Majangella carli - Mantis Musgo: macho – foto real de Antomas
Majangella carli - Mantis Musgo: hembra – foto real de Antomas
Majangella carli - Mantis Musgo: macho – foto real de Antomas
Majangella carli - Mantis Musgo: hembra – foto real de Antomas

Majangella carli – bidsprinkhaan

Niet op voorraad
€ 39,99
Inclusief belasting

Majangella carli: een kleine bidsprinkhaan uit de vochtige bossen van Borneo, Sumatra en Maleisië, bruin en gevlekt, die volledig verdwijnt op schors met mos en korstmos. Urenlang roerloos, en dan slaat ze vanuit een hinderlaag in een oogwenk toe. Zeldzaam in kweek, voor wie luchtvochtigheid en ventilatie al onder de knie heeft. Paar L3, met een verzorgingsgids op basis van wetenschappelijke studies. Verzending door heel Europa, garantie op levende aankomst.


 

Moeilijkheidsgraad: 3/5 – Gevorderd

Kleine bidsprinkhaan uit Zuidoost-Azië, bruin en gevlekt, die wegvalt tegen schors vol mos en korstmossen. Wordt verkocht als paar nimfen L3: een hoog, geventileerd bakje voor elk dier, 24-28 °C, een luchtvochtigheid van 60-80% met goede ventilatie en Drosophila hydei vanaf de eerste dag. Altijd apart houden tot de paring.

Majangella carli Giglio-Tos, 1915 is een bidsprinkhaan uit Zuidoost-Azië. Bij de revisie van het geslacht (Svenson en Vollmer 2014) werd hij verplaatst naar de onderfamilie Acromantinae (Hymenopodidae), samen met Acromantis, en vandaag telt het geslacht drie soorten: M. moultoni, M. carli en M. ophirensis. M. carli is de kleinste van de drie. Hij brengt bijna al zijn tijd roerloos door, met de vangpoten ingetrokken, en vangt vanuit een hinderlaag alles wat binnen bereik komt.

Herkenning, grootte en verspreiding

  • Kleur: bruin met donkere vlekjes over het hele lichaam; de tegmina zijn bijna doorzichtig, met bruine vlekken in het costale en discoïdale veld. Door dat patroon lijkt hij op een stukje schors met mos.
  • Pronotum: met een getande zijrand en vijf kegelvormige bulten op de rug, goed zichtbaar met een loep.
  • Kop: grote, uitpuilende ogen; boven de ocelli zit één enkel uitsteeksel met een stompe punt. Bij M. moultoni en M. ophirensis is dat uitsteeksel gespleten, en daaraan kun je ze het makkelijkst onderscheiden.
  • Vangpoten: de binnenkant van het voorste femur is glanzend zwart, met twee lichte vlekjes aan de bovenrand.
  • Grootte: de onderzochte mannetjes meten 29-30 mm van kop tot einde achterlijf, met tegmina van 22-26 mm en een pronotum van 8,5-9,5 mm (Svenson en Vollmer 2014). Het vrouwtje is in de literatuur niet beschreven: in 2014 was er slechts één museumexemplaar bekend, dat sterk op het mannetje leek. In de kweek worden de vrouwtjes forser.
  • Verspreiding: Borneo (Sarawak en Sabah), Sumatra, Java, het Maleisisch schiereiland en het zuiden van Myanmar, in vochtige groenblijvende bossen, zowel in het laagland als in de bergen. Het is de soort van het geslacht met de meeste waarnemingen (Svenson en Vollmer 2014).

Een leuk weetje: Giglio-Tos beschreef hem samen met Majanga, een geslacht uit Madagaskar, vanwege het gelijkende pronotum. Meer dan een eeuw later werd aangetoond dat ze geen naaste verwanten zijn; moleculaire analyses van een mannetje uit Sarawak plaatsen hem bij de Acromantinae (Svenson en Whiting 2009). Zijn biologie in het wild is nog altijd niet onderzocht.

Houden in gevangenschap

Wat volgt is gebaseerd op het klimaat in zijn verspreidingsgebied en op de ervaring van kwekers met het geslacht, want er zijn geen kweekstudies over deze soort.

Terrarium

  • Hoogte: minstens 3 keer de lengte van de bidsprinkhaan, zodat hij hangend kan vervellen zonder de bodem te raken. Voor de L3 volstaat een potje van ongeveer 250-500 ml; voor het volwassen dier een terrarium van zo'n 20 × 20 × 30 cm.
  • Ventilatie: een gazen deksel en, nog beter, een zijwand van gaas. Hij heeft vocht nodig, maar in stilstaande lucht ontstaan schimmels en mislukte vervellingen.
  • Inrichting: dunne takjes schuin geplaatst, een stuk kurk of schors en wat droog mos of korstmos; gaas aan het plafond om aan te hangen.
  • Bodem: kokosvezel of keukenpapier, makkelijk schoon te houden.

Temperatuur, luchtvochtigheid en water

  • Temperatuur: 24-28 °C overdag; 's nachts mag het een paar graden zakken, maar niet onder 20 °C.
  • Luchtvochtigheid: 60-80%, met pieken na het sproeien die binnen een paar uur weer opdrogen.
  • Water: sproei één keer per dag een wand en de inrichting met fijne druppels, zonder de nimf nat te maken. Hij drinkt van de druppels.

Voeding

Hij jaagt op levende prooien die bewegen en niet groter zijn dan zijn eigen lichaam:

  • L3-L4: Drosophila hydei, 4-6 per voerbeurt.
  • Vanaf L5: huisvliegen of groene vleesvliegen, Thermobia domestica en af en toe kleine krekels.
  • Volwassen dieren: vliegen als basis. Vliegende prooien worden het best geaccepteerd.
  • Frequentie: nimfen om de 1-2 dagen; volwassen dieren om de 2-3 dagen, en het vrouwtje met meer voer. Verwijder prooien die na een dag niet zijn opgegeten.

Vervellingen

  • Voor de vervelling: hij stopt met eten, blijft stil zitten en gaat hangen. Raak hem vanaf dat moment niet meer aan en haal levende prooien weg.
  • Wacht na de vervelling ongeveer 24 uur voordat je hem voert.
  • Bij de imaginale vervelling verschijnen de volledige vleugels en daarna vervelt hij niet meer.

Voortplanting

Seksen en synchroniseren

Tel de segmenten aan de onderkant van het achterlijf: het vrouwtje laat er ongeveer 6 zien, omdat het zevende sterniet de subgenitale plaat vormt; het mannetje ongeveer 8 (terminologie volgens Brannoch et al. 2017). Mannetjes zijn meestal eerder volwassen. Volgens de ervaring van kwekers houd je het mannetje aan de onderkant van het temperatuurbereik (23-24 °C) en het vrouwtje aan de bovenkant (27-28 °C), zodat ze tegelijk volwassen worden.

Paring

  • Wacht ongeveer 2 weken na de imaginale vervelling van het vrouwtje.
  • Voer haar goed vóór de ontmoeting, benader haar met het mannetje van achteren en houd een oogje in het zeil. Seksueel kannibalisme is bij bidsprinkhanen ook in het wild gedocumenteerd (Lawrence 1992).
  • Haal het mannetje weg als ze klaar zijn.

Ootheek

Het vrouwtje zet de ootheek vast aan een takje of aan het gaas. Laat hem zitten waar hij zit, bij 26-28 °C en met om de 2-3 dagen een lichte sproeibeurt in het bakje, zonder hem nat te maken. Het is een tropische soort: kou is niet nodig. Als de nimfen uitkomen, scheid je ze snel en geef je ze springstaarten of Drosophila melanogaster.

Wat je NIET moet doen

  • Hem aanraken, verplaatsen of rechtstreeks besproeien voor of tijdens de vervelling.
  • Krekels of andere levende prooien in het terrarium laten zitten terwijl hij vervelt.
  • Hem helpen uit de oude huid (exuvia) te komen.
  • Een laag bakje gebruiken, zonder houvast aan het plafond of afgesloten zonder ventilatie.
  • Het terrarium doorweken of dagenlang onder 20 °C laten zakken.
  • Mannetje en vrouwtje vóór de paring samenzetten, zelfs niet als nimfen.
  • Het mannetje bij een pas vervelde of hongerige vrouw zetten.
  • Prooien geven die groter zijn dan hij of die hem kunnen verwonden.
  • Exemplaren of ootheken vrijlaten in de natuur.

Wetenschappelijke bronnen

Deze verzorgingsgids is samengesteld op basis van de wetenschappelijke literatuur over Majangella en bidsprinkhanen in het algemeen, en van de ervaring van kwekers. Belangrijkste referenties:

  1. Svenson, G. J. & Vollmer, W. (2014). A case of the higher-level classification of praying mantises (Mantodea) obscuring the synonymy of Majangella Giglio-Tos, 1915 (Liturgusidae, Liturgusinae) and Ephippiomantis Werner, 1922 (Hymenopodidae, Acromantinae). Zootaxa 3797: 103–119. doi:10.11646/zootaxa.3797.1.10
  2. Svenson, G. J. & Whiting, M. F. (2009). Reconstructing the origins of praying mantises (Dictyoptera, Mantodea): the roles of Gondwanan vicariance and morphological convergence. Cladistics 25: 468–514. doi:10.1111/j.1096-0031.2009.00263.x
  3. Brannoch, S. K., Wieland, F., Rivera, J., Klass, K.-D., Béthoux, O. & Svenson, G. J. (2017). Manual of praying mantis morphology, nomenclature, and practices (Insecta, Mantodea). ZooKeys 696: 1–100. doi:10.3897/zookeys.696.12542
  4. Lawrence, S. E. (1992). Sexual cannibalism in the praying mantid, Mantis religiosa: a field study. Animal Behaviour 43: 569–583. doi:10.1016/S0003-3472(05)81017-6
Moeilijkheidsgraad
Gemiddeld
Nog geen beoordelingen
Commentaar (0)
Geen klantenbeoordelingen op het moment.

16 andere producten in dezelfde categorie: