Camponotus cf. mayri: królowa i robotnice – prawdziwe zdjęcie Antomas
Camponotus cf. mayri: królowa i robotnice – prawdziwe zdjęcie Antomas

Camponotus cf. mayri

Ostatnie sztuki w magazynie
29,99 €
Brutto
Kolonia

 

BIOLOGIA

Kolonia sprzedawana przez Antomas jako Camponotus cf. mayri należy dość wyraźnie do podrodzaju Orthonotomyrmex, grupy Camponotus szczególnie charakterystycznej dzięki krępemu ciału, zwykle matowemu i silnie rzeźbionemu oskórkowi, majorom z szeroką głową i profilowi mesosomy znacznie bardziej łamanemu niż u typowych gmachówek.

Oznaczenie jako C. mayri należy utrzymać z dopiskiem cf., ponieważ w obrębie Orthonotomyrmex istnieje kilka dość bliskich sobie gatunków afrykańskich, a ich rozróżnienie zależy od drobnych szczegółów rzeźby propodeum, kształtu petiolusa i przewężenia mesosomy. Na zdjęciu linii utrzymywanej przez Antomas doskonale widać ogólny wygląd grupy, ale nie wszystkie te cechy da się ocenić z wystarczającą dokładnością.

Prawdziwy Camponotus mayri jest udokumentowany w różnych środowiskach Afryki Subsaharyjskiej, zwłaszcza na sawannach, łąkach, w otwartych zaroślach i w rzadkich lasach. Istnieją okazy oznaczone jako ten gatunek pochodzące z formacji z akacjami, lasów miombo, zarośli z Euclea i terenów otwartych o suchych glebach, od praktycznie poziomu morza po stanowiska położone powyżej 1500 metrów.

Znajdowano też kolonie bezpośrednio w ziemi i pod kamieniami, dlatego nazwy „gmachówka” nie należy rozumieć jako obowiązkowej zależności od drewna. Niektóre Orthonotomyrmex mogą korzystać z gałęzi i zagłębień w roślinach, ale inne doskonale gniazdują w ziemi. Pod tym względem to dość oportunistyczna grupa.

Istnieje nawet zapis o C. mayri zebranym na rozkładającym się ciele zwierzęcia; ten drobny szczegół dobrze pasuje do oportunistycznego charakteru Camponotus: płyny słodkie utrzymują głównie dorosłe osobniki, ale każde dostępne źródło zwierzęce może stać się białkiem dla czerwiu.

W hodowli zachowują się jak stosunkowo prosta tropikalna Camponotus, chętnie przyjmując nektar, owady i różne typy formikariów. Nie potrzebuje specjalistycznych instalacji i dlatego przypisujemy jej poziom trudności 2/5 – dla początkujących.

Zgarbiona postawa

Jedną z najciekawszych cech tej linii jest sposób chodzenia.

Robotnice zwykle poruszają się z wyraźnie zgarbionym ciałem i gasterem ustawionym bardzo nisko, czasem praktycznie poniżej poziomu mesosomy. Nie jest to chwilowa postawa obronna: można ją regularnie obserwować, gdy eksplorują lub spokojnie chodzą.

Ten wygląd częściowo wynika z samej budowy Orthonotomyrmex. Mesosoma ma wyraźne zagłębienie lub wcięcie metanotalne przed propodeum, a petiolus jest stosunkowo wysoki i guzkowaty. To przerywa typową ciągłą linię Camponotus i tworzy znacznie bardziej kanciasty profil.

Gdy mrówka dodatkowo opuszcza gaster podczas chodzenia, efekt jest jeszcze silniejszy i wygląda, jakby szła „przykucnięta”.

To sylwetka szczególnie łatwa do rozpoznania, gdy się ją już zna, i nie należy jej mylić z robotnicą chorą, ranną lub niezdolną do utrzymania uniesionego gastera.

Kolonie wykazują wyraźny polimorfizm. Minory wykonują dużą część eksploracji i prac wewnątrz gniazda, natomiast większe robotnice mają znacznie szerszą głowę i proporcjonalnie silniejsze żuwaczki.

Nie ma całkowicie odrębnej kasty żołnierzy; przejście między rozmiarami jest stopniowe, jak zwykle u Camponotus.

Komunikacja i rekrutacja u Orthonotomyrmex nie są dobrze zbadane u C. mayri, ale w obrębie tego samego podrodzaju znane jest szczególnie ciekawe zachowanie u C. sericeus: robotnice mogą stosować tandem running, fizycznie prowadząc inną robotnicę do pokarmu lub do nowego miejsca gniazda. Nie możemy stwierdzić, że cf. mayri robi dokładnie to samo, ale pokazuje to, że grupa ma bardziej złożone systemy komunikacji niż zwykłe tworzenie masowych ścieżek.

WIELKOŚĆ I MORFOLOGIA

Linia Antomas ma ubarwienie praktycznie czarne lub czarnobrązowe, z matową powierzchnią, która odbija światło zupełnie inaczej niż Camponotus o gładkim i błyszczącym oskórku.

Głowa, mesosoma i petiolus mają drobną, ale bardzo wyraźną rzeźbę, złożoną z punktowania i siateczkowania. Ta faktura to właśnie jedna z klasycznych cech Orthonotomyrmex.

Minory mają stosunkowo wąską głowę, nieco trapezowatą i rozszerzoną ku tyłowi. Wraz ze wzrostem wielkości robotnicy głowa staje się dużo szersza i masywniejsza.

Majory Orthonotomyrmex mogą mieć niezwykle rozwiniętą tylną część głowy, w której mieszczą się mięśnie poruszające żuwaczkami.

W linii sfotografowanej przez Antomas wyróżnia się też profil mesosomy: przedplecze jest masywne, a za nim znajduje się silnie zaznaczona tylna część przed propodeum. Petiolus jest wysoki i zaokrąglony.

Gaster ma delikatne owłosienie i pubescencję, które zależnie od oświetlenia mogą dawać lekkie szare lub srebrzyste refleksy.

Królowa ma to samo ciemne ubarwienie, ale znacznie masywniejszą mesosomę oraz szeroki i ciężki gaster. Na zdjęciach Antomas różnica w porównaniu z robotnicami jest oczywista nawet bez odwoływania się do wielkości: jej tułów jest dużo wyższy z powodu mięśni skrzydeł, które miała przed założeniem kolonii.

Wielkość orientacyjna

W obrębie Orthonotomyrmex najczęstsze wymiary wynoszą mniej więcej:

  • Robotnice minor: około 5-6 mm
  • Robotnice średnie: około 6-8 mm
  • Majory: około 9-10 mm
  • Królowa: większa i znacznie masywniejsza; dopóki nie zmierzymy bezpośrednio linii Antomas, lepiej nie podawać zbyt dokładnej wartości

Literatura dotycząca C. mayri podaje dla majorów właśnie około 9-10 mm, a minory tego podrodzaju mają zwykle około 5,5-6 mm.

Jako przedstawicielka Formicinae nie ma funkcjonalnego żądła. Może używać żuwaczek i uwalniać kwas mrówkowy przez acidopor.

HODOWLA

Poziom trudności: 2/5 – Początkujący

To gatunek godny polecenia dla początkujących.

Nie wymaga skrajnej wilgotności, przyjmuje zwykły pokarm, toleruje różne materiały gniazd i nie potrzebuje chłodnej diapauzy.

Najważniejsze, na co trzeba uważać, to utrzymanie dobrego gradientu wilgotności i niedawanie zbyt dużego formikarium, gdy kolonia jest jeszcze mała.

Zalecane parametry

  • Temperatura: 24-28 °C
  • Miejscowy ciepły punkt: 27-29 °C
  • Wilgotność gniazda: umiarkowana
  • Strefa czerwiu: lekko wilgotna
  • Strefa poczwarek: nieco bardziej sucha i przewiewna
  • Arena: sucha lub lekko wilgotna
  • Typ gniazda: PLA, pleksi, gips, Ytong lub systemy naturalistyczne
  • Galerie: średnie

Nie potrzebuje, by całe formikarium było wilgotne.

Najlepiej nawilżać jedną część i pozwolić, by reszta stopniowo była coraz bardziej sucha. Kolonia sama rozmieści jaja, larwy i poczwarki w komorach zgodnie ze swoimi potrzebami.

Nadmierna wilgotność przez dłuższy czas daje niewiele korzyści i może sprzyjać skraplaniu się wody, pleśni i gromadzeniu się odpadków.

Zakładanie kolonii i formikaria

Linia dobrze się sprawdza w standardowym systemie dla tropikalnej Camponotus.

Królowa może zacząć w probówce lub w małej komorze założycielskiej, osłoniętej przed światłem i drganiami.

Gdy pojawią się pierwsze pokolenia, szczególnie dobrze sprawdzają się systemy Qbik Alpha ze średnimi galeriami. Wielkość grupy nie wymaga dużych komór, jakich użylibyśmy dla Camponotus maculatus czy dużej Myrmecia.

Jeśli szukasz bardziej naturalnego zestawu, kompaktowe Qbik Wild również bardzo dobrze się sprawdzą, zapewniając podłoże i strukturę bliższą gniazdom ziemnym udokumentowanym u niektórych Orthonotomyrmex.

Nie zalecamy przenoszenia minikolonii od razu do dużego formikarium. System należy rozbudowywać stopniowo.

Żywienie

Dorosłe osobniki zależą głównie od węglowodanów:

  • specjalny nektar dla mrówek;
  • woda z cukrem;
  • rozcieńczony miód;
  • zbilansowane syropy;
  • małe ilości dojrzałych owoców.

Zadomowione kolonie mogą mieć stałe źródło nektaru.

Musi też być stale dostępna czysta woda.

Białko można dostarczać w postaci:

  • muszek owocowych;
  • much;
  • świerszczy;
  • małych karaczanów;
  • ciem;
  • pokrojonych mączników;
  • innych bezpiecznych owadów karmowych.

Ilość należy dostosować do czerwiu. Kolonia z dużą liczbą larw zje znacznie więcej białka niż społeczność złożona głównie z poczwarek i dorosłych robotnic.

Chętnie przyjmują pokarm martwy lub świeżo zabity, więc nie ma potrzeby podawać wyłącznie żywych ofiar.

Diapauza

Dla linii obecnie sprzedawanej przez Antomas nie zalecamy chłodnej diapauzy.

Pochodzi z tropikalnego regionu Afryki i może być aktywna przez cały rok w temperaturze mniej więcej 23-28 °C.

Podczas europejskiej zimy można pozwolić na lekki spadek temperatury otoczenia, na przykład do 21-24 °C, a kolonia może nieco ograniczyć składanie jaj lub wzrost.

Należy to traktować jako sezonowe spowolnienie, a nie diapauzę wymagającą chłodzenia.

Prawdziwy C. mayri ma bardzo szeroki zasięg i występuje nawet w populacjach wysokogórskich i w znacznie bardziej sezonowych regionach południowej Afryki. Jeśli w przyszłości trafią do nas kolonie innego pochodzenia, nie powinniśmy automatycznie stosować tego samego protokołu bez wcześniejszego sprawdzenia ich stanowiska.

Obecnej linii nie trzeba trzymać tygodniami w temperaturze 10-15 °C.

Ponieważ nie zaleca się określonej diapauzy, nie ma też konkretnego stadium czerwiu, które musiałoby przetrwać zimę.

Zachowanie w hodowli

To Camponotus dość spokojna w hodowli, ale aktywna, gdy znajdzie pokarm.

Dobrze wspina się po powierzchniach pionowych i potrafi wykorzystywać szkło, PLA, silikonowe spoiny i elementy dekoracyjne do przemieszczania się, dlatego na arenie musi być bariera przeciw ucieczce w dobrym stanie.

Najbardziej rozpoznawalnym zachowaniem pozostaje jej osobliwa postawa.

Robotnice mogą chodzić powoli z gasterem bardzo nisko i wygiętym do przodu, niemal schowanym pod tylną częścią mesosomy. Gdy przyspieszają lub reagują na zakłócenie, postawa może być mniej wyraźna, ale zwykle wraca podczas normalnej eksploracji.

Majory są cięższe, a ich sylwetka jest jeszcze bardziej efektowna dzięki połączeniu szerokiej głowy, masywnej mesosomy i nisko opuszczonego odwłoka.

W rozwiniętych koloniach warto używać łagodnego oświetlenia bocznego: matową, punktowaną fakturę egzoszkieletu widać wtedy dużo lepiej niż przy świetle padającym całkowicie z przodu.

Obsługa i bezpieczeństwo

Nie ma żądła.

Większe robotnice mogą gryźć, gdy zostaną uwięzione, i jak inne Camponotus mogą używać kwasu mrówkowego do obrony.

Nie wymagają szczególnych środków ostrożności poza zwykłymi dla każdej kolonii tropikalnej.

Nie zalecamy brania ich bezpośrednio do rąk; przenoszenie i prace pielęgnacyjne należy wykonywać za pomocą probówek, pęsety i dobrej bariery przeciw ucieczce.

Poziom trudności
Podstawowy
Brak opinii
Komentarze (0)
Na razie nie dodano żadnej recenzji.

13 innych produktów w tej samej kategorii:

Klienci którzy zakupili ten produkt kupili również:

Klienci którzy zakupili ten produkt kupili również: