageergebied kennen.

Een heuveltje met veel deuren

Elk nest is op zichzelf een staaltje ingenieurswerk. Eind jaren zestig vulde de Australiër G. Ettershank nesten met gesmolten lood om afgietsels van de gangen te krijgen en die driedimensionaal te bekijken. Hij ontdekte dat bijna elke ingang van het heuveltje uitkomt op een eigen gangenstelsel, gescheiden van dat van de andere, en dat de openingen niet willekeurig verdeeld zijn (Ettershank 1968). Later legden Greaves en Hughes (1974) een verband tussen het aantal ingangen en de bevolking van het nest: hoe meer mieren, hoe meer deuren.

Een nest met veel onafhankelijke ingangen laat honderden werksters tegelijk in- en uitlopen zonder opstoppingen. Daarom heeft een grote kolonie in een formicarium baat bij ruime gangen en verbindingen.

Eén koningin of meerdere? Wat genetisch onderzoek zegt

Het aantal koninginnen van deze soort heeft veel stof doen opwaaien, en voor een kolonie als deze is het belangrijk het goed te begrijpen:

  • Jonge kolonies hebben één koningin. Van Wilgenburg, Mulder en Elgar (2006) analyseerden de verwantschap van de werksters in een populatie van kolonies jonger dan 14 jaar: in elke kolonie stamden alle werksters af van één koningin, bevrucht door één mannetje. Hoewel ze meerdere nesten bewoonden, hoorden ze allemaal bij dezelfde familie.
  • Sommige volwassen kolonies hebben er meerdere, maar gescheiden. Hölldobler en Carlin (1985) beschreven oligogynie: in kolonies met meer dan één koningin gaan die elkaar uiteindelijk uit de weg en bezetten ze verschillende delen van het nest, zonder ruimte te delen.
  • Veel nesten, één moeder. Bewoont een kolonie met één koningin zeven nesten, dan functioneren de meeste zonder haar: werksters en broed verspreid over het netwerk, met de rest verbonden via de paden.

Jouw MegaImperium is een jonge kolonie met één enkele koningin, precies zoals de kolonies die het genetisch onderzoek beschrijft. Zo raden we aan haar te houden: zonder koninginnen toe te voegen of kolonies samen te voegen.

Vertoningen bij de bomen

Het beroemde «boksen» van deze mier, met werksters die tegenover elkaar gaan staan en elkaar met hun poten aftasten zonder elkaar te verwonden, werd decennialang verklaard als een manier om grenzen af te bakenen. Een onderzoek van Han en Elgar (2020) zette dat op zijn kop: bij het vergelijken van de plekken waar vertoningen plaatsvonden, ontdekten ze dat bij de bomen met voedsel veel meer werksters samenkwamen en dat die agressiever waren dan op plekken halverwege tussen nesten. Hun conclusie is dat de kolonies niet zozeer een territorium verdedigen als wel hun hulpbronnen: de bomen waarvan ze eten en de nesten waarin ze wonen.

Voor de kweker zit daar een praktische les in: wat een grote kolonie het felst verdedigt, zijn haar voer en haar huis. Daarom zie je, wanneer je het drinkbakje bijvult of resten weghaalt, zoveel werksters tegelijk komen aanlopen.

De chemie die te wapen roept

Wanneer een werkster van I. purpureus alarm slaat, geeft ze een vluchtige stof af, 6-methyl-5-hepteen-2-on, die al decennialang als haar alarmferomoon wordt beschouwd. Han, Chen en Elgar (2022) testten dat in het veld met de synthetische stof en kregen een verrassing: ze verhoogde op zichzelf de agressiviteit van de werksters niet, maar trok ze aan. Meer werksters op dezelfde plek betekent meer ontmoetingen en daarmee meer agressie.

Thuis merk je het: open je het formicarium bruusk, dan komt eerst een handjevol verdedigsters naar buiten en binnen een paar seconden trekt de geur er veel meer aan. Bij een kolonie van deze omvang zie je die kettingreactie duidelijk, en het is de beste reden om altijd rustig te werken.

Een kolonie die van de zon leeft

Deze mier nestelt op open, zonnig terrein, en schaduw is slecht voor haar kolonies, vooral voor de jonge (Greaves en Hughes 1974). Andrew en collega's (2013) maten haar tolerantie op de hoogvlaktes van Nieuw-Zuid-Wales: de werksters houden het uit tot zo'n 46 °C voordat ze de controle over hun bewegingen verliezen en maken korte uitstapjes over bodems die ruim boven die waarde liggen. Maar ze kunnen die grens niet verleggen door te acclimatiseren. Dat verklaart twee dingen die je thuis zult zien: een kolonie die bij licht en warmte een hoge vlucht neemt, en het belang van warmte aan één zijkant, nooit over de hele opstelling.

Grootte en morfologie

De werksters van I. purpureus zijn middelgrote mieren met lange poten en een snelle tred. Er zijn geen soldaten en geen aparte grote kaste: in een MegaImperium zie je werksters van iets verschillende maten, met alle tussenvormen, maar allemaal met dezelfde bouw.

  • Kleur. Kop oranje tot baksteenrood, vaak met het voorste deel van het borststuk in dezelfde tint, en een bruine tot zwarte gaster. In direct licht verschijnen blauwachtige, paarsachtige of groenachtige iriserende glansjes, die hun naam geven aan het geslacht (iris, «regenboog») en aan de soort (purpureus, «purper»). Ze verschillen van populatie tot populatie (Heterick en Shattuck 2011).
  • Grote ogen. Goed ontwikkeld, zoals past bij een dagactieve foerageerster die zich oriënteert op wat ze ziet.
  • Taille van één segment. Een petiolus met een dunne, verticale schub, typisch voor de Dolichoderinae.
  • Geen functionele angel. Ze verdedigt zich door te bijten en met de geurige afscheiding van haar anaalklier; ze spuit geen mierenzuur.
  • Broed zonder cocon. De poppen zijn naakt en crèmekleurig: in een MegaImperium met veel broed zijn ze goed van de larven te onderscheiden.
  • Koningin. Duidelijk groter dan de werksters, donkerder van tint en zonder vleugels na de bruidsvlucht.

Afmetingen bij benadering

  • Werksters: tot zo'n 10 mm lang (Museums Victoria; Australian Museum).
  • Kopbreedte van de werkster: 1,51-2,29 mm, bij 84 werksters gemeten door Heterick en Shattuck (2011); de variatie is doorlopend.
  • Koningin: zo'n 12,7 mm, volgens de enige gepubliceerde meting, die van een exemplaar beschreven door Smith in 1858.

We geven geen cijfers van winkels of fora: alleen de gepubliceerde afmetingen.

Verzorging in gevangenschap

Moeilijkheidsgraad: 2/5 – Beginner

Deze mier is sterk, eet van alles en heeft geen angel, en bij een MegaImperium is het kwetsbare deel, de start, al achter de rug. Wat een kolonie van deze omvang vraagt, is geen vakmanschap, maar regelmaat: een goede ontsnappingsbarrière, voldoende ruimte, dagelijks voer en schoonmaak. Als je dat doet, is het een van de opvallendste en dankbaarste kolonies die je kunt hebben.

Wat het betekent om een al grote kolonie te hebben

  • Ruimte vanaf de eerste dag. Met 500 of 1000 werksters en hun broed past de kolonie niet in een startnest. Ze heeft vanaf aankomst een formicarium van de juiste grootte nodig; zet je haar krap, dan hoopt ze zich op in het foerageergebied, wordt schoonmaken lastiger en nemen de ontsnappingen toe.
  • Een verbruik dat je merkt. De nectar slinkt elke dag en een prooi zo groot als een krekel is in korte tijd verdwenen. Reken erop dat je haar in het seizoen dagelijks voert.
  • Meer resten, meer schoonmaak. Een grote kolonie produceert veel afval: prooiresten, dode werksters en een vuilnisbelt die groeit. Haal het regelmatig weg om schimmel en mijten te voorkomen.
  • Snelle groei. Deze kolonie is in ongeveer een jaar van één koningin gegroeid naar meer dan 500 werksters. Met warmte, suiker en eiwit blijft ze snel groeien, dus houd rekening met uitbreidingen.
  • Verhuizen door overkieperen van een grote kolonie. Met honderden snelle werksters vraagt de verhuizing voorbereiding, een dienblad en een methode (we leggen het hieronder uit).
  • Massale verdediging. Wanneer je opent, komen er veel tegelijk naar buiten en de alarmgeur trekt er meer aan. Niets gevaarlijks, maar wel een reden om de barrière altijd in orde te hebben.
  • Veel te observeren. Paden, rijen bij het drinkbakje, prooien die door tientallen werksters worden ontleed, bergen poppen: bij deze omvang zie je het leven van de kolonie zonder te hoeven wachten.

Aanbevolen formicarium

Voor dit MegaImperium raden we aan direct te beginnen met een QBIK DUO uit de Alpha-reeks van Anthouse: modulair, eerder droog en met het vocht afkomstig uit de waterbuizen, precies wat een mier van goed gedraineerde bodems nodig heeft.

  • Met 500 werksters is een QBIK DUO met zijn foerageergebied genoeg om mee te beginnen.
  • Met 1000 werksters, of wanneer de kolonie de DUO vult, voeg je nog een module toe of een tweede gekoppeld foerageergebied. Maak er gebruik van dat ze in de natuur de kolonie over meerdere nesten verdeelt die met paden verbonden zijn: een opstelling als netwerk komt het dichtst bij haar manier van leven.
  • Breid uit wanneer het nodig is, niet eerder. Lege kamers worden een vuilnisbelt. Het signaal om uit te breiden is stilzittende werksters in het foerageergebied, zonder plek binnen.
  • Groot foerageergebied. Hoe ruimer, hoe beter: met een dun laagje zand en wat fijn grind, een platte steen of een stuk schors zie je hoe ze hun paden uitzetten en vrijmaken.
  • Waterbuis met watten en drinkbakje in het foerageergebied, uit de buurt van de barrière.

Temperatuur en vochtigheid

  • Nest: 24-28 °C in het actieve seizoen, met één zijkant op 28-30 °C. De warmte van opzij en met thermostaat, zodat de kolonie kan kiezen waar ze het broed legt.
  • Foerageergebied: met licht en, als je wilt, een iets warmer punt in een hoek, uit de buurt van het drinkbakje, waar de werksters zich opwarmen zoals op hun heuveltje.
  • Nacht: mag zonder problemen dalen tot 20-22 °C.
  • Vochtigheid: nest eerder droog, met een wat vochtige zone bij het waterreservoir voor eieren en larven. Geen condens op de wanden.
  • Water: altijd beschikbaar, in een reageerbuis met water en watten. Met zoveel werksters controleer je die vaak; zet er zo nodig twee neer.
  • Licht: nest in het halfdonker en foerageergebied in het licht van de kamer of een lamp. Als echte dagactieve mier geldt: hoe lichter en warmer het foerageergebied, hoe meer beweging.

Aankomst en verhuizing door overkieperen

Bij Antomas verhuizen we kolonies door overkieperen. Met honderden werksters die zo snel zijn als deze, is de sleutel alles klaar te hebben voordat je opent:

  1. Rust bij aankomst. Laat de kolonie een paar uur of een dag zoals ze komt, op een rustige plek bij 24-26 °C, met water en een druppel nectar.
  2. Opstelling klaar: QBIK DUO opgezet, vochtige zone klaar, waterbuis geplaatst en vooral de ontsnappingsbarrière al aangebracht.
  3. Alles boven een groot dienblad met de randen ingesmeerd met barrièremiddel, zodat werksters die vallen de tafel niet bereiken.
  4. Overkieperen in het foerageergebied, naast de ingang van het nest, met zachte tikjes. Komt de kolonie in meerdere verpakkingen, doe ze dan een voor een, en die met de koningin pas wanneer er al werksters binnen zijn.
  5. Achterblijvers: met een zacht penseel, of laat de verpakking open in het foerageergebied staan tot ze eruit komen.
  6. Deksel dicht en nest in het donker. Binnen een paar uur hebben ze het broed en de koningin naar binnen gebracht.

Uitbreiden is niet verhuizen: de nieuwe module wordt aan het systeem toegevoegd en de kolonie neemt hem in gebruik wanneer ze hem nodig heeft. Moet je haar ooit naar een ander formicarium overbrengen, dan gaat het net zo, door overkieperen.

Voeding

Suiker, elke dag. In de natuur komt een groot deel van de energie van de kolonie uit de honingdauw van de bomen, en een MegaImperium van honderden werksters maakt het drinkbakje heel snel leeg. De vloeistof gaat in een drinkbakje, een bakje waarin de druppel uitgespreid binnen bereik van de werksters ligt; watten zijn ongeschikt, omdat die gaan schimmelen en de nectar binnen een paar dagen bederven. Met 1000 werksters voorkomen twee drinkbakjes rijen en duwen. Wissel de suikers af: ons schema is de Blue Sugar-nectar van Anthouse 4-5 dagen per week en op de andere 1-2 dagen een andere nectar of water met honing. Als je wilt, verrijk je de nectar met wat eiwit.

Eiwit, overvloedig en gevarieerd. Met zoveel broed tegelijk vraagt de kolonie in het seizoen bijna dagelijks eiwit. In de ervaring van Antomas geldt: hoe meer ze krijgen, hoe sneller en in grotere aantallen ze groeien. Als je dagelijks onderhoud doet en de resten weghaalt, is te veel beter dan te weinig: de kolonie begrijpt dat ze middelen te over heeft en kweekt meer op. Kun je niet vaak schoonmaken, voer dan liever niet overvloedig. En wissel elke week van prooi, zodat ze niet altijd hetzelfde eten:

Gebruik gekweekte insecten, nooit uit het wild, want die kunnen insecticiden bevatten. Leg het voer uit de buurt van de barrière en haal de resten uiterlijk binnen 24 uur weg; bij een grote kolonie is die gewoonte het verschil tussen een schone opstelling en een met schimmel.

Diapauze

In een groot deel van haar natuurlijke verspreidingsgebied is de winter koel en vriest het in het binnenland vaak; de kolonie trekt zich terug in de diepe gangen en komt nauwelijks naar buiten. Geen enkel onderzoek heeft aangetoond dat de diapauze verplicht is, maar bij Antomas raden we aan dat ritme te respecteren met een milde rustperiode:

  • Hoe lang en bij welke temperatuur: ongeveer 3 maanden, ruwweg van 15 december tot eind februari, bij 12-15 °C, in een garage, een kelder of een koele kamer die niet onder zo'n 10 °C zakt.
  • Kalender van deze kolonie: ze is in onze kwekerij opgegroeid met het ritme van de seizoenen hier, dus ze volgt de Europese kalender. Ontvang je haar in de herfst, laat haar dan een of twee weken op seizoenstemperatuur wennen en begin daarna met afkoelen.
  • Geleidelijk in en uit: zet de zijverwarming uit en verlaag de temperatuur graad voor graad over 2-3 weken, met steeds minder eiwit; verhoog in maart in stappen tot 24-28 °C.
  • Tijdens de rust: altijd water, wat nectar als er actieve werksters zijn en bijna geen eiwit. Controleer de kolonie af en toe, zonder haar meer dan nodig te storen.
  • Wat je ziet: volgens wat wij bij Antomas zien, staan de larven tijdens de rust stil en zijn er meestal geen eieren of poppen. Met de voorjaarswarmte komt het broed krachtig weer op gang.

Gedrag en observatie

Observeren zonder angst. Zo'n kolonie heb je om naar te kijken, ervan te genieten en ervan te leren, niet om haar te verstoppen. Het volstaat om het nest in het halfdonker en het foerageergebied verlicht te houden, en bekijk ze wanneer je maar wilt, voorzichtig en met zo weinig mogelijk ingrijpen. Deze soort, met een goed zicht en overdag zeer actief, went snel aan je aanwezigheid.

Ideeën om een MegaImperium te observeren:

  • Paden: leg het voer aan het andere uiteinde van het foerageergebied en kijk hoe er een vaste route ontstaat tussen het nest en het voedsel, en of ze die de volgende dag aanhouden.
  • Vrijmaken: met zand, fijn grind en een licht obstakel kun je zien of ze materiaal opzij schuiven om de weg te verkorten.
  • Rekrutering: tel hoeveel werksters er in de eerste minuut bij een nieuwe prooi komen en hoeveel na tien minuten.
  • Trofallaxis: de werksters die van het drinkbakje terugkomen, delen de nectar van mond tot mond uit in het nest.
  • Meerdere modules: heeft de opstelling er meer dan één, kijk dan hoe werksters en broed zich erover verdelen, zoals in hun satellietnesten.

Twee korte video's van Anthouse met deze mier in actie:

De vleesetende Australische mier, op het kanaal van Anthouse.

«Het bloedimperium wil vlees»: werksters die op hun voer af stormen, in een video van Anthouse.

Signalen dat er iets mis is: groeit ze niet midden in het seizoen, dan ontbreekt er meestal warmte of eiwit; hopen ze zich op in een hoek, dan kan de rest van het nest te droog of te koud zijn; schimmel in de kamers wijst op te veel vocht of vergeten voer; en veel stilzittende werksters in het foerageergebied vragen om meer ruimte.

Ontsnappingen en hantering

Met honderden snelle en nieuwsgierige werksters vragen ontsnappingen de meeste aandacht, vooral bij het voeren.

  • Een ontsnappingsbarrière bovenaan de wanden van het foerageergebied: paraffineolie of vaseline, of PTFE (Fluon). Vernieuw haar zodra er stof of zand op zit, want dat maakt haar onbruikbaar.
  • Een goed sluitend deksel, met fijn gaas in de ventilatieopeningen en zonder speling bij aansluitingen of stoppen.
  • Niets wat als brug kan dienen tot de barrière: geen lange takken, vergeten pincetten of buizen tegen de wand.
  • Open niet verder dan nodig en altijd boven een dienblad, met een lange pincet en een zacht penseel.
  • Ze steekt niet, ze bijt. Zonder functionele angel verdedigt ze zich met herhaalde beten en haar geurige afscheiding. Dat is hinderlijk, geen gevaar, maar met honderden verdedigsters is je hand in het foerageergebied steken vragen om een regen van beten. Met kinderen of huisdieren in huis: het formicarium dicht en buiten hun bereik.
  • Laat haar nooit vrij: het is een Australische soort.

Wat je niet moet doen

  • Een kolonie van 500 of 1000 werksters in een klein nest of met een piepklein foerageergebied zetten.
  • Haar in één keer veel meer ruimte geven dan ze kan innemen.
  • Een andere koningin toevoegen of haar met een andere kolonie samenvoegen.
  • Het formicarium openen zonder barrière in orde of zonder dienblad.
  • De hele opstelling gelijkmatig verwarmen of haar midden in het seizoen koud en donker houden.
  • Het hele nest nat maken of het water in de buis laten opraken.
  • De nectar op watten aanbieden, altijd dezelfde prooi geven of te weinig eiwit geven.
  • Voedselresten langer dan een dag laten liggen.
  • Tijdens de diapauze boven 15 °C gaan, of erin en eruit gaan zonder overgang.

Wetenschappelijke bronnen

Deze verzorgingsgids is gebaseerd op de wetenschappelijke literatuur over Iridomyrmex purpureus, op de verzorgingsgids van de soort van Antomas en op onze ervaring met haar kolonies. Belangrijkste referenties:

  1. Ettershank, G. (1968). The three dimensional gallery structure of the nest of the meat ant Iridomyrmex purpureus (Sm.) (Hymenoptera: Formicidae). Australian Journal of Zoology 16: 715–723. doi:10.1071/ZO9680715
  2. Greaves, T. & Hughes, R. D. (1974). The population biology of the meat ant. Journal of the Australian Entomological Society 13: 329–351. doi:10.1111/j.1440-6055.1974.tb02212.x
  3. Hölldobler, B. & Carlin, N. F. (1985). Colony founding, queen dominance and oligogyny in the Australian meat ant Iridomyrmex purpureus. Behavioral Ecology and Sociobiology 18: 45–58. doi:10.1007/BF00299237
  4. van Wilgenburg, E., Mulder, R. A. & Elgar, M. A. (2006). Intracolony relatedness and polydomy in the Australian meat ant, Iridomyrmex purpureus. Australian Journal of Zoology 54: 117–122. doi:10.1071/ZO05075
  5. van Wilgenburg, E. & Elgar, M. A. (2007). Colony structure and spatial distribution of food resources in the polydomous meat ant Iridomyrmex purpureus. Insectes Sociaux 54: 5–10. doi:10.1007/s00040-007-0903-3
  6. Heterick, B. E. & Shattuck, S. (2011). Revision of the ant genus Iridomyrmex (Hymenoptera: Formicidae). Zootaxa 2845: 1–174. doi:10.11646/zootaxa.2845.1.1
  7. Andrew, N. R., Hart, R. A., Jung, M.-P., Hemmings, Z. & Terblanche, J. S. (2013). Can temperate insects take the heat? A case study of the physiological and behavioural responses in a common ant, Iridomyrmex purpureus (Formicidae), with potential climate change. Journal of Insect Physiology 59: 870–880. doi:10.1016/j.jinsphys.2013.06.003
  8. Cabanes, G., van Wilgenburg, E., Beekman, M. & Latty, T. (2015). Ants build transportation networks that optimize cost and efficiency at the expense of robustness. Behavioral Ecology 26: 223–231. doi:10.1093/beheco/aru175
  9. Bottinelli, A., van Wilgenburg, E., Sumpter, D. J. T. & Latty, T. (2015). Local cost minimization in ant transport networks: from small-scale data to large-scale trade-offs. Journal of the Royal Society Interface 12: 20150780. doi:10.1098/rsif.2015.0780
  10. Card, A., McDermott, C. & Narendra, A. (2016). Multiple orientation cues in an Australian trunk-trail-forming ant, Iridomyrmex purpureus. Australian Journal of Zoology 64: 227–232. doi:10.1071/ZO16046
  11. Middleton, E. J. T., Garnier, S., Latty, T. & Reid, C. R. (2019). Temporal and spatial pattern of trail clearing in the Australian meat ant, Iridomyrmex purpureus. Animal Behaviour 150: 97–111. doi:10.1016/j.anbehav.2019.02.006
  12. Oberhauser, F. B., Middleton, E. J. T., Latty, T. & Czaczkes, T. J. (2019). Meat ants cut more trail shortcuts when facing long detours. Journal of Experimental Biology 222: jeb205773. doi:10.1242/jeb.205773
  13. Han, S. & Elgar, M. A. (2020). Territoriality in ants revisited: iconic collective displays reflect resource, not territorial defense in meat ants Iridomyrmex purpureus. The Science of Nature 107: 38. doi:10.1007/s00114-020-01693-y
  14. Han, S., Chen, W. & Elgar, M. A. (2022). An ambiguous function of an alarm pheromone in the collective displays of the Australian meat ant, Iridomyrmex purpureus. Ethology 128: 70–76. doi:10.1111/eth.13241
Moeilijkheidsgraad
Gevorderde beginner
Nog geen beoordelingen
Commentaar (0)
Geen klantenbeoordelingen op het moment.

10 andere producten in dezelfde categorie:

Klanten die dit product aangeschaft hebben kochten ook...

Klanten die dit product aangeschaft hebben kochten ook...